Opinions

’t Kan natuurlijk met mijn leeftijd te maken hebben, maar het viel niet mee om wakker te blijven bij deze bloedloze film met welgeteld één hoogtepunt: de gewelddadige climax, die zo maar uit de lucht komt vallen, want alles wat daaraan voorafgaat heeft amper een relatie met die climax. De film mag dan gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, dat is nog geen garantie dat het ook echt interessant is, alle Oscar-nominaties ten spijt.

Best een aardige tienerfilm, die mij dertig jaar na dato nog steeds aktueel lijkt. De vier hoofdrolspeelsters waren in werkelijkheid allemaal een stuk ouder dan 14/15-jarigen, die zij hier speelden. Dat gaat hen niettemin goed af, met als uitschieter Jodie Foster in haar laatste rol voor zij met succes ging studeren aan de Yale University.

Zowel letterlijk als figuurlijk een donker familiedrama over bijtende armoede op het platteland midden 19e eeuw. Eenmaal terechtgekomen in een neerwaartse spiraal gaat het van kwaad tot erger, gepaard gaand met een flinke dosis verloochening.

Het acteerwerk is dik in orde, maar de film als geheel laat een deprimerende indruk achter en dat niet door de opvallende onderbelichting alleen.

Cynisch inkijkje in de wereld van de televisiejournalistiek. Afgezien van een paar overbodige subplotjes en wat meer-van-hetzelfde-momenten, vind ik het een onderhoudende film. Veel van de verdiensten gaat natuurlijk naar Léa Seydoux, die er haast een one-woman show van maakt. Kortom, geen bijzondere film, maar zeker niet slecht.

Filmcritici uit de jaren ’30 vonden dat actrice Frances Farmer bulkte van het talent. Ik kan daar niet over oordelen, want ik heb voor zover ik mij kan herinneren maar één film van haar gezien (Come and Get It). Deze biopic belicht vooral de turbulente relaties van Farmer met haar moeder en de studiobazen en haar gedwongen verblijven in psychiatrische inrichtingen.

Jessica Lange vult haar rol op zeer geloofwaardige wijze in en ook Kim Stanley als haar moeder laat zich niet onbetuigd. Dat maakt het tot een boeiend film, zij het dat er naar mijn mening helaas te weinig aandacht is voor de film- en toneelcarrière van Farmer.

Een tegenvaller. Ik kon met de beste wil van de wereld geen sympathie opbrengen voor de stuntelige Frances, die van de ene miscommunicatie naar de ander struikelt. De cinematografie en het acteerwerk zijn dik in orde, maar het verhaaltje deed me helemaal niets.

Hoewel gebaseerd op een bestaande zaak niet bijster interessant psychologisch drama over een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Ik had moeite om mijn aandacht erbij te houden en moest regelmatig nadenken over “wie van de drie” nu aan het woord was. Best een aardige rol van Halle Berry, maar dat is het wel zo’n beetje.

”I got to go. We’re expecting another call from you any minute.”

Vlotte romcom, waarin Al Pacino laat zien ook uit de voeten te kunnen in komedies. Maar het is in alle opzichten de film van Michelle Pfeiffer met een gelaagde rol en niet te vergeten van Kate Nelligan, die met haar sarcastische oneliners zowat elk scène naar zich toetrekt. Leuke, onderhoudende film met een lach en een traan.

Ik heb ambivalente gevoelens overgehouden aan deze film over hoe hoop een einde kan maken aan rouwverwerking. Ozon begint met een tamelijk braaf relaas over de verzonnen relatie tussen een Duitse en Franse soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog, om het verhaal halverwege de film een totaal andere richting uit te sturen. Verrassend was dat alleszins, maar in mijn ogen werd de film er niet beter op. Het verblijf van Anna in Frankrijk vond ik een stuk minder interessant dan het verblijf van Adrien in Duitsland, te meer omdat ik in het tweede deel geruime tijd de interactie tussen de beide protagonisten miste.

Complimenten voor de fraaie cinematografie in overwegend stemmig zwart-wit en voor de acteerprestatie van Paula Beer. De film heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar Ernst Lubitsch’ origineel “Broken Lullaby” (1932).

Tegenvallend oorlogsdrama met een hoog Romeo-en-Julia gehalte. Op zich is er weinig mis met het verhaal, zij het dat er regelmatig gaten in vallen. De sprongen voorwaarts doen de continuïteit van het verhaal geen goed. Het camerawerk en het acteerwerk van in het bijzonder Tamara Mironova (de oude moeder van het meisje), alsmede van de beide protagonisten, zijn verreweg het best deel van de film.

