Opinions

Schizofrenie speelt een hoofdrol in deze psychologische thriller over de relatie tussen een succesvolle nieuwslezeres en haar streberige moeder. Van het overgieten van het tragische verhaal met een mysteriesaus wordt de film vooral waziger, maar niet per se beter.

Bedachtzame mengeling van komedie en drama over een lesbische relatie, die onder druk komt te staan wanneer een van de partners een kinderwens heeft. De film is erg gebaat bij het uitstekende acteerwerk van de cast. Geraldine Chaplin heeft niet meer dan een bescheiden bijrolletje; gelukkig maar.

Ondanks de aanwezigheid van twee topzangers en een topdanser een eerder middelmatige musical. Het verhaal doet weinig ter zake, want dat is enkel bedoeld om de liedjes en dansscènes aan elkaar te rijgen. Af en toe best leuk vanwege de muziek en dan doel ik vooral op de glasheldere coloratuur stem van Kathryn Grayson, die haar mentor Jeanette MacDonald makkelijk naar de troon steekt. De mooiste scènes zijn evenwel voor Gene Kelly met zijn balletten met Jerry (van Tom en Jerry) en het kleine Mexicaanse meisje. Als extraatje wordt José Iturbi opgevoerd. Een virtuoos op de piano, maar ik ben niet onder de indruk daarvan, want ik vind dat hij prachtige muziekstukken nogal mishandelt.

Een compilatie van Monty Python sketchjes is natuurlijk altijd leuk om naar te kijken, maar ik heb de meesten al eerder gezien, zodat het verrassingseffect een stuk minder is. Ondanks dat heb ik er toch wel weer plezier aan beleefd.

Het kan best aan mijn leeftijd liggen, maar ik kan nog steeds heel erg genieten van de meeste drama’s uit de gouden jaren van de Hollywood studio’s. Zo ook van dit melodrama over een jonge vrouw uit een rijk milieu, die noodgedwongen het pad kruist van een jonge dokter die afkomstig is uit de onderkant van de samenleving.

Het is allemaal hartstikke voorspelbaar, maar dat deert mij weinig. Nog minder wanneer de beeldschone Loretta Young van de partij is. Zij is goed voor ruim honderd films, waarvan ik inmiddels ongeveer een kwart gezien heb. Niet alles wat zij aanraakt verandert in goud, maar meestal is zij erg goed. Alan Ladd (deze keer in een atypische rol) stelt ook zelden teleur. Tezamen hebben zij mij een onderhoudend klein anderhalf uurtje bezorgd.

Het rustige begin van de film staat in scherp contract tot de horrorclimax. Het is het verhaal van een introverte jongeman, die geobsedeerd raakt door het allereerste meisje dat ooit vriendelijk tegen hem was. Zijn obsessie laat hem uiteindelijk getuige zijn van het huiselijk geweld dat het meisje jaren later in haar huwelijk ondergaat.

Een ontstellende film over stalking en misbruik.

Deze vrouwonvriendelijke film is niet altijd even makkelijk te aanschouwen vanwege de opeenvolging van afschuwelijke scènes in de tweede helft. Kanako Nishikawa speelt op bewonderenswaardige wijze de rol van een jonge moeder, die klem zit tussen een gluurder en een gewelddadige echtgenoot. Heftig.

Vrij uniek volgens mij om een film te zien waarin Miss Universe 2000 (Lara Dutta) met Miss World 2000 (Priyanka Chopra) de strijd aanbindt om de liefde van een luchtmachtpiloot. Het verhaal heeft niet zo veel om het lijf, al kent het wel een heel aardige twist tegen het einde. Maar het is bepaald geen straf om tweeënhalf uur naar twee van de mooiste vrouwen ter wereld te mogen kijken. Wat de schoonheidswedstrijd tussen die twee betreft gaat mijn stem naar Priyanka Chopra.

Aan intriges en plotwendingen geen gebrek in deze vernuftige misdaadfilm, die begint als een doodgewone romcom. Tabu, de grand dame van de Indiase cinema, staat nagenoeg altijd garant voor kwaliteit, Radhika Apte voor sensualiteit. Een vermakelijke zwarte komedie.

Een wat ongewone tragikomedie over de relatie van een sportman, op meerdere vlakken aan het einde van zijn Latijn, en een jonge vrouw, die nagenoeg heel haar leven verkikkerd op hem is en van de weeromstuit terugschakelt naar min of meer puberaal gedrag. De enigszins surrealistische intermezzo’s zijn eerder hinderlijk dan verhelderend voor het verhaal. De hoofdpersonages komen niet echt uit de verf, maar desondanks toch wel een voldoende.

Trieste, ontroerende kroniek naar de autobiografie van Janet Frame. Ik ben niet bekend met haar werken, maar het is moeilijk voorstelbaar dat iemand met zoveel (geestelijke) problemen kan uitgroeien tot een alom gevierde schrijfster. Net als haar karakter komt de film enigszins onrustig over. Niettemin boeiend genoeg.

