Opinions

Geen prettige film over zaken als pedofilie en machtsmisbruik in een “ons-kent-ons” gemeenschap, waar niemand de juiste vragen wil of durft te stellen. Het onbevredigende einde maakt het er niet beter op.

Desalniettemin, andermaal een degelijke acteerprestatie van Émilie Bierre (Une Colonie, 2018)

Een overdaad aan mooie vrouwen lijkt te dienen als compensatie voor het gebrek aan een echt verhaal over "nozems", toen die nog in de mode waren. Opmerkelijk is wel dat de actrice, die als eerste op de titelrol staat -Rosanna Schiaffino- pas twintig minuten voor het einde van de film komt opdraven. Al met al: matig.

De gebroeders Taviani gebruiken fraaie opnamen van het liefelijke Toscane als contrasterende achtergrond voor hun bijtende film over ellende, ontberingen en saamhorigheid in oorlogstijd. Op gepaste wijze weten zij het wrange verhaal hier en daar op te fleuren met wat lichtere accenten, zoals de leider van de mars die na veertig jaar voor het eerst met zijn jeugdliefde naar bed gaat. Wat evenwel overheerst is de gruwzame impact van oorlog op het leven van doodgewone mensen.
Een beklijvend anti-oorlogspamflet dat ruim dertig jaar na dato niets aan zeggingskracht heeft ingeboet en nog steeds staat als een huis.

Heel leuke komedie over middelbare scholieren. Vele malen beter dan de schier oneindige stroom high-school-comedies uit Hollywood. Verzorgd verhaal met vaak grappige dialogen en aangename hoofdfiguren. Echt een aanrader.

Niet onaardig, maar minder verrassend en verfrissend dan z'n voorganger. Meer aandacht voor vrouwelijk schoon dan voor het verhaal.

De veelgeprezen Luchino Visconti is niet bepaald mijn lievelingsregisseur. Ook deze film kan mij wat dat betreft niet op andere gedachten brengen.

In een overigens sfeerrijke omgeving ontwikkelt zich een romantisch verhaal waarvan ik niet warm of koud kan worden. Naast het feit dat de film maar niet op gang wil komen, zit ‘m de pijn vooral in de veel te melodramatische vertolking van Maria Schell, die ik over het algemeen genomen als actrice toch hoog heb staan. Dat komt er hier niet uit en dat is gezien haar cruciale rol eigenlijk de doodsteek voor deze film, die bij mij slechts met moeite en veel goede wil een voldoende haalt.

Ik heb deze film heel erg lang geleden in de bioscoop gezien en wat mij altijd is bijgebleven, is de mooie slotscène met de ontroostbare Cabiria, die door haar tranen heen begint te glimlachen te midden van vrolijk feestende jongelui. Die tegengestelde gevoelens vormen de rode draad in de film, die een haast wanhopige, maar tegelijkertijd blijmoedige zoektocht is naar liefde en een beter leven.

Tijdens deze zoektocht laat Fellini de kijker aan de hand van Cabiria kennismaken met diverse aspecten van de Romeinse samenleving in de jaren na de oorlog, zoals straatprostitutie, armoede, decadentie, barmhartigheid, devotie, misbruik van vertrouwen en hoop. Het hele verhaal is continu af te lezen op het gezicht van Giulietta Masina, die een geweldige rol vertolkt.

Een erg mooie film, al vind ik Fellini’s eerdere La Strada –ook met Masina– nog mooier. Maar dat is naar mijn mening dan ook een meesterwerk.

Charmante komedie, vooral dankzij de talenten van Hugh Grant en Julia Roberts en niet te vergeten een af en toe hilarische Rhys Ifans. Omdat cliché’s nagenoeg geheel vermeden best verfrissend. Een van de betere romcoms van Britse makelij.

Irritante film over de knipperlicht relatie van een overspelig stel, dat voortdurend met elkaar overhoop ligt. Goed en wel bekomen van de schrik blijkt het in de volgende scène telkens toch weer aan te zijn. Mensen kunnen vreemde dingen doen, maar enige vorm van logica is in het gedrag van deze protagonisten ver te zoeken.

Pialat heeft naar mijn mening films met wisselvallige kwaliteiten gemaakt. Dit is zeker niet z’n beste. Van Jean Yanne heb ik nooit een hoge dunk gehad. Van Marlène Jobert verwacht ik evenwel beter werk.

In de kern is deze film van Kheiron, geïnspireerd door het leven van zijn ouders, een serieus drama. Toch is het lang geleden dat ik nog zo heb moeten lachen om een film. Kheiron, van huis uit een humorist, heeft in zijn scenario talrijke hilarische scènes opgenomen, zonder de basis van zijn verhaal uit het oog te verliezen. Het resultaat is boeiend relaas over mensen, die na de machtswisseling in Iran van de regen in de drup geraakten en zich uiteindelijk genoodzaakt zagen naar Frankrijk te vluchten. Een spannende en op sommige momenten dramatische film, waarin kostelijke humor regelmatig voor het nodige tegenwicht zorgt. En dan is er ook nog Leïla Bekhti. Wat wil je nog meer? Kortom, een heerlijke film.

