Opinions

Heel knappe thriller met een uitstekende rolbezetting, deels met ouwe getrouwen als Dussolier, Baye en Rochefort.

Duurt even voordat de draad van het verhaal duidelijk wordt, maar dan is het een aaneenschakeling van verrrassende wendingen die het verhaal tot het einde toe echt spannend maken. Knap scenario.

Film duurt ruim twee uur, maar de tijd vliegt voorbij.

Sophie Marceau is een prachtige vrouw met veel uitstraling, maar een echte topactrice zal ze volgens mij nooit worden. Dat geldt al evenzeer voor Monica Bellucci. Als je die twee samen in een warrige film zonder veel diepgang of consistentie aan het werk zet, dan zit je honderd minuten lang naar mooie vrouwen te kijken, die zelf blijkbaar ook niet snappen waar ze mee bezig zijn. Een redelijk waardeloze film dus. De mooiste en meest onbegrijpelijke scene? De allerlaatste: met z'n tweeën achter de laptop. Hoe verzint Marina de Van het?

Het heeft er alle schijn van dat de film zijn eigen plot niet serieus wil nemen. De over het algemeen luchtige sfeer vloekt naar mijn mening nogal met de ernst van het verhaal. Te meer omdat je van tevoren weet dat het niet goed gaat aflopen. Daardoor heb ik toch enigszins ambivalente gevoelens overgehouden aan de film.

Tragikomedie over de groeiende relatie tussen een alcoholistische man met een duister verleden en een vroegwijze, rebelse tiener. Terwijl jan en alleman hen op de nek zit, weten zij tegen de stroom in elkaars leven uiteindelijk aardig op de rails te krijgen. Het is goed te zien dat de vrouwelijke protagoniste (Ingrid Olerinskaya) geen enkele acteerervaring heeft. Dat is best jammer, want anders had dit een leuke film kunnen zijn. Nu ontstijgt ie amper de middelmaat.

Rechttoe-rechtaan film zonder enige opsmuk over de uitputtende strijd (incl. de nodige tegenslagen) van een Cambodjaans boerengezin om het dagelijks bestaan. Ontdaan van alle franje zit de charme van de film in zijn fraaie cinematografie, het geloofwaardige acteerwerk en last but not least het schrijnende verhaal. Een puike prestatie van regisseur Rithy Panh c.s. om zo’n eenvoudig drama op zo’n eerlijke, indringende wijze over het voetlicht te brengen. Een erg mooi film, die de nodige indruk maakt.

Schokkende film over een van de onderbelichte gruwelen van de Nazi-ideologie: het liquideren van die minderwaardige elementen van de samenleving, die gezien werden als een bedreiging voor het superieure Duitse ras. Geïnspireerd door de lotgevallen van Ernst Lossa (1929-1944) brengt regisseur Kai Wessel deze barbarij voor het voetlicht, zoals die destijds ervaren werd door Lossa en zijn weerloze lotgenoten. Een indrukwekkende wake-up call, want overal ter wereld zie je ook heden ten dage superioriteit ideologieën opduiken. Ze zijn eigenlijk nooit weggeweest tot schade en schande van ons allemaal.

Aansprekende tragikomedie over de relatie tussen een door het leven getekende oude man en zijn gezinsgenoten, in het bijzonder zijn jongste zoon. Mooi om te zien hoe die weerspannige zoon, wanneer hij gaandeweg meer te weten komt over het verleden van zijn balorige vader, uiteindelijk helemaal bijdraait. .
Het acteerwerk is zonder meer top, in het bijzonder van Bruce Dern als de afgeleefde, recalcitrante oude man en van June Squibb als zijn verongelijkte, bazige vrouw. Ik heb gelezen dat de film oorspronkelijk in kleur is opgenomen, maar dat Alexander Payne tijdens het postproductie proces besloot de film te converteren naar zwart-wit. Daarmee wilde hij de sfeer van lang vervlogen tijden gebruiken als omlijsting van de film. Ik vind dat een uitzonderlijk geslaagde keuze, die zonder meer bijdraagt aan de kwaliteit van de film. De fraaie cinematografie van de Great Plains doet dat sowieso al.

Schimmige en grimmige film over een jongeman die psychisch het noorden helemaal kwijt is en de mensen in zijn omgeving daarvan moedwillig de dupe laat worden. Misschien wel authentiek, maar van mij hoeven zulke films niet.

