Opinions

Brute en brutale film over rivaliserende schoolbendes en een twijfelende docent, die een halfhartige poging doet zijn leerlingen ervan te overtuigen dat geweld niet de oplossing voor hun frustraties. Je wordt bepaald niet vrolijk van de meer dan stevige matpartijen en het nihilistische, cynische gedrag van de losgeslagen jongelui.

Voor zover ik mij kan herinneren mijn eerste film over “troostmeisjes”. Het is het stuitende verhaal over twee tieners, die door de Japanners tijdens de Tweede Wereldoorlog gedwongen worden zich te prostitueren ten behoeve van soldaten. In een tweede, hedendaagse verhaallijn ontfermt een overlevende zich over haar rebelse buurmeisje, dat de vernieling in dreigt te geraken.

Een pakkende film over afhankelijkheid en groeiende camaraderie tussen tegenpolen. Puik acteerwerk van alle betrokkenen en fraai camerawerk.

Van Sae-ron Kim (Young-ae in deze film) heb ik inmiddels nagenoeg alle films gezien, van haar debuut als achtjarige in A Brand New Life (2009) tot deze. Een jonge, zeer begaafde actrice, volgens mij een natuurtalent.

Prachtige film, vooral danzkij de indrukwekkende rol van Audrey Hepburn, een van de meest veelzijdige en fotogenieke actrices die ooit in Hollywood hebben rondgelopen. Film is wat aan de lange kant, maar verveelt geen moment met uitzondering wellicht van het enigszins trage begin.

Tijdloos.

Zoals Robi al aanvoert moet je ingevoerd zijn in de lokale cultuur om deze komedie op waarde te schatten. Af en toe wordt de nogal kluchtige verhaallijn onderbroken door een paar grimmige momenten. Op de achtergrond speelt de rivaliteit tussen Roemenen en Moldaviërs. Overall een ontspannen film, goed voor anderhalf uur onschuldig vermaak.

Matige klucht met veel te dik aangezette personages. Het matige spel, vooral van protagonist Mircea Popa, die vol verwondering van valkuil naar valkuil struikelt, helpt ook al niet.

Lang geaarzeld om er aan te beginnen vanwege de tijdsduur, Ten onrechte want de film boeit de volle 170 minuten. Anders dan in zijn autobiografische kroniek Baarìa (ook een lange zit!) beperkt Giuseppe Tornatore in deze film het aantal hoofdrol personages, waardoor een compacter en beter samenhangend geheel ontstaat. De cast is voortreffelijk met Salvatore Cascio als de ontwapenende jonge Totò als uitspringer. Maar ook de scenes in de altijd overvolle bioscoopzaal zijn werkelijk schitterend door de getoonde tegenstellingen: de prostitué vs. de zogende moeder, de snurkende boer vs. de man die de dialogen van de film uit z'n hoofd kent, snotterende carabinieri, enz. Prachtig! En dan is er ook nog de muziek van Ennio Morricone. Ook vanwege de lange reeks oude films, die de revue passeren, is Nuovo Cinema Paradiso een must voor filmliefhebbers.

Het sterke van de film zijn vooral de authentiek ogende beelden. Qua verhaal gebeurt er over het algemeen niet zo veel tot het gezelschap aankomt op Ellis Island. De ontvangst daar is dan ook het meest interessante deel van de film. De droom intermezzo's zijn aardig gevonden als relativerende knipoog voor het hele verhaal.

Best een aardige film, maar over de trek van Oude naar de Nieuwe Wereld zijn wel betere films gemaakt.

De titel van dit televisiedrama is veelzeggend. Schrijnende film over eerwraak, gebaseerd op de moord in 2005 van een jonge vrouw door haar broer. De film doet sterk denken aan Die Fremde van Feo Aladag (2010).

Een vroege film van regisseur Shōhei Imamura. Van de films, die ik van Imamura gezien heb, is dit veruit de minste. Vrijwel de hele cast maakt zich al dan niet met opzet schuldig aan overacting, waardoor de film er nogal knullig uitziet. Een regelrechte tegenvaller.

Achteraf gezien was het misschien niet zo’n goed idee van mij om het vervolg op Utvandrarna (1971) van Jan Troell naadloos na het eerste deel te bekijken. Ik bespeurde bij mezelf na zoveel uren toch een zekere gewenning en helaas een verslapping van mijn interesse. Ik ben bang dat ik daarmee deze sequel geen recht doe. Hij verdient over een tijdje een herkansing.

Romantisch getint emigrantendrama met voldoende potentie voor een beklijvende film. Het komt er echter niet van. Daarvoor zijn de echt dramatische momenten te schaars en ook de romantiek komt amper van de grond. De vaststelling dat het verhaal nogal wat losse eindjes bevat, draagt al evenmin bij aan een goede waardering van de film mijnerzijds. Ik had hier veel meer van verwacht.

Het wil maar niet klikken tussen Lars von Trier en mij. Ik heb een handvol van zijn films gezien, maar met uitzondering van Breaking the Waves konden die mij niet bekoren. Dat geldt ook voor deze film. Een gekunstelde, pretentieuze warboel, waaraan ik met de beste wil van de wereld geen touw kon vastknopen. Bijkomend probleem was dat ik helemaal niet van vissen houd. En filosoferen over gebakvorkjes staat ook al niet bovenaan mijn lijstje van interessante onderwerpen.

Kortom zonde van mijn tijd en daarom ben ik aan Vol. II maar niet begonnen. Ik betwijfel zeer of het er ooit van komt.