Opinions

Volwassen worden gaat vaak van “au”, met vallen en opstaan. Dat laat deze coming-of-age film nog maar eens zien. Hoewel ik de ontknoping ruim van te voren voelde aankomen, kreeg ik door het laffe karakter ervan toch een klap in mijn gezicht. Ik weet dat er mensen zijn, die zo in elkaar zitten, maar mijn ergernis daarover heeft mijn waardering voor deze film niettemin geen goed gedaan.

Deze biopic over de eerste man op de maand is mij niet meegevallen. Ongetwijfeld komt dat deels omdat mijn belangstelling voor de ruimtevaart en alles wat daarmee samenhangt niet bijster groot is. Dat is terug te voeren tot juli 1969 toen ik samen met mijn vrouw midden in de nacht op onze zwartwit televisie zat te kijken naar de rechtstreekse uitzending van Henk Terlingen (“Apollo Henkie”) over de maandlanding. Dat was een heuse afknapper, vol spijt over de gemiste slaap. Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en de ruimtevaart. Vandaar dat deze film over die historische gebeurtenis mij vrij onberoerd laat.

Een interessant psychodrama over een dominee, die na een indringende confrontatie met een van zijn gemeenteleden worstelt met zijn gedachten en gevoelens. Daarnaast wordt hij geplaagd door zowel een traumatische ervaring uit het verleden, als ook de nodige persoonlijke problemen in het heden.

Het voorspelbare en stereotype Hollywood-einde doet jammer genoeg afbreuk aan de rest van deze film, die o.a. actuele zaken als klimaatverandering en radicalisering aankaart.

Ondanks de interessante onderwerpen, de bedachtzame, overtuigende hoofdrol van Ethan Hawke en een aantal spannende momenten vind ik de film in zijn geheel niet bijzonder geslaagd.

The Killing Fields gezien door de ogen van een piepjong meisje. Een bij vlagen hartverscheurend biografisch docudrama over de verbijsterende ervaringen van een meisje, dat vrijwel stilzwijgend getuige is van de aftakeling van haar familie ten tijde van het gruwelijke regiem van de Rode Khmer. Aandoenlijke hoofdrol van de innemende Sareum Srey Moch.

Ik heb het autobiografische boek van Loung Ung nog niet gelezen. Ik moet dat verzuim toch maar eens snel goedmaken.

Romantische film over twee tieners, die elkaar bij toeval ontmoeten, allebei grootse plannen hebben voor de nabije toekomst (vooral m.b.t. de liefde), prompt verliefd worden op elkaar en vervolgens ontdekken dat een intieme relatie niet altijd van een leien dakje gaat en geen vrijblijvende aangelegenheid is.
Bij tijd en wijle een beetje hoogdravend, maar dat zie ik liever dan de platvloerse grappen, die de meeste high-school komedies opleuken.

Britt Robertson is me nooit eerder opgevallen, maar dat is beslist een aardige actrice, die er bovendien goed uitziet. Dylan O’Brien komt wat onzeker over, maar dat kan best ingebakken zijn in de rol die hij speelt.
Over all een onderhoudende film, een van de betere in het genre tienerfilms.

Sterke film over de zelfkant van de Engelse samenleving. Film zakt af en toe een beetje weg. Maar een indrukwekkende rol van debuterende Katie Jarvis. Jammer dat Kierston Waering als haar asociale moeder eigenlijk maar een klein bijrolletje heeft.

“’t Zal wel,” was het eerste dat mij te binnen schoot na afloop van de film. Ik vond er niet veel aan. Drie magere verhaaltjes, die door een vierde verhaallijn aan elkaar geplakt worden en tegen het einde van de film nog een keer in vogelvlucht voorbijkomen. Ik sluit niet uit dat mijn waardering negatief beïnvloed is door de punkmuziek, bepaald niet mijn favoriete muziekgenre.

