Opinions

Tja, het was te verwachten dat het derde deel niets meer te maken heeft met de voorgaande delen, maar je kunt mij toch altijd wel wakker maken om een groep white supremacists in elkaar geschopt te zien worden. De vorige films waren qua actie en scripts dan wel beter, maar zulke klootzakkerige slechteriken als skinheads heb je niet vaak, daarom dat ik hier alsnog heel erg heb genoten van hoe Rhee weer zijn perfecte traptechnieken, stoten en verscheidene aikidomoves liet zien.

Cast is verder wel aardig. Gershon doet het goed, Christopher McDonald is ook sympathiek. De badguys zou ik nu niet direct kunnen bij naam, maar het waren eikels en ze kregen klappen, meer had ik niet nodig. Spijtig verder van het erg simplistische script en het feit dat het even duurt voor de boel op gang komt, maar zeker leuk voor een keer.

Nou, ik ga lekker mee met de kudde schapen die deze film allemaal 5 sterren geven, al is het alleen maar vanwege het feit dat ik zelden een film heb gezien waar het script, de acteurs en de regie zo goed op elkaar afgespeeld zijn.

Jeff Bridges en John Goodman zijn absolute acteerhelden die met hun kolossale arsenaal van one-liners en memorabele quotes gedurende de hele film voor fantastische situaties zorgen. Maar niet alleen zij maken de film, zelfs de kleine rolletjes van fascistische politie agent tot zwarte Eagles luisterende taxichauffeur zijn zo goed gecasted, dat ik niks meer dan lof kan uitspreken voor de persoon die de acteurs voor deze film heeft samengebracht.

Het script zelf lijkt in eerste instantie ook nergens over te gaan, maar het complete gebrek aan rode draad (op het eerste gezicht that is) zorgt extra goed voor de complete chaos en willekeurigheid waar de Dude zich in bevindt. Ik kon hierdoor in ieder geval goed meegaan in de humor (ik kan me ook slecht voorstellen dat iemand niet minstens kan glimlachen bij de Stille Oceaan scene op het einde die naast hilarisch tegelijkertijd ook zeer ontroerend is).

Ondanks dat ik geen liefhebber ben van drugsscenes kon ik me toch zeer vermaken bij de kunstig in elkaar gezette LSD flashbacks op reusachtige bowlingbanen (met Sadam Hussein) en Duitsers met gigantische scharen. Sterker nog, dankzij deze scenes wil ik meer op de bowlingbaan staan.

'Okay. You people sit tight, hold the fort and keep the home fires burning. And if we're not back by dawn... call the president.'

Ik kan me prima voorstellen dat mensen mindere Kurt Russel fans zijn dan ik, maar de heerlijke zelfspot waarmee hij de rol van Jack Burton, de kneuzige anti-held wiens ego groter is dan zijn intelligentie, op zich neemt is fantastisch. De cast bestaande uit drie Westerse acteurs en een hele lading Chinezen geniet met volle teugen in dit compleet absurde actie/kung fu/fantasy/komedie product en zorgt zo voor een ervaring die voor mij goed te vergelijken valt met de talloze kung fu films die China rijk is. Goed, de choreografie en de regie is voor de vechtscenes iets minder sterk dan bijvoorbeeld een Chinese Ghoststory, maar dat is slechts een klein puntje van kritiek.

Het verhaal is stompzinnig, de special effects zijn oh zo kitscherig, de humor is zeer flauw en iedere acteur geeft een overdramatische performance dat William Shatner zich ervoor zou schamen. Dit alles maakt het geheel alleen maar leuker, want de film is geen moment saai en kent in de vorm van de scene waar Jack Burton Lo Pan doodgooit met zijn mes na een over-en-weer gooispelletje een terechte sterfscene klassieker in de cinemawereld.

Big Trouble In Little China is in al zijn slechtheid ware kunst te noemen.

Onevenwichtig, maar toch hartverwarmend tegelijk. Het grootste probleem is dat de komische aspecten weinig subtiel zijn en zoveel malen beter hadden gekund (boeven die niet direct uit Suske & Wiske stripboeken lijken te komen bijvoorbeeld) om de film naar een hoger niveau te tillen. Uiteindelijk is het toch het drama aspect met een realistisch acterende Williams wat de film voor mij zo interessant maakte. Dat mensen Hunter vervelend vonden kan ik me nog enigszins voorstellen, maar tegelijkertijd vond ik haar erg goed spelen.

Het concept was voor mij beter uitgewerkt geweest als men zich meer had gefocust op thriller en suspense. Al met al zeker niet slecht, had alleen gewoon beter gekund.

Lijkt in veel opzichten op een Trollhunter rip off, maar vermaakt alsnog behoorlijk goed. Bij vlagen leek het er op alsof de acteurs net iets te duidelijk in on the joke waren, maar de performances zijn in ieder geval wel vermakelijk en geven de film een leuke kitscherige sfeer. Wat ook goed werkt zijn de nachtelijke shots en het feit dat de monsters wel veel op de achtergrond verschijnen, maar niet zo duidelijk in beeld komen dat er iets van de spanning verpest wordt. Het is wel jammer dat de film bij vlagen niet weet of het wil gaan voor eng of grappig wil gaan, waardoor er een net iets te grot contrast tussen verschillende scenes ontstaat.

Overigens dacht ik in eerste instantie dat de eindscene draaide om aliens, maar ik had de harige hoeven dan ook niet goed gezien. Toch leek dit wel de meest logische verklaring met de onverklaarbare lichten. Wel een leuke twist in ieder geval. Geen topwerkje, maar de lage score die de film hier krijgt is onverdiend, het was allemaal zeer vermakelijk.

