Opinions

Ik was helemaal klaar om Baantjer het Begin met een cynische blik te bekijken en, zoals het ook bij Redbad in de bios er aan toe ging, vooral te lachen om stupiditeiten in het script of slecht uitgewerkte scenes en kom nu uiteindelijk naar buiten lopen met een verbaasde grijns op mijn gezicht van 'wat is hier gebeurd?'

Baantjer was oprecht heel erg goed.

Dit verwart me. Ik heb een paar van de boeken gelezen als kind en was iedere vrijdag standaard met het hele gezin aan het kijken naar de avonturen van De Cock en Vledder waarbij een borrel bij Lowietje De Cock standaard op de oplossing bracht en we uiteindelijk de moraal van het verhaal aan tafel bij zijn vrouw kregen, maar deze film heeft echt niets van dit alles (behalve een shot van de jas en de hoed aan de kapstok dan). En dat is een goed iets. Baantjer de serie staat voor een onschuldige tijd, waarin Amsterdam op zijn mooiste naar voren kwam en de zoete muziek van Toots Tielemans ons in vervoering bracht. Gouwe tijden. Frappant dat een film die zich afspeelt in de jaren '80 qua situatie nog het meeste doet denken aan waar we nu zitten. Boze demonstranten in een grijze omgeving met woede naar het establishment dat hen in de steek heeft gelaten. De omgeving van de film doet zodoende qua sfeer nog het meest aan een Britse serie als Luther denken: ook rauw en het toont de hoofdstad op zijn lelijkste, waar andere series (Midsommer Murders/Baantjer de tv-serie) achter iedere steeg een leuk kroegje of een mooi plantsoentje laten zien. Nee, mensen zitten aan de drugs en zijn diep ongelukkig.

Waldemar Torenstra heb ik doorgaans niet hoog zitten. Het type Nederlandse acteur dat dermate ABN spreekt, dat hij daarmee te ver van de werkelijkheid staat om serieus genomen te worden. Theater acteren in een omgeving die niet past. Hier zit hij helemaal op zijn plaats als Urker die het nog niet helemaal doorheeft. Ik heb dit nooit uit de serie gehaald, maar het knullige Urkse straalt er vanaf, waardoor zijn wisselwerking met de immer geniale Tygo Gernandt (die weer lekker aan het schmieren is) heel goed uit de verf komt. Ook pluspunten voor de veel te kleine rollen van Jelka van Houten en Ryanne van Dorst waarom ik in beide gevallen heerlijk heb kunnen lachen.

Tot het einde toe bleef het geheel ook spannend. Niet iets dat ik gewend was van de serie of Nederlandse films in het algemeen. De doorgaans verplichte happy ending blijft dan gelukkig ook uit, waardoor ik zelf in ieder geval wel happy naar huis ging. Ik ga hier met alle liefde nog een tweede keer heen. Grootste verrassing van het jaar!

Vreemde voorkant om Sherridan te laten zien, terwijl het hier toch echt Sinclair is die de baas is op Babylon 5. Alles bij elkaar een sympathieke pilot, die echter in vergelijking met bijvoorbeeld de Battlestar Galactica miniseries nog wat rommelig over komt. Dat de special effects altijd al rampzalig zijn geweest bij Babylon 5 is niet echt een ramp, maar je wordt hier als kijker wel heel erg in het diepe gegooid als je geen voorkennis hebt.

Het acteerwerk is bij een aantal acteurs rampzalig, vooral bij Tamlyn Tomita is het logisch dat zij in de serie door Claudia Christian werd opgevolgd. Toch zijn de personages van Garibaldi, G'Kar en Molari al meteen erg leuk gespeeld en is de verhaallijn rondom het station Babylon 5 vrij snel al intrigerend genoeg om verder te kijken. Als pilot in dat opzicht dus wel geslaagd, maar er zitten wel een hoop schoonheidsfoutjes in qua acteerwerk en design.

Door de aanwezigheid van G'kar (die er overduidelijk in is gezet om de serie ergens nog een verbinding met Babylon 5 te laten hebben) redelijk de moeite waard, maar de verdere aaneenschakeling van slechte special effects, raciale stereotypes en een verhaal wat niet boven de gemiddelde episode van de serie uit komt, zorgen er uiteindelijk voor dat er verder ook helemaal niks bijzonders in deze film te vinden is.

Absolute hilarische dieptepunt is de onder fans veelbesproken scene waarin Sarah zichzelf in een koepel gooit, '1 met het schip' wordt en vervolgens door middel van spastische bewegingen laserstralen uit haar ledematen kan gooien. Hilarisch slecht. Verder is het gewoon overduidelijk dat men probeerde een spin-off te creeeren, gelukkig is dit plan niet doorgezet. Naast aardig acteerwerk weinig memorabel dus.

