Opinions

Matige sequel met nagenoeg dezelfde personages maar een paar nieuwe gezichten. Grootste probleem is het script dat als los zand aan elkaar hangt. Ook het acteerwerk laat nogal te wensen over. Teleurstellend.

Een knap geconstrueerd drama over een huishoudster, die al jarenlang in dienst is van een familie en gaandeweg haar plaats binnen het gezin uit het oog verliest. Het is alle opzichten dé film van Catalina Saavedra, die als chagrijnige, egocentrische, rücksichtslose huishoudster een puike hoofdrol neerzet. Het komt mij voor dat Sebastián Silva een regisseur is om in de gaten te houden.

Op zich een knap geconstrueerde film, die zichzelf regelmatig tekort doet door het inlassen van knokpartijen, die weinig tot niets toevoegen aan het verhaal. Maar ja, dat kun je bij Koreaanse actiefilms nu eenmaal verwachten. Afgezien daarvan een aardige film.

Na “The Flowers of War” en “John Rabe” is dit mijn derde film over het ontstellende bloedbad dat het Japanse leger in 1937/’38 aanrichtte in Nanking, met naar schatting 300.000 slachtoffers! Het is een gruwelijk relaas, gebracht in sober zwart-wit en zonder enige sensatiezucht. Dat maakt de film des te indrukwekkender. Zoveel wreedheden zijn moeilijk te bevatten, maar het is genoegzaam bekend dat China helaas lang niet de enige plaats is, waar de Japanners zich te buiten gingen aan barbaars gedrag.

Het kan aan mij liggen natuurlijk, maar ik heb niet kunnen ontdekken wat het idee achter deze film is. Dat komt vooral omdat het dramatische begin van de film in mijn ogen inhoudelijk amper een relatie heeft met het vervolg, dat vooral gaat over doorzettingsvermogen en hardlopen. Heel veel hardlopen. Ik vond het een tamelijk eentonige film, die mij slechts sporadisch wist te boeien. .

Epische film over de Franse veldheer en latere keizer. Zijn privéleven vind ik een stuk interessanter dan de chaotische veldslagen. Maar ja, die horen er nu eenmaal bij. Al met al toch een tegenvaller.

Daar waar in Saul Fia (2015), het regiedebuut van László Nemes, een Kapo gedurende heel de film op zoek gaat naar een rabbi, gaat in diens tweede film een jonge vrouw aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog in een woelige samenleving op zoek naar haar broer, van wie zij het bestaan nooit gekend heeft.

Een mysterieuze film, die allengs grimmiger wordt. De camera volgt hoofdrolspeelster Juli Jakab continu dicht op de huid en dat geeft af en toe een unheimisch gevoel. Dat wordt nog versterkt door het raadselachtige plot, voor zover er van een plot sprake is.

Film over de bejegening van mensen die ‘fout’ waren tijdens de oorlog. Het is inmiddels genoegzaam bekend dat in de jacht op deze al dan niet vermeende collaborateurs in sommige gevallen afschuwelijke fouten zijn gemaakt. Blijkbaar is dat na de bevrijding in Denemarken ook gebeurd. Een dramatisch verhaal, goeddeels verteld vanuit het oogpunt van een puber.

Uitermate boeiende film met drie verschillende verhaallijnen, die met elkaar gemeen hebben dat de slachtoffers van zinloos geweld uiteindelijk de moed vinden om tegen de stroom in tot het einde toe terug te vechten.

Het meest aansprekende vond ik het verhaal over de familie-eer, die in tegenstelling van wat hier elders beweerd wordt nu eens niet ontleend wordt aan de Koran, maar aan een verwerpelijke volkswijsheid: “Als je het leven schenkt aan een hoer, dan ben je zelf ook een hoer”.

Ook het verhaal over huiselijk geweld hakt er nogal in. Ondanks het feit dat de dader een gevierd collega is en het slachtoffer daarom bij het naar buiten brengen van haar verhaal alleen maar stuit op veel weerstand en ongeloof, zet de vrouw vastberaden door, enkel gesteund door haar naaste omgeving.

Het derde verhaal over de nasleep van een incident met portiers van een nachtclubrestaurant sprak mij het minste aan. Dat lijkt toch min of meer op een standaard misdaadverhaal.

Drie varianten op één helaas actueel thema –op indringende wijze vormgegeven– maken dit tot een intense kijkervaring.

Uitzonderlijk traag, om niet te zeggen slaapverwekkend drama over de (net niet-)romantische verwikkelingen tussen twee introverte personages, die wat eigenaardig in het leven staan. De relatie tussen hen beiden kwam op mij onwaarachtig over. Even leek het interessant te worden toen er sprake was van een soort driehoeksverhouding, maar dat was maar kort en het werd ook niet erg uitgediept.
Ik heb inmiddels een handvol films van regisseur Yukisada gezien. Dit vind ik met voorsprong zijn minste.

