Opinions

Prachtige film, die het eerste anderhalf uur aanvoelt als een feel-good-movie, waarin de jeugdherinneringen van de twee hoofdrolspelers perfect in het verhaal ingelast zijn. Hoewel je het einde van de film lang van tevoren voelt aankomen, zorgt de allerlaatste plotwending toch nog voor een dramatische schok, die blijft hangen.

Schitterende vertolkingen van Mehmet Günsür en Belçim Bilgin. Omdat regisseur Sorak je bovendien laat kennismaken met het moderne Turkije is deze film uitermate toegankelijk voor een westers publiek. Onbegrijpelijk daarom dat deze film vooralsnog behalve in Turkije alleen is uitgebracht in de Lage Landen en Duitsland.

Een hoogstandje!

Ik kende de Tunesische actrice Hend Sabry van haar mooie rol in Omaret Yakobean (2006). Ook in deze film is ze opvallend bezig als de zieke vrouw van middelbare leeftijd, die niet meer dan een eenvoudige routineoperatie nodig heeft, maar door dokters niet geholpen wordt omdat die bang zijn van haar HIV-besmetting. Daardoor komt ze klem te zitten tussen enerzijds haar stilzwijgen vanwege haar traditionele omgeving en anderzijds een televisiestation, dat bereid is haar geval aan een groot publiek te tonen met alle mogelijke, niet te voorspellen repercussies van dien.

Regisseur Salama slaagt er in om op kundige wijze de tegenstelling tussen de levenslustige vrouw van vóór de besmetting te tonen en het droevig hoopje tobbende ellende van na de besmetting.

Een mooie, maar tragische film, geïnspireerd door waargebeurde feiten.

P.S. De titel is verkeerd getranslitereerd vanuit het Arabisch. Moet zijn: Asma'a (met een apostrof)!

Degelijke misdaadfilm zoals we van John Huston doorgaans gewend zijn. In het eerste deel neemt hij de tijd om de karakters van alle betrokkenen te tekenen, waarna hij in het tweede deel (na de inbraak) een voor een met hen afrekent. Solide vertolkingen van Sam Jaffe, Louis Calhern en Sterling Hayden. In veel commentaren wordt Marilyn Monroe genoemd, maar haar aandeel in deze film is marginaal en niet meer dan een kanttekening bij Calhern’s dubieuze karakter.

Satire over de massahysterie, die volgt wanneer een hacker de intimiteiten van stadgenoten blootlegt. Een film met twee gezichten. Het eerste deel introduceert vier sensatiebeluste hogeschoolmeiden, die vooral in sociale media bevrediging vinden. Het bloederige tweede deel houdt zich bezig met de confrontatie tussen de meiden en hun belagers, die hen ervan verdenken de bron van alle ellende te zijn en daarom een “heksenjacht” (Salem) beginnen.

Af en toe dreigt de film te ontsporen, maar dat neemt niet weg dat regisseur Sam Levinson een (soms grotesk) beeld schetst van de huidige (Amerikaanse) samenleving met alsmaar scherper wordende tegenstellingen.

Niet de nagelbijter, die ik vooraf min of meer verwacht had. Film gaat feitelijk over de karakterontwikkeling van een man, die door zijn gebrekkige sociale vaardigheden steeds meer geïsoleerd raakt en daar de samenleving de schuld van geeft. De voornaamste verdienste van de film is het mooie acteerwerk van Sean Penn, aan wie je een dergelijke rol wel kunt toevertrouwen. Hoewel geïnspireerd door ware gebeurtenissen werd ik niet warm of koud van het verhaal, omdat dat regelmatig in herhalingen dreigt te vervallen.

Eentonige film waarin een dag in het leven van een nog jonge, onervaren secretaresse wordt geobserveerd. Tekenend dat haar door mannen gedomineerde omgeving onverschillig reageert op de alarmbellen, die bij haar afgaan. Wat meer venijn en diepgang zou welkom geweest zijn.

Een wat moeizame komedie, die het meer van de acteerprestaties moet hebben dan van de kwaliteit van het verhaal. Maar Whoopi Goldberg, de aloude Eli Wallach en in het bijzonder Dianne Wiest maken het geheel met hun prima acteerwerk nog enigszins te pruimen.

Ik heb destijds de stripboeken over Asterix en Obelix a.h.w. verslonden. Dankzij een tip van soom heb ik een verzuim na lange tijd goed gemaakt en voor het eerst kennisgenomen van een lange speelfilm over de roemruchte Galliërs. Ik heb daar bepaald geen spijt van. In tegendeel. Ik heb regelmatig dubbel gelegen. De meest hilarische scène? De twee Japanse toeristen, die in het oude Egypte souvenirs staan te bekijken! . Hoe verzinnen ze het!
Smaakt naar meer.