Het verhaal kon mij niet echt boeien, omdat het er vrijwel vanaf het begin duimendik bovenop lag hoe de vork in de steel zat. Daarom een aardige thriller, maar niet meer dan dat. Te meer omdat het acteerwerk van Simmons en Mitchum mij niet kon bekoren. Het slot komt als een donderslag bij heldere hemel en vormt daarmee verreweg het beste onderdeel van de film.

Psychothriller met een gestage spanningsopbouw, culminerend in een voor sommigen wellicht toch wel verrassende ontknoping. Remake van Safy Nebbou's L'Empreinte de l'Ange (2008), maar niet zo goed als het Franse origineel. Dat heb je wel vaker met remakes.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog eens een spionagefilm heb gezien (ten tijde van de Koude Oorlog was dat genre heel populair). Deze film doet een aardige poging om dat gemis goed te maken. Naar verluidt is het verhaal gebaseerd op de waargebeurde activiteiten van de schoonzoon van de Egyptische president Nasser in de aanloop naar de Jim Kippoeroorlog van 1973.

Regisseur Ariel Vromen heeft daarover een degelijke film gemaakt met een spannend verhaal en een puike hoofdrol van Marwan Kenzari als Ashraf Marwan. Diens gespannen relaties met vrouwen zorgen af en toe voor een aardig intermezzo.

Aangrijpende verfilming door Alan Parker van de prachtige autobiografie van de Amerikaanse schrijver Frank McCourt over zijn rampzalige jeugdjaren in Limerick. De onvoorstelbare armoede en doffe ellende in een Ierse arbeiderswijk tijdens de depressiejaren wordt wellicht nog het best geïllustreerd door het feit dat het tijdens nagenoeg heel de film pijpenstelen regent. Je wordt er ondanks de muziek van John Williams niet vrolijk van.

Schitterende rol van Emily Watson, die conform de Ierse volksaard, een lach en een traan vrijwel naadloos in elkaar kan laten overgaan. Film is zeker zo goed als Parker’s al even sublieme The Commitments (1991).

Van oorsprong was James Cagney een vaudeville artiest, die goed kon dansen en redelijk kon zingen. Omdat dat veel beter past bij zijn talent vind ik Cagney daarom beter tot zijn recht komen in musicals en komedies. Maar hij is natuurlijk vooral bekend geworden voor zijn rollen in talrijke misdaadfilms. Daarin speelde hij vaak hetzelfde soort personage: de driftige, spijkerharde gangster met een kort lontje en een dictie, die klinkt als een machinegeweer.

Zo ook in deze film, waarin hij de hoofdrol deelt met zijn boezemvriend (ook in het echte leven) Pat O’Brien. Het is een degelijke misdaadfilm, die naar ik vermoed met zijn christelijke boodschap destijds best wel indruk gemaakt zal hebben. Dat is volgens mij nu veel minder het geval. Humphrey Bogart kwam in die tijd nog niet verder dan het spelen van bijrollen.

Best een aardige tragikomedie van Ken Loach, die in het midden wat inzakt. Ik hou op z’n tijd wel van een borreltje (liever Ierse dan Schotse whisky), maar de aandacht voor de proeverij had wat mij betreft best korter gemogen. Op zich een origineel verhaal en prima acteurs, maar Loach heeft wel betere films gemaakt.

Film met een duidelijke boodschap, maar valt bij herziening toch wat tegen. Het verhaal over vooroordelen en cultuurverschillen is ijzersterk. Het acteerwerk is echter nogal stuntelig, m.u.v. Brigitte Mira die een prima rol neerzet. Was in mijn herinnering een stuk beter dan ik ‘m nu ervaren heb.

Ik behoor duidelijk niet tot de doelgroep van deze film. Toch heb ik mij redelijk vermaakt met deze Britse scholierenfilm, die op zijn Amerikaanse tegenhangers voorheeft dat het nu eens niet over van die gladde, gelikte tieners gaat, maar over doorsnee jongeren met al hun (on)hebbelijkheden. Bovendien ligt de Britse humor mij beter dan de Amerikaanse.

Matige film over de relatie tussen een tiener en zijn geadopteerde zuster. Het duurt veel te lang voor de film echt op gang komt en dan nog is het een bijzonder iel verhaal met een voorspelbare ontknoping. Ook het acteerwerk is aan de magere kant.

Op zich een aardige misdaadfilm over een familie waar het vereffenen van rekeningen hoog op de agenda staat. Weliswaar sterke karaktertekeningen, erg spannend wordt het nochtans eigenlijk nooit. Jacki Weaver is als de moeder van het gespuis een rasechte scènesteler. Verdienstelijk debuut van regisseur Michôd, maar niet bijzonder.

Een erotisch geladen karakterstudie over een uitgever, die zijn vriendschappelijke, bindingsvrije relatie met een kunstenares inruilt voor een huwelijk met een sexy society vrouw, juist op het moment dat die vriendin meer vastigheid zoekt. Van lieverlee begint de uitgever te twijfelen of hij wel de juiste keuze heeft gemaakt.

