Opinions

Een ten hemel schreiend drama over het harde en uitzichtloze leven van een Vietnamees gezien in onvoorstelbare armoede aan de onderkant van de samenleving vanaf het einde van de Franse koloniale tijd tot en met de oorlog tussen de Vietcong en de Amerikanen. Liefde, lotsverbondenheid en opofferingen vormen het houvast om de familie bij elkaar te houden.

De film trekt alle registers open en is bij tijd en wijle vanwege de ene rampspoed na de andere ongemakkelijk te aanschouwen. In weerwil van het hartverscheurende verhaal weet regisseur Lưu Huỳnh op knappe wijze toch te voorkomen, dat de film sentimenteel wordt. Prachtige rol van Trương Ngọc Ánh als de vastberaden moeder, die voor het welzijn van haar gezin elke vernedering trotseert.

Aanbevolen voor liefhebbers van intense tragedies.

Al te simpele film over een vakantieliefde. Misschien dat de doelgroep (tieners) dit wel aardig vindt, maar ik vond er weinig aan.

In z’n kern een nare film over een nog jonge eenzaat, die zijn stiefvader het huis uit wil hebben. Gaat dat niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Ik vond het verhaal weinig overtuigend, temeer omdat het belachelijk lang duurde voor de politie de feiten op een rijtje had. Daarnaast is het een gemis dat de relatie van de dader met zijn moeder, zijn halfzusje en zijn vriendinnetje (?) amper uit de verf komt.
Een misdaadfilm, die maar niet spannend wil worden, en in een gezapig tempo naar zijn (in deze vorm overbodig) einde sukkelt.

Om deze film te bestempelen als drama is veel te dik aangezet. Het is veel meer een coming-of-age film over een tiener, die gebukt gaat onder de roem van haar moeder, een gevierde influencer. Het opbouwen, dan wel het vernieuwen van vriendschappen is daarbij zo’n beetje het centrale thema. De film kent nauwelijks interessante ontwikkelingen, maar de interactie tussen de diverse personages zorgt toch wel voor aangenaam tijdverdrijf.

Nogal futloze film over een driehoeksverhouding. Aan de ene kant staat een jongeman, die gebukt gaat onder een jeugdtrauma dat fysieke en psychische littekens heeft achtergelaten. Aan de andere kant twee zusjes, van wie de oudste meer verwacht van een relatie dan zij krijgt en de jongste meer krijgt dan zij eigenlijk verwacht.

Afgezien van het acteerwerk van de drie hoofdpersonages geen film, die veel indruk op mij heeft gemaakt.

Zwakke tienerromance met af en toe een traantje. Het verhaal is maar zozo en ook de acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven. Matig.

De eerste van de talrijke films, die Ayako Wakao gemaakt heeft met regisseur Yasuzō Masumura. Het is een wel onderhoudend, maar inmiddels redelijk gedateerd drama met verwijzingen naar het Assepoester-verhaal. Jammer van het al te edelmoedige einde. Dat doet afbreuk aan de rest van de film.

Jack Lemmon en vooral Shirley MacLaine maken dit tot een erg genietbare komedie. Het is naar mijn gevoel weliswaar niet Billy Wilder's beste, maar toch wel een van zijn betere films.

Bollywood-regisseur Anurag Basu gebruikte in 2007 hetzelfde basisthema voor een van de verhaallijnen in de gelikte, hippe romcom (Life in a... Metro), die zeker zo leuk is.

Mislukte komedie over de opkomst en teloorgang van een medisch centrum voor plastische chirurgie. De film leunt zwaar op het komische talent van Dong-seok Ma, maar ook die kan er weinig van maken vanwege het buitensporige script.

Regisseur Bonello neemt de toeschouwer mee naar een luxe bordeel in Parijs rond 1900. Veel verhaal zit er niet in de film, die in weerwil van het vele bloot nergens vulgair wordt. De mooie cinematografie zorgt juist voor een sfeerrijk geheel, waarin de aankleding (soms de ontkleding) een hoofdrol speelt. Daarnaast wordt er best aardig acteerwerk afgeleverd door voor mij grotendeels onbekende actrices, van wie ik alleen Jasmine Trinca (Julie a.k.a. Caca) ken als het schizofrene meisje in La Meglio Gioventù (2003) en Noémie Lvovsky (Madame) als regisseur van de mooie film Les Sentiments (2003).

Geen film om juichend bij stil te staan, maar boeiend genoeg voor 2 uur kijkplezier, vooral door de fraaie beelden.

