Opinions

Je kunt die vergelijking niet maken, want 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile is heel mooi drama, terwijl Filantropica een geëngageerde komedie is.

Heel aardige film over de moderne Roemeense maatschappij na dictator Ceauşescu. Over hoe mensen klem komen te zitten tussen de prestaties eisende bovenwereld en de (invloed)rijke onderwereld.

Dat alles door regisser Nae Caranfil verpakt als een enigszins zwartgallige komedie. Beslist het aanzien meer dan waard.

Lichaamstaal speelt een belangrijke rol in dit rechtbankdrama over een tiener, die beschuldigd wordt van moord op haar beste vriendin. Een enigszins onderkoeld psychodrama, dat best wat meer spanning had kunnen gebruiken. Imposant debuut van Mélissa Guers in de titelrol.

Louise Bourgoin is een mooie vrouw, maar dat is een te smalle basis voor een film van anderhalf uur. Het verhaal rammelt aan alle kanten en de film doet afbreuk aan het talent van Luchini en Zem.

Mijn twee sterren zijn dan ook enkel en alleen voor de meer dan uitbundige, lacherige aanwezigheid van mademoiselle Bourgoin. Over haar acteertalent zal ik 't maar niet hebben, want daar let toch niemand op als ze in beeld is.

Een film over ontrouw, romantiek, onrust op de werkplek en rugby. Al die thema’s zijn met elkaar verweven in deze Franse dramedy, waarin de emoties vaak hoog oplopen. Dat maakt dat de film er oprecht uitziet, mede dankzij het prima acteerwerk van de beide protagonisten. Een mooie film.

Ik heb dit boek van Marcel Pagnol niet gelezen, maar afgaande op deze verfilming heb ik niet zo veel gemist. Het is een nogal voorspelbaar liefdesdrama waarin standsverschillen tot clichématige vooroordelen leiden, een thema dat met wisselend succes al vele malen het witte doek wist te bereiken.

Deze film blijft mijlenver verwijderd van Pagnol's verfilmingen Jean de Florette en Manon des Sources, waarin regisseur Auteuil zelf een voortreffelijke rol speelde. Het fraaie camerawerk en het charmante optreden van Astrid Bergès-Frisbey zorgt voor enige compensatie, maar kunnen een licht gevoel van teleurstelling toch niet voorkomen.

Matige coming-of-age film over een naïeve tiener, die tijdens de zomervakantie door haar oudere, sensuele nicht meegezogen wordt in een wereldje van luxe en playboys. Bij gebrek aan een beklijvend verhaal heeft de camera veel aandacht voor de weelderige boezem van Zahia Dehar, die in Frankrijk vanwege een aantal schandalen (als minderjarige o.a. met topvoetballers) daadwerkelijk gezien wordt als “une fille facile”. Zij doet die faam alle eer aan in deze film, die letterlijk en figuurlijk verder niet veel om het lijf heeft.

Veruit de zwakste film van de gebroeders Dardenne, die ik ken (met uitzondering van de eerste twee heb ik al hun films gezien). Ik mis heel erg de reflectie, waartoe de broers met hun films doorgaans uitnodigen. Het verhaal is weliswaar uit het leven gegrepen, maar tamelijk futloos en de film weet op geen enkel moment te overtuigen, ondanks een aantal vertrouwde gezichten (Renier, Gourmet). Dat komt allicht omdat Adèle Haenel —voor zover ik haar ken toch een gedegen actrice— vreselijk miscast is. Jammer, want ik heb de Dardennes erg hoog staan.

“Me too”-verhaal over een jonge vrouw die misbruikt wordt door een populaire zakenman/politicus. Dan kun je (helaas) redelijk voorspellen hoe het afloopt. Afgezien daarvan een heel aardige televisiefilm met prima optredens van Alba Gaïa Bellugi en Pascal Greggory.

Doorsneefilm over een politieonderzoek naar een pooiersbende. De leden van de bende schuwen geen middel om de vrouwen in toom te houden, terwijl justitie het juist moet hebben van de medewerking van deze vrouwen. Afgezien van een paar keiharde incidenten een veel te brave film om echt indruk te maken. Eigenlijk weinig nieuws onder de zon.

Sombere film over drie Franse seksforenzen, die de kost verdienen in een Belgisch bordeel. Je wordt niet vrolijk van de rauwe beelden en dito dialogen. De film mankeert een degelijk verhaal.

