Opinions

Ik dacht al dat ik deze film eerder gezien had, maar ik kon me daar niets van herinneren. Nu weet ik weer waarom: er gebeurt in deze aanklacht tegen de Amerikaanse fast foodindustrie weinig dat het onthouden waard is. Het is een verzameling min of meer losstaande verhaaltjes, die noch qua inhoud, noch qua acteerwerk indruk maken.

Regisseur Linklater blijft ver verwijderd van zijn mooie “Before...”-trilogie.

Sport is doorgaans geen filmgeniek thema. Dit is evenwel een onderhoudend sportdrama over twee rivaliserende atletes, die qua achtergrond elkaars tegenpolen zijn. Best een aardige film, die hier en daar last heeft van een wat slordige montage omdat de “live” wedstrijdbeelden soms niet kloppen. Maar ik wil geen kniesoor zijn in deze.

De mij onbekende Lenora Crichlow steelt de show.

Een van de betere high schoolfilms.

De doorbraakfilm van Sean Penn, een van mijn favoriete acteurs.

De droomscène van Judge Reinhold over Phoebe Cates in bikini is inmiddels fameus.

De theme song van deze film is Kris Kristofferson’s ingetogen “Help me make it through the night”. Dat zou ook een passende titel geweest zijn voor deze karakterstudie over mensen aan de onderkant van de samenleving, die met een schier uitzichtloze toekomst voor zich, tegen de stroom in met vallen en opstaan aan hun zelfvertrouwen proberen te werken.

De settings geven de film een authentiek uiterlijk. Het acteerwerk van Stacy Keach en Jeff Bridges is goed verzorgd. Susan Tyrrell is geweldig, totdat ze gaat overdrijven. Of was dat de bedoeling? Een van de weinige bioscoopfilms van Nicholas Colasanto, de oorspronkelijke bartender in de serie “Cheers”.

Erg mooi, ingetogen drama over het omgaan met verdriet, homoseksualiteit en saamhorigheid. Van lieverlee ontwikkelt de film zich van een drama tot een feel-good movie, vooral door de aanstekelijke beelden van de familie van Michele (Stefano Accorsi). Schitterend geacteerd, in het bijzonder door de altijd betrouwbare Margherita Buy.

Opnieuw een uitstekende film van Ferzan Ozpetek, met een passend einde. Ik vind overigens Ozpetek's volgende film La Finestra Di Fronte (2003) nog een stuk beter.

De voorlaatste film uit Cary Grant’s rijke carrière is een onderhoudende avonturenkomedie met een forse scheut romantiek. Wat dit laatste betreft lijken de meeste komedies met Grant wel erg veel op elkaar. De verrassing is deze keer zijn interactie met de kinderen. Ook de chemie met Leslie Caron draagt bij aan het geheel, in weerwil van het aanzienlijke leeftijdsverschil (Grant was ten tijde van deze film bijna 2x zo oud als zijn tegenspeelster). Dat kan ook komen omdat ik altijd al een zwak heb gehad voor deze Franse actrice, die ik ken van een aantal erg vermakelijke films (Lili (!!), Gigi, Fanny en An American in Paris).

Ondanks zijn gevorderde leeftijd nog steeds een gezellige komedie over het aanstaande huwelijk van Elizabeth Taylor, die zes weken vóór de première daadwerkelijk zelf trouwde (voor de eerste van acht keren). Film focust helemaal op Spencer Tracy, die als haar vader opnieuw laat zien dat hij een geweldige acteur is, wiens talenten volop tot ontbolstering komen in komedies dankzij zijn perfecte timing. In de rustige Joan Bennett vindt hij hier een ideale tegenspeelster, al komt zij beter tot haar recht in meer serieuze films (film noir, misdaad e.d.). Heel vermakelijk en stukken beter dan de overbodige remake uit 1991 met Steve Martin.

Tegenvallende remake van de Spencer Tracy-klassieker uit 1950. Het verhaal wordt gesitueerd in de Latino-gemeenschap van Florida. Het aantal echt grappige momenten is op de vingers van één hand te dellen. Dat is een beetje weinig voor een komedie. Het acteerwerk houdt ook al niet over.

"I feel as if I'm losing all my leaves."

Deze film is het bewijs dat verfilmd toneel een prachtige film kan overleveren. Dat komt vooral dankzij de knappe wijze, waarop schrijver/regisseur Florian Zeller de belevingswereld van een dementerende man weet over te brengen op de kijker.

Hij kan daarbij bouwen op twee sterk acterende protagonisten. Anthony Hopkins en Olivia Colman zijn allebei in topvorm. Het zou mij niet verbazen wanneer beiden een Oscar overhouden aan deze film.

Tegenvallend vervolg op Father of the Bride. Er zitten een paar nieuwe elementen in het verhaal, maar qua structuur en acteerwerk ziet het eruit als een duplicaat van de prequel. Matig.