Gewoon een lange aflevering uit de tijd dat Sheridan's personage het station al had verlaten. Dit is op zich jammer, want het zorgt door het gemis van hem, Molari en G'Kar, toch een klein beetje voor een wat schrale cast. Jerry Doyle doet het nog steeds leuk, maar is daarmee ook een van de weinige overgeblevenen die ik nog graag zie. Ja, Jeff Conaway is altijd leuk, maar ik blijf Tracy Scoggins een weinig interessante actrice vinden en mis toch echt de buitenaardse diplomaten voor de afwisseling.

Gelukkig doet Ian McShane het weer leuk en is Martin Sheen ook wel grappig om als Soul Hunter te zien. Jammer genoeg is er buiten het lachen met het holobordeel toch net iets te weinig humor te vinden om het echt een hele memorabele aflevering te maken. Gewoon leuk, niet veel meer.

Nog steeds niet perfect, maar alsnog beter dan In The Beginning en River Of Souls. Dit komt voornamelijk omdat er met Sheridan, Vir, Ivanova en enkele anderen een groot gedeelte van de beste cast aanwezig is (al blijf ik G'kar en Molari missen). Het concept van Thirdspace is op zich leuk gevonden en er zitten weer enkele erg leuke scenes in de film (het lijkt er op alsof bij Babylon 5 de beste scenes zich in de lift afspelen), maar tegelijkertijd is het toch ook erg jammer dat het hele verhaal net iets teveel aanvoelt als een langere aflevering zonder al te veel diepgang. Op zich niet gek omdat het zich toch ergens halverwege seizoen 4 moet af spelen, maar het was leuker geweest als men iets had gedaan met de B5 canon, in plaats iets te verzinnen wat vrij makkelijk te vergeten is.

Alles bij elkaar alsnog wel de leukste film die ik tot nu toe uit de reeks heb gezien, maar ik wil de volgende keer toch echt weer een confrontatie tussen mijn favoriete Narn en Centauri!

Na al het gebash van de pers en de users van vele fora moet ik toch toegeven dat de film me behoorlijk meeviel. Het vele gezeik over Diesel's acteerwerk komt me in de tussentijd ietwat de oren uit, helemaal omdat hij hier wat mij betreft een goede rol weggeeft (net als in Pitch Black, Chronicles Of Riddick, A Man Apart etc.). Michelle Yeoh deed het overigens ook niet verkeerd, al vond ik dat men haar martial arts capaciteiten hier verdraaid slecht in beeld bracht.

De verdere actie, die niet zoveel aanwezig was als ik had verwacht, werd in sommige gevallen zeer matigjes gefilmd (het clubgevecht), maar in sommige gevallen was het wonderschoon om te zien (de showdown tussen bikers en mensen van de religieuze sekte), waarbij in het laatste geval een perfecte combinatie van chaos (de vluchtig geschoten beelden en random neervallende mensen) en sereniteit (bijna John Woo achtige slow-motion shots met kogels die rondvliegen en Aurora net niet raken) was. Ook de sneeuwscooter achtervolging over de ijsvlakten was zeer mooi om te zien.

Het script zelf was niet slecht, maar het is vrij duidelijk dat de producers diep hierin gesneden hebben en daardoor de coherentie uit het geheel gehaald hebben. De extra scene die ik op de dvd kon zien was slechts 2 minuten, maar zorgde er in ieder geval dat het einde een stuk minder onbevredigend overkwam (want dat is nu inderdaad het geval). Ik weet behoorlijk zeker, dat als men Kassovitz zijn gang had laten gaan, hij er een prima film van had gemaakt. Nu ben ik zeker niet ontevreden, maar moet ik toch concluderen dat er zoveel meer in de film had kunnen zitten dan er nu uitkwam.

Maar goed, de mooie settings, goed gekozen soundtrack (hip-hop, metal, klassiek), fantastische special effects en het acteerwerk maakten de film voor mij in ieder geval goed uit te zitten. Wat mij betreft word deze film onterecht de grond in geboord.

Ik heb Lamas niet heel hoog zitten, maar zo af en toe zit hij best wel in een leuk filmpje. Viper is geen hoogstaande cinema, maar doet tegelijkertijd wel wat het moet doen: vermaken. De choreografie is niet altijd even sterk, maar helemaal op het einde als Lamas tot de tanden toe bewapend het einde van Hard Target niet al subtiel nadoet (in slow-motion schietend en trappend door een fabriekshal rennen), blijkt dat Viper het hart op de goede plaats heeft zitten.

Het script over een idiote broer die zijn hele familie in de problemen brengt is niet heel erg boeiend, maar waarom Lamas' personage zo'n achterlijke lul zou willen redden blijft me gedurende de hele film een raadsel. Persoonlijk had ik dan ook liever gehad dat dit persoon gewoon hard het loodje zou leggen zodat de film zich iets meer zou richten op een simpel wraakverhaal dan het 'pas op voor de maffia!' verhaal dat het nu is. Niet goed, maar uiteindelijk best leuk.

