Opinions

Honingzoet bouquetreeksverhaal over een schrijfster, die gekoppeld wordt aan een oud-marinier om vanuit eigen ondervindingen haar nieuwste liefdesroman een hoger realiteitsgehalte te kunnen gegeven. Vanaf de eerste ontmoeting van de beide protagonisten een voorspelbare film, die van cliché naar cliché strompelt.

Film begint aardig, maar na een uur of zo gaat de stoom er een beetje uit.

Wat uiteindelijk overblijft is een middelmatige film. Een tegenvaller.

Degelijk melodrama van Douglas Sirk dat veel van zijn aantrekkingskracht te danken heeft aan het optreden van Barbara Stanwyck en het solide camerawerk. Het verhaal kent een redelijk hoog soapgehalte en het einde lijkt overhaast in elkaar geflanst. Met uitzondering van Maureen O’Sullivan vallen de acteerprestaties van de rest van de cast niet mee. Niettemin vermakelijk genoeg om weer eens een keer gezien te hebben.

Bij de genreaanduiding wordt deze film o.a. gecategoriseerd als “thriller”. Dat is erg overdreven, want zo spannend wordt het allemaal niet. Integendeel, het is een tamelijk matte film over een vrouw die haar gezichtsvermogen terugkrijgt, wat van lieverlee onverwachte dramatische consequenties heeft. Je ziet als toeschouwer veel te vroeg aankomen wat er aan de hand is. Ik denk dat met wat meer creativiteit een spannender plot in elkaar gedraaid had kunnen worden.

In weerwil van de tragische afsluiting heb ik een goed gevoel overgehouden aan dit drama, dat vooral de nadruk legt op romantiek en al doende sentimentele valkuilen weet te ontwijken. De positieve sfeer –vooral dankzij de inbreng van Jessica Rothe– maakt de film minder pijnlijk dan je vooraf zou verwachten.

Opnieuw een pakkende film van Mike Leigh over de kansarme onderkant van de samenleving. Timothy Spall is natuurlijk geknipt voor de hoofdrol en ook Lesley Manville zet een heel mooie, trieste rol neer. Zoals nightbreed en Leo1954 al schrijven, de Engelsen zijn meester in het maken van dit soort drama's, die je niet onberoerd laten. Te meer niet omdat er altijd mensen zullen zijn, die in hun leven weinig of geen geluk tegenkomen.

Indrukmakende aanklacht tegen de oorlog, die de tand des tijd goed heeft doorstaan. In weerwil van het over het algemeen matige acteerwerk slaagt Milestone er uitstekend in om de waanzin en ellende van de oorlog in al zijn facetten indringend over het voetlicht te brengen. De beklijvende slotscène met de uitgestoken hand en de vlinder als metafoor voor het ruw afgekapte verlangen naar vrede is inmiddels befaamd.

In een duister stadje in Texas moet een ietwat naïeve middelbare scholier, die wil ontsnappen aan zijn dominante moeder, kiezen tussen een aardige kassière en een mysterieuze, rondborstige jonge vrouw, die gekoppeld blijkt te zijn aan een gewetenloze, gewelddadige vriend. Als dat maar goed afloopt.

Film over het onvoorspelbare gedrag van puberende tieners en de naargeestige gevolgen die dat kan hebben. Aardig coming-of-age drama dat niet altijd weet te overtuigen. Jammer bovendien dat de film nogal abrupt eindigt, want ik kan me niet indenken dat de twee hoofdpersonages elkaar nooit meer tegengekomen zijn.

Zoals te doen gebruikelijk ziet dit kleurrijke melodrama van Douglas Sirk er uit als een glossy prentenboek. Het romantische verhaal is een satirisch commentaar op misplaatste zelfgenoegzaamheid en eigendunk in de hogere kringen van de Amerikaanse samenleving in de jaren ’50. Op sommige momenten zo mierzoet, dat het glazuur haast van je tanden dreigt te springen; op andere momenten best tragisch. Een onderhoudende film met een voortreffelijke Jane Wyman in de hoofdrol. Ik ben geen fan van Rock Hudson, maar zijn optreden in deze film vind ik alleszins aanvaardbaar.

Psychodrama over twee tieners met een beschadigd verleden, die in elkaars gezelschap hun best doen om hun leven weer op de rails te krijgen. Een enigszins onevenwichtige film omdat het personage van de jongeman nauwelijks enige diepgang kent en bovendien matig wordt ingevuld door Justice Smith. Ik heb het gevoel dat van dit verhaal veel meer gemaakt had kunnen worden.