Leuke film! Nicole Kidman en Vincent Cassel komen wat mij betreft realistisch over als Russen (hier hoor ik veel gezeur over, maar ik ken geen Russen in het echte leven en ga me dus ook geen zorgen maken over of ze wel 100% realistisch weergegeven worden) en Ben Chapman heeft een fijne, ietwat zielige rol als Brits kneusje. De film heeft een grote scene aan pijnlijke scenes, die niet altijd, maar vaak toch wel behoorlijk grappig zijn (zoals bijvoorbeeld het moment waarop John haar een woordenboek geeft en zij hem een stapel bondage tijdschriften voor zijn neus legt)

Uiteindelijk zaten er wel een aantal vreemde plotwendingen of vreemde fouten in het handelen van de Russen. Wat was nu helemaal de gedachte bij het achterlaten van Nadia, onderdeel van het plan of gewoon stom impulsief gedrag? Wat als John gewoon meteen naar de politie geweest was bij het gijzelen van Nadia? Niet dat het heel storend is, maar het haalt iets van de geloofwaardigheid weg, dat is jammer aangezien de film soms toch best realistisch over komt. Desalniettemin best een aanrader, Kidman doet het in dit soort films voor mij toch beter dan in grootse Hollywood producties.

Blaxploitation is een genre waar ik nog praktisch niet bekend mee ben. Ja, ik heb Black Dynamite gezien, maar Fred Williamson heeft in interviews al aangegeven dat hij deze film niets vindt, in welk geval ik kan stellen dat Black Caesar de eerste echte blaxploitation film is die ik ooit heb gezien. Veel racisme en onderdrukking van de blanke machthebbers, fijne muziek van James Brown, een erg stoere Fred Williamson en een verder redelijk standaard verhaal is de uitkomst. Het acteerwerk is grotendeels in orde, maar qua actie en dialogen blijft de film nauwelijks overeind en is het allemaal nauwelijks serieus te nemen. De sterke eindscene waarin Tommy de corrupte agent te grazen neemt door hem zwart te schminken is daarentegen wel erg sterk.

Black Caesar is een intrigerende eerste indruk, maar ik hoop dat er toch meer spectaculaire films in het genre te vinden zijn, want echt bijzonder is het allemaal nu ook weer niet.

Naast de duivel op de berg tijdens Walpurgisnacht in de film Fantasia, is The Black Cauldron verreweg het duisterste wat Disney uitgebracht heeft. Toch heeft de film in de vorm van het aandoenlijke wezentje Gurgi wel typische Disney situaties en wordt het geweld nergens echt expliciet. Hoe dan ook, door de krakende stem van John Hurt en de animaties van de Horned King is de film ook verre van geschikt voor de allerjongsten, daar helpt een geanimeerd dodenleger ook goed aan mee.

Jammer blijft alleen dat de personages zelf weinig uitgewerkt zijn en er in bepaalde opzichten toch ook wel een erg groot contrast tussen de lichtvoetige en de wat zwaardere scenes zit. De animaties zijn echter wel behoorlijk goed voor zijn tijd, het is duidelijk dat Disney hier voor het eerst de mogelijkheid had om computers te gebruiken. Alles bij elkaar toch wel een verademing ten opzichte van de bravere Disney-klassiekers, aan de andere kant ook verre van het sterkste werk wat men daar heeft afgeleverd.

Black Dawn is zo'n typische film die ik aanschaf als ik door de '10 voor 10 euro' bakken aan het snuffelen ben. Het hoesje lijkt nergens op, maar zodra er een verlopen b-icoon als Lorenzo Lamas opstaat, neem ik het toch maar mee. Het fijne hier aan is dat ik van tevoren al weet dat de film niet al teveel kan zijn, maar als het niet denderend is heb ik er niet teveel geld aan verloren. Valt de film mee, dan heb ik er weer een leuke film bij. Gelukkig hoorde Black Dawn bij de groep meevallers.

Voor een actiefilm was er dan wel verbazingwekkend weinig actie, de wisselwerking tussen Lorenzo Lamas en Catherine Lazo werkte toch behoorlijk goed. Jammer dat laatstgenoemde amper iets anders heeft uitgevoerd, het is een leuke meid die nog best goed acteert ook (helemaal voor dit soort films). Lamas speelt zijn eigen nonchalante zelf, maar dan wel als een zelfvoldane ex-agent die onder andere Erasmus, Aquino en Camus leest. Altijd leuk om een droogkloot tegelijkertijd wat intellectuele roots te zien hebben, dat zorgt er in ieder geval voor dat het stereotype actieheld niet automatisch over komt als een anabole debiel met teveel testosteron. Lamas blijft op een bepaalde manier een weinig verheffend acteur, maar wat hij wel mee heeft op andere c-helden als Olivier Gruner en Don Wilson, is toch het feit dat hij in ieder geval wel charisma heeft en ten minste niet met een achterlijk accent hoeft rond te lopen. Jammer alleen dat er weinig martial arts aan te pas komt, ik mag zijn taekwondo en karate toch graag zien.

Black Dawn heeft wel in zijn voordeel dat de film bij vlagen leuke dialogen heeft en de personages van Lamas en Lazo vrij behoorlijk zijn uitgewerkt. Het allerleukste is toch aan dit soort films dat, juist door het feit dat het allemaal niet te serieus hoeft, de acteurs op een leuke speelse manier met elkaar kunnen omgaan. De twee zeiken elkaar continu af, maar de onderlinge seksuele aantrekkingskracht is zo duidelijk, dat het gewoon een genot is om de onderlinge chemie te zien.