Terwijl Myrna Loy bijna van het scherm spat, zijn Leslie Howard en Ann Harding te grijs om het echt spannend te maken. De uitkomst is niet moeilijk te voorspellen.

Een rustig voortkabbelende film zonder veel hoogte- of dieptepunten.

De grootste verrassing voor mij was dat Christina Lindberg niet onaardig acteert. Ik had verwacht dat zij in deze film enkel te pas en te onpas uit de kleren zou gaan. Dat doet ze ook regelmatig, maar daar tussendoor zitten hier en daar een aantal scènes die er blijk van geven dat Lindberg toch nog wel wat meer in haar mars heeft. Het is uiteraard geen topactrice, zoals dit ook geen topfilm is. Achter het vele bloot gaat een navrant verhaaltje schuil over een tiener met een dwangneurose aangaande seks. Het houdt allemaal niet over, maar echt beroerd is het meestentijds ook niet, nadrukkelijk met uitzondering van de bijrollen van de ouders. Die bakken er beiden bitter weinig van.

Wellicht tot mijn schande moet ik bekennen dat ik vóór het zien van deze film nog nooit van Anita Mui had gehoord. Des te aangenamer ben ik verrast door deze biopic over die superster uit het Verre Oosten, de “dochter van Hong Kong”. Volgens sommige filmcritici zitten er in verband met de censuur hiaten in het verhaal, maar ik heb daar in mijn onwetendheid geen last van gehad. Wat ik gezien heb is een mooie film met een dramatische biografie en lekkere muziek. Nieuwkomer Louise Wong speelt de sterren van de hemel in de titelrol. Ik ben nieuwsgierig geworden naar films, waarin Anita Mui zelf optreedt.

Hartverscheurende, rauwe film over de handel in jonge meisjes en gedwongen prostitutie in het Amazonegebied. Het camera- en acteerwerk zien er hier en daar vrij amateuristisch uit, maar dat doet nauwelijks afbreuk aan het schrijnende verhaal, dat je verbijsterd achterlaat.

Prima film met een sterke hoofdrol van Troels Lyby. Met de voorgaande commentaren ben ik het eens dat film eigenlijk een minuut of vijf te lang duurt en dat een open einde een meer passend slot zou zijn geweest. Vooral de scène tussen de pratende vader en de zwijgende dochter is heel sterk.

Ik weet niet goed wat ik hiermee aanmoet. Is dit nou een serieus bedoeld psychodrama over manipulatieve, achterbakse tieners of een verzameling bijeengeraapte flauwekul. Gelet op de rare ontknoping neig ik toch naar het laatste. Hoe dan ook, het is ondanks de veelvuldige brede glimlachen een naargeestige film die goed beschouwd weinig voorstelt.

Mijn waardering geldt dan ook enkel het acteerwerk en de mooie settings.

Net als Mochizuki Rokuro maak ik een buiging voor Silvana Mangano. Het bijzondere aan haar vind ik —naast haar natuurlijke schoonheid— dat zij op jonge leeftijd al zeer volwassen rollen speelde (Riso Amaro, 1949).

Zo ook in deze film, een psychologisch drama over een novice met een duister verleden, dat weer tot leven komt bij het weerzien van haar vroegere geliefde. Naast Mangano leveren ook Raf Vallone en een nog jonge Vittorio Gassman prima acteerwerk af. Bovendien aardig om Lamberto Maggiorani (Ladri di Bicilette, 1948) weer eens terug te zien in een cameo als een van de patiënten.

Een mooie film, die ondanks zijn leeftijd, nauwelijks aan kwaliteit heeft ingeboet.

Omdat films met een paranormaal thema doorgaans niet mijn ding zijn, waren mijn verwachtingen vooraf niet al te hoog gesteld. Dat was deze keer een duidelijke inschattingsfout, want deze psychologische thriller met een paar intrigerende wendingen heeft mij aangenaam verrast. Dat komt mede door de prima interactie tussen Mike Strong en Taissa Farmiga (die ik mij slechts vaag herinner van de “The Bling Ring”).

De schoonheid van Sasha Luss voorkomt dat deze film wegzakt in de grauwe middenmoot van actiefilms. De scriptschrijvers zouden toch eens wat meer werk moeten maken van de geloofwaardigheid van hun verhalen over geheime agenten en/of huurmoordenaars, want dat houdt over het algemeen niet over. Een euvel, waar ook deze film last van heeft.

Hapsnap verfilming van Tolstoj’s veelgeprezen boek, die door een gebrek aan diepgang in ernstige mate afbreuk doet aan deze literaire klassieker. Ik ben doorgaans een liefhebber van films uit de jaren ’30 en ’40, maar van de vier filmversies van dit verhaal die ik totnogtoe gezien heb, is dit veruit de minste. Ik heb in de loop van de jaren iets meer dan een handvol van Garbo’s films gezien, maar waaraan zij haar faam te danken heeft, heb ik nog niet kunnen ontdekken.