Boeiende film over het harde leven in een primitieve, afgelegen gemeenschap met zijn traditionele gewoontes en de verbondenheid van de mensen met de natuur. Prachtige rol van Sumiko Sakamoto als de dominante, oude vrouw, die binnen haar familie de touwtjes stevig in handen heeft. De authentiek ogen beelden maken dit tot een rauwe, maar mooie film.

Pakkende thriller over een alleenstaande moeder, die na een telefoontje op zoek gaat naar haar zes jaar eerder verdwenen zoontje. Niet verwacht dat deze aanvankelijk rustig voortkabbelende film zo’n gewelddadige –typische Koreaanse– climax zou krijgen. Ik ben daar geen fan van.

Over het geheel genomen niettemin een boeiende film. Het onverwachte slotakkoord vind ik wel mooi.

Aandoenlijk kinderdrama over rouwverwerking en vriendschap. Deze warme film benadrukt dat kinderen ondanks of misschien wel dankzij hun onzekerheid soms beter toegerust zijn voor het omgaan met verdriet en tegenslagen dan de volwassenen in hun omgeving. Een mooi regiedebuut van Yeon-kyung Jeong, die ook het scenario schreef. De kindacteurs doen het voortreffelijk.

Psychologisch drama over een man die op zoek is naar zijn recente verleden. Door de signalen uit zijn directe omgeving beginnen de puzzelstukjes langzaam maar gestaag op hun plaats vallen. Onduidelijk is waarom zijn kennissen nalaten hem te vertellen hoe de vork in de steel zit.

Dat zorgt voor een onevenwichtig mysterie met uiteindelijk een melodramatische afsluiting. De ervaren cast is nogal wisselvallig bezig. Woo-sung Jung lijkt weinig geïnspireerd. Enkel Ha-neul Kim weet enige emotie in haar vertolking te stoppen.

Doorsnee actiethriller. Wanneer mensen op het dak van een rijdende trein klimmen om het daar vervolgens uit te vechten, dan haak ik af. Zó ridicuul. Gene Hackman speelt op zijn eigen vertrouwde wijze een stoere openbare aanklager, die in z’n eentje een maffiabaas aanpakt, maar daarmee kan hij in z’n eentje deze film niet redden.

Dit verhaal over de groeiende verstandhouding tussen een vader en een zoon is het bewijs dat je niet allerlei toeters en bellen of spektakel nodig hebt om tot een mooie film te komen. De charme schuilt vooral in de eenvoud en oprechtheid van de film, al dragen de cinematografie en de pittoreske omgeving in niet geringe mate bij aan het fraaie eindresultaat. Vanwege die locaties moest ik onwillekeurig denken aan Xiao Cai Feng [a.k.a. The Little Chinese Seamstress] (2002), ook opgenomen in Hunan en ook een erg aangename film.

Met uitzondering van M*A*S*H en A Prairie Home Companion kunnen de films van Robert Altman mij niet bijzonder boeien. Het geen slechte films, maar over het algemeen zijn ze breedvoerig en duren ze onnodig lang.

Het probleem van Nashville is daarnaast dat er zoveel hoofdpersonen opgevoerd worden, dat hun karakter nauwelijks uitgewerkt (kunnen) worden. Als tijdsbeeld van de countryscène begin jaren '70 best geslaagd, maar als speelfilm naar mijn bescheiden smaak mislukt.

Eigenlijk wel jammer, want ik had verwacht dat ik de ultieme countryfilm te zien zou krijgen. En dat viel me tegen. Het tweede deel van de film, waarin er veel meer aandacht is voor de muziek zelf en waarin een paar aardige liedjes te horen zijn, vind ik een stuk beter dan het eerste deel.

Van de vele acteurs haalden in mijn ogen alleen Keith Carradine, Keenan Wynn, Ronee Blakley en Lily Tomlin een ruime voldoende.

Een film met twee gezichten. Het eerste deel richt zich met veel expliciete scènes op de hartstochtelijke relatie van de kunstenaar en zijn muze. In het meer melodramatische tweede deel komt de aap uit de mouw over de relatie tussen de kunstcriticus en het model.
Een onderhoudende film met vooral in het begin veel naakt. Maar dat is bepaald geen straf, want Hyeon-jin Park (het model) is een oogverblindende schoonheid.

Openhartig portret van een vrijgevochten, jonge tiener en de impact die haar gedrag heeft op haar introverte neef en diens familie. In allerlei opzichten wordt de film gedragen door Sasha K. Gordon, hoewel die eigenlijk een beetje te oud is om een veertienjarige tiener over het voetlicht te brengen. Een boeiend immigranten- annex coming-of-age drama.