Wordt verkocht als 'van de regisseur van Ninja Scroll en Wicked City', maar ik geloof niet dat Kawajiri buiten het script veel met deze film te maken heeft. Ik had op zich ook wel zin in wat gory anime, maar het mist dan toch allemaal de ranzige sfeer van een Wicked City, de stijl van een Demon City of de fun factor van een Ninja Scroll. Niet dat Bio Hunter verveelt, want het duurt allemaal niet erg lang en heeft bij vlagen best aardige momenten, maar echt intrigerend wordt het ook nergens. Zal ook wel gelegen hebben aan het simpele verhaal, de standaard personages en het feit dat de gore nergens echt over the top gaat. Desalniettemin vermakelijk voor een keer, meer dan de €5 die ik nu voor de film heb neergelegd was het echter ook niet waard.

Sommige van de live action films waren, ondanks het feit dat ze niet heel veel met het spel te maken hadden, best aan te zien. Toch verwachtte ik van een complete CGI film veel meer authentieke sfeer, helemaal als je bedenkt dat we hier ten minste kunnen kijken naar 'natuurgetrouwe' weergaven van de personages uit de spellenreeks.

De animaties waren in ieder geval op zichzelf aardig, net zoals in de latere spellen, maar ik baal er wel van dat het de makers niet gelukt is wat emotie in de gezichten aan te brengen. De dialogen zelf waren ook niet bijster sterk en veel personages waren gewoon ronduit irritant. Wat ook tegenviel was het enorme gemis aan gore. Ik kan me ergens voorstellen dat ze een bepaalde rating wilden halen, maar aangezien waarschijnlijk iedere kijker de spellen wel heeft gespeeld, maakt het in feite niks uit als er gewoon gore in zit.

Het verhaal zelf was best leuk en kwam goed overeen met de spellenreeks zelf. Vaak had ik toch de gedachte 'en nu wil ik zelf meedoen' en greep mijn hand al naar een controller, maar helaas was dat nu geen optie. De sfeer was echter goed neergezet en er was voldoende actie om de kijkbeurt al met al best plezierig te maken.

Ben ik overigens de enige die het Angela personage als twee druppels water op Angelina Jolie vond lijken?

Om de een of andere reden had ik een slechte film verwacht, maar ik ben aangenaam verrast. Als het origineel op zo'n zelfde manier gefilmd is en het script niet veel veranderd is weet ik in ieder geval zeker dat deze me ook zal bevallen, al moet ik toegeven dat ik me moeilijk kan voorstellen dat deze film zonder het gegeven van een Amerikaanse assassin in Thailand even goed is (maar ik sta open om het tegendeel bewezen te zien).

Het acteerwerk van Cage was in ieder geval behoorlijk. Ik heb altijd moeite hem als een echte actieheld te zien, omdat hij steevast een wat sullig uiterlijk blijft houden, maar in deze film overtuigde hij me toch zeker (altijd leuk om een acteur overtuigend een martial art als wing chun te zien overbrengen).

Het was echter niet de actie die het hem voor me deed, het was het mooie script die de ontwikkeling van het hoofdpersonage boven de actie leek te plaatsen. De actie zelf was overigens mooi geschoten en zeer de moeite waard, maar op de een of andere manier deed de relatie tussen Cage en het dove meisje me nog het meest.

Ik verwachtte een melige Britse actiekomedie in de Guy Ritchie stijl, maar kreeg toch onverwachts iets veel beters (en bovendien spannenders) voorgeschoteld met deze goed geschreven en geacteerde misdaadthriller. Hoever het verhaal afwijkt van wat er echt gebeurt is weet ik niet, maar de spanning was tot aan de aftiteling te snijden. Ik mag Statham graag zien vechten in films als The Transporter en Crank, maar de meer serieuze rollen zoals we ze hier in The Bank Job zien gaan hem ook zeker goed af. Erg leuke film!

Ik had bij The Barrens geen enge film verwacht, maar aangezien de minder goed gereviewde films van Darren Lynn Bousman me tot nu toe best bevallen zijn, was ik ook niet huiverig om deze te proberen. Stephen Moyer beviel me voorheen al in True Blood door zijn over the top prestatie, hier krijgen we hem met zijn oorspronkelijke Engelse accent te zien. Even wennen, helemaal als blijkt dat hij wat geforceerd acteert af en toe, maar met de verklaring van de hondsdolheid lijkt ook dit gedeelte een stuk logischer.

Wat de film verwonderlijk maakt is de grotendeelse afwezigheid van de Jersey Devil en de vraag of hij uberhaupt wel bestaat. De ontknoping is hiermee wel vrij sterk te noemen, een beetje het principe van 'Just because I'm crazy doesn't mean they're not after me!' De gore was wel wat tam en het monster zelf zag er bij vlagen wel erg nep uit. Echter, voor een film waar 'haastklus' toch heel duidelijk te zien is, heb ik me prima vermaakt.

Geregisseerd door Vir uit Babylon 5?? De naam Furst kwam me al bekend voor, toen de sympathieke Centauri daarna ook in levende lijve in de film voorkwam viel het me pas echt op. Zelfs zijn zoon zit er nog in, spijtig dat dit een wandelend karikatuur is.

