Apostasy (2017)

Er zijn nogal wat films waarin tegenstellingen in geloofsbelijdenis binnen het gezin aan bod komen. Doorgaans gaat het om een Islamgemeenschap waar een gezinslid diepgaande kennis aanknoopt met iemand van een andere godsdienst of waarin jongeren naar een Westerse levenswijze willen overstappen. Hier krijgen we een kijk op een gezin van toegewijde Jehova's Getuigen en het is een mooie film geworden ook met doorleefde emoties en uitstekende vertolkingen. Het kunnen beschikken over je eigen leven is inderdaad primordiaal in het bestaan van een mens maar soms ligt dat niet zomaar voor de hand. Dit ondervinden de vier hoofdpersonages in deze "Apostasy" maar al te goed. Elk van hun draagt het leed op zijn manier en naar zijn positie in hun relatie. Zoals gezegd, heel erg overtuigende vertolkingen. Blikvanger is zonder twijfel Sacha Parkinson die ontroerend mooi de rol van de "afvallige" vertolkt.

Zusjes Alex [Molly Wright] en Luisa [Sacha Parkinson] groeien op in een Jehovagemeenschap. De verlegen Alex leunt erg op haar meer assertieve zus, tot die wordt verstoten door moeder Ivanna [Siobhan Finneran]. Het verlies van haar zus komt hard aan en doet Alex twijfelen aan wat haar roeping zou moeten zijn en aan haar relatie met haar moeder. Een aardig basisgegeven maar Kokotajlo zet de Jehova’s te nadrukkelijk neer als gevoelloze religieuze fanatici en vergeet daarmee het verhaal voort te stuwen. Het resultaat is een traag, teleurstellende psychologisch drama waarin alleen Parkinson wat leven in de brouwerij brengt als de verstoten zus.

Tja, op zich best goed gemaakt en intens gespeeld, maar nogal uitgekauwde thematiek inmiddels. Volgens mij is iedereen inmiddels wel zo'n beetje bekend met de sekte-achtige problematiek van de Jehova's. Molly Smith heeft trouwens het meest schattige gezicht ooit. En Finneran kennen we nog van Downton Abbey.