Wat de film in zijn nadeel heeft is toch het feit dat er buiten de fijne speelsheid van de dialogen vrij weinig gebeurd. In het begin is er een flauwe schietscene (mensen schieten in de lucht met een uzi, waarop ineens een vrouw in haar borst getroffen neervalt) maar de resterende actie vinden we toch echt pas rond de 80 minuten als Lamas het meisje redt en in zijn eentje met machinegeweer het huis van de main badguy binnenvalt. In dat opzicht is de term actiefilm misschien ietwat misleidend, maar met een beetje goede wil kunnen de liefhebbers hier alsnog wel om lachen. Pluspuntje nog voor Daniel Zacapa, die een erg leuke rol als Lamas' maatje neerzet.

Voor een lichtvoetig filmpje met een paar leuke rollen zit je goed bij Black Dawn. Mensen die niet kunnen lachen om hoofdpersonen die hun eigen trap laten instorten als er boeven naar boven proberen te komen en iedere keer hondenfluitjes gebruiken om geavanceerde apparatuur in de war te brengen hoeven hier zeker niet aan te beginnen.

Spijtig, ik wilde deze film erg graag leuk vinden omdat de productie er redelijk goed verzorgd uit zag en Seagal op zich interessant acteerde voor zijn doen, maar ik knapte helemaal af op de enorme hoeveelheid inwisselbare personages, de matige actie en de saaie omgevingen waar de acteurs zich in bevonden. Grappig dat voor een van zijn matigste films men wel weer extra's op de dvd zet, ik had veel liever geweten hoe het achter de schermen bij Under Siege ging, dan bij deze film.

Verbazingwekkend veel negatieve reacties, ik vond de film persoonlijk ijzersterk. Fijn camerawerk dat de actie levendig in beeld brengt, zonder ervoor te zorgen dat het onoverzichtelijk wordt. Niet dat er uitzonderlijk veel in de film gevochten werd, maar hetgeen wat er gebeurde was ruw en realistisch. Pluspunt voor het grauwe kleurenfilter, wat de melancholische sfeer van de film extra benadrukte.

Het acteerwerk vond ik persoonlijk prima. Sean Bean mag ik altijd graag zien, maar ook de rollen van Tim McInnerny (ik wist niet waar ik die acteur van herkende, tot ik er net achterkwam dat Captain Darling toch iets dikker is geworden dan ik me hem van Black Adder herinnerde), John Lynch, Eddie Redmayne en Johnny Harris waren prima gespeeld. Gernand was helaas wat ondergebruikt, van Houten was lang niet zo erg als ik had verwacht. Goed, soms vliegt het accent alle kanten op, andere momenten was er weinig van te merken. Alles bij elkaar vond ik dat ze een leuke, cynische rol neerzette.

Het religieuze aspect kwam goed naar voren zonder ook maar een moment door te slaan naar karikaturen. Niemand was echt goed of slecht, als er iets is wat goed naar voren kwam is het de aard van de mens te zoeken naar iets om te volgen. Een goeie reclame voor het christendom mocht het dan niet helemaal zijn, een complete veroordeling ervan was het ook niet. Uiteindelijk werd ik als kijker (tot de plotwending waaruit blijkt dat de ridders gedrogeerd werden om vervolgens klaargemaakt te worden voor de executie) toch vaak heen en weer geslingerd tussen twee zijden, waarbij het tevens onduidelijk was of er nu wel of geen bovennatuurlijke machten aan het werk waren.

Op enkele momenten kreeg ik een 'Det Sjunde Inseglet' gevoel bij de shots van de door pest geplaagde dorpen, de zelfkastijdende monikken en de scene waar ze de vermeende heks willen verbranden, maar de film ging nu ook weer niet zo diep in op de existentiele vraagstukken als daar het geval is. Prima, zo blijft de gruwelijke sfeer realistischer over komen. Ik heb niks tegen een portie filosofie (ben dol op Det Sjunde Inseglet en ik studeer wijsbegeerte), maar hier zou het gewoon ongepast over komen.

Alles bij elkaar door het acteerwerk, de rauwe actie, de mooie cinematografie, sfeervolle achtergronden, subtiele soundtrack en het interessante verhaal een film waar ik zeer van heb genoten.

First Lady, I'm sorry I pimp slapped you into that china cabinet.

Black Dynamite biedt een briljante aaneenschakeling van afgrijselijke editting, overdramatisch acteerwerk, rampzalige special effects en zeer wisselvallige martial arts scenes. Maakt dit ook maar ene drol uit? Nee, de film is de meest briljante parodie van het interessante genre blaxploitation die ik ooit heb gezien.

Michael Jai 'who's interrupting my Kung Fu?' White zet een briljante rol als mean mothafucker neer en kan qua mannelijkheid met gemak wedijveren met de grote actiehelden. Om de haverklap schopt hij op quasi-nonchalante wijze the man in elkaar, om er weer een oneliner uit te gooien, of ondersteund door een fantastische seventees soundtrack een bitch te nemen.

Black Dynamite is zo fout, dat het briljant is. Men heeft met de grootste liefde gezorgd voor crappy acteerwerk, plotgaten, stock footage en fouten in de afwerking dat het een kunst op zich is geworden. Om over het script nog maar te zwijgen, welke idioot verzint er nu een verhaal waarin de president van Amerika de penissen van afro-amerikanen wil laten krimpen?