Fantasie over zonderlinge circusartiesten, die het tijdens de holocaust als een soort superhelden opnemen tegen de Nazi’s. De humor, het drama en af en toe ook het geweld worden over het algemeen (te) zwaar aangezet. Ik hield er uiteindelijk ambivalente gevoelens aan over.

Ik ben geen gamer en daarom weet ik niet zeker of ik het allemaal wel goed begrepen heb. Desondanks heb ik mij goed vermaakt met deze film, die met veel gevoel voor humor gemaakt is. Best amusant voor een keer.

Geschakeerd drama over een alcoholistische advocaat en zijn liefdevolle, maar eigenzinnige dochter, die haar plaats in de bovenwereld dreigt te verliezen door haar hartstochtelijke gevoelens voor een bikkelharde onderwereldfiguur.

Een ietwat morsige Lionel Barrymore werd voor zijn opmerkelijke rol beloond met een Oscar, naar verluidt mede omdat zijn uitvoerige slotpleidooi in de rechtszaal in één langgerekte opname werd gefilmd. De rol van vrijgevochten vrouw past de altijd wat deftige Norma Shearer wonderwel, chiquer en sexier dan ooit in prachtig gesneden jurken. Dit is tevens de film, die Clark Gable voor de rest van zijn carrière liet promoveren van bijrollen naar “top of the bill”. Om meerdere redenen een boeiende film.

Film over een mij onbekende episode van de Amerikaanse Burgerloog met een pijnlijke link naar de rassensegregatie tachtig jaar later. (Even terzijde: wat dat betreft is er ook 150 jaar ná de burgeroorlog slechts mondjesmaat vooruitgang geboekt.)

Of het allemaal zo gegaan is, daar schijnen de historici het niet over eens te kunnen worden, maar deze film biedt in ieder geval een onderhoudend relaas over burgers en weggelopen slaven in het zuidoosten van Mississippi, die de handen ineen slaan bij hun verzet tegen de niets en niemand ontziende autoriteiten van de Confederatie. Uitstekende rollen van Matthew McConaughey en Mahershala Ali. Daarnaast vind ik het altijd aangenaam om Gugu Mbatha-Raw op mijn netvlies te krijgen.

Indrukwekkende film over een eigenzinnige, maar vastberaden high school lerares, die haar leerlingen leert om te breken met het traditionele raciale denken en vandaar uit te werken aan een meer uitzichtvolle toekomst.
Schitterend hoe Hillary Swank op sublieme wijze alle emoties toont, die met het moeizame, maar oh zo dankbare proces gepaard gaan. Mooi om te weten dat de “Freedom Writers” allemaal hun high school diploma hebben gehaald en dat een deel van deze kansloze kinderen doorgestroomd is naar de universiteit. Hulde aan Erin Gruwell.
En ja, Miep Gies heeft vanuit Amsterdam daadwerkelijk een bezoek gebracht aan de school in Long Beach. Ze was toen 87 jaar!

Er zijn vergelijkbare films gemaakt, die met deze en met elkaar gemeen hebben dat ze gebaseerd zijn op waargebeurde feiten òf daardoor geïnspireerd zijn:
- Coach Carter (2005, met Samuel Jackson)
- Dangerous Minds (1995, met Michelle Pfeiffer)
- Lean on Me (1989, met Morgan Freeman)
- The Ron Clark Story (2006, TV-film, met Matthew Perry)
- Stand and Deliver (1988, met Edward James Olmos)

Ik heb ze allemaal gezien en kan ze van harte bij iedereen aanbevelen.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken actieklucht in de Zuid-Amerikaanse jungle. De film brengt weinig nieuws, maar is goed voor ruim anderhalf uur gedachteloos vermaak. Dat Alison Brie onder de meest onmogelijke omstandigheden nog opnames probeert te maken, is wel leuk.

Soms kom je een film tegen, die je altijd bijblijft. Die Fremde in zo’n film voor mij. Een indrukwekkend drama over een Turks gezin dat klem komt te zitten tussen de liefde voor hun dochter / zuster en aloude culturele tradities inzake de familie-eer. Wat nog het meeste blijft hangen is de machteloosheid van de verschillende gezinsleden om die traditie te doorbreken, heel mooi gesymboliseerd door het zombie-achtige optreden van de moeder. Het gebruik van lichaamstaal ten koste van dialogen versterkt het dramatisch effect. Heftig!
Schitterende vertolkingen aan weerszijde van het conflict, met een uitroepteken voor een sublieme Sibel Kekilli. Na deze tweede kijkbeurt mijn stem verhoogd naar 5*.

