Opinions

De film leek lange tijd een toonbeeld van feminisme avant la lettre, totdat tegen het einde alles toch weer in de plooi getrokken wordt naar de gedachtewereld van toen. Eeuwig zonde, want met uitzondering van de laatste minuten is het een hartstikke leuke film over een zelfverzekerde vrouw, die zich in een mannenwereld meer dan staande houdt. Ruth Chatteron speelt een assertieve hoofdrol, die haar op het lijf geschreven lijkt.

Stevig liefdesdrama, maar voor een Truffaut niet erg opmerkelijk. Jammer dat al aan het begin min of meer verteld wordt hoe het gaat aflopen. De hoofdpersonen vragen zich met enige regelmaat af wat er nou precies aan de hand is tussen hun tweeën. Ik blijf ook zitten met die onbeantwoorde vraag,

Truffaut heeft wel betere films gemaakt (de Antoine Doinel-serie, Une Nuit Américain, Le Dernier Métro, L'Argent de Poche, Le Peau Douce etc.).

Fanny Ardant is best goed, maar ik vind Depardieu niet erg sterk in deze film.

Psychodrama over een sekswerker, die zich niet schaamt voor haar beroep en alles in het werk stelt om haar tienerzoon een gedegen opleiding te kunnen geven. De film schetst een schril contrast tussen de zelfverzekerde moeder, die aan aanpakken houdt, en haar onwillige zoon. Een prima film met een fraaie hoofdrol van Laure Calamy.

De films van Brian de Palma hebben naar mijn smaak in de loop van de jaren heel erg aan kwaliteit ingeboet. Dit onzinnige misdaadmysterie is daar een voorbeeld van, de blote borsten van Rie Rasmussen ten spijt. Het thrillerelement is ver te zoeken. En dat playmate Rebecca Romijn gespeend is van acteertalent, wist ik al langer. Niet alleen zij, ook De Palma toont in deze film zijn meest zuinige kant.

De synopsis hierboven slaat trouwens ook nergens op. Die is geschreven door iemand, die de film niet gezien heeft (een "de klok en de klepel"-verhaal).

Prima psychologische thriller van Chabrol. Met uitzondering van de ridicule scènes met het lijk, zit het verhaal goed in elkaar en ook Stéphane Audran en Michel Bouquet zijn uitstekend op dreef, al moet ik daarbij aantekenen dat steeds weer dezelfde scheve grijns op Bouquet’s gezicht op d’n duur wel gaat vervelen. De verhaalstructuur van Chabrol’s mindere Juste avant la Nuit lijkt verdacht veel op deze film.

Tegen beter weten in toch maar weer een Zuławski opgezet. Goed beschouwd heb ik aan het commentaar van wibro weinig toe te voegen. Valérie Kaprisky is een fors deel van de speelduur te aanschouwen in haar Eva-kostuum. Hoewel niet erg getalenteerd, levert dat soms oogstrelende plaatjes op. Die beelden worden evenwel aan elkaar gebreid met een verhaal, waarin hufterig gedrag hoogtij viert. Veel geschreeuw, weinig wol. Daarom is het nog een hele klus om ondanks Kaprisky's aanwezigheid de rit tot het einde uit te zitten.

Ik heb nu drie films van Andrzej Zuławski gezien, waarvan er niet één een voldoende scoort. Ik denk daarom dat ik het daar maar bij laat.

Een van de betere verzetsfilms, veel beter dan ik verwacht had. Spannend verhaal, dat blijft boeien en prima acteerwerk (vooral door Julie Depardieu). Wat wil je nog meer?

Intrigerende drama over de uitbuiting van Afrikaanse kindermeisjes in het hedendaagse Frankrijk en een assertieve vrouw die frontaal de confrontatie aangaat om het onrecht te bestrijden. Een onderhoudende film, die mij van lieverlee achterliet met een goed gevoel. Hoewel? De film is geklasseerd als komedie, maar er valt bitter weinig te lachen.

Uitermate zwakke tegenhanger van Maschi contro Femmine (2010). Waar die film nog een aantal grappige momenten kent, is dit een aaneenrijging van ongein. De film ontspoort zowel qua verhaal als ook wat betreft het acteerwerk. Een miskleun, ondanks de vele cameo’s van acteurs uit Maschi contro Femmine.