Deprimerend drama over de nietsontziende indoctrinatie van Jehova getuigen, meer in het bijzonder van wat er allemaal verboden is, zoals bloedtransfusie en het contact met “outsiders”. De film schetst een authentiek ogend beeld van geestelijke onderdrukking, alsof de ouderlingen de wijsheid in pacht hebben. Erg pijnlijk en stuitend. Complimenten voor de gelaagde rol van Siobhan Finneran als de moeder.

Goede film met een sterk spelende Romane Bohringer.

In 2004 bijna letterlijk remade als "Wicker Park", maar het afwijkende einde van deze remake vind ik sterker.

Voor het overige zijn de film nagenoeg gelijk.

Als je Ornella Muti tegenkomt bij de credits dan weet je al wel uit welke richting de wind blaast. Des te opmerkelijker dat Muti in deze film overklast word door Eleonora Giorgi. Het is een formule-achtige film over twee oversekste tieners en een tandarts met een midlife crisis; een ondeugende komedie zoals er een halve eeuw geleden in Italië tientallen zijn gemaakt. Een gerenommeerde actrice als Valentina Cortese heeft in dit soort niemendalletjes niets te zoeken.

Onlangs herinnerde de rol van Marie Gillain in Ni Pour, ni Contre (Bien au Contraire) mij aan deze misdaadfilm. Het nadeel van het herzien van dit soort films is, dat bij de tweede kijkbeurt de spanning goeddeels ontbreekt. Nou is dat sowieso wel vaker het geval bij films van Bertrand Tavernier. Voornaamste pluspunt van deze film is volgens mij dan ook Marie Gillain in de titelrol. Zoals otherfool al schrijft, is het bepaald geen straf naar haar te kijken al is bijna twee uur wel een beetje lang.

Het klinkt als een contradictio in terminis maar in de kern beschouwd is deze film over conflicterende levensstijlen in Israël met enerzijds orthodoxe en anderzijds wereldlijke joden een feel good movie. Het duurt wel lang alvorens dat goede gevoel komt, want heftige confrontaties tussen de rebelerende dochter en haar ouders gaan daaraan vooraf. Eenmaal in de kibboets aangekomen opent zich voor de gevluchte jonge vrouw een wereld, die totaal wezensvreemd voor haar is. Daar moet ze opnieuw een confrontatie aangaan, deze keer met zichzelf.

Een film met tal van heftige scènes, met overtuiging geacteerd door de voortreffelijke cast. Indrukwekkend.

Films als deze staan of vallen naarmate je empathie kunt opbrengen voor het hoofdpersonage. Dat is mij bij deze film niet gelukt. Het gerommel van Desiree Akhavan voor en achter de camera deed mij niets. De warrige chronologie en de lelijke settings hielpen ook al niet. Er zijn betere films gemaakt over rouwprocessen na een verbroken relatie.

Er gebeurt niet zo veel in deze film over de alledaagse beslommeringen van vier buurtgenoten, die allemaal zo hun eigen problemen hebben. De knappe constructie van het script maakt de film toch boeiend. Alleszins verdienstelijk debuut van schrijver/regisseur Jean-Jacques Jauffret.

Regisseur Olivier Assayas heeft het gewoon niet voor mij. Naar zijn teleurstellende L'Heure d'Eté komt hij opnieuw met een bijzonder matige film, die alle kanten op schiet en overal losse eindjes laat hangen. Ik lees hierboven bij @Verhoeven dat de film in België geflopt is. Dat verwondert mij niets.

Warrige mozaïekkomedie met absurde verhaaltjes, die elkaar slechts dunnetjes raken. Geen idee wat de regisseur met deze film voorhad, tenzij ie in zijn geheel bedoeld is als 'n één april grap. Dan nog valt er weinig te lachen.

Het “Second Amendment” van de Amerikaanse Grondwet, dat mensen het recht geeft vuurwapens te bezitten, dateert uit een tijd (eind 18e eeuw) dat men dacht die wapens nodig te hebben voor zelfverdediging en het verdedigen van de staat. Nergens ter wereld is het bezit van vuurwapens zo wijd verspreid als in de Verenigde Staten. Nergens ter wereld ook komen met de regelmaat van een klok zo vaak bloedbaden voor als daar, dikwijls op scholen en universiteiten. Deze film vraagt aandacht voor de geestelijke worsteling, waarmee overlevenden van zo’n bloedbad geconfronteerd worden. Je zou wensen dat politici eindelijk eens durven op te staan en het initiatief nemen om dat archaïsche Second Amendment uit de Grondwet te verwijderen.

Slappe thriller die qua spanning ternauwernood het niveau van een jongensboek haalt. De veelal grappig bedoelde dialogen komen ook amper uit de verf. Kortom een weinig geslaagde mix van humor en spanning. Maar het is natuurlijk vrijwel altijd een feest om Sophia Loren in actie te zien. Dat de film bij mij geen onvoldoende haalt is dan ook enkel en alleen aan haar te danken.

