Opinions

Een dom niemendalletje over twee karikaturen, die in plaats van op het schoolbal in een duistere achterbuurt van East Los Angeles terechtkomen. Het aantal geslaagde grappen is op de vingers van één hand te tellen. Ergens halverwege realiseerde ik mij dat ik de film wel eens eerder had gezien, maar totaal vergeten was. Ik vrees dat dat weer staat te gebeuren.

De sensuele relatie tussen een tiener en een volwassene is een dankbaar onderwerp in de filmwereld. Wat dat betreft voegt deze film weinig toe aan wat er op dat vlak al eerder vertoond is. Zowel inhoudelijk als qua vormgeving een donkere film die nauwelijks indruk maakt.

“Night Comes On”, de toekomst ziet er inderdaad donker uit voor een tiener, die zich letterlijk alvast wapent voor haar overlevingsstrijd in een arglistige omgeving. Realistisch ogende kleine film over een machteloze —of is het kansloze ?— meid, die opgezadeld zit met een zeer traumatische ervaring in het recente verleden. Beklijvende rol van Dominique Fishback.

Onderhoudend, knap geconstrueerd misdaadverhaal zoals Arthur Penn er wel meer gemaakt heeft. Film is al opnomen in 1973 en heeft twee jaar op de plank van de studio gelegen, omdat Melanie Griffith tijdens de opnames pas 16 jaar oud was. En dan je borsten laten zien, al is het maar een glimp? Dan kon natuurlijk niet in het hypocriete, preutse Amerika van veertig jaar geleden. Vandaar.

Prima thriller over een verpleegster, die het opneemt tegen een dokter die het gemunt heeft op het trustfonds van twee kleine kinderen. Barbara Stanwyck speelt met verve de ik-ben-voor-de-duvel-niet-bang verpleegster met een gouden hart. Een van haar hardhandige tegenstanders is Clark Gable in een stereotiepe macho-rol. Een voor die tijd best gewaagde film omdat Stanwyck en haar collega-verpleegster Joan Blondell met enige regelmaat in hun ondergoed te zien zijn.

Deze film kon bij mij zijn faam als film noir niet waarmaken, vooral omdat een belangrijk aspect ontbreekt: het plot wordt nooit echt spannend. Dat komt vooral door het geschmier van Robert Mitchum, die naar mijn gevoel erg miscast is. Daardoor heeft het allemaal veel weg van een kinderfilm, waarin per ongeluk ook nog een enge boeman in rondloopt. Zwak.

De verfilmingen van Tennessee Williams’ vroege toneelstukken kunnen bij mij steevast op een hoge waardering rekenen. Die werken hebben door de bank genomen een licht filosofische inslag in een broeierige omgeving met elkaar gemeen. Daar houd ik wel van. Deze film over kwetsbare mensen, die voortdurend op zoek zijn naar zichzelf en de reden van hun bestaan, bevestigt dat nog eens.

Hoogtepunten vind ik het schitterende gedicht van Nonno en de daaraan voorafgaande dialoog tussen Mrs. Jelkes en dominee Shannon, culminerend in de bevrijding van een gevangen iguana: “ I just cut loose one of God's creatures at the end of his rope.” Een prachtig statement, dat feitelijk heel de film typeert.

Naast de mooie cinematografie moet ik vooral melding maken van de geweldige acteerprestaties van de hele cast. Enkel de overijverige Sue Lyon valt een beetje uit de toon, maar dat zij haar gezien haar jeugdige leeftijd te midden van zoveel zwaargewichten vergeven.

Ik had deze film al geruime tijd op mijn lijstje “te herzien” staan, aangezien het een halve eeuw geleden is dat ik ‘m voor de eerste (en laatste) keer zag. Naar aanleiding van een reactie van Metalfist op mijn commentaar op een andere Ava Gardner film (Mogambo), heb ik deze tweede kijkbeurt naar voren gehaald. Ik heb daar geen spijt van, want het is een absolute topfilm.

En Metalfist heeft tenslotte bij nader inzien gelijk, wanneer hij Ava Gardner’s rol in deze film als haar beste vertolking ooit bestempelt. Minder glamourous dan ik doorgaans van Gardner gewend ben, maar wel heel doorwrocht. ’t Zal al met al niet de laatste keer geweest zijn dat ik deze film heb opgezet.

Veel te schreeuwerige komedie, die nog wel enigszins leuk begint, maar al snel stoom verliest. Door de bank genomen niet het soort humor dat ik erg kan waarderen. Bovendien zijn de acteerprestaties ondermaats. Ik vrees dat ik nooit een fan van Kevin Hart zal worden.

Goeddeels mislukte komedie over twee niet al te snuggere broers, die een benzinestation overvallen. Alles wat fout kan gaan, gaat fout. Dat geldt eigenlijk ook voor de film in zijn geheel. Het aantal geslaagde grappen is op de vingers van één hand te tellen. Flauw.