I should have known it was you all the time, sucka. Not even the Fiendish Dr. Wu could have come up with a plan so diabolical all by himself. I should have asked myself, "Who's the man so wicked, so cruel, that he could serve smack to the orphanage, kill my brother Jimmy, and put out a drug that shrinks black men's dicks?" Only one man. That's you, Tricky Dick! So I'm here to deliver you one presidential ass whupping!

I can dig it!

Een typische film waarvan het al vanaf het begin duidelijk is dat het gebrek aan enig regietalent en het gemis aan een degelijk budget er al meteen voor zorgt dat de hele film er goedkoop en amateuristisch uitziet en dat er mogelijkerwijs een of twee acteurs zijn (Ben Cross in dit geval) die overduidelijk iets kunnen, terwijl de rest zichzelf al stuntelend door een barrage aan verschrikkelijk geschreven teksten heen ploegt. Is er iets meer over te zeggen? Vast wel. Is het de moeite waard om het te doen? Absoluut niet.

Het gaat tussen mij en MCU al een tijdje niet heel erg goed, ik schat al sinds... Iron Man 3? Nadat Spider-Man: Homecoming en Thor: Ragnarok me al helemaal teleurstelden, had ik de hoop ook wel een beetje opgegeven. Zo'n film als Black Panther wilde ik echter niet missen, omdat ik wel in het kamp zit die het toejuicht dat er ook eens wat grote (en goede) high-budget films uitkomen die afwijken van het standaard blanke-mannen-heldensyndroom. Het werkte bij Wonder Woman na een reeks aan teleurstellende films als Catwoman en Elektra immers wel goed, dus deze film kreeg mijn voordeel van de twijfel. Van tevoren wel al een hoop alt-right/anti-PC-cultuur activisten gezien die de film op een vergelijkbare manier aanvielen als Wonder Woman, dus de politieke lading was alvast zwaar aanwezig. In dat opzicht vind ik het ook heel intrigerend dat de beste dingen van de film juist terug te vinden zijn in de 'zwartheid' van de acteurs en de cultuur die ze vertegenwoordigen en dat alle oninteressante dingen lekker terug te voeren zijn op Hollywood zelf.

De goede dingen? Het overkoepelende verhaal, de aankleding (toffe combinatie van technologie en Afrikaanse tribalkleding) en enkele actiescenes. Met die enkele actiescenes bedoel ik vooral alle momenten dat de acteurs en actrices elkaar zonder maskers te lijf gingen, want het eindgevecht zag er werkelijk belabberd uit in alle CGI-wanhoop. In dit laatste geval was ik ook verbaasd over de erg slecht uitziende CGI-dieren (die neushoorns vooral), helemaal in een tijd waarin DC om vergelijkbare redenen is aangevallen. En nee, ik vond Cavil's snor echt een beduidend minder groot probleem dan de neushoorns hier.

De problemen? De complete oppervlakkigheid van het geheel. We hebben een in potentie fantastische antagonist met Killmonger en zijn kennelijk problematische jeugd in de V.S. na de dood van zijn vader. Zien we hier iets van? Nee. Krijgt Michael B. Jordan iets te acteren aan scenes waardoor hij extra diepte kan meegeven? Nee. Neem in dat geval het einde en zijn opmerking dat hij begraven op zee wil worden zoals zijn voorvaderen die ook liever in vrijheid stierven: controversieel en gewaagd. Doet de scene iets? Nee, want het wordt droog gebracht en de volgende scene is er al klaar voor, voordat ik uberhaupt een reactie van T'Challa kan zien.

De film bezwijkt gelukkig niet aan die strontvervelende humor die Thor: Ragnarok wel had. Sterker nog, als er hier een grappige scene was, kon ik er best om lachen omdat het redelijk goed uitgesmeerd was over de film. Het acteerwerk was een beetje hit/miss, al kan dit ook aan de keuze liggen om iedereen zware accenten te geven die bij heel veel van de cast bijzonder onnatuurlijk klinken. Danai Gurira was in dat opzicht de beste actrice, terwijl Andy Serkis een van de leukere rollen neerzette. Qua characters ben ik er ook nog steeds niet over uit in welk opzicht T'Challa nu echt interessant moet zijn. Vrij standaard good guy stuff, zonder duidelijke eigen karakteristieken. Ook een typisch geval van weinig verheffende teksten om mee te werken.

De soundtrack was in ieder geval wel tof en passend, maar alles bij elkaar ben ik niet heel enthousiast. Met alle ophef vond ik de film vooral vrij tam en typisch MCU in dat opzicht. Qua uiterlijk bijzonder, qua uitwerking niets anders dan degelijk. Zijn de Russo broers tevens de enigen die weten hoe een vechtscene geschoten moet worden?

Black Rain heeft bij vlagen de magie van Scott's beste werk (Blade Runner) door een sterke, duistere sfeer en een fijne soundtrack, maar biedt uiteindelijk niet veel meer dan een wat simplistische (Amerikaanse) kijk op een erg interessante cultuur. Aan de acteurs ligt het niet, want zowel Douglas als Garcia voelen zich overduidelijk goed in hun (helaas wat simpel geschreven) rollen, terwijl ook de Japanse cast (vooral Matsuda) prima hun best doen. Wat Capshaw hier verder doet is me nog steeds een raadsel, want haar personage voegde erg weinig toe, al was het fijn om te zien dat ze dus wel degelijk enigszins kan acteren buiten haar verschrikkelijke rol in Indiana Jones And The Temple Of Doom.

