Opinions

Ik heb tot op heden drie verfilmingen van de beroemde roman van Tolstoj gezien en deze versie bevalt mij totnogtoe het beste. Dat is vooral de verdienste van Vivien Leigh in de titelrol, die zij op geloofwaardige wijze invult. Ze is niet alleen charmant, maar in een aantal scènes ook nog eens bijzonder verleidelijk. Wat jammer toch voor ons als filmliefhebbers dat zij hierna nog maar een paar films gemaakt heeft, omdat haar hart (en dat van haar geliefde Laurence Olivier) naar het toneel uitging.

Nu snel opzoek naar de Russische verfilming uit 1967 en naar de versie met Greta Garbo uit 1935.

Benauwende en bij vlagen ongemakkelijke film over een stalkende jonge vrouw, die door een obsessieve verliefdheid op een dokter psychisch gestoord raakt. Indrukwekkende, onverbloemde vertolking van Isabelle Carré, die niet voor de eerste keer laat zien dat zij buiten Frankrijk ten onrechte nauwelijks bekend is. Prima film die van lieverlee steeds meer grip op je krijgt.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat destijds de achterkant van een bierviltje groot genoeg was om het scenario te schrijven. Hoewel het verhaal dus slordig in elkaar zit, kent deze Italiaanse B-film niettemin toch wel een paar aardige scènes en ontwikkelingen, die uitnodigen om tot het einde te blijven kijken. Opvallend is de aanwezigheid in de cast van Richard Conte, die in zijn nadagen denkelijk nog wat munt probeerde te slaan uit zijn rol in “The Godfather”.

Tot nog toe kende ik alleen de film The Diary of Anne Frank uit 1959. Een prachtige en ontroerende film, maar deze verfilming uit 2001 is superieur daaraan. Het feit dat men met het casten van de uitstekend acterende Hannah Taylor-Gordon een look-alike van de echte Anne Frank heeft gevonden, geeft de film extra cachet.

Het is al weer lang geleden dat ik het dagboek heb gelezen, maar ik heb de indruk dat de filmmakers zich vrij nauwkeurig aan het verhaal van Anne houden. De ruime aandacht voor het leven van haar en haar familie vóór het onderduiken en het verblijf in de Duitse kampen zijn welkome aanvullingen. Je kunt enkel vraagtekens zetten bij de duidelijke beantwoording van de schuldvraag in deze film, omdat ondanks uitgebreide onderzoeken nooit is komen vast te staan, wie de onderduikers heeft verraden.
Het is al met al een aangrijpend geheel, dat mij regelmatig kippenvel bezorgde en dat ik ondanks de lange speelduur bij iedereen kan aanbevelen.

Graag verwijs vanaf deze plaats naar bovenstaande tips van arno74.
Als aanvulling daarop wil ik nog noemen:
La Rafle (2010) over de razzia in Parijs in juli 1942, die ook het vertrekpunt vormt voor Elle S’'Appellait Sarah.

Sorstalanság (2005) over Hongaarse slachtoffers van de Holocaust.

Beide films zijn, evenals de films waar arno74 naar verwijst, meer dan de moeite waard. Net als Anne Frank: the Whole Story verdienen zij een groot publiek, opdat we nooit vergeten!

Het is een lange zit, maar je krijgt wel waar voor je geld.

Het verhaal van het eigenzinnige, vaak in fantasieën vluchtende weeskind Anne (“with an e” !) Shirley bekruipt je als een warme deken.

De topbezetting met spraakwaterval Megan Flowers, de door het leven getekende Colleen Dewhurst en de goedmoedige Richard Farnsworth (in een typische Farnsworth-rol), alsmede de wonderschone natuur van Canada maken dit tot een erg mooie, aandoenlijke familiefilm.

Een feel good-movie in de ware zin des woords.

Interessant historisch drama over de relatie van koning Hendrik VIII met zijn tweede vrouw Anna Boleyn. Een echte acteursfilm en derhalve niet zo verwonderlijk dat drie leden van de cast –Richard Burton, Anthony Quayle en Geneviève Bujold– een Oscar kregen voor hun vertolkingen. Vooral de onderscheiding voor Bujold is terecht, want zij is zonder meer het glorieuze middelpunt van deze film.

Nakache en Toledano halen niet het niveau van hun eerdere werken, maar komen andermaal met een vermakelijke film waarin deze keer klimaatverandering en overconsumptie centraal staan. Een komedie met een boodschap.

“Mijn Moeder” (Nederlandse vertaling van de Turkse titel) is een emotioneel drama over de haat-liefde verhouding tussen een jonge vrouw, die wil ontsnappen aan het conservatieve platteland, en haar overbezorgde moeder. Film met een tragisch verhaal en een aantal schokkende momenten. Een must voor de liefhebbers van heftig drama.

Intens drama over een jongeman, die jaren na afloop van de Bosnische burgeroorlog op zoek gaat naar zijn roots. In het begin van de film wordt al snel duidelijk hoe de vork in de steel zit.
Niettemin weet regisseur Ozan Aciktan door middel van een tegengestelde parallelvertelling over twee echtparen de spanning uitstekend op peil te houden tot aan de heftige ontknoping.
Bewonderenswaardig acteerwerk, zeker van Belçim Bilgin als de getraumatiseerde moeder en van Meryem Uzerli als haar levenslustige tegenhanger.