Ik heb de film maar aangezet omdat ik nog geen zin had om naar bed te gaan en wel weer eens een echt slechte film wilde zien, maar alles bij elkaar viel het redelijk mee. Vergis je niet, de film was heel erg slecht met zijn rampzalige special effects (die al veel te vroeg in 'volle glorie' vertoond werden) en het vreselijke script, maar alles bij elkaar viel er toch nog een hoop te lachen. Men heeft gelukkig niet de fout gemaakt om de film te serieus te nemen, waardoor we in ieder geval wel kunnen lachen met het zelfbewust overdreven acteerwerk en enkele dialogen die eigenlijk nog best grappig zijn. Qua stunts stelt het allemaal niet veel voor en de gore is al helemaal lachwekkend slecht, maar het vermaakt gedurende anderhalf uur toch wel.

Zolang je het niet allemaal te serieus neemt is Basilisk: The Serpent King best een aangename film in al zijn slechtheid, gelukkig pretendeert de film niks meer te zijn. Enige echte punt van kritiek zijn de afgrijselijke voice-dubs, als een acteur van zichzelf geen goeie stem heeft, huur dan gewoon een ander persoon in.

Deze film hoort eigenlijk thuis op dezelfde plank als Street Fighter: een film die eigenlijk het daglicht niet had mogen zien vanwege abominabele miscastingen van de hoofdrolspelers, een verkeerde regisseur en zeer dramatische acteerprestaties. Nou ja, tenzij je de lol er toch van inziet dat een pak tepels heeft, er een gigantische hoeveelheid kruisshots van de caped crusader zijn, Thurman en Schwarzenegger beiden nog nooit zoveel moeite hebben gedaan zo slecht te acteren en Clooney er een beetje verloren bijloopt met een blik en stem van 'wat doe ik hier in godsnaam?'

Ja, de film is godsgruwelijk slecht, maar eigenlijk daardoor ook weer ongelooflijk leuk. Slecht gechoreografeerde en geschoten actie is hier verheven tot kunst, de oneliners zijn zo ongelooflijk fout dat het onmogelijk is niet te lachen en het aantal complete onmogelijkheden is groter dan in elke voorganger uit de serie. Wat echter toch wel goed is, is het feit dat de film gebruik maakt van leuke (geen goede) designs en door de juiste belichting goed omgaat met verschillende felle kleuren.

Oh ja, de special effects zijn verder ook weer van rampzalig niveau, maar dat maakt eigenlijk ook niets uit. Als het fout is, kan het maar beter goed fout zijn. Stiekem gewoon een erg leuke film.

Persoonlijk houd ik erg van Batman als personage, maar is de filmserie kan behoorlijk wisselvallig zijn wat betreft kwaliteit. Batman Begins blijft voor mij echter wel het hoogtepunt van deze reeks films over onze vleermuisheld, nog een stuk meer dan de sprookjes-sfeer die Burton waar iedereen zo'n fan van is. De samenwerking van Nolan en Goyer zorgt voor een frisse visie op het al zo vaak vertelde verhaal (al blijf ik wel vinden dat het toch echt The Joker moet zijn die Bruce' ouders doodt) en levert ook niet de meest voor de hand liggende schurken op. In plaats van te gaan voor platgetreden paden als The Joker, Two-Face, The Riddler of The Penguin, krijgen we de minder bekende Ra's al Ghul en Scarecrow (sterke rollen van Neeson en Murphy), die meteen de mogelijkheid geven tot gevaren waar het puur film-kijkende publiek nog geen ervaring mee had.

Bale is een goeie Batman, helemaal nu hij in deze film zijn overdreven 'death metal grunt' nog niet zoveel gebruikt als hij in The Dark Knight doet. Andere fijne rollen vinden we vooral van de al eerder genoemde badguys, de immer sympathieke Michael Caine en onze eigen Rutger Hauer. Ook Gary Oldman heeft hier een interessante, doch voor zijn doen ietwat normale, rol als Gordon. Katie Holmes is daarnaast een leuke heldin, benieuwd waarom zij niet gewoon mee kon blijven doen in het vervolg. Ook Morgan Freeman doet het zeker niet verkeerd, al blijf ik in de tussentijd wel het idee krijgen dat hij steeds meer eenzelfde soort rol aanneemt in films.

Waar Batman Begins verder in uitblinkt zijn prachtige shots van onder andere IJsland (doorgaand voor Azie) en het imposante Gotham. Doordat we goed te zien krijgen hoe Batman ontstaat, de keuzes die hij heeft gemaakt en hoe hij aan zijn technische snufjes komt, heeft de film een relatief realistisch en veel rauwer karakter dan de voorgaande films uit de reeks. Jammer genoeg blijft het meer bij karakter dan een echt rauwe film, want de vechtscenes zijn ietwat voorzichtig en bloedeloos in beeld gebracht, waardoor het toch echt duidelijk is dat men probeerde een groot publiek te bereiken. Een R-rating had de film wat mij betreft veel goeds gedaan om het helemaal een waar meesterwerk te maken.

Toch is het allemaal zeer genietbaar, zeker een van de betere verfilmingen van deze DC-held.