Black Rain lijdt vooral onder het euvel dat het allemaal erg lang duurt, de cultuurclash vooral erg oppervlakkig wordt weergegeven en dat de personages allemaal erg oppervlakkig zijn. Ik lees hier veel over Douglas' anti-held rol en de diepgang die zijn personage heeft met zijn opmerkingen over het grijze vlak ten opzichte van het zwart/wit perspectief op goed en kwaad, maar kwam hier niet terecht tot diepere inzichten over de menselijke psyche. Jammer, want bij vlagen zet Scott een scene heel goed op (helemaal in de donkere stad in de regen, deed allemaal erg aan Blade Runner denken), om vervolgens niet de impact te bereiken qua karakterontwikkeling die het zou moeten hebben.

Actie viel me vrij tegen, buiten een shootout op het einde heb ik weinig gezien waarvan ik iets daadwerkelijk heb onthouden. Tel daar ook nog eens een ongelooflijk melig einde bij op en ik kan toch niet anders dan concluderen dat het een aardige film is, maar verre van goed te noemen.

Leuke film met zijn minpunten. Had iets meer vuistgevechten mogen hebben boven de vele schietpartijen, maar ik heb me best vermaakt. Lundgren zit er niet teveel in, maar op het moment dat hij en JC samen zijn, zie je duidelijk dat ze er samen lol in hebben. De rest van de cast is helaas niet altijd even sterk, maar JC en Dolph doen het in ieder geval prima. De actiescene in het begin van de film mocht er daarnaast helemaal zijn. Duurt allemaal echter iets te lang en binnen de achtergrond van de duikboot oogt het geheel wat saai, maar ik heb me best vermaakt.

Om de een of andere reden keek ik nog best uit naar deze film, aangezien het op basis van de trailers toch een werkje beloofde dat meer overeenkomsten zou hebben met The Winter Soldier. Meer geaard, maar alsnog vol met spectaculaire actie. De spectaculaire actie was in ieder geval nergens te vinden, aangezien de editers er alles aan gedaan hebben om vloeiende vechtscenes vakkundig kapot te knippen met achterlijke hoeveelheid cuts die alle impact en vloeiendheid uit de actie halen. Ik heb spontaan ook geen idee meer of Scarlett Johansson in de voorgaande films er met haar stunt double wel goed uit zag, want op basis van Black Widow is dat antwoord in ieder geval een 'nee'. Een enorme doodzonde, helemaal als je toegang hebt tot een villain als Taskmaster, die uiteindelijk verschrikkelijk onderbelicht wordt (en geen binding met de comics heeft). "Hey, we hebben iemand die alle martial arts moves kan kopiëren en uitvoeren! Doen we er iets mee? Natuurlijk niet!"

De immer charismatische David Harbour heeft de ondankbare taak van de sul spelen die de hele film door niets voor elkaar krijgt. Wel lekker 'lachen' met het feit dat hij ouder en dikker is geworden. Zijn bevrijding was al een enorme farce. De twee dames vliegen aan in een brakke helikopter en door de kracht van slecht schrijfwerk overleeft het vliegende barrel de barrage aan machinegeweervuur terwijl Natasha op on-imposante wijze wat sukkelige bewakers uitschakelt met de kracht van editing. Spanning is geen moment te vinden en het probleem is dat dit niet alleen geldt voor deze scene maar voor praktisch de hele film met uitzondering van de openingsscene die me daadwerkelijk hoop gaf dat er daadwerkelijk iets van belang zou gaan gebeuren.

Goeie punten zijn er zeker wel, maar niet genoeg om de balans om te laten slaan richting het positieve. Florence Pugh geeft alles, jammer dat het script haar alsnog weer dwingt om meta-humor en quasi-gevatte opmerkingen er uit te gooien tussen oprecht mooie scenes als het moment waarop zij en haar nep-vader samen American Pie zingen. Het intro belooft veel meer spanning dan de film daadwerkelijk uiteindelijk biedt. De eindscene geeft een soort van opbouw naar iets spannends, al faalt het verder compleet om goed uitgewerkt te worden, aangezien vallen van een ineenstortend luchtstation kennelijk voor niemand gevaarlijk is, getuige hoe Black Widow en Taskmaster zonder teveel gedoe op de grond komen.

Maar verder? Matigheid troef. De talenten van Rachel Weisz en Ray Winstone zijn compleet verspild. Taskmaster had iedere random villain kunnen zijn. Johansson is nergens echt geëngageerd in haar rol en Harbour is zoals eerder genoemd compleet onderbenut. Een film die te laat komt, faalt om te boeien, walgelijk slecht geschoten vechtscenes heeft en uiteindelijk weinig betekent in het grote geheel.

Persoonlijk vond ik het verhaal juist best goed doordacht en was het acteerwerk zeer behoorlijk. Dolph's personage is interessant, terwijl ook de bijpersonages (de piraatbutler was geniaal) leuk zijn. De actie was niet in grote hoeveelheden aanwezig, maar wel (zoals te verwachten bij Woo) spectaculair en stijlvol in beeld gebracht. Zeker niet het beste werk van Dolph, maar ik heb me goed vermaakt.

Ik mag vampiers toch liever zien in de rol van tragische figuren (a la Gary Oldman in Bram Stoker's Dracula) dan de hippe figuren als Stephen Dorff met dito afgrijselijke rave-muziek laten zien. Hoe goed geacteerd zijn rol ook was, het blijft een wandelend brok Hollywood clichées, waar ik weinig voeling mee heb en ook niet snel voeling mee zal krijgen.