Film van Ozon die ik helemaal over het hoofd heb gezien. Achteraf bezien heb ik daar niet zoveel aan gemist. In deze film ontdekt een vrouw dat de echtgenoot van haar overleden hartsvriendin van tijd tot tijd als travestiet door het leven wil gaan.
Op zich een aardig gegeven voor een film. De uitvoering is echter zo weinig subtiel dat het verhaal uiteindelijk niet erg geloofwaardig overkomt. Anaïs Demoustier is prima op dreef, maar Romain Duris weet geen moment te overtuigen in deze rol. Een van Ozon’s minste films.

Lange zit mede omdat het verhaal voortdurend maar niet op gang lijkt te komen. De beelden zijn heel fraai en de tegenstellingen tussen arm en rijk heel scherp. Maar dat alles rechtvaardigt nog geen film van deze lengte: meer dan 5 uur! Wat Dominique Sanda in deze film te zoeken had, is mij een raadsel.

Mooi in elkaar gezet verhaal met een aantal verrassende wendingen. Zeer de moeite waard.

Prima docudrama over het rechercheonderzoek na de terroristische aanslagen in Parijs in november 2015. Het verhaal concentreert zich vooral op de zoektocht naar Abdelhamid Abaaoud, het brein achter de aanslagen. De film zakt af en toe een beetje in, maar over het geheel genomen best spannend, mede dankzij het prima camerawerk en het gedegen acteerwerk.

Met groeiend ongemak deze film bekeken over een eerzuchtige nieuwkomer, die in haar ongeremde prestatiedrang zichzelf geestelijk en fysiek in de vernieling werkt. Zonder meer een mooie vertolking van Isabelle Fuhrman, maar aan mij is deze film niet besteed. Ik hou niet van dit soort streberige figuren.

In vergelijking met andere films die ik gezien heb over het kloosterleven van nonnen en postulanten, c.q. noviciaten, zoals The Nun's Story (1959) en La Religieuse (2013), een vrij matte film met een matig verhaal en dito acteerprestaties. Alleen Melissa Leo als de strenge, conservatieve moeder overste springt eruit. Op zich is dat niet zo verrassend trouwens.

Omgeven door aantrekkelijke (oversekste) vrouwen worstelt een kantoorbediende met een ernstige vorm van geheugenverlies.

Een warrige, vluchtige film waarin speelse vrijpartijen bedoeld lijken te zijn om het gebrek aan diepgang te compenseren. Zoveel vrouwelijk schoon kan evenwel niet voorkomen dat de film door zijn voorspelbaar verloop de middelmaat amper ontstijgt.

Wanneer het de bedoeling was van documentairemaker Philippe Diaz met deze film een socialistische boodschap over te brengen, dan heeft hij zich deerlijk misrekend want die boodschap verdwijnt in het niets te midden van zoveel expliciete seksscènes. Shari Solanis (nooit meer wat van gehoord) weet de aandacht op vrijmoedige wijze aardig vast te houden. Haar tegenspeler is een houten klaas.

Gelikte misdaadfantasie, die na een aantrekkelijk begin in het middenstuk helaas afzakt naar een “dertien in een dozijn” politiefilm met weliswaar spectaculaire, maar overbodige achtervolgingsscènes, die eigenlijk voor geen meter in het verhaal passen. Het einde daarentegen is weer wel aardig, mede door de verrassende plotwending.

Michael Caine en Morgan Freeman zijn van stal gehaald voor de bijrollen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hun aanwezigheid vooral bedoeld is om de rolbezetting wat meer cachet te geven.

Voor haar wat ongewone rol in deze film werd Bette Davis voor de zevende keer in een tijdspanne van acht jaar genomineerd voor een Oscar (dat jaar overigens terecht toegekend aan Greer Garson). Niet zo verwonderlijk want Davis brengt de metamorfose die zij in deze film zowel uiterlijk als innerlijk ondergaat met overtuiging over het voetlicht. Het is wel even wennen om haar in zo’n romantische rol te zien, allicht omdat zij te vaak getypecast is als feeks (naar verluidt was ze dat ook in haar omgang met collega's).

Met uitzondering van een formidabele Gladys Cooper vallen de andere vertolkingen wat tegen en ook het verhaal op zich is niet zo geweldig. Maar al met al is dit dankzij Davis een zeer genietbaar melodrama, sterk ondersteund door de muziek van Max Steiner, die in die tijd in Hollywood nauwelijks zijn gelijke kende.

Gruwelijk overlevingsdrama over een jonge moeder en haar pasgeboren baby. De film bevat een aantal afschuwelijke scènes. Dat had van mij best een paar onsjes minder gemogen, te meer wanneer die scènes de toch al wankele geloofwaardigheid van het verhaal in het geding brengen. Protagoniste Anna Castillo gooit haar hele hebben en houwen in de strijd. Puik gedaan.