Afgezien van een handvol leuke vondsten een weinig geslaagde komedie. Het geschmier van Delon en Poelvoorde vond ik stuitend.

Bij Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre (2002) merkte ik op “Smaakt naar meer”. Nee dus. Ik hou het voortaan maar bij de gedrukte uitgaven van de avonturen van het illustere Gallische duo.

Zoals wel vaker bij Wes Anderson liet deze film mij achter met ambivalente gevoelens. In al zijn eenvoud is het visueel een pareltje. Daar staat tegenover dat het absurde verhaal en de kromme dialogen met enige regelmaat buiten hun oevers treden. Dat zal ongetwijfeld de bedoeling zijn, maar mij spreekt dat niet aan. Daarom blijft Moonrise Kingdom (2012) met voorsprong mijn favoriete Anderson.

Raamvertelling over een haperende tienerliefde en kameraadschap. De film moet het hebben van de charmante cast, waarbij vooral de lieftallige, maar o zo pinnige Cherry Ngan in het oog springt. Geen hoogvlieger, maar best een aangename tijdspassering.

Pakkend drama, gebaseerd op echte ervaringen van protagoniste Liron Ben-Shlush (schreef zelf het scenario) met haar eigen zwakbegaafde zuster. Opvallend sterk geacteerd door Dana Igvy. De ontknoping kwam als een totale verrassing voor mij. De film liet mij enigszins ontredderd achter. Dat heb ik wel vaker bij deze thematiek.

Mijn verwachtingen waren vooraf niet hooggespannen. Des te meer ben ik daarom aangenaam verrast door deze romantische komedie, die opvalt door de spitse dialogen en sterke chemie tussen de beide protagonisten. Andy Garcia is goed bezig, maar een haast sublieme Vera Farmiga steelt de show. Een gezellige film, waaraan ik veel plezier beleefd heb.

Alledaagse film met een alledaags verhaal en alledaagse acteurs. Opmerkelijk dat iemand op het idee gekomen is om deze film te maken. Gewoontjes, in het kwadraat.

Deze film wordt door velen bestempeld als een absoluut meesterwerk. Dat heb ik er eerlijk gezegd niet aan af gezien. Toegegeven het is een sfeervolle, realistisch ogende film, maar hij kwam op mij nogal rommelig over, mede door de vele onverwachte of vaak onlogische stemmingswisselingen.

De film wordt vaak vergeleken met Murnau’s Sunrise (1927). Die vind ik in ieder geval een stuk beter, net als diens andere “meesterwerk” over huwelijksproblemen: City Girl (1930). En wat het poëtisch realisme betreft geef ik toch de voorkeur aan de films van Marcel Carné (Le Quai des Brumes e.a.)

De zoveelste banlieu-film die zich vrijwel exclusief concentreert op het geweld tussen de rebellerende bewoners en de politie. Naarmate de film in herhaling dreigt te vallen met meer van hetzelfde geweld, wordt de dramatisch rode draad (de spanningen tussen de broers) van lieverlee afgezwakt en naar de achtergrond verdrongen. Dat doet de film geen goed.

Een paar uitzonderingen daargelaten doen de films van Louis Malle het bij mij over het algemeen net niet. Dat geldt ook voor deze misdaadfilm over de vergane glorie van Atlantic City. Ik ben nooit een fan geweest van Burt Lancaster, maar moet toegeven dat hij hier meer dan redelijk voor de dag komt. Al met al vond ik het allemaal niet bijster interessant.

Regisseur Mati Diop komt met een bijtende vervlechting van de weerbarstige dagelijkse realiteit voor een jonge vrouw, die tegen haar zin uitgehuwelijkt wordt, en een flinke brok magisch realisme. Het resultaat is een complexe film ─deels dramatisch, deels mystiek─ over het leven in het hedendaagse Senegal, waar gewerkt wordt aan een ambitieuze, maar onduidelijke toekomst.

Een boeiende, geschakeerde film met een fijne hoofdrol van Mama Bineta Sane.

Vanwege de oorlog in Oekraïne een verrassend actuele film. Ondanks de sterke cinematografie niet een film waarnaar ik met plezier heb gekeken. De dystopische beelden bezorgden mij continue een nare smaak in de mond. De badscène in de laadschop was een mager lichtpuntje.

Gezien de diverse loftuitingen is deze film mij heel erg tegengevallen. Het is een somber en sober psychologisch drama over een zwijgzame, jonge gedetineerde, van wie je nauwelijks iets weet en aan het eind van de film niet veel wijzer geworden bent. De film is aanvankelijk niet vooruit te branden en wordt pas een beetje interessant wanneer de moeder ten tonele verschijnt. Maar ook vanaf dat moment wordt de relatie tussen de jongen en zijn moeder amper uitgewerkt. Op een bekentenis van de moeder na blijft het veel te veel aan de oppervlakte.