Zo spannend als de poster suggereert, zo spannend is deze film ook echt. Geïnspireerd door waargebeurde feiten heeft deze thriller de allure van een docudrama. Binnen het subgenre “vliegtuigkapingen” met voorsprong de beste film die ik ken.

De diepgang in de karaktertekeningen, de wijze waarop de verhaallijnen over het thuisfront, de terroristen en de dramatische gebeurtenissen aan boord van het vliegtuig met elkaar verweven zijn, maken dit tot een adembenemende film. Mede door de strakke regie van Ram Madhvani en het buitengewone acteerwerk van Sonam Kapoor heb ik gefascineerd zitten kijken naar dit verhaal over een levenslustige jonge vrouw, die onder de moeilijkst denkbare omstandigheden dankzij de levenslessen van haar ouders uitgroeit tot een ware heldin: “I’m just doing my job”. Maar dan wel een heldin van vlees en bloed en geen stripboekfiguur. Mijn bewondering geldt vooral haar persoonlijke moed.

Een beklijvende film. De beste die ik tot nu toe dit jaar gezien heb en waarvoor ik plaats moet maken in mijn top-10.

De jeugdherinneringen van journalist Hans-Jürgen Massaquoi zijn an sich bijzonder en interessant genoeg, maar de film weet niet de juiste toon te pakken om het echt boeiend te maken. Het slaafs volgen van een discriminerende ideologie door een groot deel van de massa blijft natuurlijk beangstigend. Ook op de dag van vandaag.

Bij momenten bloedstollend gijzelingsdrama. De wendingen in het verhaal maken deze film tot een spannende thriller, een van de betere in zijn soort. Dat is onder te meer te danken aan het emotierijke optreden van Ye-jin Son als de gefrustreerde onderhandelaar. In haar beste rol sinds jaren toont Son haar veelzijdigheid, wat haar al jaren tot een absolute topper maakt binnen de Koreaanse cinema. De laconieke, onderkoelde crimineel Hyun Bin is haar ideale tegenstander in deze zeer intensieve film.

Een aanrader voor liefhebbers van dit genre.

Vlotte komedie over lust en overspel met hier en daar een dramatisch accentje. De speelse film leunt zwaar op de Servische acteur Miki Manojlović (betrouwbaar altijd), die zich kwistig overgeeft aan soms complexe buitenechtelijke avonturen. Best wel een geinig filmpje.

Gezien het turbulente dubbelleven van Nelly Arcan (alias voor Isabelle Fortier) —van beroep prostituee en schrijfster— is dit een teleurstellend vlakke biopic, die slechts zelden weet te boeien. Wat komt bovendrijven is het trieste verhaal over een onzekere jonge vrouw, die vanwege een onderontwikkeld gevoel van eigenwaarde voortdurend met zichzelf in de knoop ligt, in weerwil van de literaire successen die zij beleeft in vooral het Franstalige deel van de wereld.

De combinatie sekswerker en schrijfster is ook niet erg voor de hand liggend natuurlijk, al vinden wij dat in een ver verleden ook terug bij Neel Doff (Keetje Tippel). Het optreden van Mylène MacKay in de titelrol mag er trouwens best zijn.

Een degelijke film met een duidelijke Zvyagintsev signatuur: de verstilde beelden. Dat levert weliswaar mooie plaatjes op, maar het haalt (doelbewust ?) de vaart uit de film en leidt tegelijkertijd teveel af van het gebeuren. Echt spannend wordt het niet, uitgezonderd tijdens de bittere confrontaties tussen de beide echtlieden. Zoals wel vaker bij Zvyagintsev heb ik een enigszins onvoldaan gevoel overgehouden aan deze film. Ik betwijfel zo langzamerhand of ik ooit een echte fan van deze regisseur zal worden.

Sterk psychologisch drama met een uitstekende rol van Abbey Hoes als de dochter, die worstelt met de doodswens van haar ernstig gehandicapte vader. De ook door anderen al gememoreerde slotscene is ijzersterk. Prima aanwinst van de Nederlands cinema, die een breed publiek verdient.