Veel beter dan verwacht.

Let wel, Batman v Superman: Dawn of Justice is absoluut geen goede film, daarvoor is het script echt te slecht, maar er zit genoeg in de film om van te genieten op een wijze die Man of Steel (een van de saaiste/meest doodse superheldenfilms ooit) niet kon bieden. Op internet wordt er nogal veel gezeurd over Snyder's regiewerk (The Mary Sue noemde het al 'Objectively, this is one of the ugliest movies I’ve ever seen' om maar weer eens overdreven te spreken), maar ik blijf altijd wel fan van zijn kleurgebruik en slow-motion scenes. Man of Steel had voor mij kenmerkend weinig Snyder, hier zie ik veel meer trademark spul om van te genieten. Dat de beste man een goed script nodig heeft blijkt ook, want op deze manier zijn het erg mooie beelden, bij een aantal verschrikkelijk gezapige scenes.

Allereerst het acteerwerk: Affleck is wat mij betreft de beste Batman tot nu toe. Niets ten nadele van de andere Batman acteurs (inclusief West!), maar Affleck toont zichzelf meer dan capabel als de getormenteerde wreker. Goed, die origin story kennen we in de tussentijd ook wel, maar het zijn enkele subtiele nuances die het allemaal intrigerender maken, zoals de leegstaande Wayne-manor, het met Joker-teksten besmeurde kostuum etc.. Jeremy Irons is tevens de beste Alfred tot nu toe, daar kan Michael Caine niets aan veranderen. Gal Gadot was fantastisch en maakt mij tevens teleurgesteld dat er niet meer Wonder Woman in deze film zat, aangezien zij extra goed duidelijk maakte dat er meer vrouwelijke superhelden nodig zijn. Ik bedoel hiermee geen Black Widow (gewoon een mens) of een Scarlet Witch (rare ongedefinieerde superkrachten), maar gewoon een badass vrouw die echt haar 'mannetje' kan staan. Lois Lane had een betere story arc dan in de vorige film en was goed geacteerd, al blijft zij toch een beetje van hot naar her rennen in relatie met Superman. En ja, Henri Cavill blijft voor mij gewoon erg duf, maar dit heeft ook echt te maken met het feit dat Superman als held uitzonderlijk saai is.

De kleine bijrolletjes van onder anderen Hunter, Lane en Fishburne waren prima. Wat ik in dat opzicht echter heel erg miste was de complete over the topheid van Michael Shannon, wiens Zodd eigenlijk het enige leuke was aan de eerste film. Jesse Eisenberg was erg leuk, maar niet als Luthor. Luthor is toch vanouds een imposante man en hier was het vooral Jesse Eisenberg. Leuk, maar niet zo groots als het had gekund. Nu moesten Superman en Batman het vooral hebben van een ongelooflijk afgezaagd eindgevecht met het neefje van Shrek.

Het Batman v Superman-gedeelte zelf was half/half. Vooral wat traag. Jammer, de opzet was tof en er waren enkele mooie momenten, maar in vergelijking met het gave gevecht van Batman tegen de boeven die Superman's moeder gevangen hielden was het te stroefjes. Het is in dat opzicht sowieso jammer dat de hele 'versus' arc op deze wijze vorm wordt gegeven, want de opzet is er met een weergaloze openingsscene gezien vanuit het oogpunt van Bruce Wayne die in de chaos van Zodd's aanval probeert medewerkers te redden uit de ravage, om vervolgens teniet gedaan te worden met het feit dat beide moeders dezelfde naam hebben en Batman hierdoor ineens aan de kant van Superman komt te staan. Slecht schrijfwerk.

Maar ach, belangrijkste verschil met Man of Steel is dat ik me nu niet verveeld heb. Sterker nog, ik heb me erg veel vermaakt. Ik snak door deze film naar meer Wonder Woman en kan niet wachten tot de Aquaman film uitkomt, want de kleine Jason Momoa cameo was veel te kort! De film was niet per se leuk in al zijn neerslachtigheid, maar er gebeurde voldoende en het had een flink aantal goeie scenes (en ook slechte). Of men qua kwaliteit gelijkwaardig aan Marvel kan komen weet ik niet, maar het had zoveel erger gekund.

Ondanks (of dankzij) het stupide verhaaltje, ging de film behoorlijk van start en kwam ik als kijker in een lekkere portie waanzin terecht die een hoop beloofde te worden. Kitano in een gave rol, schoolkinderen die elkaar afmaken (probeer dit in Amerika eens te maken, en dan bedoel ik niet The Hunger Games) op leuke wijze, dat zou in ieder geval toch wel erg leuk moeten blijven. Het jammere is dan echter toch dat de enorme overvloed aan personages en de veelvuldig voorkomende suikerzoete drama niet overal blijft werken.

Daar komt ook nog eens bij dat de film veel te lang duurt en zodoende halverwege wat begint te vervelen. Op het einde veert het geheel wel weer wat op, maar dan heeft het alles bij elkaar ook echt wel te lang geduurd. Persoonlijk had de film ook wel iets gewelddadiger gemogen, want de kills waren nu bij vlagen toch net wat te clean voor wat ze zouden moeten zijn. Alsnog wel een leuke film, maar toch net ietsjes minder dan ik had gehoopt.

