Opinions

Leuke, bijna documentaire-achtige anecdotes over het Ceaucescu-tijdperk, die volgens mij toch vooral voor binnenlands (Roemeens) gebruik bestemd zijn. Voor mij als buitenstaander doen de mooi opgenomen filmpjes wel erg authentiek aan.

1. The Legend of the Air Sellers 3,0

2. The Legend of the Chicken Driver 2,5

3. The Legend of the Official Visit 4,0

4. The Legend of the Party Activist 3,0

5. The Legend of the Party Photographer 3,5

6. The Legend of the Greedy Policeman 4,0

Eindwaardering: 3,5

Dit is in korte tijd de derde Roemeense film, die ik gezien heb (na: 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile en Nesfărşit). Ze bevallen me prima. Heeft iemand nog andere Roemeense aanraders?

Met de afschuwelijke problemen van de vluchtelingen dagelijks in het nieuws was ik wel toe aan deze film, die een brug probeert te slaan tussen twee culturen. Een met veel gevoel voor humor gemaakte romcom, die en passant de vinger op een aantal actuele zere plekken weet te leggen. Martin Starr kende ik tot nu toe eigenlijk alleen van een aantal vrij waardeloze komedies. In deze film laat hij zien ook het zwaardere werk goed aan te kunnen. Dina Shihabi is een aangename verrassing, niet alleen qua schoonheid maar ook qua talent. Ik verwacht die de komende tijd nog wel meer tegen te komen. Hoed af tenslotte voor regisseur Sean Mullin, die erin slaagt diverse heikele onderwerpen luchtig edoch indringend aan de orde te stellen.

Een film met Kate Winslet én Saoirse Ronan kan ik natuurlijk niet links laten liggen. Het duurt even voor de film op gang komt en ook het einde is wat moeizaam, maar over het geheel genomen is het een erg mooie film; met veel gevoel gemaakt. Ik werd andermaal gefascineerd door de excellente vertolkingen van de beide acteerkanonnen. Prachtige poster trouwens.

Een bundel van vier korte films over ontmoetingen, die een schrijver heeft tijdens zijn verblijf in Seoul. De ontmoetingen leveren uit het leven gegrepen verhalen op over eenzaamheid, verdriet en gemiste kansen. Sommige zijn ontroerend, andere blijven meer aan de oppervlakte. Met het acteer- en camerawerk is weinig mis, maar de film ontbeert dramatische spanning.

Wow! Formidabel.

Wat een buitengewone film. Hartverscheurend, lief, ontroerend!

En wat een geweldige rol van de gammele Jean-Louis Trintignant. Indrukwekkend, maar het is toch vooral een superbe Emmanuelle Riva, die het meeste indruk op mij heeft gemaakt. Fabelachtig goed, une rôle extraordinaire, om nooit meer te vergeten. Zij is meteen mijn favoriet voor een Oscar.

Wat goed ook van Michael Haneke om die twee sterren hun gang te laten gaan. Om er geen vals sentiment van te maken. En om af en toe kleine pauzes in te lassen, zodat iedereen (ook de kijker) z’n ademhaling weer even onder controle kan krijgen. En om het verhaal heel simpel te houden, zonder verstorende subplots. Erg goed gedaan.

Op de valreep komt deze film bovenaan in mijn top-10 voor 2012, want het is met voorsprong de mooiste, meeste aangrijpende film die ik dit jaar gezien heb.

Standaard romcom waarvan je van tevoren weet hoe het gaat aflopen. Best aardig geacteerd en daardoor redelijk amusant.

Was na 2½ jaar dringend aan herziening toe. Blijft een van de meest hartverscheurende films die ik ooit gezien heb. De klasse van de regisseur en van de acteurs druipt er vanaf. Film blijft rotsvast in mijn Top-10 staan.