Dat terzijde: Snipes' en Kristofferson's personages van Blade en Whistler zijn een ultiem team van badass figuren met goed lopende dialogen, een leuk uitgewerkt achtergrond verhaal en vanzelfsprekend een fijne dosis masculiniteit. Waar laatstgenoemde het voornamelijk mag doen met Eastwoodiaans grommen en oneliners is het echter Snipes' wonderbaarlijk luchtig gespeelde personage wat zichzelf met een breed scala aan hakwapens, geweren, bommen en de door mij immer geliefde martial arts, mag redden van hordes hippe bloedzuigers. En waarempel, dankzij de kundige regie, vlotte (maar niet te vlotte) editting en sterke choreografie slaagt de film op actieniveau met vlag en wimpel!

Het script zelf werkt, al moet ik toegeven dat men qua plotwendingen of basisgegevens weinig origineel te werk is gegaan. In dat opzicht komt Blade niet boven de standaard actiefilm uit, waar de film echter wel in excelleert is het creeeren van een stoere held en het opzetten van een goede actiescene. Driewerf hoera voor Snipes, Kristofferson en Norrington!

Meer martial arts en een stuk leukere creaturen dan de vampiers uit het eerste deel met hun plannen voor wereld-dominantie. Het moge duidelijk zijn dat Guillermo del Toro achter de camera stond en meehielp de film vorm te geven, want de vampierspawns waar we hiernaar konden kijken met hun uitklapbare onderkaak leken zoals in zijn meeste films weggelopen te zijn uit de fantasie van een bang kind, een zieke geest of een buitengewoon creatief kunstenaar. Wat deze film ook mee had was de aanwezigheid van Luke Goss die een hoop films toch een stuk beter maakt door zijn uitstekende acteerwerk (ik zou hem zijn afgrijselijke muziekcarriere gewoon meteen vergeven).

Qua script en personages ben ik verder blij dat Whistler nog leeft, maar men slaagt er gedurende de film niet in dit ook echt logisch te laten overkomen. Daarnaast is het toch jammer dat Snipes' personage de knipoog uit het eerste deel kwijt is, waardoor hij wel erg badass overkomt, maar ook dat kleine beetje menselijkheid verloren lijkt te hebben. Dit alles maakt de film een uitstekend uit te zitten werkje, maar zorgt toch ook voor een verlies van datgene wat de eerste film nu juist een klassieker maakt.

Ik ben erg verward over de hoeveelheid mensen uit mijn omgeving die zichzelf Blade Runner-fans noemen en alsnog beweren dat deze film de sfeer helemaal juist heeft en dat het bijna even goed/even goed/zelfs beter dan het origineel is. Smaken verschillen zullen we maar zeggen, maar na aanleiding van al deze verhalen is Blade Runner 2049 echt wel een enorme deceptie. Ik had het op zich wel kunnen verwachten met de casting van Ryan Gosling, de ultieme 'net-niet'-acteur. De Coldplay van de acteerwereld. De vanillesmaak der casting. De tering wat een saai acteur is deze man. Zo saai dat het acteerwerk van Harrison Ford weer extra positief opvalt. Jammer dat hij qua character dan weer niets lijkt op hoe hij oorspronkelijk werd neergezet in het eerste deel.

Er zit een monoritme in de film: alles gaat op hetzelfde tempo. Zelfs als er (duffe) actie te zien is, is het klinisch en saai. Het origineel had achtervolgingen waar mensen echt renden. Deze film heeft geslenter. Na een aardige openingsscene (die me hoop gaf), is alles duf en vlak. Het ziet er allemaal mooi uit, maar het is steriel. Het origineel had natte, stinkende straten met stomende putdeksels, schimmel op de muren en zwervers. Deze film is gestroomlijnd als een videoclip en is vormgegeven op een manier dat ik me geen moment in de wereld getrokken voel.

Positieve dingen waren er. Soms lijkt de soundtrack op het origineel. Niet qua thema's, nee, de geluidjes komen overeen. Dat is beter dan niets denk ik dan maar. Sylvia Hoeks acteerde best goed. Dave Bautista deed het zelfs goed. Het subplotje met het Joi-character was vrij interessant. Het was plottechnisch gezien ook het enige interessante. Ik weet oprecht ook niet wat de film plottechnisch gezien probeerde te vertellen wat de moeite waard was om een nieuwe film van te maken. Maar goed, gezien de scores zal ik het allemaal wel niet begrijpen. Voor mij was dit in ieder geval een enorme deceptie.

De film wordt gered van een complete mislukking door behoorlijk camerawerk en enkele malen aardige actiescenes, maar de scriptschrijvers verdienen wat mij betreft een nieuwe schrijfcursus. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om keer op keer weer een leuk script met vampier-slechteriken te schrijven, maar ik had toch gehoopt dat men niet weer door gebrek aan fantasie Dracula erbij zou halen. Helemaal hilarisch wordt het als blijkt dat men gedurende de hele film er maar niet in kan slagen deze schurk ook echt eng over te laten komen, wat mij betreft waren de badguys in de vorige twee films dan toch een stuk angstaanjagender qua kunstjes en plannen.

De acteurs zelf kunnen duidelijk niet veel met de film. Snipes is duidelijk geirriteerd, Biel vrij emotieloos en Reynolds misplaatst. De enige rollen die me iets deden waren die van worstelaar Triple H (beter acteur dan ik had verwacht) en Dominic Purcell (niet eng, maar wel redelijk geacteerd). De humor is verder behoorlijk dramatisch, al moest ik toch even lachen om de cock-juggling thundercunt zin.