Volgens mij een vrij uniek filmpje over een jonge tiener, dat op de drempel van puberteit op zoek is naar enig houvast. Hoort ze thuis bij de boksschool van haar broer of past ze beter in de dansgroep, waar soms onverklaarbare —volgens mij irrelevante— dingen gebeuren?

In mijn ogen een net iets te zelfingenomen, gekunsteld filmpje dat de kijker goeddeels aan zijn eigen lot overlaat. Opvallende rol van de jonge Royalty Hightower (what’s in a name).

Gedurfde dramedy over de worsteling van een intersekse puber. Regisseur/schrijfster Molly McGlynn baseerde het verhaal op haar eigen ervaringen. Best een zwaar thema dat dankzij haar regie en het overtuigende optreden van protagonist Maddie Ziegler toch tamelijk luchtig overkomt. Een prima film over een niet alledaags onderwerp.

Moeizame komedie over kameraadschap, die door in- en externe spanningen geregeld onder druk komt te staan. De banaliteiten niet meegerekend zijn de geslaagde grappen op de vingers van één hand te tellen.

Mooie film, die zijn hippe faam vier decennia later niet helemaal meer waar kan maken, maar dat geldt vind ik ook voor Rebel Without A Cause, waarmee de film nog wel eens vergeleken wordt.

Hoogtepunten de monoloog tegen zijn vader aan het einde van de film én de scène, waarin Bobby (Jack Nicholson) een stukje toast wil bestellen in het wegrestaurant. Meesterlijk.

Ik heb tot nu toe enkel positieve ervaringen met Haley Lu Richardson. In deze tragikomedie speelt zij opnieuw de sterren van de hemel. Dat is maar goed ook, want de film zelf is tamelijk ongemakkelijk. Op een gegeven moment dreigt ie één groot tranendal te worden, maar regisseur Baldoni weet dat handig te voorkomen door op cruciale momenten de toeschouwer te trakteren op de aanstekelijke lach van Richardson.

Al met al een beklijvende film over een thema, waarmee ik als kijker als puntje bij paaltje komt niet graag geconfronteerd word.

Teleurstellende film over de opkomst en teloorgang van een soul groep. Pogingen om het voorspelbare verhaal wat meer kleur te geven door het aanroeren van interne spanningen, drugsgebruik, contractbreuk, enz. komen amper van de grond. Ook de muziek is niet echt bijzonder.

Ik ben een liefhebber van soulmuziek en had daarom hooggespannen verwachtingen ten aanzien van deze film. Die werden jammer genoeg niet waargemaakt.

De synopsis ziet er zo veelbelovend uit, maar de film is een regelrechte tegenvaller.

Liam Neeson en James Nesbitt blijven ver van hun normale niveau.

Ik vind Anamaria Marinca een hele goede actrice (4 Maanden, 3 weken en 2 dagen; The Tribunal [Storm]; Sex Traffic), maar in deze film heeft ze vrijwel niets te doen.

Onbegrijpelijk ook dat regisseur Hirschbiegel (Der Untergang) hier niet meer van heeft kunnen maken.

Een storm in een glas water. Jammer.

Een film met twee gezichten. Het eerste deel is een aardige romcom, dat na het fatale ongeval in Mauritius verandert in een mysterie, dat uitnodigt om te gissen wie van de twee de overlevende is. Ik heb mezelf erop betrapt dat ik een paar keer van mening ben veranderd. Uiteindelijk zou ik mijn geld zetten op RuoLan om de simpele reden dat RuMei niet kan zwemmen. We zullen nooit weten of ik het bij het rechte eind heb, want de film geeft geen uitsluitsel. Geen topper, maar best een aardige film met een internationale cast en leuke Shanghai locaties.

