Opinions

Heel aardige relatiestudie, die goed op weg was naar een prima waardering mijnerzijds. Het tamelijk abrupte einde overviel mij en is er verantwoordelijk voor dat ik mijn score neerwaarts heb bijgesteld.

Op een handvol na (vooral uit zijn beginperiode) heb ik inmiddels alle films van François Ozon gezien. Naar mijn mening zijn die films doorgaans onderhoudend, maar een paar titels daargelaten niet echt top. Deze film vormt daarop naar mijn gevoel geen uitzondering door het nogal zwabberende verhaal, zoals wel vaker bij Ozon gelardeerd met een paar erotische scènes. Die zijn allicht goed voor de box office, maar de film wordt daar niet per se beter van. Op het acteerwerk valt overigens weinig aan te merken.

Bijzonder matige film, maar dat was een beetje te verwachten met (een debuterende) Jane March in de hoofdrol. Alles wat zij aanraakt op filmgebied verandert vaak al gauw in bagger. Zo erg is het in dit geval niet, maar het houdt ook niet over. Typisch iets voor Annaud trouwens. De wisselt bij voorkeur slechte en goede films met elkaar af.

De titel is goed beschouwd nog het meest spannende aan deze film over een introverte, onderkoelde tiener, die zichzelf als seksslavin voor de duur van een jaar verkoopt aan drie oudere mannen. Over haar beweegredenen voor deze bizarre daad laat de film zich niet uit. Het klinkt allemaal heel spannend, maar de film weet dat geen moment waar te maken. Afgezien van een heftig incident in een bioscoop is het een brave film met een weinig opmerkelijke centrale rol van Nozomi Andō. Van het dozijn Hiroki films, die ik tot nu toe gezien heb, een van de mindere.

Ondanks dat het verhaal waargebeurd is, niet een film die lang blijft hangen. Daarvoor is de film, zoals wel meer bij regisseur Aranda, net iets te afstandelijk.

Wel een mooie rol trouwens van Victoria Abril, maar dat zijn we van haar wel gewend.

Prachtige film, pure poëzie. Een meeslepend romantisch drama, schitterend in beeld gebracht met geweldige vertolkingen, een sterke soundtrack en op de koop toe fraaie beelden van Finland. Een juweeltje van de Bask Julio Medem.

Jaren geleden voor het eerst gezien.

Werkelijk een dijk van een film over de zelfkant van de samenleving, met een dijk van een actrice, Juliette Binoche. Ik heb haar nog nooit op een slechte rol kunnen betrappen. Zonder twijfel een van de grootste actrices van de laatste decennia en zelfs als clochard ziet ze er nog geweldig uit.

Ook Denis Lavant levert trouwens een eerste klas-prestatie af.

Typisch zo'n film, waarvan je altijd onthoudt dat je die gezien hebt.

Op weg naar volwassenheid hebben twee tieners een gepassioneerde, intieme liefdesrelatie vol overgave en vertrouwen. Wanneer die relatie langzaam maar zeker wat haarscheurtjes begint te vertonen, zijn zij in hun onvolwassenheid niet bij machte dat proces te stoppen zonder het te verergeren.

Een coming-of-age liefdesdrama met prima acteerwerk van María Pedraza en Pol Monen. Na een spetterend begin dreigt de film ietwat langdradig worden, maar het einde is weer heel mooi en passend. Knap werk van regisseur Crespo.

Zoveelste film, die losjes gebaseerd is op Shakespeare's "Romeo en Julia". De tegenstellingen tussen de families zijn vervangen door vooroordelen over verschillende sociale klassen en het decor is het hedendaagse Mexico.

Het werken met verschillende focusinstellingen en het afwisselen van kleur met zwart-wit probeert de verschillen te onderstrepen, maar werkt vooral storend. Daarom komt het tweede deel van de film, waarin dat veel minder gebeurt, een stuk beter uit de verf.

Zeker geen slechte film, maar ook geen topper.

Ik ben geen fan van Jason Biggs, maar zijn gestuntel als chauffeur in deze komedie met prostituées terwijl zijn vrouw op alledag loopt, vind ik verrassend geinig. De film is in ieder geval goed voor anderhalf uur gedachteloos vermaak. Een relatie tussen de titel en de inhoud van de film heb ik niet kunnen ontdekken.

Dit “liedje” is al meer dan 200 jaar oud. De tekst van Amazing Grace is oorspronkelijk een gedicht, in 1773 geschreven door de voormalige slavenschipper John Newton (in de film gespeeld door de onovertroffen Albert Finney). Zo’n zestig jaar later is daaraan de melodie van New Britain toegevoegd tot de song zoals wij die heden ten dage kennen en waarmee deze film op schitterende wijze wordt afgesloten.

Een hele mooie film trouwens met glansrollen van niet alleen Albert Finney, maar ook van Michael Gambon en Ioan Gruffudd. Op treffende wijze confronteert de film ons Westerse kijkers met de harteloosheid en niets ontziende hebzucht van onze voorvaderen. Slechts weinigen hebben zich sindsdien voor dit verleden geschaamd en daarin is tot op de dag van vandaag (helaas) nauwelijks verandering gekomen.

