Opinions

Film lijkt erg op een Amerikaanse high schoolcomedy, maar dan minder platvloers (zonder onderbroekenlol bedoel ik). Het laatste half uur of zo is nog wel aardig, maar dáárvoor vliegt de film regelmatig uit de bocht. Vooral Ji-won Ha, doorgaans toch een redelijke actrice, maakt er met haar overdreven bekkentrekkerij in deze film een potje van (net als in Sex is Zero trouwens). Al met al zeer matig.

Zoals in de meeste films, die spelen aan het Joseon hof, een film over intriges en gekonkel. Het verhaal focust op de verboden liefde tussen een eunuch en een concubine van de koning. In vergelijking met soortgelijke films niet erg bijzonder. Een van de vier films waarin Sung-ki Ahn en Mi-sook Lee samen de hoofdrollen vervullen.

Dramatische karakterstudie van een egocentrische man, die na de plotselinge dood van zijn vrouw met zichzelf in het reine moet zien te komen. Via de zorg voor de kinderen van een kennis, wiens eveneens overleden vrouw bevriend was met zijn eigen vrouw, groeit het besef inzake zijn gevoelloze gedrag in het verleden.
Geschakeerde, bij vlagen hartverwarmende film, dan weer kil en koud. Die sfeerwijzingen zijn vooral terug te vinden in de prima vertolking van Masahiro Motoki. Het zijn evenwel de beide kinderen, die regelmatig de show stelen.

Film over het onzekere geishabestaan in veranderende tijden. In vergelijking met de andere films van Naruse, die ik gezien heb, valt deze nogal tegen. Er gebeurt sowieso weinig en als je dan ook nog eenzijdig gerichte dialogen hebt —voornamelijk over geldproblemen— dan blijft er niet zoveel te genieten over.

Het kwam op mij over alsof het merendeel van de cast de automatische piloot had aangezet. Enkel Kinuyo Tanaka als de nieuwe dienstmeid en de goedlachse Haruko Sugimura springen eruit. Ik heb met name Hideko Takamine eerder veel beter aan het werk gezien dan in deze film, waarin ze over het algemeen niet veel verder komt dan stilzwijgend tegen een deurpost lummelen of een beetje borduren.

Gedegen psychodrama over de neergang van een man die primair gebukt gaat onder een gokverslaving. Na de moord op zijn vriendin komen daar schuldgevoelens bij, waardoor de neerwaartse spiraal alleen maar verergert. Een sombere film waar je niet vrolijk van wordt.

De worsteling van hogeschoolstudenten met hun seksualiteit leidt tot een wat ongebruikelijke driehoeksverhouding. Een nogal trage film met een aantal nevenplotjes die amper iets toevoegen aan het geheel. Het ingetogen acteerwerk is veruit het beste onderdeel van de film.

Ridicule gangsterfilm naar beproefd Koreaans recept: een nepverhaal en veel, hééél veel nepbloed. Uiteindelijk komt er natuurlijk een eind aan het bloedvergieten, want bij gebrek aan personages die het nog doen, bloedt de film vanzelf dood.
Acteerwerk (voor zover van toepassing): 2*.
Amusementswaarde: 0*.
Pulp!

Naargeestige film over een tweeling, die achtergelaten wordt bij hun hardvochtige grootmoeder en zich noodgedwongen psychisch en fysiek wapent tegen de nieuwe omgeving en de heftige realiteit van de oorlog. De goed geschoten, maar rauwe beelden maken de film van tijd tot tijd tot een ongemakkelijke, beklemmende zit.

Echtscheidingsdrama dat mij niet is meegevallen. De film kabbelt maar een beetje voort zonder dat er schokkende dingen gebeuren. Naast de rare overkomst tussen de scheidende partijen over de voogdij van hun zoon, is er ook nog sprake van een door de wet gesanctioneerd “tijdelijk” huwelijk. Een beetje te veel van het goede, wat mij betreft.

Dat je vooraf al weet hoe het verhaal afloopt, maakt deze film minder indrukwekkend dan Das Leben der Anderen (2006). Ook nu draait het om de machinaties van de Stasi, waardoor een man klem kom te zitten. Lars Eidinger zet een veelzijdige rol neer.

Overigens kreeg de zaak nog een staartje omdat de aanklager en de rechter na de Duitse hereniging zelf aangeklaagd en veroordeeld werden voor hun rol in deze rechtszaak.

Regisseur Mike Leigh heeft met All or Nothing en Secrets & Lies hele mooie, sociaal bewogen films gemaakt, maar deze film over een verzameling neurotische schreeuwers in een nagenoeg verlaten (?!) Londen kon mij amper bekoren. Niet mijn smaak.