Gevoelig liefdesdrama met een pijnlijke anticlimax, kundig geregisseerd door Sijie Dai. Een fraktie beter dan Dai’s Balzac and The Little Chinese Seamstress (2002), dankzij de uitstekende vertolkingen van de drie hoofdpersonages. Cinematografisch een lust voor het oog.
Niet te missen door de liefhebbers van romantiek en drama.

Een bijzondere oorlogsfilms over een groep Jezidi-vrouwen, die –gedreven door hun herinneringen aan het misbruik, de vernederingen en verkrachtingen door IS-strijders– zelf de wapens opnemen. De verhaallijn over de Franse journaliste voegt weinig tot niets toe aan de film en is daardoor eerder storend.

Voor de overige is het weliswaar geen vlekkeloze, maar wel een harde film, die qua spanning en realiteitsgehalte kan wedijveren met de meeste oorlogsfilms. De film toont andermaal aan dat de gevluchte Iraanse topactrice Golshifteh Farahani van alle markten thuis is.

Als filmliefhebber ben ik doorgaans erg geïnteresseerd in films over (mensen uit) de filmwereld. Ik kan echter niet zeggen dat deze film over het laatste levensjaar van Gloria Grahame een bijzondere indruk op mij gemaakt heeft. Dat afgezien overigens van het feit dat het volkomen nieuw voor mij was dat deze sexy film(-noir)ster haar laatste levensjaar in Liverpool heeft doorgebracht bij haar veel jongere minnaar.

Een mooie rol van Annette Bening, maar stiekem gaat Julie Walters met de film aan de haal, al is dat op zich geen verrassing.

In vergelijking met andere films van Lioret valt deze nogal tegen. Het is een psychologisch drama waar te weinig schot en te weinig verhaal in zit. Met name het gedoe op en rond het meer stelt niet zo veel voor. Bovendien is het jammer dat de dramatische twist in het verhaal zich geruime tijd van tevoren al aankondigt. Philippe Lioret heeft betere films gemaakt.

Een verhaal over babies, die kort na hun geboorte verwisseld worden, is per definitie goed voor een aangrijpend drama. Dat het verhaal zich in deze film afspeelt aan weerszijde van de scheidslijn tussen Israël en de bezette Palestijnse gebieden zorgt voor een extra dimensie.

Lorraine Levy heeft er een beladen, maar geloofwaardige film van gemaakt, waar het venijn naar mijn gevoel net iets te snel uit wegsijpelt. Niettemin een pakkende film, die je niet onberoerd laat.

Gegeven het thema, de personages en de prachtige omgeving, waarin het verhaal zich afspeelt, had dit naar mijn mening een veel betere film kunnen zijn. Het is vooral jammer dat de relaties van Antoine (Nicolas Cazalé) met zijn familie, zijn vriendin (?) Claire (Clotilde Hesme) en zijn klanten wat halfslachtig uitgewerkt worden. Valt al met al toch een beetje tegen.

Als geen ander weten de gebroeder Dardenne met hun indringend camerawerk de toeschouwer te betrekken bij hun films.

Met minimale middelen bouwen ze een verhaal op dat alsmaar boeiender wordt. Het weinig zeggende einde is in dit geval echter een beetje een afknapper.

Niet zo goed als L'Enfant (2005) en Le Silence de Lorna (2008), maar nog altijd meer dan de moeite waard.

Ik kan met niet voorstellen waarom iemand de behoefte voelt om zo’n deplorabele film te maken. In alle opzichten tot op de naad verdorven. Walgelijk.

Verfilmd toneel. Gezien het thema vind ik deze film over de onvervulde liefde tussen twee eenzame mensen te afstandelijk, nog afgezien van het feit dat er weinig tot geen chemie aanwezig is tussen de twee protagonisten. Wat meer gevoel en hartstocht zou in mijn ogen een heel mooie film opgeleverd hebben.

Film noir over een ex-cop, die in het broeierige zuiden van de Verenigde Staten op zoek gaat naar een verdwenen tiener. Het is al eerder en beter op film vastgelegd. Wat deze film van zijn soortgenoten onderscheidt is het bedroevende acteerwerk. Oei! Snel vergeten dus.

Hoezo een komedie? Matthew Broderick is duidelijk al een tijdje op z'n retour. Brittany Snow ziet er wel aardig uit, maar je kunt haar niet een geslaagde actrice noemen. Dat komt misschien nog, maar dan moet ze wel rap in betere films belanden.

Niet helemaal mijn ding, maar niettemin een mooie film waarin fantasie en werkelijkheid, vreugde en verdriet naadloos in elkaar overgaan. Knap gemaakt.