Een kalverliefde hoort idyllisch, avontuurlijk, ondeugend en broos te zijn. Een periode in je leven, waar je naderhand met enige tederheid op terugkijkt. Mia Hansen-Løve zet het echter allemaal veel te zwaar en veel te dramatisch aan. En ze verbindt het begin en het einde van het verhaal met een langdradig, saai middenstuk, waarin weinig noemenswaardig gebeurt, afgezien van een paar plotseling voldongen feiten (nieuwe liefde, miskraam). Het resultaat is een tamelijk chagrijnige film in de vorm van een tour-de-force voor de nog jonge Lola Créton. Die doet haar best, maar haar schijnbaar bevroren mimiek maakt het er niet beter op.

Het verhaal toont enige verwantschap met Like Crazy (2011).

Afsluiting van de avonturen van Antoine Doinel, waarin hij opnieuw een moeizame verhouding heeft met een nieuwe vlam (Dorothée) en de kans krijgt terug te kijken op zijn eerdere liefdesrelaties. Vanwege de vele flashbacks een niet zo’n geslaagde afronding van de serie, maar wel handig voor de kijkers, die het korte deel twee (Antoine et Colette) gemist hebben. Film lijkt wat haastig in elkaar gezet, alsof Truffaut inmiddels een beetje uitgekeken is op het personage van Doinel.

Met gevoel voor humor gemaakte film over een undercoveroperatie in de seksindustrie. Er zitten nogal wat onnodige zijsprongetjes in, die weinig met het verhaal te maken hebben. Over het geheel genomen niet slecht. De fraai gebouwde dames heb ik als een bonus ervaren.

Psychologisch drama over een jonge moeder, die vanwege het verstikkende gedrag van haar jaloerse echtgenoot haar geluk buiten de deur gaat zoeken. Opnieuw een opmerkelijke (dubbel)rol van Virginie Efira, die zich gaandeweg steeds meer ontwikkelt tot de leading lady van de Franse cinema.

Aangrijpende verfilming van Christine Angot’s autobiografie over de knipperlichtrelatie tussen haar minzame moeder en de smeerlap, die haar vader blijkt te zijn. In deze schokkende familiekroniek vergrijpt de man zich gedurende lange tijd eerst psychisch aan een goedgelovige jonge vrouw en later maakt hij fysiek misbruik van zijn tienerdochter.
Het is in meerdere opzichten de film van Virginie Efira, die een ijzersterke rol neerzet als de veel te naïeve minnares annex moeder, die uit behoefte voor liefde en geborgenheid geen oog heeft voor het ware karakter van haar geliefde, een hautaine klootzak in het kwadraat. Pijnlijk.

Deze Franse romcom bracht destijds weinig nieuws of het zou moeten zijn dat het toentertijd de doorbraak van de bevallige Virginie Efira betekende. Bij nader inzien is de secundaire verhaallijn over de romantische beslommeringen van een echtscheidingsadvocaat heel wat leuker dan de treurige relatie van de protagonisten, die helemaal wordt uitgemolken. Ook na herziening niet meer dan een magere voldoende.

Door de jaren heen is de oudere man die valt voor de sexy jonge vrouw een geliefd thema binnen de Franse cinema. Ondanks de topcast voegt deze film weinig toe aan wat er op dat gebied al eerder te zien was. Daniel Auteuil en Gérard Depardieu weten niets nieuws te brengen. Een tegenvaller dus.

Anaïs Demoustier loopt vrijwel heel de film rond met een brede glimlach op haar gezicht. Dat werkt aanstekelijk en is er debet aan dat je haast vanzelf een goed gevoel overhoudt aan deze film. Erg Frans, erg leuk ook.

Uiterst gewelddadige en patriottische verzetsfilm over een aanslag op de Japanse bezetter en een vooraanstaande collaborateur. Aan actie geen gebrek en tussen alle schietpartijen door (de munitie was blijkbaar in de aanbieding) was er ook nog plaats voor wat humor, zodat de film zichzelf niet al te serieus lijkt te nemen.

De filmmakers hadden volgens mij meer kunnen doen met het fenomeen “tweeling”. Ook de onthulling van wie de verrader is, had men langer onder de pet moeten houden. Lijkt meer op een gangsterfilm dan op een oorlogsfilm.