Mijn tweede Dassin binnen drie dagen leidt opnieuw tot een lichte teleurstelling. Allicht was het destijds heel bijzonder dat de film op locatie in New York werd opgenomen, maar je kunt ook overdrijven. In dit verband wordt vaak verwezen naar het Italiaanse neorealisme. Dat zie ik er toch niet aan af.

Het misdaadverhaal zelf is redelijk aan de magere kant. Daarnaast valt het acteerwerk van hoofdzakelijk B-acteurs nogal tegen. Barry Fitzgerald is gewoon miscast. Hij lijkt als politie-inspecteur op herhaling van zijn beminnelijke priesterrol in Going My Way. Wat Dassin betreft laat ik het hier (voorlopig) maar bij.

De tand des tijds is niet vriendelijk geweest voor deze film met een controversieel thema in standaard studiodecors met min of meer plichtmatige personages. Daar komt nog bij dat het acteren door een gemis aan oprechte emoties er veelal uitziet als declameren. Alle voorgaande loftuitingen ten spijt ben ik niet erg onder de indruk.

Vrolijke cultuurclash tussen het traditionele en het hedendaagse Korea. Een heel simpele film (iets te simpel allicht), maar ik heb mij op sommige momenten toch wel vermaakt, getuige het aantal malen dat de humor mij een glimlach wist te ontlokken en dankzij de leuke rol van Jung-ah Park.

Onderhoudend filmpje over vier jonge hoertjes en de spanningen en gevaren, die hun beroep met zich meebrengt. De focus ligt meer op de karakterverschillen en de onderlinge vriendschap en solidariteit dan op prostitutie. Mooie meiden trouwens. Fraaie opnamen van nachtelijk Hongkong completeren het geheel. Heel aardig voor een keer.

Clichématige dramedie over een jongeman, die met vallen en opstaan leert dat het nastreven van rijkdom niet zaligmakend is in het leven, vooral niet wanneer dat ten koste gaat van je banden met de mensen in je omgeving (familie, vriendinnen). Weinig nieuws onder de zon, maar de cast weet er een onderhoudend geheel van te maken.

Het begin van de film —tot en met de sauna— is ontegenzeggelijk het sterkste deel van de film. Wat volgt is enigszins onevenwichtig vanwege erg veel aandacht voor het werk van Sang-min (andermaal een fraaie rol van Do-yeon Jeon), daar waar ik liever had gezien dat het verhaal zich mede zou richten op de toch wel bijzondere thuissituaties van het verliefde koppel.
Film doet denken aan Oechul (2005). Hoewel deze film niet dát niveau haalt, heb ik mij toch wel vermaakt. Allicht omdat ik, net als Fransman, een onverbeterlijke romanticus ben. Misschien moeten hij en ik een clubje beginnen.

Een wat ongebruikelijke mix van misdaad en romantiek, die me deed denken aan de prachtige Bollywood-film Gangster - A Love Story (2006).

De spanningen tussen de twee hoofdpersonages maken de film boeiend en op sommige momenten ontroerend. Zo ongeveer halverwege wordt wel duidelijk dat de film regelrecht afstevent op een tranendal. Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd hoeveel mensen het droog houden tegen het einde.

Jeong-min Hwang zet een eerste klas rol neer als de nogal onbehouwen, gewelddadige rauwdouwer, die voor de eerste keer van z’n leven verliefd wordt op een jonge vrouw die in alles zijn tegenpool is. Het helpt natuurlijk enorm dat zijn assertieve tegenspeelster Hye-jin Han een ware schoonheid is.

Heerlijke komedie –met een dramatische ondertoon– over een revolutionair, die zijn hele gezin meesleept in zijn verzet tegen autoriteiten en projectontwikkelaars. Het verhaal mist hier en daar logica, maar ik heb mij kostelijk vermaakt met de strapatsen van Yoon-seok Kim, als de overenthousiaste anarchist. Een bijzonder leuke film, die naar het einde toe –wanneer het allemaal wat serieuzer wordt– helaas een beetje stoom verliest. Dat is wel jammer.

Een sobere film, zonder toeters of bellen, over de dagelijkse beslommeringen van een familie, die de restanten van gebroken huwelijken omvat. Elk familielid heeft zo zijn besognes en de optelsom daarvan genereren een verhaal dat uit het leven gegrepen is. Grootste pluspunt: het naturel acteerwerk van de cast. Mooi.

Een alarmerend filmpje over de obsessieve stalking van een mooie studente door een vettig mannetje. Volgens mij is men bij de casting van dit filmpje doelbewust op zoek gegaan naar een acteur, die qua voorkomen schril afsteekt bij het frisse en knappe uiterlijk van Sora Aoi. Ze zijn uitgekomen bij de onooglijke Yutaka Mishima. De tegenstelling had niet beter in beeld gebracht kunnen worden dan door de close-up van de beide protagonisten tijdens de aanrandingscène in de trein.
Sora Aoi is in Japan vooral bekend als pornoactrice. Dat zij in tegenstelling tot het merendeel van haar collega’s niet gespeend is van acteertalent, laat zij in dit naargeestige filmpje andermaal zien.