Een verzameling klinkklare onzin verpakt als hijgerige actiefilm. Typisch Michael Bay, die zich niet druk maakt over het realiteitsgehalte. Eiza González voorkomt in haar eentje dat de film door de absolute ondergrens zakt.

Elia Kazan’s meest persoonlijke film over de komst van zijn familie naar Amerika. Het is zeker niet zijn beste film. Ik vind sowieso dat de latere films van Kazan (na Splendor in the Grass, 1961) allemaal een stuk minder zijn dan de prachtige films, die hij in de jaren ’50 gemaakt heeft.

Vooral het eerste deel van deze film is maar zozo; daar is bijna geen doorkomen aan. Het laatste uur trekt het verhaal nog wel wat bij, maar opmerkelijk wordt het nooit. Neem daarbij het matige acteerwerk, in het bijzonder van nieuwkomer Stathis Giallelis, en wat resteert is een uiterst middelmatige film. Een enorme tegenvaller, gelet op Kazan’s capaciteiten.

Leuke satire over een gefrustreerde schrijver die de strijd aangaat met stereotyperingen in de Amerikaanse literatuur. Zijn “gevecht” leidt uiteindelijk tot een niet voorziene uitkomst. Een aangename, onderhoudende film met eerste klas acteerwerk van protagonist Jeffrey Wright.

Regisseur Scott neemt ruim de tijd om de opkomst en teloorgang van Frank Lucas uit de doeken te doen. Te ruim naar mijn mening, want in de bijna drie uur dat film duurt zit vaak meer van hetzelfde, waardoor het verhaal bij tijd en wijle een beetje inzakt.

Niettemin een degelijke film met goed acteerwerk, in het bijzonder van Russell Crowe en de aloude Ruby Dee (goed haar weer eens te zien).

Volgens mij de ultieme neo-nazi film met een imposante hoofdrol van Edward Norton.

Film staat terecht hoog genoteerd in de IMDB-top 250 allertijden.

Daar doet het pseudo-analytische geleuter van yeyo, orbit en anderen niets aan af.

Indringende road movie over hedendaagse jongerencultuur. Bij het zien van de avonturen van Star en haar kompanen moest ik onwillekeurig af en toe met enige nostalgie terugdenken aan de vergelijkbare fase in mijn eigen leven, hoewel die al ver achter mij ligt en door de tand des tijds inmiddels mooier is ingekleurd dan ie in werkelijkheid was. Voor mezelf kom ik tot de conclusie dat er —afgaande op deze film en afgezien van de muziek— in de kameraadschappelijke omgang tussen jongeren eigenlijk niet zo gek veel veranderd is in de loop van de jaren (maar ik ben geen deskundige en kan me vergissen natuurlijk). Het enige wat ik in deze film een beetje gemist heb, is maatschappelijk engagement.

Hoe dat verder ook zij, ik heb me bijzonder vermaakt met deze levenslustige, onderhoudende film over jongeren die elk op hun eigen manier op weg zijn naar volwassenheid. Aansprekend en fris in vergelijking met talloze high school films en ander onbeduidend flutwerk over jongeren, waarmee de filmmarkt overstroomd wordt.

tenslotte voor de (h)eerlijke rol van Sasha Lane, die wat mij betreft mag terugkijken op een overtuigend debuut.

Gelikte en luchtige misdaadfilm. De jaren ’70 sfeer wordt heel aardig weergegeven, zeker in de eerste helft van de film. De hele cast is uitstekend op dreef en dan in het bijzonder Jennifer Lawrence, die er niet alleen oogverblindend uitziet maar andermaal bewijst op dit moment dé topactrice te zijn van de Amerikaanse film. Ondanks haar jeugdige leeftijd kan zij schijnbaar moeiteloos een volwassen rol met verve over het voetlicht brengen. Amy Adams doet trouwens nauwelijks voor haar onder met haar ontspannen bijdrage. Samen met Bradley Cooper zorgt zij voor de vrolijke noot, waardoor dit veeleer een misdaadkomedie is dan een drama, zoals hierboven bij de synopsis ten onrechte is aangegeven.

Puur entertainment. Kan in alle opzichten wedijveren met Russell’s ook al voortreffelijke Silver Linings Playbook. Oh ja, de fragmentering van het verhaaltje over het ijsvissen is kostelijk.

Vrolijke musical met slechts één minpuntje: het verhaal is aan de magere kant. In het begin wordt dat nog een beetje opgeleukt met wat kwinkslagen, maar die verdwijnen nagenoeg vanaf het moment dat de film gaat leunen op romantiek. De mooie muziek van Gershwin, de cinematografie, de gave settings en de formidabele balletscènes zorgen al met al voor een supervrolijke film. Het kan niet anders of deze aanstekelijke film wint het te allen tijde van elke chagrijnige bui.