Een slechte film die door de zeer matige special effects (crappy CGI en lelijke rubberen modellen) en het lachwekkende verhaal met moeite de aandacht vast kan houden. Er is praktisch geen gore aanwezig en ook de spanning laat het absoluut afweten. Het enige verlossende punt is het acteerwerk van Meyer, Leon en de immer sympathieke Lou Diamond Philips. Hoe dit ooit in de bioscoop is beland blijft me een raadsel.

Geschreeuw dat het een patriottistische of zelfs fascistische film (alsjeblieft zeg mensen, woorden betekenen ook echt dingen) zou zijn, vind ik vrij lachwekkend. Als er nu continu Amerikaanse vlaggen zouden wapperen en men een groot 'America, fuck yeah!' gehalte zou hebben, dan zou je er iets voor kunnen zeggen, maar het enige wat ik zie zijn soldaten die zich als soldaten gedragen. Niet veel verschillend van andere films met soldaten en lang niet zo erg als Michael Bay het met zijn in slow-motion wapperende vlaggen zou doen.

Waar de film natuurlijk uiteindelijk om draait is de actie en die is prima. Het design van de aliens had iets beter gekund en op den duur gaat het gemis aan een beetje karakterontwikkeling toch wat vervelen, maar zodra er vervolgens weer iets wordt opgeblazen maakt het allemaal niet veel uit. Battle Los Angeles is gewoon een ultieme blockbuster, die zeker niet onderdoet voor een Transformers of Battleship. Petje af voor Eckhart, goed acteur die helaas in teveel romantische komedies zet. Hij mag vaker soldaat spelen.

Vanzelfsprekend verwachtte ik al dat Battleship een slechte film zou zijn, de vraag was dan ook voornamelijk of ik hem nog vermakelijk zou kunnen noemen. Het antwoord is hier gelukkig 'ja' op, want tussen de domme grappen, matige verhaallijnen en overdreven Amerikaanse sentimenten blijkt Battleship een behoorlijk spectaculaire onzinfilm te zijn. Het beste te vergelijken met het werk van Michael Bay, en dan voornamelijk Pearl Harbor en Transformers, maar dan net iets minder irritant qua humor en iets minder pretentieus.

Battleship heeft over het algemeen vrij saai acteerwerk en de aliens zien er matig uit, maar de actie is prima verzorgd. Ik zou ook geen enkele andere reden kunnen noemen om deze film te kijken dan als je een voorliefde hebt voor overdreven explosies en grote vaartuigen, want de film heeft ook echt niets meer te bieden, maar waar de film iets te bieden heeft doet het dit prima. Niet teveel zeuren en gewoon lachen, dan gaat het allemaal lekker snel voorbij. Beetje jammer alleen dat Liam Neeson zo verspild wordt en dat Rihanna zoals verwacht erg slecht acteert.

In essentie best een aardige found footage film met enkele leuke schrikmomenten en net genoeg gore om de horrorliefhebber bezig te houden. Het probleem is echter wel dat deze film na een interessante opzet tegen het einde van de film ineens instort en de kijker zonder enige vorm van voldoening achter laat. Het hele principe van een overlevende de film te laten bespreken aan de hand van een Skype interview, is grappig voor een documentaire, maar voor een horrorfilm is het ergens toch funest dat er op hele droge wijze wordt omgegaan met iets wat ogenschijnlijk zo erg zou moeten zijn.

Ik begrijp dat dit een keuze is die men handhaaft om er voor te zorgen dat het allemaal realistisch over komt, maar het medium blijft hier alsnog film. Op het moment dat we een spannend middenstuk hebben, wil ik ook gewoon een derde acte die groots afsluit. Zodra dit ontbreekt, blijf je toch met een wrange smaak achter, daar kan geen strakke broek iets aan doen.

Wel een pluim voor het gegeven en het soort monster, dat was weer eens iets anders.

Onder het mom van 'weer een avondje nieuw gevonden vhsjes kijken' gooiden we gisteravond vol moed (laat het 'goede' maar achterwege) The Bees in de recorder. Precies zoals te verwachten viel bleek het weer pulp van de laagste plank met afgrijselijk acteerwerk, non-existente special effects, een soundtrack die overduidelijk ontworpen is door iemand die doorgaans jingles voor spelshows maakt en een hilarisch verhaal over bijen die uiteindelijk met de mensen proberen te communiceren om hen te vertellen dat ze moeten ophouden met het milieu te verpesten. Hoe treurig het ook klinkt, mensen als John Carradine en John Saxon zijn zelfs voor dit soort werk te goed. Viel af en toe wat te lachen van de pure wanhoop, is verder uitzonderlijk kut.

Deze film zit aan de cocaine.