Over onooglijk gesproken, de poster ziet er niet uit.

Kritische film over de Japanse pornowereld, gemaakt door een veteraan in het genre. Niet altijd even prettig om te aanschouwen. Af en toe informatief en op een paar schaarse momenten ook vermakelijk. De naïviteit van de protagoniste deed soms zeer aan de ogen.

Een bijzonder vlotte mix van komedie, romantiek en drama over een in het westen geboren en opgetogen jonge vrouw, die via de liefde van lieverlee haar Indiase roots ontdekt. De beeldschone robbedoes Katrina Kaif is geknipt voor deze rol. Zoals het hoort in een Bollywood romcom is de film rijkelijk voorzien van lekker in het gehoor liggende liedjes. Erg leuk.

Mooie film, waarin op subtiele wijze het aanpassingsproces van een Bengaalse familie in de Amerikaanse samenleving in beeld wordt gebracht. De bekroning is het verdwijnen van de varna (rode stip) op het voorhoofd van de moeder. Hoewel die nog wel de traditionele Bengaalse kleding blijft dragen, gaat ze als bibliothecaresse aardig met haar tijd mee. De oudste zoon Gogol wordt heen en weer geslingerd tussen familietradities en zijn Amerikaanse omgeving. Het jongere zusje Sonia heeft nog nauwelijks enige binding met het "moederland". Goed verteld verhaal en een prachtige rol van Tabu als de moeder.

(P.S. De beknopte samenvatting van "Moviemeter" hierboven geeft een totaal verkeerd beeld van het verhaal.)

Mooi, gelaagd drama over een oude winkelier die als een soort “Lieve Lita” mensen op wonderbaarlijke wijze van advies dient bij het oplossen van hun problemen, die als minidrama’s voorbijkomen. Een warme, vriendelijke film, gemaakt met het hart op de juiste plaats. Ik heb al heel wat Hiroki films gezien. Dit is naar mijn bescheiden mening een van zijn beste.

Klinische reconstructie in docudrama-stijl van de moordaanslag op de Zuid-Koreaanse president Park in 1979. In het begin soms moeilijk te volgen, omdat al die Koreanen Park òf Kim òf Lee heten. Ik vermoed daarom dat de film vooral bedoeld is voor de binnenlandse consumptie in Zuid-Korea.

Ondanks de fraaie cinematografie ben ik niet erg onder de indruk. Het is een oeverloos verhaal over een voortvluchtige crimineel, die geholpen wordt door een hoertje dat in hem de sleutel denkt te vinden om uit het milieu te stappen. Van de onnodige geweldsscènes wordt de film niet beter.

Een bitter verhaal over een gedoemde liefde met sterke acteerprestaties van de beide protagonisten. Een intens romantisch drama, dat jammer genoeg last heeft van het christelijke sausje dat af en toe over het verhaal wordt uitgegoten.

Geinig filmpje waarin het lichaam van Katya Berger nadrukkelijk de hoofdrol speelt. Maar zij is lang niet de enige die zich uitkleedt. Zo is er ook een lesbische vrijscène van Katya Berger met haar echte halfzus Debra Berger.

In al zijn onbenulligheid een grappige komedie met weinig verhaal en des te meer bloot. Het hanengevecht is een dissonant in het geheel. Dan zie ik toch liever de slapstick drijfjacht op naakte vrouwen…

Volgens de openingscredits is de film losjes gebaseerd op de gelijknamige novelle van Émile Zola. Er is heel wat geestelijke lenigheid nodig om die vergelijking te kunnen maken. Opmerkelijk: de muziek is van niemand minder dan Ennio Morricone (al wordt zijn naam in de credits verkeerd gespeld).

Ik lees net in het commentaar van mijn voorganger dat deze film vooral bedoeld is voor tieners en pubers. Zit ik hier met mijn goed gedrag én mijn goed gevoel. Want hoewel ik volgens sommigen dus niet tot de doelgroep behoor, vind ik deze film over een warme vriendschap tussen twee jonge vrouwen met een totaal verschillende achtergrond erg mooi.

Ik ben vooral onder de indruk gekomen van het gelaagde optreden van Mika Nakashima. Jammer dat Aoi Miyazaki het toch weer niet kan laten om —zoals zo vaak— te pas en te onpas met een enigszins pruilerig mondje voor de dag te komen.

Op de regie van Kentarô Ôtani valt m.i. weinig aan te merken. De opmerkingen dat Shunji Iwai het beter gedaan zou hebben, beschouw ik maar als prietpraat.