Maar goed, de actie werkt redelijk, al blijft het overal toch een stuk minder goed dan in de eerste twee delen. In dat opzicht moet ik toegeven dat Biel het er met de karate-training die ze voor de film kreeg, het er goed vanaf brengt. Verder is de film zo goed als in ieder opzicht behoorlijk matig, jammer dat de verder erg leuke reeks zo afgesloten moest worden. Nergens compleet vervelend, maar bij vlagen is het toch wat vermoeiend om de aandacht er bij te houden.

Mmm... dit was toch een stuk anders dan het erg sterke Lovecraft verhaal en leek er praktisch niets mee te maken te hebben met uitzondering van het Nederlandse adel inteelt verhaal. Wederom valt op dat de film in het begin niet duidelijk aangeeft hoe snel het zal ontsporen van drama/mysterie naar horror, waardoor de twist halverwege toch wel erg vanuit het niets aan komt zetten. Vroeger was ik toch iets minder kritisch daarover en lette ik meer op de gore, maar het valt hier toch wel erg duidelijk op dat de matige cast (Rutger als uitzondering, zoals wel vaker het geval is), de slechte cinematografie en de kitscherige soundtrack toch een hoop plezier weghalen.

Tegelijkertijd zitten er een aantal exploitatieve elementen in, die de regisseur dan weer buiten beeld laat. Het opeten van een foetus op sterk water, inteeltscenes die zomaar aan het einde van de film ineens weer naar boven komen etc. wordt naar gehint, maar ook niet meer dan dat, ergens weer treurig als de film halverwege al besluit gewoon pure horrorpulp te worden. Bizar in ieder geval, de mensen met wie ik de film keek waren redelijk stil na afloop.

Zeer vermakelijk filmpje met een Rutger Hauer die er duidelijk zin in heeft. Bizarre actie maar toch goed gegoreografeerde gevechten. Het verhaal is simpel maar vermakelijk, de schurken inwisselbaar en de hele relatie tussen Hauer en dat kind is soms tenenkrommend, soms grappig.

Al met al perfect popcorn vermaak.

Toch vreemd dat deze film zo'n relatief laag gemiddelde hier krijgt, aangezien hij me na overweldigende eerste kijkbeurt nog steeds niet tegen is gaan staan. Het personage van Emma is in ieder geval intrigerend en heeft een fijn fel karakter ten opzichte van de wat slomere John Hallstrom (goed neergezet door Aidan Quinn: vervelend, maar toch sympathiek). De twee hebben een uitstekende onderlinge chemie en zijn daardoor een plezierig koppel om naar te kijken.

Blink draait echter niet alleen om het acteerwerk van van de hoofdpersonen, maar ook om sfeervolle en angstaanjagende situaties. Het moment waarop Emma voor het eerst de moordenaar registreert nadat hij al uren weg is, is erg sfeervol en verontrustend, helemaal vanwege de kille blik van dat figuur. De momenten die hierop volgen waarbij het niet meteen duidelijk is of Emma nu wel of niet te vertrouwen is als getuige zijn daarnaast perfect gefilmd op een manier zodat wij als kijker ook fijn in de war raken over wat er nu wel en niet echt is.

De film heeft wel een aantal onrealistische zaken, waarbij het gedrag van haar blindegeleidenhond (die teveel reageert op andere personen) en de manier waarop zij ineens een wapen kan hanteren bovenaan staan. Dit zijn echter kleine minpuntjes bij een verder erg spannende film, jammer dat ik hem nog steeds niet op dvd heb gevonden.

Fijne film die me nog het meeste aan de serie Luther deed denken. Vanzelfsprekend zijn alle agenten 'dirty' en zijn de boeven en het straattuig verschrikkelijk kwaadaardig, maar het zorgt er allemaal wel voor dat Blitz een fijne en erg spannende film genoemd mag worden. Tevens is het lovenswaardig te noemen dat de film een homoseksueel personage op zo'n realistische manier neerzet zonder hem een karikatuur te maken. Statham komt goed weg met zijn norse rol, al is dit niet veel anders dan we van hem gewend zijn.

Blitz is alles bij elkaar dan niet het meest originele Britse detective verhaal te noemen, de smerige sfeer, het rauwe realisme en de cast (Luke Evans en David Moressey in een relatief 'kleine' film zien is ook weer eens leuk) zorgen er toch voor dat ik mezelf uitzonderlijk vermaakt heb.

Stompzinnig verhaal, redelijk acteerwerk en enkele leuke effecten maken de film zeker leuk voor een avondje bier en nacho's. 3 sterren

Zo mag ik mijn actiefilms graag zien!

Na al uitermate genoten te hebben van White's werk in Spawn, Exit Wounds, Undisputed 2 en natuurlijk BLACK DYNAMTE! was het nu toch eindelijk tijd voor de vechtfilm waar ik al erg lang naar uitkeek (in Nederland duurt het nu eenmaal vaak wat langer voor deze films uitkomen, zie ook Ninja en Universal Soldier: Regeneration). En gelukkig viel het allemaal niks tegen en kreeg ik het simpele script met uitstekende vechtscenes waar ik op hoopte.