Vroeger in mijn basisschooltijd keek ik deze film wekelijks, maar op de een of andere manier heb ik hem daarna nooit meer gezien. Nu zo'n 15/16 jaar later is het in ieder geval duidelijk dat ik deze film keek vanwege het feit dat Burton uit alle macht probeert om de aandacht erbij te houden met kleurtjes, hoempapamuziek van Elfman, rare typetjes en vreemde grappen, want een goed script is nergens te vinden. Sterker nog... deze film is wel uitzonderlijk Burton in bijna ieder opzicht, het enige dat ontbreekt is Johnny Depp en Helena Bonham Carter.

Visueel is het allemaal uitzonderlijk kitscherig en lelijk. Felle kleuren worden afgewisseld met crappy belichting en slechte make-up en stop-motion effecten. De acteurs proberen er nog het beste van te maken, maar krijgen alsnog weinig te doen door de absurde dialogen en scenes. Het is quirky en daardoor ben je geneigd om het snel te vergeven, maar het is duidelijk dat Beetlejuice vooral een hit-and-miss film is.

Gelukkig is daar Keaton als het titelpersonage, die zo verdomd veel lol in zijn rol heeft, dat het allemaal prima uit te houden is. Vergelijkbaar met Jim Carrey's uitvoering van The Mask is iedere seconde pure lol, helaas zit hij net te weinig in de film om het allemaal goed te maken. Zodoende kijkt Beetlejuice wel degelijk lekker weg, maar goed zou ik het zeker niet meer noemen.

Grappig dat deze film niet zo'n succes was omdat men moeite had met de 'andere kant' van Clint's acteerwerk. Ik ben een groot Dirty Harry/western fan, maar moet toch echt toegeven dat ik dit verreweg Clint's sterkste rol tot nu toe vind.

De hele setting van de film is leuk gevonden en zorgt voor enkele behoorlijk ongemakkelijke tot vrij enge scenes. Het is nog geeneens per se de amputatie, maar vooral de manier hoe je al voelt aankomen dat het mis zal gaan met de verschillende vrouwen die achter hem aan zitten en waar hij dankbaar gebruik van maakt die voor een hoop spanning zorgen. Jammer dat er door middel van enkele vervelende voice-overs (als de vrouwen denken) ook weer een klein laagje kitsch in de film zit, maar verder komt het geheel door onderwerpen als incest, hinten naar pedofilie, slavernij en de amputatiescene vrij gewaagd over.

De volgende keer zal ik wel weer een western of politiefilm met Eastwood opzetten, omdat deze films toch een minder ongemakkelijk gevoel achter laten, maar het is juist ook dit gevoel dat er voor zorgt dat The Beguiled toch een zeer sterke film is. Petje af voor Eastwood en Siegel, een gouden duo.

Absoluut geen goede film, maar de gemiddelde score hier is weer eens een uitzonderlijke overdrijving van de werkelijkheid. Behemoth ziet er voor een budget van 1.3 miljoen helemaal niet slecht uit, het grote probleem zit hem meer in het feit dat er vrij weinig gebeurt en je weinig sympathie voor de personages ontwikkelt. Grappig verder dat de gemiddelde X-Files en Stargate kijker de omgeving (en een gedeelte van de cast) ook wel zal herkennen, aangezien die afleveringen in Canada met Canadese cast geschoten zijn.

Maar goed, een stuk beter dan de meeste Asylum producties en de special effects mogen er best zijn. Uiteindelijk stelt het allemaal niet veel voor, maar het had zoveel erger gekund.

Heerlijk om te zien dat Steven Seagal des te ouder hij wordt, des te onverslaanbaarder hij blijkt. In Nico en Hard To Kill krijgt de beste man nog een aantal rake klappen, schoten te verduren, maar hier overleeft hij alles zonder ook maar een enkel schrammetje. Beste scenes zijn toch wel het moment waar hij een aantal perfect gemikte pijlen kapotschiet en kapotslaat met een zwaard en dat complete over the top moment waar hij en zijn partner die rondspringende mannen met hun hakzwaarden omlegt.

Ik merkte slechts op enkele momenten echt goed de stuntdoubles op, maar stoorde me er niet echt aan in ieder geval. Het acteerwerk is zoals wel meer het geval is bij DTV 'classics' van Seagal vaak wat ongeinspireerd, maar ik verwachte dan ook een botte actiefilm zonder teveel gezeik.

Gezeik was er wel te vinden in de vorm van een simpel uitgangspunt (ontvoerde dochter) dat ontaarde in een hoop gedoe (zoals Sportingerke al beschreef). Het gebruik van een voodoo man die omver gebeden wordt door een stel boedhistische monikken was dan ook hilarisch alswel te bizar voor woorden tegelijk.

Absoluut geen topfilm, maar van de nieuwere Steven Seagal films zeker niet de slechtste en zelfs bijzonder vermakelijk. Beter dan Out For A Kill, maar zeker niet beter dan Pistol Whipped, vandaar deze score.