Nooit gedacht dat ik Norman Wisdom nog eens zou tegenkomen in een Amerikaanse film. Het is overigens maar goed dat hij meedoet, want Wisdom is zo’n beetje de enige die zijn normale niveau haalt. De slapstick scènes op de bühne zijn best aardig, maar het comedy capers-achtige gedoe buiten het theater slaat helemaal nergens op. En de balletscènes met de “showgirls” doen pijn aan de ogen.

Vlot misdaadmysterie, dat vooral opvalt door de spitse dialogen die de film boven de middelmaat uittillen. Al treedt de film af en toe buiten zijn oevers, toch best aardig voor een keer.

Mensen, die er wel eens geweest zijn, weten dat Lissabon met zijn fabelachtige Rua Augusta een bijzonder mooie stad is. Bille August maakt daar dankbaar gebruik van als achtergrond voor een verhaal over een buitenstaander, die zo’n 30 jaar na dato op zoek gaat naar de ontbrekende puzzelstukjes over een groep verzetslieden die enkele maanden vóór de Anjerrevolutie (zie: Capitães de Abril) uit elkaar gevallen is. Die terugkeer naar het verleden levert met zijn flashbacks een boeiende film in de film op. Een film over verzet, plichtsbesef, jaloezie en liefde. Een film om over na te denken.

Daartoe zetten ook de citaten aan uit het boekje, dat als leidraad dient voor de speurtocht: “We leave something of ourselves behind when we leave a place. We stay there, even though we go away.”

Vanwege die citaten ga ik op zoek naar het boek van Pascal Mercier, waarop deze film gebaseerd is. Het lijkt me heerlijk om die filosofische gedachten in alle rust op je in te laten werken.

Rauwe actiethriller, gesitueerd in een tijd dat Australië (incl. Tasmanië) de plaats was waar de Engelsen hun criminelen dumpten. De film laat hier en daar wat steken vallen, maar dat mag de pret niet drukken. Te meer niet omdat er als tegenhanger voor de gewelddadige acties ook aandacht is voor de veranderende interactie tussen de beide protagonisten. Alleszins meer dan de moeite waard, al was het alleen maar om te zien hoe schandelijk de westerlingen omgingen met de oorspronkelijke bewoners (zoals in vrijwel alle gekoloniseerde gebieden). Mooie poster trouwens.

Degelijke film noir over de opkomst en teloorgang van een al te ambitieuze kermisparagnost. Het boeiende verhaal doet zichzelf uiteindelijk de das om met het ronduit zwakke, grote-stappen-gauw-thuis einde. Jammer. Prima rol van Tyrone Power, maar het meest opvallende personage wordt gespeeld door Helen Walker, als de uitgekookte “psychiater”: “Takes one to catch one.”

Zoals wel vaker bij Japanse films een in potentie romantische film met veel drama en nauwelijks romantiek. Ik ben daar niet onverdeeld gelukkig mee. Zowel het scenario als ook het acteerwerk zijn aan de magere kant.

Goed beschouwd lopen er twee blinden rond in deze film. Allereerst de zus van de hoofdrolspeelster, maar daarnaast ook haar tegenspeler die ziende blind blijkt te zijn. Wat een sukkel…

Een flinke doos met clichés wordt opengetrokken om de te ruime speelduur van deze film te vullen. Het is allemaal al eerder –en in sommige gevallen ook beter– vertoond. Ergo, de film voegt niets toe aan het al bestaande aanbod van high school romances.

Prachtige kroniek aan weerszijde van de Tweede Wereldoorlog over een onorthodoxe onderwijzeres, die op haar geheel eigen wijze de kinderen van een afgelegen eilandje —waar de tijd geregeld lijkt stil te staan— in donkere tijden voorbereidt op het weerbarstige leven. Ze creëert een bijzondere, wederzijdse band met haar leerlingen en elk voorval dat daar inbreuk op doet, ervaart de onderwijzeres als een persoonlijk verlies. Mooi hoe het laatste deel van de film, wanneer zij opnieuw voor de eerste klas staat, een directe link legt met het begin van de film met als ontroerend hoogtepunt de nieuwe fiets!
De film is nagenoeg een aaneenschakeling van aangrijpende scènes. Vaak weliswaar hartverscheurend van aard, maar ondanks de tragiek overheerst bij mij toch een goed gevoel. Komt dicht in de buurt van een meesterwerk, mede door de prachtige rol van Hideko Takamine.

Mijn kennismaking een aantal weken geleden met Seijun Suzuki (Story of a Prostitute, ook met Yumiko Nogawa) is mij niet meegevallen, maar deze film maakt die teleurstelling meer dan goed. Het is een intens overlevingsdrama over hoeren, die fleurig gekleed te midden van de ruïnes van het naoorlogse Tokio met hand en tand (soms letterlijk) het hoofd boven water proberen te houden. Suzuki schetst een uitermate grimmige sfeer waarin emoties regelmatig overkoken. Best heftig.

Vierde verfilming van een boek (“Gate of Flesh”) van Taijiro Tamura over een groep prostituées, die na het einde van de Tweede Wereldoorlog in een kapot gebombardeerd en bezet Tokio hun lot in eigen hand nemen. Haalt het niet bij de versie van Seijun Suzuki uit 1964.