Vanwege het “Kevin Spacey schandaal” geruchtmakende verfilming van de destijds al even geruchtmakende ontvoering van de kleinzoon van de vrekkige, rijkste man ter wereld. Spacey’s vervanger Christopher Plummer levert een verrassend sterke rol af. Maar afgezien daarvan biedt deze film weinig bijzonders.

Romantisch drama over een rokkenjager met een bedenkelijke reputatie, die op het moment dat hij druk doende is zijn leven te beteren, zichzelf als het ware geconfronteerd ziet met een koekje van eigen deeg.

Degelijke acteursfilm die iets te braaf binnen de lijntjes kleurt, vooral wat betreft de relatie tussen de beide protagonisten. Niet slecht, maar zeker geen topper.

Sober drama over een tiener, die het bepaald niet mee zit in het leven. Zij struikelt van tegenslag naar tegenslag. Wanneer zij uiteindelijk de moed dreigt op te geven, staan haar vrienden op.
Een op sommige momenten aangrijpende film met een ietwat overdreven, maar alleszins aanvaardbaar einde.
De mij onbekende protagoniste Auli'i Cravalho draagt de film op kundige wijze. Bravo!

Matig misdaadmysterie dat op de achtergrond spookhuismuziek en/of onweer nodig heeft om op gegeven momenten een onheilspellende sfeer te accentueren. In zijn kern een vrij simpel verhaaltje over een nogal naïeve jonge vrouw, die ten huize van een schrijver en diens wellustige vrouw op zoek gaat naar sporen van haar spoorloos verdwenen vriendin.

Farley Granger blijft ver verwijderd van zijn vroegere rollen in films van o.a. Alfred Hitchcok en Nicholas Ray. Barbara Bouchet en Rosalba Neri gaan regelmatig uit de kleren om de boel op te leuken, maar dat heeft amper een functie in het verhaaltje.

Het rommelige begin van de film was niet veelbelovend, maar als de personages en onderlinge relaties eenmaal uitgekristalliseerd zijn, ontwikkelt zich een heel aardig, zij het redelijk voorspelbaar romantisch verhaal. Omdat de humor in de film te dun gezaaid is, is het niet echt een komedie, maar ook geen drama. Zo’n beetje er tussenin.

Geen topper, maar het aanzien zeker waard en in mijn ogen een fractie beter dan zijn voorganger Alles is Liefde. Het acteren is best goed. In het bijzonder door Benja Bruijning.

Naar verluidt de film die de scheiding tussen Angelina Jolie en Brad Pitt in gang zette vanwege diens vermeende relatie met zijn medeprotagonist Marion Cotillard. Gezien de chemie tussen die twee in het Casablanca-gedeelte vind ik deze verdenking wel verklaarbaar.

Vanaf het moment dat de essentie van het verhaal aan het rollen gaat, wordt het ook nog spannend al kun je op je klompen aanvoelen hoe dat af gaat lopen. Desondanks een alleszins onderhoudende film.

Regisseur Samdereli heeft met deze film —rijkelijk gevuld met zelfspot en humor— een erg leuke en erg grappige feel-good movie gemaakt over de beslommeringen van een Turkse gastarbeidersfamilie. Hoewel er af en toe ook plaats is voor een traantje, is het een kostelijke komedie geworden. Een vrolijke, vlotte film.

“Wir riefen Arbeitskräfte, es kamen Menschen.” (Max Frisch)

Van harte aanbevolen.

Heel aardige film over de rockscene begin jaren '70 met een prima hoofdrol van Patrick Fugit en een leuk bijrolletje van Zooey Deschanel. Lekker tempo, sfeervol gefilmd, leuk verhaal en prima soundtrack. Goed gedaan.

Regisseur Cameron Crowe en een topcast: dat kan haast niet misgaan, zou je vooraf denken. Wel dus. Het is een flutfilm met een omslachtig, zwalkend verhaal. Een regelrechte flop.

Onderkoeld relaas over een echtpaar, dat als een van de eersten in Nazi-Duitsland in verzet kwam tegen het Hitler-regiem. Het nogal emotieloze acteerwerk van de beide protagonisten maken de film onnodig afstandelijk. Toch mooi meegenomen, want —afgezien van Die Weiße Rose (1982) en Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005) — is het aantal films over het verzet in het toenmalige Duitsland bij mijn weten niet dik gezaaid.

Aardig bakvisfilmpje over een tiener die voor het eerst verliefdheid ervaart. De film raakt zowat alle clichés aan die er zijn, maar echt hinderlijk is dat niet, mede door de charmante hoofdpersonages. Doet terugdenken aan de tijd dat je zelf voor het eerst vlinders in je buik voelde.