Dertien in een dozijn actiefilm. Grotesk verhaal met afrekeningen, knokpartijen en achtervolgingen, zoals die alleen in stripboeken en films voorkomen. Summier opgeleukt met een lesbische relatie. Van lieverlee zijn er nog maar een paar overlevenden en de film bloedt daarom vanzelf dood.

Charlize Theron doet het wel aardig als koele bitch, maar verder niks van bijzonders.

Ietwat traag, maar meeslepend drama met een tegenvallend eind (daarom halve * in mindering) en een nagenoeg perfecte rol van Saoirse Ronan als de boosdoener. Vooral filmografisch een feest, maar ook de soundtrack is erg goed.

Na een heftig begin komt de film in wat rustiger maar niet minder boeiend vaarwater terecht wanneer een gerenommeerde Palestijnse chirurg, die werkt in Israël, op zoek gaat naar antwoorden op de vele vragen, die hij heeft na een bloederige terreuraanslag waarbij zijn vrouw betrokken is. Het resulteert in een interessante film, die geen kant kiest en sommige vragen onbeantwoord laat.

Uitermate moeizame en vermoeiende film over een jonge vrouw, die met de dood van haar vader in zicht van lieverlee toch wel een poging wil wagen om eindelijk volwassen te worden. Enig hoogtepunt: de avondwandeling op de muziek van Françoise Hardy’s “Tous les garçons et les filles”, want dat is nu eenmaal een mooie chanson.

Tijdens de les tongzoenen in de openingsscène kreeg ik al een donderbruin vermoeden dat het niks zou worden. Te kitscherig naar mijn smaak. Ariane Labed heeft mooiere films gemaakt.

Zware kost, die mij achterliet een enigszins onbevredigend gevoel. Welke functie de Mariaprocessie binnen het verhaal heeft, ontging mij.

Deze sombere film met veel onderhuidse spanning moet het vooral hebben van de acteerprestaties en die zijn dik in orde. Vooral Juliette Binoche is in topvorm. Het is pas de derde keer dat ik Lou de Laâge tegenkom en dat mag wat mij betreft best meer worden.

Een degelijk rechtbankdrama dat in zijn focus op politieke corruptie grotendeels bekende paden bewandelt. Desondanks een onderhoudende film met mooie rollen van Alex Fong (de advocaat) en Nina Paw (de grootmoeder).

Mijn eerste kennismaking met een Franse film uit het “stomme” tijdperk is mij goed bevallen. Het is de verfilming van Emile Zola’s kritische boek over de kleine man, die kopje onder gaat door de modernisering van zijn omgeving uit naam van de vooruitgang. Regisseur Duvivier en protagoniste Dita Parlo slagen er in een boeiend verhaal over het voetlicht te brengen. Maar een halve * aftrek voor het paradoxale einde, dat naar mijn gevoel voor geen meter klopt met de rest van de film. Zonde.

Sombere allegorie over uitbuiting en misbruik. De meningen over deze film lopen sterk uiteen. Terwijl Jean-Luc Godard dit werk van Robert Bresson de hemel in prees, vond Ingmar Bergman de film “completely boring”.

Mijn eigen belangrijkste graadmeter is doorgaans de amusementswaarde. Hoewel ik niet kan ontkennen dat de film een aantal pakkende scènes bevat (de slotscène !) konden het verhaal en de cameravoering mij amper boeien. Een belangrijk manco vind ik bovendien het totaal ontbreken van emoties. Wanneer acteurs expressieloos hun teksten opdreunen, komt dat in mijn ogen de kwaliteit van de film niet ten goede, ook al gebeurt dat doelbewust. Mede op grond daarvan vind ik dit niet het meesterwerk, dat anderen er wel in zien.

Pijnlijk drama, gebaseerd op eigen ervaringen van de regisseur. Kroniek over een boer, die als gevolg van tegenslagen enerzijds en te hoog gegrepen ambities anderzijds, onvermijdelijk zijn eigen ondergang tegemoet gaat. Best een actuele film. Mooie rollen van Guillaume Canet en Veerle Baetens.

Docudrama over de justitiële beerpunt inzake een kinderverkrachter annex –moordenaar, die —dankzij de vaak frustrerende, maar niet aflatende zoektocht van een vader naar gerechtigheid— in de loop van drie decennia steeds verder opengetrokken wordt.

Nog afgezien van het waargebeurde, rechttoe-rechtaan verhaal maakt vooral Daniel Auteuil indruk als de verbeten vader. Het resulteert in een meeslepende film over gerechtelijke miskleunen, zo’n beetje een specialiteit van regisseur Vincent Garenq zo lijkt het.