Een echte acteursfilms waarin gesproken dialogen voor een belangrijk deel vervangen worden door lichaamstaal, zodat het gevoelige verhaal nog scherper binnenkomt. Een rustige film met indrukwekkend acteerwerk van Vicky Vijai en de wonderschone Sruthi Hariharan. Heel mooi,

Hoewel het verhaal geïnspireerd is door de waargebeurde moord op de Libanese zangeres Suzanne Tamim in 2008, schiet het geregeld alle kanten op. Terloops worden met enige regelmaat belangwekkende personages (de vriendin van het slachtoffer en haar pooier) afgevoerd als zijnde ook vermoord. Dat komt de kwaliteit van de film niet ten goede.
Welbeschouwd is de focus van deze film niet zo zeer het moordonderzoek op een zangeres, maar veeleer de wijdverspreide corruptie bij de Egyptische politie. Ik vind Fares Fares als detective beter tot zijn recht komen in de Department Q-cyclus.

Boeiend drama over een pas getrouwde jonge vrouw, die vastzit in een ongelukkig huwelijk, maar niettemin in het voetspoor van heetgebakerde bandleden naar Vietnam trekt om haar man te zoeken.

Een pakkend psychodrama met op de achtergrond (soms voorgrond) de oorlog in Vietnam.

Aandoenlijk optreden van de kwetsbare Soo Ae in de titelrol.

Ontnuchterend drama over een vrouw, die aan de hand van haar eigen verborgen verleden haar man de waarschuwing meegeeft dat hij niet te snel moet oordelen over een vrouw, die het risico loopt de doodstraf te krijgen. Een mooie, genuanceerde film met een prachtige rol van Niki Karimi.

De Iraanse autoriteiten waren niet blij met deze feministische film. Regisseur Tahmineh Milani verdween in de gevangenis, maar werd na twee weken weer vrijgelaten onder druk van internationale protesten (o.a. van Francis Ford Coppola en Martin Scorsese).

Slechte meiden? Nou dat valt reuze mee, hoor. Er is eerder sprake van ouders, die blijkbaar belangrijker zaken aan hun hoofd hebben dan het wel en wee van hun kinderen.

Tamelijk brave film, die met moeite een kleine voldoende haalt dankzij een speelse Martha Higareda, die ik nog kende van het veel mooiere Amar Te Duele (2002).

Rustig voortkabbelende film over een introverte jonge puber en de relatieproblemen met haar moeder, die amper tijd voor haar heeft. Ik had het veel heftiger verwacht, want er gebeurt eigenlijk weinig. Vermeldenswaard is wel het ingetogen optreden van protagoniste Andrea Fandos.

Hoe bestaat het? Een vrij unieke topzetting, een ervaren regisseur annex choreograaf (Chicago), een handvol ervaren scenarioschrijvers en dan zo'n draak van een film. Een mega-flop.

Deze mozaïekfilm gaat veelbelovend van start met twee boeiende segmenten, die zich respectievelijk afspelen in een gevangenis en in een supermarkt. Daarna daalt het niveau. Naar mijn gevoel is de gekozen structuur van tien minuten per segment daar debet aan. Volgens mij is die tijd te kort om de gekozen thema’s voldoende uit werken. Sommige episodes kennen naar mijn smaak een te abrupt einde.

Afgeschrikt door de lange speelduur heb ik deze sociaalpsychologische oorlogstrilogie jaren links laten liggen tot ik eindelijk de moed vond om de drie delen —eigenlijk zijn het zes delen— verspreid over twee dagen nagenoeg naadloos te bekijken. Er komt in de bijna tien uur, dat de trilogie duurt, zoveel ellende voorbij dat ik aan mezelf merkte dat ik dat daar tijdens het laatste deel een beetje immuun voor begon te worden. Daar komt bij dat ik sommige scènes niet erg geloofwaardig vond, al wordt dat meer dan afdoende gecompenseerd door de indringende close-ups, die veelvuldig ingelast worden. Het is een hele zit, die zonder meer de moeite waard is. Wel vermoed ik dat het lezen van de boeken mij meer voldoening gegeven zou hebben., maar ik weet nog niet of ik daar ooit aan begin.

Deel 1: ****

Deel 2: ***

Deel 3: ***½

Dit tweede deel vind ik het minste deel van de trilogie. Ik heb door de bank genomen niet zoveel met soldatenfilms en dat speelt allicht een rol in mijn wat mindere waardering van dit deel. Opvallend is de brute wijze waarop de soldaten elkaar bejegenen, maar misschien zit dat ingebakken in de Japanse cultuur (van toen).

Wellicht was het beter geweest wanneer ik bij het bekijken van deze trilogie wat meer tijd had ingelast tussen de diverse delen. Nu bemerkte bij mezelf een zekere verzadiging ten aanzien van alle gruwelijkheden en ellende, die voorbij komen. De trilogie eindigt niet geheel verrassend in mineur en daar word ik bepaald niet blij van.
Jammer dat Hideko Takamine niet meer dan een minirolletje heeft.