Vooral dankzij de innemende vertolking van Baihe Bai een verdienstelijk melodrama met een typische twist, die in films uit het Verre Oosten net iets te vaak voorkomt. Naar het einde toe dreigt het al te zeer een tranendal te worden. Niettemin onderhoudend genoeg voor een ruime voldoende.

De film is mij niet meegevallen. Verfilmd toneel moet het vooral hebben van de dialogen. Als die doorwrocht zijn met metaforen, dan wordt het door de bank genomen taaie kost. Op het toneel werkt dat wel, op het witte doek —waar je meer actie verwacht— veel minder. Gelukkig weten de oplopende spanningen in het tweede deel van de film je nog enigszins bij de les te houden.

De schitterende vertolking van Viola Davis steekt af bij die van Denzel Washington, die zich in mijn ogen in nagenoeg heel de film schuldig maakt aan overacting. Zo zie je maar weer, het valt niet mee om jezelf te regisseren. Een mager 3-tje, meer kan ik er niet van maken.

Hoewel de Deense regisseur Bille August regelmatig opduikt buiten de eigen de landsgrenzen, vind ik het toch wel verrassend hem hier aan het roer te zien van een Chinees oorlogsdrama. August heeft al eerder zijn sporen verdiend al bekwaam verteller van politiek of sociaal getinte verhalen.

Die eigenschap is ook terug te vinden in deze patriottische film over een alleenstaande jonge moeder, die tijdens de Tweede Wereldoorlog met gevaar voor eigen leven onderdak biedt aan een Amerikaanse piloot, die letterlijk uit de lucht komt vallen.

Bij gebrek aan echte spanning drijft de film vooral op de onmiskenbare chemie tussen Yifei Liu en Emile Hirsch. Het is echter de jonge Fangcong Li, die met haar frank en vrije optreden als het dochtertje de show steelt.

Een onderhoudend drama dat best wat meer spannende momenten had mogen kennen.

Allicht net als Noodless vroeg ik mij voortdurend af wat er nu weer voorbij kwam vliegen. Met mezelf afvragen wat het gebeuren met het verhaal te maken zou kunnen hebben, ben ik na een kwartier of zo maar gestopt. De rest van de film heb ik eigenlijk alleen maar zitten wachten op Bingbing Fan, die helaas geruime tijd buiten beeld bleef. Dat heb ik dan ook nog..

Mijn puberende kleinkinderen (fervente gamers) vonden het een geweldige film. Ik dus niet. “Je wordt oud, opa.” Wijsneuzen.

Sfeerrijke en onderhoudende verzets- annex spionagethriller, die na een spectaculair begin steeds spannender wordt. Naast de vormgeving van de setttings valt het voortreffelijke camerawerk op. Bovendien wordt er door de cast sterk geacteerd, in het bijzonder door Xun Zhou en Bingbing Li.

Jammer genoeg had ik het bij het raden van wie de mol was niet bij het rechte eind. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Kleurrijke, in meerdere opzichten diffuse film, die tamelijk bombastisch overkomt. Door de bank genomen ben ik wel een fan van Li Gong, maar ook zij kan deze film niet redden. Matig.

Ouderwets drama over arbeidersgezin, waar zich de ene rampspoed na de andere aandient. Het verhaal zit best goed in elkaar, maar het acteren is over de volle breedte tamelijk dik aangezet, met uitzondering de ingetogen rol van 'moeder' Luisa della Noce. Van Sylva Koscina is dat overigens niet zo verwonderlijk, want die heeft het nooit van haar acteertalent moeten hebben en was in Rome en omstreken toch vooral 'wereldberoemd' vanwege haar uitzonderlijk fraaie uiterlijk.

Onderwereldfilm met een romantische twist. Het verhaal is op zich niet erg bijzonder, maar ik heb mij prima vermaakt. Frank Lammers en Elise Schaap vormen een onwaarschijnlijk, maar niettemin aardig koppel. Huub Stapel is in mijn ogen miscast als gangsterbaas.