Wellicht tegen beter weten in weer maar eens een Claire Denis geprobeerd. Beau Travail heb ik nog niet zo lang geleden ergens halverwege afgezet (ondanks de fraaie cinematografie), deze heb ik tot het einde toe uitgezeten; met hangen en wurgen, dat wel.
Op zich leent het verhaal over twee tieners, die beide worstelen met het heden en verleden en door de omstandigheden twee totaal verschillende kanten opgroeien, zich prima voor een boeiende film, maar wanneer dat verhaal begraven wordt onder een dikke laag kunstzinnige, vaak wazige beelden, dan blijft er van het verhaal niet veel boeiends over: style over substance. Het plot verdient op zich een hoge waardering, maar door de vormgeving gaat daar wat mij betreft minstens de helft vanaf.
Veel, heel erg veel close-ups, bij voorkeur van handen. Zoals een paar handen, die in een kast op zoek zijn naar een trui o.i.d., naadloos gevolgd door een paar duikers die uit het water komen. Is er enig verband tussen die beelden? Dragen ze bij aan het verhaal? Ik zou het niet weten en ik kan het ook niet bedenken.
Te “arty” naar mijn smaak, dus ik denk dat ik Claire Denis verder maar links laat liggen, in ieder geval voorlopig.

Het begin van deze romcom is wel aardig met een leuk verhaaltje en hier en daar wat gevatte oneliners. Van lieverlee vervalt de film min of meer in herhalingen en dan is de lol er wel zo’n beetje af. Helaas bloedt de film langzaam maar zeker dood, ondanks het aardige acteurwerk van de protagonisten.

Een film met Ha-neul Kim kan ik maar moeilijk links laten liggen. Ik ben er inmiddels wel achter dat zij ondanks haar vrolijke uitstraling in serieuze films beter tot haar recht komt dan in luchtige komedies als deze. De film is niet onaardig, maar omdat van begin of aan duidelijk is hoe het af gaat lopen, had hij best wat compacter en ook wat grappiger mogen zijn. Krap aan een voldoende.

Enigszins haperende wraakthriller, die last heeft van het feit dat om onduidelijke redenen een copycat ten tonele wordt gevoerd. Ook Eun-kyung Shim als de wraakbeluste dochter roept met haar onwaarschijnlijke verzameling memo stickers en knipsels veelal vraagtekens op. De vrijwel constant aanwezige spanning vergoedt evenwel veel. Niet mijn favoriete genre, maar niettemin goed te doen.

Wat begint als een lieve, vriendelijke romcom over een naïeve jongeman en een charmant hoertje, verandert halverwege de film in een drama waarin het koppel van de ene ramp in de andere struikelt. Was de film hard op weg naar een hoge waardering mijnerzijds, door het totaal andere karakter van het tweede deel is dat een stukje minder geworden. Het drama wordt veelal te dik aangezet en het gevaar van overacting ligt voortdurend op de loer.

Dat neemt niet weg dat met name Do-yeon Jeon zich weer van haar beste zijde laat zien. Ik heb haar tot nog toe in drie andere films –Haepi Endeu (1999), Milyang (2007) en Hanyo (2010)– aan het werk gezien en ik moet vaststellen dat het een uitstekende actrice is. Een van de beste uit Zuid-Korea.

Deze film voornamelijk herzien voor de indrukwekkende cinematografie. Sommige close-ups van Tatjana Samojlova lijken overigens zo te zijn overgenomen uit Kalatozov’s eerdere Letyat Zhuravli (1957), dat ik als film toch nog een stukje hoger aansla omdat daarin meer verhaal zit. Maar als filmliefhebber mag je deze film eigenlijk niet missen vanwege het schier onovertroffen camerawerk. In ieder geval reden genoeg om binnenkort Soy Cuba weer eens op te zetten, want het is al vrij lang geleden dat ik die film voor het laatst gezien heb.

Fraaie kroniek, die gezien de periode die bestreken wordt, eigenlijk een veel ruimere aanpak verdient (zoals bv. La Meglio Gioventù).

Vooral het begin van de film over het revolutiejaar 1968, toen “wij” de heersende macht bij de ballen dachten te hebben (Parijs, Berlijn, Praag e.a.), riep bij mij het nodige jeugdsentiment op. Over waarom het daarna fout gegaan is, zijn inmiddels al talrijke boeken geschreven. Helaas bleek de houdbaarheiddatum van een aantal van “onze” idealen (te) beperkt.