De film is één grote aanklacht tegen riooljournalistiek. Op zich zit het verhaal, incl. de climax, prima in elkaar, maar de enscenering laat nogal te wensen over. Met name het acteerwerk is veel te melodramatisch. In feite verdienen alleen Edward G. Robinson en de debuterende Aline MacMahon (als zijn secretaresse) een voldoende. Dankzij hun optreden en de toch wel aanwezige spanning weet deze film het hoofd nog net boven water te houden.

Nogal gezapige romcom met een beproefd verhaal: man krijgt vrouw, man krijgt vrouw niet, man krijgt vrouw. Niet zo verrassend dat Emily Hunt de show steelt. Het is altijd aangenaam om haar te zien.
Ook leuk om “Cucurrucucu Paloma” weer eens te horen, zij het in twee afgekapte en tamelijk amateuristische versies. Dat maakt niet zoveel uit, want het is naar mijn bescheiden mening een van de meest gevoelige liederen ooit geschreven.

Deze boekverfilming over een gespannen vader-dochter verhouding is een lovenswaardige poging van Sean Penn om de spotlight te richten op zijn dochter Dylan (uit zijn huwelijk met Robin Wright). Dylan Penn geeft er blijk van niet gespeend te zijn van talent, maar heeft in deze film letterlijk en figuurlijk veel last van de aanwezigheid van haar vader als haar tegenspeler. Zij verdient volgens mij een betere kans.

Aangenaam debuut van Gisaengchung-regisseur Joon-ho Bong. De film mist de finesses en subtiele humor van Bong’s recente meesterwerk, maar is desondanks toch wel onderhoudend.

Mijn aandacht voor deze film werd getrokken na kennismaking met het dramatisch levensverhaal van hoofdrolspeelster Olive Thomas, naar verluidt de eerste ster van het witte doek die op het hoogtepunt van haar carrière geheel onverwacht op tragische en ook een beetje op mysterieuze wijze de dood vond.

De mooie Thomas speelt in deze film de vrijpostige tiener Ginger, die door haar vader naar een strenge meisjeskostschool gestuurd wordt. Zonder veel effect trouwens.

Het verhaal is heel aardig. Een soort prelude van de “Roaring Twenties”, toen veel (jonge) vrouwen letterlijk en figuurlijk afscheid namen van hun dwangcorset uit het Victoriaanse tijdperk. Het is even wennen aan het statische camerawerk, maar de montage en de soms koddige tussentitels zorgen voor enige compensatie. Best een leuke film eigenlijk, zeker gezien zijn ver gevorderde leeftijd.

Bekoorlijk en intrigerend verhaal over een uitgebluste man van middelbare leeftijd, die zich –allicht tot zijn eigen verbazing– aangetrokken voelt tot een middelbare scholiere, die weer wat spirit in zijn uitgedoofde leven brengt. Jammer dat het abrupte einde van hun steeds meer geladen relatie niet het einde van de film blijkt te zijn, want de laatste scène is totaal overbodig en voegt feitelijk niets toe aan het verhaal.

Uitstekend debuut van María Valverde en van regisseur Martín (Malas Temporadas, 2005), maar het is toch vooral het veelzijdige karakter van de rol van Luis Tosar die de aandacht trekt.

Daniel Craig associeer ik toch meestal met actie, al dan niet in een wat luchtige context. Verrassend daarom om hem tegen te komen in deze weinig flatteuze film over een Hollywood-ster-op-z’n-retour, die in een moment van reflectie een paar cruciale voorvallen uit zijn tienerjaren —een mooie rol van Harry Eden— aan zich voorbij ziet trekken. Het is een bewogen verhaal, dat op sommige momenten een stevige indruk achterlaat. De aankleding en de soundtrack geven een treffend tijdsbeeld. Over het geheel genomen een onderhoudende film.

Laatste deel van de trilogie met het cold case duo Mørck – Assad naar de boeken van Jussi Adler-Olsen. Net als de beide voorgaande delen onderhoudend genoeg om een verregende vakantieavond in New York te vergeten. Gezien in een nagenoeg verlaten zaal (5 toeschouwers !) van het IFC Center in Greenwich Village.