Erg goede misdaadfilm met een glimlach. Spannend tot aan het fraaie einde, maar vooral boeiend vanwege de ruime aandacht, die besteed wordt aan de ontwikkeling van de diverse karakters. Het middengedeelte dreigde even wat langdradig te worden, totdat het ‘slachtoffer’ begon te vertellen over zijn eigen jeugdervaringen en tot mijn zeer aangename verrassing het fantastisch spannende jaar 1968 aanhaalde. (Kriebels in mijn buik!) In die bekentenis lag ook de clou voor het toch wel verrassende, maar niettemin zeer treffende einde; de spreekwoordelijke kers op de spreekwoordelijke taart.

De fraaie beelden, het schitterende scenario en het goede acteerwerk door alle vier de personages - in het bijzonder door Julia Jentsch die op formidabele wijze in haar rol zit - maken dit tot een prachtige film over een niet zo alledaags onderwerp, dat mij - mede vanuit mijn eigen herinneringen - zeer aan het hart gaat.

Bij iedereen van harte aanbevolen!

Armzalige komedie over een jonge meid, die het noorden helemaal kwijt is. Bevat meer smerigheden dan geslaagde grappen. Voor de liefhebbers van vunzige films.

Verrassende film over een assertieve jonge vrouw, die te midden van een mannengezelschap toegeeft aan haar seksuele verlangens en vervolgens worstelt met de naweeën daarvan. Zoals de ondertitel al aangeeft, een heuse Odyssee.

Sterk regiedebuut van Lucie Borleteau, met een prikkelende rol van de getalenteerde Ariane Labed.

Rare film, eigenlijk zonder climax. Met moeite een 2,5.

Net als bij de voorgaande Fifty Shades-film zijn de reacties op deze film uiteenlopend van aard. Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar volgens mij hebben de negatieve commentaren vooral te maken met het verwachtingspatroon. Ingegeven door de recensies over de erotische trilogie van E.L. James (die ik overigens niet gelezen heb en ik ben dat ook niet van plan) verwachtten volgens mij veel mensen softcorefilms met veel dampende seksscènes. Omdat dat niet het geval is, zijn allicht veel mensen teleurgesteld. Jammer dan.

Evenals zijn voorganger is dit tweede deel een gelikte, redelijk doorsnee romantische film met heel af en toe seksscènes met een beetje kinky karakter. Niks om opgewonden over te raken. Misschien is dat voor sommigen het probleem, maar volgens mij is het probleem veeleer Jamie Dornan en dan niet zo zeer zijn ietwat perverse personage maar vooral de houterige wijze waarop hij invulling geeft aan zijn rol. Ik zou het daarentegen geen ramp vinden wanneer de frisse en fruitige Dakota Johnson mijn buurvrouw zou zijn.

Ik heb begrepen dat er nog een slotfilm van deze trilogie in aantocht is. Ik hoop wel dat er dan iemand zal zijn, die de dialogen eens kritisch onder de loep neemt en dat bespottelijke scènes als met de helikopter achterwege blijven.

Gezien de talrijke negatieve meningen bij de eerste twee delen van deze trilogie, niet zo verwonderlijk dat ook het slotdeel bedolven wordt onder afkeurende opmerkingen en lage waarderingen. Te meer niet wanneer veel mensen, die de vorige films de grond in boorden blijkbaar toch niet de verleiding konden weerstaan om ook dit deel te bekijken. En waarom ook niet.

Wat daar ook van zij, ik vind dit afsluitende deel van de trilogie een soort sekssoap, die nog steeds kan wedijveren met de doorsnee Hallmark- of Lifetime-films en consorten. Er komen wat meer blootscènes in voor, maar dat is wat mij betreft het probleem niet wanneer de appetijtelijke Dakota Johnson daarin centraal staat. Het voornaamste minpunt is net als in de prequels naar mijn bescheiden mening Jamie Dorman. Die loopt door de drie films als een papier-maché pop met een al dan niet ontbloot bovenlijf, terwijl hij die tijd veel beter had kunnen besteden aan het volgen van acteerlessen.

Kort samengevat: een gelikte film, die ondanks het matige verhaal toch best amusant is.

Lang niet zo goed als de heisa rondom deze film ons wil laten geloven. Lang niet zo belabberd als veel commentaren ons wil laten geloven. Op de keeper beschouwd is het een vrij doorsnee romantische film over de relatie tussen twee jonge mensen, die voortdurend onder druk staat vanwege het feit dat hun seksuele relatie allesbehalve doorsnee is.