Misschien ben ik teveel fan van Beowulf & Grendel uit 2005 van Sturla Gunnarsson om hier echt te van kunnen genieten. Die film pakte de legende ook op een andere manier aan dan Zemeckis, maar lette er daarbij een stuk beter op dat het Beowulf personage nog eer aangedaan werd. De brullende baardaap die Grendel hier naakt bevecht (in de legende gaat hij hem zonder wapens tegemoet) en zichzelf en zijn rijk verkoopt voor een enkele vrijpartij met de 'knappe' moeder an Grendel heeft mijns inziens niets te maken met de held uit het gedicht.

De special effects waren erg goed, maar de vraag blijft de hele tijd waarom we zouden moeten kijken naar een prima nagemaakte Anthony Hopkins in plaats van de echte? Een draak moet inderdaad geanimeerd worden, maar ik zie de toegevoegde waarde van de animaties voor echte acteurs nog steeds niet.

En dan Grendel... de stoere trol verworden tot een jankend kind terwijl zijn afzichtelijke moeder ineens getransformeerd is tot MILF. Hulde voor de originele draai die men aan het verhaal en de personages heeft gegeven, goed vond ik het absoluut niet. Het enige wat ze wat mij betreft prima hebben weergegeven is de immense kracht van de draak. Dat dit zijn zoon blijkt te zijn haalt echter ook dit enkele pluspuntje meteen weer omlaag.

Uitstekende film, waar veel hedendaagse films het vooral van de special effects moeten hebben kunnen we hier vooral genieten van het uitstekende acteerwerk van Butler en Skarsgård. Dat er minder actie in zat dan de meeste mensen het liefste hebben was voor mij in ieder geval geen enkel probleem. Met de uitstekende achtergronden (fuck dat studio blue-screen van King Kong) en goed geplaatste humor erbij geef ik een 4,5

Inclusief cheezy soundtrack (afgezien van de nummers van Neerlands eigen Golden Earring natuurlijk!) is deze film een perfect voorbeeld van de competitieve martial arts films die eind jaren 80/begin jaren 90 hun hoogtijdagen beleefden. Het verloop van de film is zeer voorspelbaar (afgezien van het ietwat merkwaardige einde), het acteerwerk bij vlagen overdreven melodramatisch (Eric Roberts zou iets minder moeten huilen), maar de gevechten mogen er zeker zijn.

Feitelijk gezien zitten er wat haken en ogen aan de gevechten en de gebruikte martial arts. De Amerikanen gebruiken karate, de Koreaanse kampioenen gebruiken Taekwondo, maar de technieken lijken meer op Hapkido (door het gebruik van worpen en grepen) dan op Taekwondo zelf. Het zal me verder een worst wezen, want de gevechten zien er zeer overtuigend uit, maar ik moet de eerste wedstrijd vorm van karate of taekwondo nog tegenkomen waar men iemand die op de grond ligt met de vuist in het gezicht mag rammen.

Maar goed, er zijn ergere dingen. Een aantal acteurs heeft geen martial arts ervaring, maar zetten toch in een aantal scenes overduidelijk zonder stuntdoubles goeie moves neer. Helemaal Eric Roberts komt zeer realistisch over, waar Chris Penn (overigens een zeer irritant personage) toch voornamelijk een stuk logger overkomt.

Het einde kwam ergens vrij onverwacht, en ik vraag me nu nog steeds af waarom Tommy niet gewoon een kleine stoot of trap tegen de buik gaf, daar had hij gewoon een punt mee gescoord en alsnog mee gewonnen... De verbroedering is echter, ondanks alle clichées toch een mooi einde van een film die zeker gezien mag worden als gelijkwaardig aan bijvoorbeeld Kickboxer of Bloodsport.

Grootste probleem is hierbij toch dat de eerste film gewoon een goed geschoten competitiefilm was, waar we hier een slecht geschreven standaard actiefilmpje krijgen waar men toch wel heel erg veel bij heeft afgekeken bij Jean-Claude van Damme's Lionheart. Uiteindelijk is de film zeker wel te genieten, maar die eerste film had uiteindelijk toch een hoop meer (cheezy) diepgang en vooral betere actiescenes. Eric Roberts was in de vorige film behoorlijk melodramatisch, hij schopte in ieder geval nog behoorlijk wat kont, jammer dat zijn actiescenes hier toch overduidelijk tonen dat hij in het echt een behoorlijk matig martial artist is.

Gelukkig doen broertjes Philip en Simon Rhee het nog steeds uitstekend (sowieso leuk om Dae Han terug te zien) en is Ralf Moeller een gave badguy die bij vlagen net iets teveel op Arnold Schwarzenegger lijkt. Daarnaast kostte het me ook even, maar uiteindelijk herkende ik in de alcoholistische oom van Tommy toch Billy uit Predator. Qua casting was er in dat opzicht ook niet veel mis (Patrick Kilpatrick als slechterik is altijd goed), maar de film mist gewoon een beetje bezieling in vergelijking met de eerste film. Dit betekent echter niet dat de film slechter is dan het gros van de jaren '80/'90 martial arts films, het had uiteindelijk toch gewoon iets beter gekund zowel qua verhaal als acteerwerk.