Sommigen beschouwen dit als de beste filmmusical ooit. Dat oordeel is allicht gebaseerd op de talrijke prijzen, die de film destijds in de wacht sleepte te midden van heftige concurrentie met films als A Streetcar Called Desire en A Place in the Sun. Hoewel ik opnieuw met volle teugen genoten heb, ben ik het daar toch niet mee eens. Wat Gene Kelly betreft spreekt in ieder geval diens Singin’ in the Rain mij nog meer aan. De film bezorgde de nog jonge Leslie Caron wel een vliegende start van een fraaie filmcarrière, waarvan ik nog menigmaal heb kunnen genieten (Lili, Gigi, The L-Shaped Room).

Wat mij van mijn kennismaking met deze film vele jaren geleden vooral was bijgebleven, is het gebrek aan subtiliteit. Ik heb niets met platvloerse grappen, zoals de inmiddels beroemde scène met de appeltaart, waaraan de film zijn titel ontleent. Niettemin moet ik constateren dat deze film zich positief onderscheidt van zijn talrijke sequels en spin-offs, omdat ie tenminste nog zoiets als een verhaaltje bevat. Maar voorlopig heb ik het wel weer gehad met dit soort banale studentenkomedies.

Na afloop van Studio Voetbal nog maar een keer een American Pie geprobeerd. Maar dit is echt de laatste keer geweest. Een verzameling blote tieten af en toe en verder helemaal niks. Geen verhaal, humor van het 26e knoopsgat en acteerprestaties om 's nachts gillend van wakker te worden.

Wat een rotzooi!

Mooi autobiografische film van Éva Gárdos over haar jeugd in Hongarije en de moeilijke gewenning aan haar nieuwe vaderland én aan haar echte ouders. Fraaie rollen van Kelly Endresz-Banlaki en een nog jonge Scarlett Johansson in resp. de kind- en tienerversie van hoofdpersonage Zsuzsi (Suzanne).

In tegenstelling tot vroeger zijn oorlogsfilms, die zich grotendeels afspelen aan het front, al lange tijd niet meer mijn ding. De talrijke scènes in Irak over een koelbloedige scherpschutter spreken mij daarom minder aan dan diens gebrekkige interactie met zijn vrouw in de periodes tussen de verschillende uitzendingen. Ik vind het bovendien jammer, dat de terugkeer van Kyle in de “normale” maatschappij zo weinig aandacht krijgt. Ik houd het er maar op dat Clint Eastwood met deze film zijn patriottisme niet onder stoelen of banken wilde steken. Op mij heeft dat een averechts effect. Ik heb het niet zo op verheerlijking van oorlogshelden.

”I can’t breath.”

Een verfilmde eenakter in de slagschaduw van de ‘Black Lives Matter’ boodschap. De gekozen vormgeving (eenheid van handeling, plaats en tijd) is vaak minder geschikt voor het medium film. Niettemin voor een televisiefilm niet slecht, vooral dankzij de geëmotioneerde vertolking van Kerry Washington.

Geen topper, maar wellicht vanwege de voortdurende actualiteit in Amerika toch voorgedragen voor een Emmy Award.

Biografie over een levende American Football-legende. Op en top Amerikaans, maar ik heb te weinig binding met deze sport om deze film echt interessant te vinden. Gemiddeld.

Aangrijpende film over rassendiscriminatie in het juridische systeem van Texas en hoe diep dit ingrijpt in het leven mensen. Gebaseerd op de ervaringen van Regina Kelly in 2000 en haar strijd tegen de District Attorney van Hearne (Texas) in de daaropvolgende jaren. Sterke rollen van Nicole Behaire (verder onbekend voor mij) en Alfre Woodard, maar die is altijd goed.

Weinig geloofwaardige film over een fanatieke studente, die het recht in eigen hand neemt en een aanslag pleegt op een abortusarts in de overtuiging dat daarmee de wereld beter af zou zijn.

Het hele verhaal van de film staat mij enorm tegen. De climax maakt het er niet beter op. Absurd!

En nu maar hopen dat mensen niet op een idee gebracht worden.

Film is een excuus om de schoonheid van Violante Placido en van de Abruzzen op het witte doek te krijgen, beide verpakt in een heel dun verhaaltje.

Vanwege de opmerkelijke titel wist ik dat ik de film vroeger al een keer gezien had, maar van de inhoud was mij niets bijgebleven. Achteraf is dat niet zo opmerkelijk, want het verhaal is een warrige mix van romantiek en satire met als achtergrond de voorbereiding van D-day. Ongetwijfeld bedoeld als een anti-oorlogsfilm met een boodschap. Dat komt door het schier onafgebroken, overdreven gebazel over de belangrijke rol van de Amerikaanse marine in de invasie echter niet uit de verf. Dat geldt al evenzeer voor de romantiek tussen James Garner en Julie Andrews. Samengevat een film die op meerdere paarden wet, maar nergens weet te scoren. De sterrencast voorkomt dat ik de film een onvoldoende geef.

Onthaastende film over een afgelegen bergdorpje, waar de inwoners elkaar nog kennen en voor elkaar zorgen. De verbluffende cinematografie van de kleurrijke omgeving (vooral in de herfst) geeft de film een idyllische uitstraling. Meesterwerk is een groot woord, maar deze film komt naar mijn oordeel wel ik de buurt. In velerlei opzichten een prachtige film.