Intrigerijke tragikomedie van Claude Chabrol over een gezin, dat als los zand aan elkaar hangt en in rep en roer raakt, wanneer tijdens een verkiezingscampagne een oud familieschandaal weer boven komt drijven. Klinkt allemaal spannender dan het in werkelijkheid is. Eigenlijk vind ik de liefdesrelatie tussen Benoît Maginel en de beeldschone Mélanie Doutey het beste onderdeel van deze toch wat tegenvallende film.

Chabrol heeft betere films op zijn naam staan, zeker uit zijn beginperiode.

Dit tweede deel uit de Stieg Larsson-cyclus vind ik achteraf gezien het minste. Dat komt met name omdat het weliswaar spannende, maar toch wat gekunstelde slot een beetje afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van het verhaal, daar waar de delen een en drie van de serie juist heel sterk eindigen. Maar daar heb je pas achteraf “last” van als de film afgelopen is, want voor de rest is het een opmerkelijk enerverende thriller, die nauwelijks onderdoet voor de andere delen van de serie. Noomi Rapace steelt opnieuw de show. Een geweldige actrice en een ware openbaring voor mij.

Film is net als het hoofdpersonage: onevenwichtig. Het verhaal begint goed, maar Zemeckis gebruikt wel erg veel screentijd om overduidelijk te maken dat Whip toch echt verslaafd is aan alcohol en drugs. Vanaf het moment dat hij het ziekenhuis verlaat, wordt het verhaal een stuk minder boeiend. Dat Denzel Washington voor deze rol een Oscarnominatie in de wacht sleepte, vind ik overdreven.

De romantische relatie met Nicole is wat krampachtig in het verhaal ingeweven, al is het best goed dat Kelly Reilly eindelijk eens een rol krijgt, die wat vlees om de botten heeft. Eigenlijk steelt John Goodman met de paar scènes, waarin hij te zien is, op de hem vertrouwde wijze de film. Don Cheadle (als acteur toch minstens zo goed als Washington) en Bruce Greenwood (Exotica !!) doen nog net niet voor spek en bonen mee, maar veel scheelt het niet. De openingscène, waarin de mooie Nadine Velazquez een paar keer in vol ornaat door het beeld paradeert, lijkt mij duidelijk bedoelt voor de box office.

Al met al kan deze film zijn faam niet waarmaken. Regisseur Zemeckis blijft tamelijk ver verwijderd van zijn Back to the Future-cyclus en Forrest Gump. De film had bovendien minstens een half uur korter gekund.

Geef precies mijn waardering weer.

Had wel wat pittiger mogen zijn.

Directeur Rob Reiner is wel een rasverteller.

Het feit dat Eddy Terstall meeschreef aan het scenario, wekte bij mij verwachtingen. Maar dat valt deze keer erg tegen. Het is een film zonder veel verhaal over de wat wereldvreemde manier, waarop losers met liefde -en dan i.h.b. seks- omgaan.

Ik ben best een liefhebber van Nederlandse films, die doorgaans zeker niet slechter zijn dan veel buitenlandse producties. Maar deze film kon mij geen enkel moment boeien. Naast het zwakke en rommelige verhaal, maakt het matige acteerwerk van Egbert Jan Weeber en Rifka Lodeizen het er niet beter op.

Mooie film, waarin het strenge kostschoolregime sterk contrasteert met de ontluikende liefde van twee jonge mensen. Uitstekend acteerwerk van Thandie Newton en bijrollen voor Nicole Kidman en Naomi Watts.

Ik ben aangenaam verrast door Eve Hewson, de oudste dochter van Bono (U2), als de sexy, alleenstaande moeder die heel wat te stellen heeft met haar puberende zoon. Zoals in de meeste films van de Ierse regisseur John Carney speelt ook nu muziek weer een belangrijke rol in het verhaal. Een sympathieke goedgevoel film.