Die Fremde (2010)

Soms kom je een film tegen, die je altijd bijblijft. Die Fremde in zo’n film voor mij. Een indrukwekkend drama over een Turks gezin dat klem komt te zitten tussen de liefde voor hun dochter / zuster en aloude culturele tradities inzake de familie-eer. Wat nog het meeste blijft hangen is de machteloosheid van de verschillende gezinsleden om die traditie te doorbreken, heel mooi gesymboliseerd door het zombie-achtige optreden van de moeder. Het gebruik van lichaamstaal ten koste van dialogen versterkt het dramatisch effect. Heftig! Schitterende vertolkingen aan weerszijde van het conflict, met een uitroepteken voor een sublieme Sibel Kekilli. Na deze tweede kijkbeurt mijn stem verhoogd naar 5*.

Gezien en ik vraag me af wat Aladag's bedoeling is met deze film. Probeert ze sympathie te kweken voor de hoofdpersonen? Probeert ze moslimimmigranten juist in een slecht daglicht te stellen? Is dit feministisch bedoeld? Doet ze haar best om objectief te blijven? Ze komt in elk geval op me over als iemand die weet wat zich binnen families met een dergelijke achtergrond afspeelt en laat goed zien wat 'eer' voor die mensen precies inhoudt. Ik vond Die Fremde vooral een heel interessante film waarbij ik net op tijd bedacht dat ik ook sympathie moet hebben voor de hoofdpersoon. Sowieso knap om iemand te zien die zo trouw is aan haar familie. Het is een tragisch verhaal, van begin tot eind, maar bepaalde wendingen voelen in mijn ogen te geforceerd aan om de film echt goed te maken. het acteerwerk is ijzersterk.

Sterke film die aantoont dat sommige geloofsgemeenschappen helemaal anders aankijken tegenover de begrippen "familie" en "huwelijk". Kan me best inbeelden dat wij - als Westerlingen - hier wat vreemd tegenover staan - ook ik heb soms mijn wenkbrauwen gefronst. Vaak ook omdat ik het me gewoonweg niet kan voorstellen. Er zou bij manier van spreken maar één mijn dochter onheus moeten behandelen, weet je wel? Het is een referentiekader dat me vreemd is, ongeacht het feit dat ik beroepsmatig in principe erg veel met deze bevolkingsgroep(en) in aanraking kom. Mede daarom een uiterst intrigerend plot dat zonder te generaliseren nog steeds vele vragen oproept. Want laat ons eerlijk zijn, de familie op zich zien er mij goede mensen uit, zijn geïntegreerd en aan liefde is er op zich ook geen gebrek. Daarom is het voor ons zo moeilijk om culturele gebruiken als uithuwelijking en "eer" van de familie te plaatsen. De acteerprestaties zijn meer dan op niveau. In de eerste plaats Sibel Kekilli die als rebelse vrouw erg sereen en volhardend overkomt. Maar ook de vader (Settar Tanriogen) is top waarbij je de twijfel en de angst om zijn familie uit elkaar te zien vallen, kan aflezen van zijn gezicht. Aladag slaagt erin een knap genuanceerd beeld te schetsen van de problematiek zonder een oordeel te vellen. Realistisch en met veel zorg gebracht. Mooi!