Het zit een eenvoudige glazenwasser niet mee. Zijn Russische vrouw heeft hem kort na de geboorte van zijn zoontje verlaten en sindsdien staat hij er alleen voor. Wanneer hij hoort dat hij nog maar kort te leven heeft, gaat hij op zoek naar adoptieouders die zijn zoontje alles kunnen geven wat hij zelf tijdens zijn jeugd gemist heeft.

Regisseur Pasolini heeft het gevoelige verhaal verwerkt tot een tedere film zonder valse sentimenten. Vooral de interactie tussen James Norton en de piepjonge Daniel Lamont zorgt voor menig hoogtepunt. Een aansprekend drama dat mij niet onberoerd liet.

Interessante verfilming van het autobiografische boek van de voormalige pornoster Mihiro. Regisseur Onuma weet sensatiezucht vakkundig te vermijden door geen gebruik te maken van al te grafische beelden. Daardoor slaagt hij erin een in mijn ogen eerlijk beeld te schetsen van hoe een jonge vrouw in de porno-industrie terechtkomt en daarin door manipulaties in haar omgeving stapsgewijs steeds dieper verzonken raakt. Naoko Watanabe verdient een pluim voor haar ingetogen invulling van de centrale rol. Overigs heeft de echte Mihiro de pornowereld jaren geleden weer verlaten. Zij vervult in deze film een minuscuul bijrolletje als coach van Hiromi en is naar verluidt inmiddels ook in andere mainstream films en tv-series te zien.

Van de Ishii films die ik gezien heb, vind ik dit een van de betere. Na een uiterst bloederig begin —niks voor mij dus— ontwikkelt zich een moorddadig misdaadverhaal dat in zijn kern om een incestueuze vader-dochter verhouding draait. Ishii zou Ishii niet zijn als hij de film niet rijkelijk lardeert met blootopnames. Het is echter bepaald geen straf om het fraai gevormde lichaam van Hiroko Satō met enige regelmaat in vol ornaat in beeld te krijgen.

Een superromantische film met mooie, vaak prikkelende dialogen en twee aantrekkelijk protagonisten. Het is niet de eerste keer dat ik erg onder de indruk kwam van Michelle Jenner (No Tengas Miedo) en Eduardo Noriega. De film deed mij bij tijd en wijle onwillekeurig denken aan “Lost in Translation”. Heerlijk.

De film begint veelbelovend met een Koreaanse versie van “In de Mood”. Na de opening gaat het echter gestaag bergafwaarts. Sa-rang Kim is een lust voor het oog. Aan Kim’s schoonheid wordt evenwel in ernstige mate afbreuk gedaan door de banaliteiten, die rechtstreeks uit de American Pie-, Porky- of Van Wilder-films lijken te komen. Ugh. Kim is dan ook de enige reden dat ik het einde heb gehaald. Mijn 2* zijn enkel en alleen voor haar aanwezigheid in deze film.

Ik kon er niet warm of koud van worden. Het verhaal over twee oninteressante personages sleept zich een beetje doelloos en zonder veel hoogte- of dieptepunten voort naar het einde. Het is de derde film van Sang-soo Hong, die ik gezien heb, en ik vrees dat hij niet tot mijn favoriete regisseurs gaat behoren.

Mooie film. Ik heb hem destijds in de bioscoop gezien en vond hem toen beter, dan bij deze hernieuwde kennismaking. De acteurs doen het allemaal prima, maar niet uitzonderlijk goed.

Truffaut verklaarde destijds dat volgens hem "Singin' In The Rain" de beste film allertijden was.

Ook dat is een film over het maken van een film. Wellicht werd Truffaut daardoor geïnsprieerd.

Hoewel ik in het begin gewaarschuwd was dat het een film was over een onopgeloste moordzaak, kon ik na afloop een gevoel van teleurstelling toch niet onderdrukken. Eigenlijk is er nauwelijks aandacht voor de moord, anders dan dat potentiële verdachten worden aangevoerd en weer af geserveerd. De film richt zich vooral op de interactie tussen de rechercheurs en dat kon mij niet erg boeien.

Film is veeleer een soort reportage over een al dan niet besmette politieman, die samen met een adjunct ’s nachts kriskras door Parijs van de ene nachtclub naar de andere rijdt om hier en daar wat dingen recht c.q. naar zijn hand te zetten. Wordt nergens bijster interessant, te meer omdat de kettingrokende Roschdy Zem een zeer vlakke rol neerzet. Sara Forestier hoeft ook niet veel meer te doen dan om de paar minuten een sigaret opsteken en weer weggooien. De verrassende twist op het eind is allerminst verrassend, want dat moest er een keer van komen.

Een uiterst matige film met een uiterst mager verhaal.