Ik heb aan het duidelijke commentaar van IH88 weinig toe te voegen, evenwel met de aantekening dat de mooie, woordeloze slotscène voor mij juist aanleiding was om op het laatste moment nog een halfje toe te voegen aan mijn waardering.

Een superromantisch filmpje met als extraatje het exotische Hong Kong-by-night. Romantici mogen deze film niet missen.

Bloedeloos relaas over de ontdekking van de prehistorische grotschilderingen bij Altamira (Spanje) en de polemiek —onder aanvoering van de conservatieve katholieke kerk— die dat teweeg bracht. Zo’n talentrijke cast en dan zo’n matige film. Zonde.

Min of meer standaard jongen-krijgt-meisje, jongen-krijgt-meisje-niet, jongen-krijgt-meisje verhaal. Een handvol leuke scènes en grappige oneliners laten de film de goede kant opvallen. Het inbrengen van Keanu Reeves doet de film geen goed. Desondanks toch wel aardig om een keer gezien te hebben.

Zo af en toe loop je tegen een film aan die je stilletjes helemaal inkapselt. Dat overkwam mij met dit eerste deel van een drieluik over het leven in een arbeiderswijk in Tokio eind jaren 50, toen de wederopbouw van Japan zijn voltooiing geleidelijk aan naderde.

Met een sublieme cast en verbluffende CG-settings creëert regisseur Takashi Yamazaki een authentiek ogend tijdsbeeld, dat bij mij herinneringen deed herleven aan mijn eigen allereerste kennismaking met o.a. televisie (wk voetbal 1954) en coca cola (wereldtentoonstelling Brussel 1958). De wasmachine met handmangel was ik helemaal vergeten!

Een warme, grappige en op veel momenten ontroerende film over de dagelijkse beslommeringen van eenvoudige mensen, die —deels met de kommervolle tijden van de oorlog nog vers in het geheugen— hoopvol uitkijken naar de toekomst. Ik heb dit juweeltje ervaren als een ware traktatie. Krijgt een plaats in mijn top-10.

Ik heb het drieluik over het leven in een arbeiderswijk in Tokio eind jaren 50, begin jaren 60 nagenoeg zonder onderbreking gekeken. Een te lange zit (ruwweg zeven uur!) en achteraf gezien had ik dat wellicht beter niet kunnen doen, want bij het bekijken van deel drie betrapte ik mezelf op een zekere gewenning, c.q. verzadiging. Het is andermaal een prachtige film, maar het frisse en verrassende van de beide eerste delen miste ik toch wel een beetje. Niettemin een fraaie afsluiting van het drieluik.

Afgezien van de openingsscène met Godzilla, sluit dit tweede deel van een drieluik over het leven in een arbeiderswijk in Tokio eind jaren 50 vrijwel naadloos aan op de openingsfilm. Een pakkend vervolg over de (on)hebbelijkheden van gewone mensen, die in voor- en tegenspoed er het beste van proberen te maken. Een tragikomedie met de menselijke maat. Prachtig.

De director’s cut is een intrigerende mix van seks, drama en horror. De tegenstelling tussen het leven overdag en ’s avonds is wel heel erg groot. Net als bijvoorbeeld bij de lesbo-scènes in La Vie d’Adèle vond ik de SM-scènes in de club onnodig lang. Na een tijdje ebt het schokeffect weg en voegen de beelden nog maar weinig toe aan de film. De interactie tussen Naoko en haar ontvoerder daarentegen is een stuk interessanter.

Normaal gesproken is dit soort voyeuristische films niets voor mij, maar ik heb deze keer toch geboeid zitten kijken.

In de slagschaduw van de Bataclan-tragedie (2015) heeft regisseur Mikhaël Hers een aangrijpende film gemaakt over de impact van een terreuraanslag op nabestaanden. Het rustig voortkabbelende leven van een jongeman wordt op zijn kop gezet, wanneer zijn oudere zus om het leven komt bij een aanslag en hij plotseling de zorg voor haar dochtertje in de schoot geworpen krijgt.

Terwijl Mikhaël Hers valse sentimenten kundig weet te vermijden, kruipen de dagelijkse beslommeringen van de beide protagonisten van lieverlee onder je huid, mede dankzij het bewonderingswaardige optreden van Vincent Lacoste en van Isaure Multrier als zijn piepjonge nichtje. Het uitstapje naar Londen had van mij niet gehoeven, maar dat laat onverlet dat ik dit een heel aangrijpende film vind, die qua inhoud en qua uitvoering perfect in mijn straatje past. Een topper.