Een melodrama dat zich bij uitstek leent voor het inpassen van allerlei speelse ideeën. Helaas zijn de filmmakers daar niet aan toe gekomen en hebben die gekozen voor het stapelen van sentimenten, wat resulteert in een voorspelbaar geheel. Jammer.

Een gelaagde film met twee verhaallijnen, die verliesverwerking met elkaar gemeen hebben. Het ene verhaal gaat over een schrijver, die psychisch en fysiek geplaagd wordt door trauma’s na het verlies van zijn vrouw; het andere verhaal over een jonge vrouw met bindingsangst, omdat iedereen die haar lief is (ouders, protegé) uit haar leven wordt weggerukt.
Russell Crowe —naar mijn mening een van de betere acteurs van dit moment— en Amanda Seyfried weten hun rollen met overtuiging te brengen. Toch zijn het vooral de kleine Kylie Rogers als de jongere versie van Katie en Quvenzhané Wallis als Katie’s protegé die mijn hart gestolen hebben.
Een mooie film, die af en toe wat inzakt of te melodramatisch is, maar desondanks van begin tot eind boeit.

Onopgesmukt relaas over de inburgeringsproblemen van een gescheiden Algerijnse moeder in de Franse samenleving. Terwijl haar beide adolescente dochters elk op hun eigen wijze verwesteren loopt de moeder —vooral vanwege haar gebrekkige kennis van de Franse taal— voortdurend achter de feiten aan. Een sterk geacteerde, sobere film, die een aardig beeld schetst van de culturele kloof tussen eerste en tweede generatie immigranten.

Winnaar van de César 2016.

Leuke misdaadkomedie die allesbehalve in de kerstsfeer past. Ik heb mij prima vermaakt met het geinige verhaal over de kerstman, die door zijn tanende populariteit budgettair in de problemen komt en tegelijkertijd belaagd wordt door een niets ontziende, wraakzuchtige huurmoordenaar.

Het is (te) lang geleden dat Mel Gibson nog eens zo goed voor den dag gekomen is.

Een fijne semi-musical over drie werklozen, die van de nood een deugd proberen te maken met een poging om tijdens de depressiejaren een afgetakeld theater in een voorstad van Parijs nieuw leven in te blazen. Een leuke opvolger van Barratier’s vorige film Les Choristes (2004) met een mooie rol van Gérard Jugnot en chansons —gezongen door Nora Arnezeder— die lekker in het gehoor liggen. Kad Merad gaat af en toe over de top, maar dat doet hij wel vaker.

Geïntrigeerd door het verhaal heb ik na mijn eerste kennismaking een paar maanden geleden met deze film het boek “Een weeffout in onze sterren” van John Green gelezen. Green heeft zich laten inspireren door eigen ervaringen als geestelijk begeleider in een kinderziekenhuis en in het bijzonder door zijn contacten met een jong gestorven kankerpatiënte. Die contacten leidde bij hem tot de conclusie dat de standaardreactie om medelijden te hebben met deze doodzieke kinderen geen recht doet aan het feit dat een aantal van hen in weerwil van hun verschrikkelijke vooruitzichten nog volop in het leven wil staan.

Dat laatste gevoel weet de film, die ik nu twee keer gezien heb, uitstekend over te brengen. Maar een probleem blijft dat je je als gezonde lezer / kijker deze paradoxale gemoedstoestand van de hoofdpersonages maar moeilijk eigen kunt maken. Gezien de impact van het verhaal zijn de paar missers niet meer dan pietluttigheden. Diep onder de indruk heb ik mijn waardering verhoogd naar 4½*.

Aardige film, vooral dankzij het ontwappende spel van hoofdsspeelster Nina Kervel-Bey (Anna) en haar broertje Benjamin Feuillet (François). Gaandeweg wordt de film steeds leuker, wanneer Anna niet alleen meer vragen stelt aan haar ouders, maar zich ook probeert te mengen in hun politieke discussies.

Gezien de lovende kritieken had ik toch wat meer van verwacht van dit kostuumdrama over de bijtende rivaliteit tussen twee hofdames. Ik vind het acteer- en camerawerk beter dan het verhaal, dat in z’n kern niet zo bijster veel afwijkt van andere intrigerijke films over wedijver binnen een koninklijke entourage. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon, helaas.

Na een paar misperen weet regisseur Robert Benton opnieuw te scoren met deze innemende film over liefde en verdriet; twee entiteiten die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en ervoor zorgen dat liefde niet alleen maar een feestmaal is. Ondanks de serieuze ondertoon blijft de film vrij luchtig. Een ½* extra voor het vertederende einde.

Er is geen beginnen aan om een lijstje met topacteurs te maken. Dat zou per film allicht gaan variëren. In een dergelijk toplijstje zou bij mij Morgan Freeman evenwel een vaste waarde zijn. Waarom dat is, bewijst hij in deze film andermaal.

Een leuke, aanstekelijke film over de kerstviering van een Italiaanse immigrantenfamilie in Amerika. Een film met een lach en een traan en als centraal thema liefde. Zo hoort het ook met Kerstmis. Naar mijn smaak een van de betere films in het genre kerstfilms. Buon Natale.