Michael Jai White en zijn 7 zwarte banden trakteert ons op kundig gechoreografeerde kloppartijen waar zijn snelheid en kracht uitstekend benadrukt worden. Geen oeverloos over en weer trappen a la Hong Kong films, maar realistische matches waarbij goed benadrukt wordt dat een goed gemikte stoot of trap in staat is iedereen snel neer te krijgen. Qua acteerwerk was het een mooie voldoende. Weinig Oscarwaardig materiaal, maar het had zoveel erger gekund. Persoonlijk vond ik Eamonn Walker een erg goeie rol neerzetten als licht filosofische badguy, Dante 'Rufio' Basco blijft echter altijd een irritant figuur (wat hij gelukkig ook moest spelen, dat scheelt).

Minpuntjes waren er wel voor mij te vinden in de lichte hiphop-sfeer, waar ik gewoon nooit aan zal kunnen wennen. Wat net te ver ging was de verkrachting in de gevangenis op het einde, maar dat is dan ook eigenlijk het enige. Blood And Bone is niet diepgaand of wereldverbeterend, maar het is allemaal wel erg gaaf!

Grappig dat deze film relatief weinig aandacht kreeg in vergelijking met Twilight, terwijl ik het boek persoonlijk toch erg goed vond. Dit zeg ik meteen even om de zeikerds die mijn Twilight recensie niet zouden waarderen tegen te gaan, want ik heb in mijn tijd ook wel degelijk romantische horrorboeken gelezen (al was het in dit geval meer omdat ik de romantiek minder doorhad en het meer las voor prachtige scenes waar ogen werden uitgebeten etc.) en durf beide verhalen best met elkaar te vergelijken (al heb ik Twilight dan weer niet gelezen en dat zal ook niet gebeuren). Blood And Chocolate (het boek) had interessante personages, een vleugje seks en erotiek en vooral bloederige scenes. Ik was dan ook zeer benieuwd hoe de film uitpakte, helemaal nu Twilight de farce is gebleken die ik had verwacht.

Beide verhalen zijn in ieder geval te vergelijken door de relatie van mens met mythisch wezen. Eerste grote verschil is in ieder geval dat de personages hier gewoon vele malen interessanter en beter geacteerd zijn. Neem nu Aiden, die ik ondanks het feit dat hij het mens is, toch maar ga vergelijken met Edward Cullen, simpelweg omdat hij degene is die de mooie hoofdrolspeelster probeert te behagen. Aiden heeft een karakter, interesses, emoties, intellectuele capaciteiten, kortom: een persoonlijkheid. Hij heeft interesse in Vivian en probeert meer over haar te weten te komen op een goede manier: praten, grapjes maken, interesse tonen en haar niet alleen als een lustobject neerzetten door haar continu hijgend aan te staren.

Dan Vivian. In vergelijking met Bella toont ze een breder scala aan emoties, heeft ze een bewogen leven achter de rug waardoor haar personage ook de nodige diepgang meekrijgt en is lang niet zo zielig verslaafd aan de mannelijke aandacht als Bella dat wel is. Een sterke vrouw en een sterke man, die beiden een relatie hebben die inhoudelijker is dan naar elkaar kwijlen.

De film is overigens lang niet perfect hoor, daarvoor vind ik dat ze men de film zelf te vrij heeft geinterpreteerd van het boek, afgezien van het feit dat Vivian en Aiden een relatie hebben en dat men de namen goed heeft, klopt er namelijk een hoop niet. Vooral de transformatiescenes zijn erg makkelijk en ik blijf het jammer vinden dat weerwolven er uit zien als echte wolven, maar de actie is goed geschoten, de soundtrack is erg mooi en de cinematografie is indrukwekkend. Daar komt toch echt als allerbelangrijkste bij dat de romantiek door de dialogen en het overtuigende acteerwerk zoveel malen beter over komt dan die Twilight zooi: veel intenser en oprechter.

Had uiteindelijk wel iets bloederiger gemogen en ook het erotische aspect had beter naar voren kunnen komen, maar uiteindelijk is deze film als romantische horror film voor mij toch echt best geslaagd te noemen. Kom op Meyer adepten, lees eens een echt goed tienerboek en kijk eens een betere film!

Edit: toch nog een halfje er af voor het einde wat me toch echt teveel een actiefilm werd, dat was subtieler een stuk beter geweest.

Overweldigend drama met fantastische acteerprestaties, zonder ook maar een moment te Hollywood te worden. Dit laatste effect bereikt men door een aantal te voor de hand liggende zaken niet tot uitvoering te brengen: de dood van Leonardo DiCaprio en het ontbreken van een echte romance tussen hem en Jennifer Connelly.

In hoeverre deze film feitelijke waarheden bevat zou ik niet kunnen zeggen, want om heel eerlijk te zijn weet ik helemaal niks van de diamant winning in Afrika. Binnen het kader dat deze film geeft is het in ieder geval duidelijk dat de realiteit in deze film gruwelijk is, waarbij het niet zozeer duidelijk is wie van de vechtende groeperingen nu de echte slechterik en wie de echte goeierikken zijn (afgezien van de hulpeloze dorpelingen, ik bedoelde meer in de zin van de HUF en de overheidstroepen).

Leonardo DiCaprio en Djimon Hounsou zijn terecht voor een Oscar genomineerd, want hun spel was uitstekend. DiCaprio wint sowieso steeds vaker mijn sympathie, nadat ik hem in zijn jongere rollen in The Quick And The Dead en Titanic alleen maar hinderlijk vond.

De geschoten beelden en prachtige soundtrack zorgen voor een interessant contrast met het brute geweld wat men daar tegen elkaar uitoefent. Geen leuke film, maar wel een mooie tot denken aanzettende.