Met zo’n uitgelezen sterrenbezetting had dit een veel betere film moeten zijn, maar dan heb je wel zoiets als een verhaal nodig en dat ontbreekt eraan. De link naar het eigentijdse geneuzel in de Amerikaanse politiek komt ook al niet uit de verf. Zonde van al dat verkwiste talent. Margot Robbie is de enige die een voldoende scoort.

In de films, die ik van haar gezien heb, heeft Kirin Kiki steevast de nodige indruk op mij gemaakt. Zo ook in deze film over een man van middelbare leeftijd, die wat aan sappelt met een dorayaki-kraam en daarbij onverwacht hulp krijgt van een oude vrouw. Met het nodige succes als gevolg. Natuurlijk is er dan altijd wel iemand, die de boel komt verzieken. Een subtiele film met een gevoelig verhaal zonder opsmuk en eerste klas acteerwerk.

Trage film over jongeren die te veel in zichzelf gekeerd zijn en moeite hebben om hun gevoelens te uiten. De tragedie op de achtergrond over de dood van haar vader speelt nauwelijks een rol in het verhaal. Wat meer leven in de brouwerij en wat meer diepgang zou welkom zijn geweest.

Alleraardigste roadmovie met een verfrissende inbreng van de jeugdige Dafne Keen. De onwaarschijnlijke chemie tussen haar en Andy Garcia vormt het fundament voor een leuke film, die tussen de bedrijven door ook de desastreuze gevolgen van Hurricane Maria laat doorklinken. Afgezien daarvan is de film uitermate geschikt als toeristische promotiefilm voor Puerto Rico.

Natuurlijk is dit geen absolute topper, maar ik heb mij goed vermaakt met deze film. Een uitstekend tussendoortje.

Nooit verwacht dat ik ooit nog eens een film zou zien, die gemaakt is in Jemen. En wat voor een film! Het is het stuitende verhaal over de tienjarige Nojoom, die door haar straatarme vader als bruid wordt verkocht aan een man, die minstens drie keer zo oud is als zij en die haar vervolgens elke nacht verkracht. Documentaireregisseur Khadija Al-Salami, die voor dit waargebeurde verhaal mede uit haar eigen jeugdervaringen kon putten, spreekt geen veroordeling uit over het gedrag van de vader en de bruidegom, maar laat wel doorschemeren dat uit onwetendheid vasthouden aan familie-eer en oude gewoontes geen excuus is om op deze wijze met jonge meisjes om te gaan. Tekenend voor de film is allicht de scène, waarin Nojoom nota bene op haar trouwdag wil buitenspelen met leeftijdgenootjes uit de buurt.

De jonge protagoniste Reham Mohammed zet een puike hoofdrol neer, maar de rest van de cast slaagt er maar matig in het gebrek aan acteerervaring te verbergen. Een kniesoor die daarover valt, want de film is desondanks alleszins de moeite waard is. Minstens zo beklijvend als Wadjda (2012), die andere baanbrekende film uit het Midden-Oosten.
Met dank aan arno74, die mij op deze film attendeerde middels zijn MovieMeter Contest #284

Psychologisch relatiedrama, dat enerzijds scheutig is met het expliciet in beeld brengen van de seksscènes tussen de beide protagonisten, maar anderzijds gesloten blijft over de achtergronden van hun psychisch falen, het hoofdthema van de film. Wel aardig dat de rollen aan het eind van de film inhoudelijk zijn omgedraaid, al is het jammer dat de filmmakers gekozen hebben voor een achronologische vertelwijze. Zoals wel vaker schept onnodige verwarring en komt het de film niet ten goede.

Deze armetierige poging om een softcore film te maken gaat al bij de casting de mist in. Je verwacht voor zo’n filmpje aantrekkelijke protagonisten. Die ontbreken in dit filmpje ten enenmale. Verder raakt het verhaaltje kant noch wal en de dialogen idem dito. Ondermaats gefröbel.