De hoofdrol is Johnny Depp echt op het lijf geschreven en Kate Winslet is altijd goed.

De scène waarin “fiddler” Seamus tijdens een bezoek aan een pub Rose uitnodigt mee te spelen met het bandje, roept bij mij dierbare herinneringen op aan de oergezellige avonden die ik in Ierland heb mogen beleven. Ik heb er een zwak voor Ierland en zijn gastvrije inwoners aan overgehouden.

Dat vertekent wellicht mijn beoordeling van deze gelaagde film over een Amerikaanse studente, die in Ierland zichzelf wil herontdekken en en passant ongewild betrokken raakt bij een familievete tussen twee oude zusters. Enig minpunt vind ik de clichématige afhandeling van de romantiek tussen de studente en een gevierde filmster. Desondanks heb ik hier erg van genoten. Maar ja, wat Ierland betreft ben ik hopeloos bevooroordeeld.

Typisch Engelse tragikomedie over mensen, die op latere leeftijd hun leven alsnog zin willen geven. De verhaal wordt naar het einde toe naar mijn smaak iets te melodramatisch, maar het blijft over het geheel genomen een zeer onderhoudende film. Uitstekend acteerwerk, in het bijzonder van Timothy Spall, die bij mijn weten eigenlijk nooit verzaakt.

Een hartverwarmende film over de menselijke maat en over het nemen van verantwoordelijkheden voor de keuzes in je leven, in het verleden en in het heden. De keuze tussen het volgen van je hart of het volgen van je verstand. Een keuze, die in het indringende slotbeeld ook aan de toeschouwer wordt voorgelegd.

Davide (Massimo Girotti): Non si accontenti di sopravvivere. Lei deve pretendere di vivere in un mondo migliore non soltanto sognarlo (= Wees niet tevreden met alleen maar overleven. Je moet eisen in een betere wereld te leven en daar niet alleen over dromen).

Een juweeltje van de Turks-Italiaanse regisseur Ferzan Ozpetek met zeldzaam mooie muziek van Andrea Guerra.

Om maar niet te spreken over de hoofdrolspeelster Giovanna Mezzogiorno. Niet alleen mooi, maar ook uitzonderlijk naturel. Ik heb de laatste tijd een aantal van haar films gezien en zij is in korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete actrices. Jammer dat haar films zo moeilijk te vinden zijn in de Lage Landen.

Indrukmakend coming-of-age drama over een jonge, rebelse dievegge, die in de gevangenis kennismaakt met het fenomeen liefde. Omgeven door strenge, vaak belachelijke huisregels ontdekt zij in weerwil van het contraproductieve regiem in haar omgeving en in zichzelf gevoelens, die nieuw voor haar zijn. Een pakkende, oprechte film, niet in de laatste plaats door de indrukwekkende vertolking van nieuwkomer Daphne Scoccia.

Ietwat rommelig regiedebuut van Nandita Das over angst, wanhoop, wantrouwen en schuldgevoelens na de ongemeend felle jacht op moslims in Gujarat in 2002. Best heftig, maar het verhaal wordt wat onrustig verteld.

Gezien de tijd en plaats —twintig jaar geleden in India— een tamelijk vrijpostige film over rolpatronen, ontrouw en een lesbische relatie in een conservatieve, repressieve omgeving. Zal toentertijd ongetwijfeld de nodige controverses teweeg hebben gebracht, want de tegenstelling tussen hoe men het gedrag van mannen als normaal beschouwt en wat er van vrouwen verwacht wordt, wordt ragfijn uit de doeken gedaan.

In het bijzonder de delicate wijze, waarop regisseur Deepan Mehta de intimiteiten tussen de twee vrouwen in beeld brengt, tillen deze film naar een hoog niveau. Het acteerwerk van de beide protagonisten Nandita Das en vooral Shabana Azmi draagt daar ook het nodige aan bij. Een gedurfde, met veel gevoel gemaakte film. In menig opzicht een Bollywood buitenbeentje.

Redelijk onschuldige tienerkomedie, die in vergelijking met soortgenoten voor de verandering nu eens niet banaal wordt, hoewel de poster (F U) anders doet verwachten.

Als "cheerleaders"-film een stuk minder dan Bring It On (2000).

Begint veelbelovend, maar al spoedig ontwikkelt het zich tot een voortkabbelend familiedrama.

Van de tegenvallende cast vond ik eigenlijk de jonge en ontwapenende Brooklynn Proulx (de kleine Leslie) nog het beste.