Ik sluit niet uit dat veel van de negatieve commentaren ingegeven zijn door teleurstelling over het feit dat de film niet macho genoeg is en de allicht verwachte, expliciete seksscènes nagenoeg ontbreken, omdat die scènes door de bank genomen vrij discreet gefilmd zijn. Daaromheen is een verhaal geweven, waarin de aanvankelijk onervaren jonge vrouw van lieverlee de overhand neemt. Mooi toch!

Dat geldt evenzeer voor de acteerprestaties, omdat Dakota Johnson in elke gemeenschappelijke scène haar partner Jamie Dornan helemaal wegspeelt. Voordeel van Johnson is dat ze er kwiek en leuk uitziet, ook met haar kleren aan. Mijn waardering geldt vooral haar rol in deze overigens niet erg bijzondere film.

Het verwondert mij niet dat deze film in diverse populariteitspolls hoog scoort. Het verwondert mij evenmin dat uit het stemgedrag op IMDb blijkt dat de film vooral geliefd is bij de wat jongere toeschouwers. Immers in die hoek moet je doorgaans de liefhebbers van actie en geweld zoeken.
Ik hoor daar niet bij. Ik kan de film dan ook maar matig waarderen. Te meer omdat ik het een onzinnig idee vind dat je de uitwassen van een zinloze consumptiemaatschappij kunt bestrijden met zinloos geweld. Het middel is erger dan de kwaal. De film is bovendien zeer vrouwonvriendelijk, want de enige vrouw, die een rol speelt, wordt – mede door haar eigen toedoen– behandeld als een hoopje vuilnis.
Toegegeven, het acteerwerk van Edward Norton en Brad Pitt is goed verzorgd, maar dat is dan meteen ook het enige positieve dat ik over deze film te melden heb.

Sympathieke film over een Noord-Koreaanse vluchtelinge die in het zuiden enerzijds stuit op vooroordelen, anderzijds het vertrouwen weet te winnen van de leiding van een boks club. Zij toont zich een vechter binnen en buiten de ring en met vallen en opstaan slaagt zij erin haar leven richting te geven. Al zorgt de confrontatie met haar vervreemde moeder, die ook in het zuiden woont, voor enige terugslag.
Een mooi melodrama over de weerbaarheid van een jonge vrouw. Na het gevoelige Beautiful Days (2018) opnieuw een film van regisseur Jéro Yun over de problemen, die Noord-Koreanen ontmoeten ná hun vlucht naar het zuiden.

Goede film met een aantal voortreffelijke acteerprestaties. Film kan als boksdrama evenwel niet tippen aan "Cinderella Man" en "Million Dollar Baby".

Hoewel ik niets heb met (professioneel) worstelen, heb ik erg genoten van deze film, die naar verluidt losjes gebaseerd is op de carrière van Saraya-Jade Bevis alias Paige.

Het is een zeer geslaagde mix van humor, drama, sport (?) en spanning. Jammer dat de film een beetje inzakt ten tijde van het trainingskamp in Florida, maar het vervolg is weer erg onderhoudend.

Ik ben aangenaam verrast door het optreden van Florence Pugh , die ik nog niet kende. Een boeiende film.

Gevoelig drama, dat het vooral moet hebben van het gedegen acteerwerk, al zou wat meer (Italiaans) temperament de film volgens mij ten goede gekomen zijn. De vertolking van Alba Rohrwacher springt eruit, maar dat is op de keper beschouwd weinig verrassend. De rol van sletterige moeder lijkt haar op het lijf geschreven.

Als je het mij vraagt een dubieuze film, die na een tamelijk regulier begin eindigend met yakuza-geweld, enkel een excuus lijkt om het lichaam van Kokone Sasaki langdurig in vol ornaat (excl. de meest kritische zone !) in beeld te brengen. Hoewel dat lijf er zonder meer erg fraai uitziet, biedt het onvoldoende stof voor een bezienswaardige film van bijna twee uur.

Ik heb begrepen dat Ishii meer van dit soort films heeft gemaakt. Ik verwacht daarom dat het wat mij betreft in ieder geval voorlopig bij deze ene miskleun zal blijven.