Ook bij de beelden van de flowerpower commune met zijn fantastische kleurrijke kleding gingen mijn gedachten regelmatig terug naar mijn eigen jonge jaren met veel herkenning van de soms moeizame onderlinge verhoudingen, want “geen spelregels” bleek jammer genoeg an sich een niet lang vol te houden spelregel te zijn.

Maar dat allemaal terzijde.

Naast het mooie verhaal ben ik enorm verrast door Laetitia Casta. Ik kende haar in films tot nog toe alleen van haar rol als BB in Gainsbourg. Op gedegen en innemende wijze zet zij een fraaie rol neer als katalysator van deze kroniek, van hippie tot grootmoeder. Ook de rest van de cast is trouwens prima op dreef.

Al met al heb ik mij uitstekend vermaakt. Veel momenten van herkenning en af en toe wat jeugdsentiment. Erg mooi.

Somber familieverhaal over een gezin dat teloorgaat aan de irreële ambities van de vader. Een degelijk drama met een aangenaam verrassende Carrie Coon als de vrouw des huizes, die het mentaal nogal te verduren krijgt.

De films van regisseur Ryûsuke Hamaguchi –dit is mijn derde– bevallen mij wel. Een ingetogen romantisch drama over een jonge vrouw die in de liefde als het ware drie keer een herkansing krijgt. Geen absolute topper, maar wel onderhoudend. Ik hoop Erika Karata nog vaker tegen te komen.

Goede film over de meedogenloze strijd om de kijkcijfers in de Amerikaanse televisiewereld.

Het is in alle opzichten dé film van Peter Finch. Die hoefde overigens voor zijn rol in deze film niet zo ver buiten zichzelf te treden, want Finch was destijds berucht om zijn opvliegende temperament (vooral tegenover vrouwen) en zijn verslaving aan alcohol. Terecht kreeg hij voor deze film een Oscar, maar bijzonder is wel dat hij de eerste acteur was die de prijs posthuum kreeg omdat Finch twee maanden na het uitbrengen Network overleden was ten gevolge van een hartstilstand.

Nooit gedacht van mezelf dat ik nog eens een film zou zien met het woord “werewolf” in de titel. Dat is normaal gesproken niet mijn ding. Maar dit is een onschuldige romantische fantasie geschikt voor het hele gezin. Film komt wat langzaam op gang. Van lieverlee ontwikkelt zich daarna een interessant verhaal met een aantal ontroerende momenten. Ik vind het wel jammer dat de achtergrond van de jongen slechts marginale aandacht krijgt. Die gaat nu vooral uit naar de lieftallige Bo-yeong Park, werkelijk een plaatje.

Coming-of-age actiedrama verpakt als western. Het verhaal is afwisselend en daardoor boeiend, mits je niet te veel eisen stelt aan de geloofwaardigheid. Hoewel Steve McQueen een aardige rol neerzet, is de keuze voor hem in de titelrol is niet erg gelukkig, want McQueen ziet er veel te oud uit om op overtuigende wijze een late tiener te spelen. De rest van de sterrencast heeft niet meer dan een veredelde bijrol. Desondanks best onderhoudend allemaal, maar geen topper, zoals de meeste films van regisseur Hathaway trouwens.

Ik heb de lange versie van deze film gezien. Het is een intrigerend romantisch drama over een vrouw, die een drastisch besluit neemt om haar huwelijk te redden. Van het een komt het (voorspelbare) ander. Een mooie film met een passend einde en een indrukwekkende acteerprestatie van Vera Farmiga. Zeer de moeite waard.

Grappige indie over twee pierewaaiende vriendinnen en in de marge over hun niet bepaald snuggere huisgenoten.

Geen topper, maar wel een vlotte en vrolijke "misdaadkomedie" met een centrale rol voor twee mooie meiden (Camila Morrone is de jongste vlam —ook letterlijk— van Leonardo Di Caprio). De ontknoping vind ik wel mooi. Immers soms zit het tegen, soms zit het mee. Bij vlagen een vermakelijke film..

Heel intensief, mooi verfilmd drama. Prima geacteerd met als uitschieters Carey Mulligan en Andrew Garfield. Cruciaal voor het verhaal vond ik de scene in het restaurant. Men is zo onwetend van het leven in de echte wereld, dat niemand wist hoe men eten en drinken moest bestellen. Je zit te wachten op het moment dat iemand uit het programma ontsnapt, maar met die scene in het achterhoofd weet je dat je zit te wachten op iets wat niet gaat gebereun.