Film over de vrijwilligersbeweging, die begin jaren 70 in Frankrijk ondergronds streed voor het recht op abortus en contraceptie. Een feministische film die vooral de vastberadenheid en saamhorigheid van de vrouwen benadrukt. Als film niet erg bijzonder, als historisch feit des te meer.

Woody Allen heeft een aantal mooie films gemaakt, maar dat betreft dan vooral films waarin hij zelf niet meespeelt. Als acteur begint hij mij vaak binnen de kortste keren te irriteren met zijn Laurel-achtige maniertjes. Natuurlijk bevat de film een aantal spitsvondige scènes (dat kun je wel aan Allen overlaten), maar de momenten dat die scènes aan mij iets maar dan een glimlach onttrekken zijn op de vingers van één hand te tellen. Wat overheerst is geneuzel. Ergens in dit forum bestaat een topic over meest overgewaardeerde films. Wat mij betreft hoort deze film in die categorie thuis.

Een lach en een traan liggen wel heel erg dicht bij elkaar in deze emotionele rollercoaster over een guitig jongetje, die te maken heeft met een ernstig ziek broertje en dito vriendje. Grappig, tragisch en aandoenlijk tegelijk, vooral dankzij de formidabele rol van de kleine Jin-bin Park, die er blijk van geeft over een geweldige mimiek te beschikken en schijnbaar moeiteloos alle stemmingswisselingen over het voetlicht weet te brengen. In velerlei opzicht een waar genoegen.

Een van de laatste films van de tragische Eun-ju Lee is zeker niet haar beste. Het is een luchtig en hier en daar wat slordig verteld romantisch verhaal over de moeizame relatie tussen een buschauffeur en een blind meisje. Een vlakke, rustig voortkabbelende film zonder hoogtepunten en met matig acteerwerk.

Film over de belevingswereld van een jongen in een land, dat enerzijds als één man achter de nationale voetbalploeg staat en anderzijds zucht onder een rechtse dictatuur, waardoor de ouders van de jongen zich genoodzaakt zien “op vakantie” te gaan. Aardige hoofdrol van Michel Joelsas, maar de ster van de film is Daniela Piepszyk als de vroegwijze Hanna.

Heel aardig, maar niet zo pakkend als Zuzu Angel, over dezelfde donkere periode in de Braziliaanse geschiedenis.

Regelmatig lichtte mijn scherm op met wat leek op een blauwdruk van een elektronicanetwerk o.i.d. Ik werd er niet vrolijk van. Van de rest van de film ook al niet: een vergezocht verhaal over mensen die op wonderlijke wijze in het heden en verleden van anderen kunnen kijken en dat desgewenst kunnen muteren. Een janboel waarin logica ver te zoeken is. Clive Owen en Amanda Seyfried proberen er nog wat van te maken, maar zijn bij voorbaat kansloos te midden van zoveel flauwekul zonder reuk of smaak.

Slappe romcom over verliefde middelbare scholieren. Na het zien van een aantal films waarin smartphones een cruciale rol spelen ben ik er inmiddels wel achter dat dat vaak een voorbode is voor een matig verhaal. Deze film sterkt mij in die mening.

De fragmentarische vertelling zonder een duidelijke verhaallijn en plot onderstreept dat het om de verfilming van een dagboek gaat over de verschrikkingen, die de vrouwen van Berlijn ondergaan hebben bij de verovering van hun stad door het Rode Leger. De misdragingen van de soldaten zijn trouwens van alle tijden. Om een vergelijking te maken, ook de Nederlandse militaire zijn destijds flink te keer gegaan in voormalig Nederlands-Indië.

Het idee van de anonieme vrouw om na een aantal verkrachtingen bescherming te zoeken bij een officier in ruil voor seks geeft blijk van een gezonde overlevingsdrang: ”Ich entscheide, wer mich bekommt.” Dat de vrouwen te midden van hun verschrikkingen wat lacherig doen over het aantal keren dat ze verkracht zijn, is een al even menselijke reactie wanneer zoveel geweld en ellende het dagelijks leven bepalen.

Een confronterende film van Max Färberböck over beestachtig gedrag of zoals majoor Andrey het zegt: “Bestien. Oder Tiere, wie Sie sagen.” en een poging om je daar tegen te wapenen. Rauw en onthutsend, niet alleen door het verhaal, maar ook door het overtuigende acteerwerk en de afschuwwekkende decors van het kapotgeschoten Berlijn. Een moedige film over een moedige, kordate vrouw.

Fijnzinnig filosofisch drama over wroeging, confrontatie en het hopen op een tweede kans. De gebruikte symboliek met een parallelle tweede aarde plaatst het verhaal welbewust in een apart daglicht, dat tot nadenken aanzet. Daarom komt de verrassende en oh zo fraai slotscène hard aan. Net als de intrigerende boodschap: “Wat zou je tegen jezelf zeggen als je de kans kreeg om jezelf een keer tegen te komen?” Durf je die vraag te beantwoorden?