Het is al weer een tijdje geleden dat Richard Gere nog eens te zien was in een goede film. De positieve commentaren op zijn rol in deze film schiepen dan ook enige verwachtingen bij mij. Die worden helaas niet waargemaakt. Het is op zich best een onderhoudende film, maar hij steekt toch amper boven de middelmaat uit.

Gaandeweg realiseerde ik mij weer waarom ik de laatste jaren steeds vaker afhaak bij Amerikaanse films: ze lijken mij te dikwijls gemaakt op de automatische piloot, waardoor je tevergeefs zit te wachten op een beetje gevoel en op verrassende wendingen in het verhaal. In dit geval is het bovendien jammer dat Laetitia Casta maar een kort leven beschoren is in de film. Door wat meer aandacht te schenken aan de relatie tussen Robert Miller en zijn minnares had de toeschouwer tenminste wat langer kunnen genieten van deze spectaculair gebouwde Française, die toch al een paar keer heeft laten zien dat ze best aardig kan acteren (Nés en 68, Gainsbourg). Daarnaast vind ik relatieproblemen doorgaans een stuk interessanter dan zakelijke besognes. Kortom een tegenvaller.

Ik ben doorgaans niet zo gecharmeerd van films over rouwdouwers. Ik moet echter toegeven dat deze film mij aardig in zijn greep wist te nemen. Zeker niet mijn favoriete soort film, maar mede door de verrassende verwikkelingen tegen het einde én het vette Antwerpse dialect dat helemaal bij de protagonisten past, toch wel een sterke film.

Het makke van deze film is dat ie te veel in een herhaling van zetten vervalt. De relatie tussen de jonge vrouw en haar baas wordt helemaal uitgemolken, zonder dat er veel vooruitgang in het verhaal zit, ondanks de voorspelbare afloop. Best aardig voor een keer, maar deze acteurs verdienen in mijn ogen beter materiaal om mee te werken.

De première van de film werd uitgesteld na de zelfmoord van Mi-sun Jeon (de moeder in de film).

”We must, we must, we must increase our bust”

Geestige, hartverwarmende film over een jonge tiener, die haar puberteit inrolt overstelpt door mentale en fysieke twijfels en hogerop op zoek gaat naar zekerheden. Een openhartige coming-of-age film met een schitterende hoofdrol van Abby Ryder Fortson. Rachel McAdams als haar moeder en Kathy Bates als haar grootmoeder doen niet voor haar onder. Je houdt er vanzelf een goed gevoel aan over. Heerlijk.

Misschien wel Truffaut’s meest persoonlijke film.

De echtheid van de vaak grappige en soms dramatische observaties van de kinderen en hun ouders voert de kijker regelmatig terug naar zijn of haar eigen schooljeugd.

Deze nostalgische en knap gemaakte film sluit af met een oorverdovende boodschap over het onrecht dat kinderen vaak wordt aangedaan.

Op zich vormt dit een mooie afsluiting van de films, die ik gezien over het regiem van generaal Videla (Argentinië 1976-1981), ook wel bekend als de “Vuile Oorlog”. Het is een boeiend drama over de rechtszaak tegen Videla en zijn gewetenloze trawanten. Toch laat de film je achter met een onbevredigend gevoel, maar dat komt vooral door de veel te milde straffen die in geen verhouding staan tot de misdaden waarvoor Videla c.s. verantwoordelijk waren.

Ik ben niet zo’n fan van Ben Affleck als acteur. Maar ik moet zeggen, dat hij het als regisseur een stuk beter doet. Dat geldt zeker voor deze gedramatiseerde reconstructie over de ontsnapping van diplomaten uit het “kokende” Teheran, begin 1980. Enig minpuntje is dat de rol van de CIA-agent wel erg uitvergroot wordt ten koste van de Canadese ambassadeur, die in werkelijkheid indertijd een veel grotere rol gespeeld heeft. Affleck heeft naderhand ook toegegeven dat wat dat betreft het evenwicht een beetje zoek is.

Niettemin heeft hij er een boeiende politieke thriller van gemaakt, die er erg goed in slaagt om de spanning van destijds weer tot leven te brengen.

Wellicht nuttig om te weten, dat een paar maanden na deze operatie een poging om met militair ingrijpen de overige gijzelaars te bevrijden een faliekante mislukking werd. Dat maakt deze geslaagde actie des te opvallender.

De films van Matthew Vaughn hebben mij tot nu toe nauwelijks kunnen bekoren. Argylle sluit zich daarbij aan. De film vliegt met enige regelmaat uit de bocht in weerwil van de topbezetting. Leuk is anders, naar mijn mening.