Het gaat volgens mij niet goed met de carrière van Michelle Pfeiffer wanneer zij in dit soort inhoudsloze dramedies verzeild raakt. Een karikaturale film over excentrieke personages. Niet mijn ding.

Mijn verwachtingen waren vooraf niet hoog gespannen. Dat is maar goed ook, want het is een tamelijk saaie film uit de categorie dertien in een dozijn.

Wellicht niet Hitchcock’s beste film, maar zoals te verwachten is aan spanning geen gebrek. Film is tevens voorzien van een aantal grappige scènes (de inspecteur en de kookkunst van zijn vrouw). Erg vermakelijke film.

Turbulente film over het bewogen leven van een beroemd Mexicaans kunstenaarsechtpaar. Een uitstekende cast zet mooie rollen neer, in het bijzonder Salma Hayek en Alfred Molina als de centrale figuren. Een enerverend verhaal met bovendien een lekkere soundtrack.

In navolging van talrijke Hollywood-producties een high schoolfilm Bollywood-style. Het acteerwerk is wel in orde, maar de film is veel te braaf. Een beetje zonde van mijn tijd.

Film over sexting met een einde dat maar zozo is. Dat einde is exemplarisch voor de rest van deze slappe televisiefilm over een serieus onderwerp.

Prachtige film, zoals er te weinig gemaakt worden. Geweldige rol van Jessica Tandy, die niet alleen in de film maar ook in werkelijkheid al 82 jaar was, toen de film werd opgenomen. Ook Mary Stuart Masterson, Mary-Louise Parker en Kathy Baker zetten indrukwekkende rollen neer. Neem daarnaast de prachtige sfeerbeelden uit de depressiejaren in het straatarme zuiden van Amerika en je hebt een geweldige film, die je met plezier een paar keer wilt terugzien. Zonder twijfel een van de beste films uit de jaren '90.

Niet zo goed als ik mij meende te herinneren. Niettemin een mooie film van topregisseur William Wyler over een vredelievend Quakergezin dat in gewetensnood komt door de oprukkende Amerikaanse Burgeroorlog. Prima vertolkingen, inclusief de opmerkelijke bijrol van good old Marjorie Main, maar de meest markante figuur in de film is Samantha…

Sommige opnamen roepen herinneringen op aan de werken van 19e eeuwse schilders.

Jodhi May en Damian Lewis zijn inmiddels ervaren filmrotten, maar ook zij kunnen deze warrige film niet boven de middelmaat uittillen. Het verhaal schiet alle kanten uit. Not my cup of tea.

Nogal slome misdaadfilm over verraad in de onderwereld. Een paar weinig ter zake doende bankovervallen moeten in de kantlijn voor het nodige spektakel zorgen. Probleem is veeleer dat Robert Mitchum, zoals wel vaker, opnieuw schuil gaat achter een dikke laag onverschilligheid, een vorm van gespeelde nonchalance dat zo’n beetje zijn handelsmerk is geworden. Net aan een voldoende.

Tegenvallende komedie, maar ik was daar al bang voor. Justin Timberlake en Mila Kunis in de hoofdrollen? Dan mag je eigenlijk niet veel verwachten. Enige lichtpuntjes: Patricia Clarkson en de als altijd betrouwbare Richard Jenkins. Het magere plot lijkt verdacht veel op het plot van Boys and Girls (2000).

Gezien de krampachtige, onnatuurlijke manier, waarop Amerikanen bedscènes verfilmen, vraag ik mij steeds weer af waarom zij zulke scènes überhaupt in het scenario opnemen.

De film vertelt het trieste verhaal over een “madame”, die ten onder gaat aan overdreven gevoelens van loyaliteit. Imposante tour-de-force van Ruth Chatterton, een van die getalenteerde Hollywood sterren uit de eerste helft van de jaren ’30, die veel te snel vergeten is door filmfans. Dat is niet terecht, want zij heeft een paar mooie films op haar naam staan. Dit is er daar een van. Meer dan 80 jaar na dato nog steeds meer dan de moeite waard.

Opmerkelijk regiedebuut van Ágnes Kocsis over de non-relatie tussen een moeder en haar tienerdochter, die bij gebrek aan onderlinge communicatie elk voor zich in hun eigen wereldje met tegengestelde kleuren leven. Er gebeurt eigenlijk niets en juist daar werd ik tijdens het kijken narrig van. Triest.