P.S. Film heeft absoluut niets met science fiction te maken.

Het misdaadmysterie met een verrassende ontknoping krijgt meer aandacht dan in de voorgaande Thin Man-films, waarin dat eigenlijk een beetje bijzaak is. Desondanks opnieuw uiterst vermakelijk.

Nick bestelt bij de ober een bacardi. Kijkend naar zijn vrouw corrigeert hij zichzelf: “Two bacardi’s.”

Nora (tegen de ober): "I'll have the same."

Typische Mike Leigh film, waarin hij met behulp van een aantal van zijn getrouwe acteurs en actrices opnieuw een kenmerkende sfeer weet te creëren met boeiende dialogen en scherpe karaktertekeningen en veel aandacht voor de tegenstellingen in de personages.

Ster van de film is ontegenzeggelijk Lesley Manville, die op meesterlijke, soms ontroerende wijze een erg geschakeerde rol met veel stemmingswisselingen vertolkt. Indrukwekkend.

Mooie film, al haalt hij niet het niveau van Leigh’s Secrets and Lies (1996) of All or Nothing (2002).

Harde film over lust, jaloezie, overspel en huiselijk geweld. In een drietal realistische verhalen —telkens vanuit een andere invalshoek— confronteert regisseur Spielmann de kijker met het onmatig, vaak heimelijk gedrag van de bewoners van een flatgebouw, die elkaar niet kennen maar elkaars wegen onbedoeld kruisen. Niet zo boeiend als Spielmann’s latere Revanche (2008), maar intrigerend genoeg.

Gedetailleerde reconstructie van de moordaanslag op nazibeul Heydrich en de gewelddadige nasleep daarvan. Een van de betere films over het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Opmerkelijk dat regisseur Sean Ellis niet alleen meeschreef aan het script, maar ook nog eens de cinematografie voor zijn rekening nam. Knap.

Bewogen drama over een Algerijnse immigrantenfamilie, waarin de jongste dochter de verantwoordelijkheid voor het hele gezin op zich neemt wanneer haar ene broer door de politie wordt doodgeschoten en de andere wordt gearresteerd. De film is een hedendaagse bewerking door regisseur Sophie Desraspe van de gelijknamige, klassieke Griekse tragedie. Nahéma Ricci verrast met een beklijvende hoofdrol. Een actuele film over de wereldwijde vluchtelingenproblematiek en de drama’s die daarachter schuilgaan.

Verhaal heeft wel wat weg van een spannend jongensboek. Film is niet onaardig.

Naar mijn smaak te zwaarmoedige film over twee jongvolwassenen, die beide psychisch getekend zijn door trauma’s uit het verleden. Je wordt er niet vrolijk van, zeker niet van een aantal ongemakkelijke scènes (motel, strand). Nana Eikura en Masaki Okada weten weliswaar de juiste snaar te raken, maar regisseur Takahisa Zeze stopt te veel neerslachtigheid in deze film. Ter compensatie zou een paar wat meer luchtige momenten welkom geweest zijn.

“Ja, het wordt tijd dat ik sterf.”

Met deze luchtige mededeling zet Antonia in het begin van de film de trend voor deze opgewekte, feministische familiekroniek, die net zoals het echte leven gevuld is met een lach en af en toe een traan.

Marleen Gorris trakteert de kijker op een optimistisch, luchthartig, ontspannen verhaal vol schitterende oneliners en relativeringen van het leven in al z’n facetten. De meer dan een handvol mooie vertolkingen van een prima cast doet de rest. Echt zo’n film, die nimmer verveelt en terecht veel internationale waardering heeft gekregen.

”En toen...? Toen brak de liefde uit.”

Deze sfeervolle kaleidoscoop is goed beschouwd een ode aan de stad Antwerpen en de mensen, die er wonen en (af en toe een beetje) werken. Zonder twijfel een van de gezelligste steden in Europa om te winkelen en uit te gaan (Groenplaats e.o.). Ik kom er graag en vaak. Het dialect was dan ook geen probleem voor mij. Maar ik miste in de film wel een beetje de dagjesmensen uit Nederland, die je er het hele jaar door in groten getale tegenkomt. Film voldeed niet helemaal aan mijn wellicht te hoog gespannen verwachtingen.

Zwakke, voorspelbare romcom die de middelmaat niet haalt.

De beide protagonisten doen hun best, maar kunnen niet voorkomen dat je je afvraagt waarom mensen op het idee gekomen zijn om dit filmpje te maken. Het gaat over een nogal naïef jong stelletje dat, vertrouwend op de eigen veerkracht, een nieuwe start wil maken in Los Angeles. Dat valt vies tegen. En dan…?

Redelijk ingewikkeld romantisch verhaal over twee tieners, die voor elkaar bestemd zijn maar gehinderd worden door schuldgevoelens. Enigszins hinderlijk dat de personages in woord en gebaar nogal eens in herhaling vallen. De afloop is voorspelbaar en de weg daarnaar toe had van mij best wat korter mogen zijn.