Familiefilm over een gesjeesde, cynische Broadway-danseres, die met de staart tussen haar benen terugkeert naar haar geboortedorp. Daar begint zij met frisse tegenzin dansles te geven aan een ongeregeld zooitje, talentloze jonge kinderen. De rest van het verhaal is voorspelbaar, met de aantekening dat voor een dansfilm de dansscènes naar mijn smaak ondermaats zijn.

Ziyi Zhang is inderdaad een schatje, maar ze heeft daarnaast al talloze malen bewezen niet alleen een mooie vrouw, maar ook een zeer getalenteerd actrice te zijn. Daarom is het eigenlijk wel jammer dat ze in dit niemendalletje verzeild is geraakt. Maar misschien wilde ze eens wat anders?

De film heeft zo zijn momenten, maar films van dit niveau maken ze in Hollywood aan de lopende band. Toch een ruime voldoende. Dat ligt niet aan het vrij zwakke verhaal, maar vooral aan het meespelen van Miss Zhang dus.

In deze film pakt Ziyi Zhang haar rol als striptekenares uit Fei Chang Wan Mei (2009) weer op, maar net als die voorganger is dit filmpje een slap niemendalletje, dat te geforceerd leuk probeert te zijn.

Zhang lijkt mij in de wieg gelegd voor drama en actiefilms; in komedies kan ze slecht uit de voeten, vind ik. Het kan aan mij liggen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Zhang’s ooit zo glorieuze filmcarrière net als de spreekwoordelijke nachtkaars langzaam aan het uitdoven is. Ik hoop dat ze op korte termijn mijn ongelijk bewijst, want haar verschijning is nog steeds een streling voor het oog.

Leuke tragiromcom over een geslaagde zakenman, die tijdens zijn zoektocht naar een levenspartner in aanraking komt met een mooie vrouw, die vastzit in een uitzichtloze relatie met een getrouwde man. Een vlotte film, die het vooral moet hebben van de spitse dialogen en een aantal kluchtige scènes (de biecht !). De dramatische dip in de tweede helft is mij wat rauw op het dak gevallen.
Van regisseur Xiaogang Feng kende ik tot nu toe enkel het supertragische Tangshan Dadizhen (a.k.a. Aftershock). Deze gezellige en vermakelijke film met prima acteerwerk van You Ge en Qi Shu is evenwel heel andere koek.

Afgezien van de kostelijke openingsscène en de te zwaarmoedige afscheidsceremonie voegt deze film weinig nieuws toe aan het in mijn ogen betere origineel. Vooral het acteerwerk van You Ge begon ik op d’n duur als vermoeiend te ervaren. Eigenlijk een overbodige sequel.

De titel belooft dat de film gaat over een vrouw (van een kapitein). Was dat maar waar, want die vrouw is een veel interessanter personage dan de zeekapitein, die feitelijk centraal staat in de film. De houterige manier waarop Gijs Naber de hoofdrol invult, helpt ook al niet. Hij wordt volkomen overspeeld door een ontspannen ogende Léa Seydoux.

Het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Ik ken het boek niet, maar het is niet moeilijk om te raden dat dat allicht beter zal zijn dan deze tamelijk lusteloze film, die regelmatig inzakt en mede daardoor veel te lang duurt.

Film weet de aandacht best vast te houden, maar het is zeker niet Egoyan's beste.

Slordig gemaakt en onzorgvuldig gemonteerd softcorefilmpje over een overrijpe tiener, die na het lezen van een boek over Emmanuelle seksueel hyperactief wordt. De 26-jarige Glory Annen ziet er te volwassen uit om een kostschoolmeisje te spelen. Mooie beelden van het gekrioel in de haven van Hongkong.

Net als in Fill the Void (2012) speelt Hadas Yaron een jonge vrouw, die gevangen zit in de traditionele levensstijl van de chassidische joden:

Meira: “Wie zegt dat ik niet al lang dood ben?”

Shulem: “Wanneer zul je eindelijk inzien, dat dit de wijze is waarop wij leven?”

Regisseur Maxime Giroux heeft over dit conflict een gevoelig psychologisch drama gemaakt met een uitmuntende rol van Yaron, die vooral opvalt door haar sterke mimiek. De film was hard op weg naar een hoge score mijnerzijds tot het tegenvallende einde, dat lijdt aan het spreekwoordelijke nachtkaars syndroom.

Een neurochirurg begint aan haar geestelijke gezondheid te twijfelen, wanneer zij een blauwtje loopt. Het prima acteerwerk –vooral van Natasa Stork– kan niet verhelen dat het in zijn kern maar een kwakkelende film is, met een tegenvallend slotakkoord dat de weg van de minste weerstand kiest. Jammer bovendien dat wij van het o zo fraaie Boedapest maar weinig te zien krijgen, afgezien van de monumentale brug die Pest met Boeda verbindt.