Aardige film, waarvan de clou zich voor de oplettende kijker al lang van te voren aandient. Het wachten is alleen op het moment dat ook bij Catherine (Fanny Ardant) het kwartje valt.

Ik heb het normaal gesproken niet zo op remakes, maar in dit geval moet ik toch een uitzondering maken voor Chloe, omdat ik die een stuk spannender vind.

Ik ben het ook niet eens met de overdreven complimenten aan het adres van Emmanuelle Béart. Toegegeven, ze ziet er nog steeds goed uit, maar de oogverblindende, frisse meid die in Manon des Sources de sterren van hemel speelde is toch duidelijk aan enige 'slijtage' onderhevig. Geen schande overigens, want er zit zo'n 17 jaar tussen.

In de slipstream van deze Amerikaanse cultklassieker is de filmmarkt overstroomd met een schier onafzienbare rij imitaties, veelal van een inferieur niveau. Niet direct het soort humor dat mij aanspreekt. Niettemin heeft deze film tenminste twee dingen voor op andere studentenkomedies. Ten eerste de lekkere soundtrack met muziek uit mijn eigen tienertijd en ten tweede John Belushi in topvorm, zonder meer dé ster van deze film. Leuk om de film na zoveel jaren weer eens gezien te hebben, maar een enthousiaste liefhebber van dit genre zal ik wel nooit worden.

Normaal gesproken zijn dit soort films niet mijn ding, maar ik moet toegeven dat de eerste ‘Van Wilder’ best leuk is, met uitzondering overigens van de gore scènes met de broodjes. Jammer dat men het nodig vond een paar sequels te maken, want die horen regelrecht bij het afval.

Een op en top feel-good film met een prille Elizabeth Taylor —met gebitsbeugel!— als stralend middelpunt. Ik heb het door de bank genomen niet zo op Mickey Rooney, maar gelukkig laat hij in deze film zijn (vaak driftige) strapatsen goeddeels achterwege. Naast Donald Crisp, degelijk als altijd, krijgt Anne Revere de kans om te strooien met levenswijsheden. Revere, die eigenlijk nooit verzaakt als actrice, weet daarmee vrijwel elke scène naar zich toe te trekken.

Het verzorgde verhaal, de mooie cinematografie en het uitstekende acteerwerk van de hele cast maken dit al met al tot een charmante familiefilm, die niet of nauwelijks last heeft gehad van de tand des tijd. Erg mooi.

De mooie beelden van het riviertje, dat verscholen ligt in de bossen, vormen het beste onderdeel van deze wat mindere Hiroki. Afgezien van een paar emotionele momenten is het verhaal in mijn ogen te vlak. Mutatis mutandis geldt dat ook voor het acteerwerk en de regie. Ryuichi Hiroki kan veel beter.

Gelaagde sportfilm vol intriges. Het scenario zit goed in elkaar en de vertolkingen van Robert Redford en vooral Kim Basinger mogen er best wezen. Boeiende film met een hoge amusementswaarde en knap camerawerk.

Een komedie over twee boerenkinkels, die naar Oezbekistan reizen om daar een bruid uit te zoeken. Een kluchtige film die maar niet leuk wil worden vanwege een slap verhaaltje en veel te dik aangezet acteerwerk. Matig.

Vermakelijke Keaton met opnieuw een aantal geniale vondsten. Niet z’n beste (dat is naar mijn mening Our Hospitality) maar toch wel bijzonder leuk. Vooral bij de scènes onder water heb ik een paar keer in een deuk gelegen. Bewonderenswaardig ook hoe atletisch Keaton is, want hij doet alle stunts zelf.

Onderhoudende tragikomedie over een enigszins wereldvreemde man, die met verwondering het gedrag van de mensen om hem heen aanschouwt en dat gedrag tegelijkertijd haarscherp analyseert. Een leuke film met eerste klas acteerwerk van de hele cast. Zoals Baggerman al laat doorschemeren: Anna Geislerová en Tatiana Vilhelmová zijn een streling voor het oog.

Letterlijk en figuurlijk een kille film over de incestueuze verhouding tussen een getrouwde man en zijn halfzuster. Het valt niet mee om zoiets als een warm gevoel te krijgen voor de personages. Dat komt vooral omdat de film een berg onbeantwoorde vragen oproept naar het waarom.

Het lijkt erop dat regisseur/schrijfster Anne Sewitsky in dit psychodrama de weg van de minste weerstand kiest en dat tracht te compenseren met fraaie opnamen van winters Oslo.

Onduidelijke en benauwende film over een introverte jonge vrouw, die erg kort gehouden wordt door haar tirannieke vader en labiele moeder. Wanneer het strenge toezicht van haar vader wegvalt, probeert zij met vallen en opstaan haar leven in eigen hand te nemen. Ondanks de fraaie rol van de debuterende Mia Petričević kon de film mij amper bekoren.