Films over de Spaanse Burgeroorlog kunnen steevast rekenen op mijn warme belangstelling. Deze film heeft mijn verwachtingen echter niet waar kunnen maken. Het is het verhaal over een vrouw, die meer dan tien jaar lang niets verneemt van haar man. Die blijkt lid te zijn van een communistische verzetsgroep. Niet erg geloofwaardig dat na zo’n lange contactloze periode alles onmiddellijk weer koek en ei is. Daarnaast kon het acteerwerk mij allerminst overtuigen.

Eind 1956 verschenen kort na elkaar in de bioscoop twee films over de mysterieuze vrouw, die in de jaren ’20 in Berlijn opgedoken was en beweerde een dochter van tsaar Nicolaas II te zijn. Het verhaal van deze vrouw –bekend geworden als Anna Anderson– wordt vrij nauwkeurig verteld in de Duitse film van Falk Harnack, Anastasia – Die letzte Zarentochter met Lilli Palmer in de titelrol.

Deze Amerikaanse versie van Anatole Litvak voegt aan het op zich al fantasierijke verhaal nog een heleboel fictie toe en richt zich vooral op de relatie tussen de onbekende vrouw (Ingrid Bergman) en haar ontdekker/begeleider (Yul Brynner). Door dit andere accent vind ik deze Amerikaanse versie een stuk minder dan zijn Duitse tegenhanger, die veel spannender is. Dat Ingrid Bergman voor haar rol in deze film een Oscar kreeg moet toch vooral te wijten zijn aan een gebrek aan echte concurrentie dat jaar. Het is een aardige film, maar niet meer dan

Deze film verscheen vrijwel gelijktijdig met een Amerikaanse film over dezelfde geheimzinnige vrouw. Daar waar die versie (met Ingrid Bergman) overgoten was met een Hollywood sausje, is deze Duitse tegenhanger veel meer gebaseerd op onderzoek van de echte gebeurtenissen
Overigens is bij vrij recent onderzoek komen vast te staan de hele familie Romanov destijds in Jekaterinenburg is uitgemoord, maar dat wist men in 1956 nog niet met absolute zekerheid. Die twijfel maakte het toen toch best spannend. Dat de getalenteerde Lilli Palmer de titelrol vervult helpt natuurlijk ook om er een alleszins redelijke film van te maken.

Minutieuze ontleding van de onderlinge relaties van alle betrokkenen bij een mysterieuze dood. Een lange meeslepende zit, die je voortdurend bij de les houdt dankzij het uitstekende script en acteerwerk, in het bijzonder van Sandra Hüller (maar dat is niet echt een verrassing).

Dat zijn alle drie geweldige films, maar ook Anatomy of a Murder hoort mijns inziens toch echt in dit rijtje thuis. De film is door Otto Preminger uiterst zorgvuldig gemaakt. Het verhaal zit knap in elkaar en bevat een gezonde dosis humor. De topbezetting zorgt voor geweldige acteerprestaties met James Stewart en rechter Joseph N. Welch als uitschieters.

Indrukwekkend familiedrama, met uitzonderlijk goede acteerprestaties. Zelden een kind zo sterk zien acteren als Alessandro Morace in de rol van Tommi. Film boeit van begin tot eind, zonder één zwak moment. Voortreffelijk werk van regisseur / acteur (hij speelt ook de vader) Kim Rossi Stuart.

Als ik heel eerlijk ben is dit eigenlijk helemaal niets voor mij, omdat ik mij in films doorgaans aangetrokken voel door iets wat tenminste lijkt op een verhaal. Zoals wel vaker bij Sono is dat hier maar bijzaak. En als ik opnieuw heel eerlijk ben, heb ik het deze keer eigenlijk nauwelijks gemist. Want ik heb geboeid (of was het uit nieuwsgierigheid?) zitten kijken naar dit kleurrijke, bizarre schouwspel, fraai omlijst met mooie klassieke muziek. Fascinerend in zijn absurdheid, meeslepend in zijn choquerende brutaliteit.

Ik heb te weinig inzicht in en ervaring met Japanse cinema om Sono’s bedoeling met deze film te kunnen duiden. Dat doet er verder niet toe, het was in meerdere opzichten een onderhoudende belevenis, zoals ik dat eerder ook ervaren heb met zijn Ai no Mukidashi en Koi no Tsumi.