Opinions

Intrigerend hoe ik tijdens Martyrs toch af en toe heb zitten gapen, terwijl Blood On Satan's Claw in hetzelfde horrorfilm weekend toch uiteindelijk een stuk intrigerender en angstaanjagender bleek te zijn. Net zoals de meesten hier had ik wel van deze film gehoord in de documentaire van Mark Gatiss en kan ik nu uiteindelijk zeggen dat ik de drie grote folk/horror films wel gezien heb. Persoonlijk is deze film ook meteen mijn favoriet, al loopt het behoorlijk gelijk op met The Wickerman. De reden hiervan is de constant beklemmende sfeer, het sterke acteerwerk, de prachtige soundtrack en de achtergronden van het mystieke Britse platteland in 17e eeuwse setting.

Vanzelfsprekend is er weinig gore te vinden in deze film, maar enkele momenten zijn toch vrij gruwelijk te noemen. Het moment waar de dokter het duivelshaar bij het meisje van haar been snijdt, zag er in ieder geval vrij realistisch uit, terwijl de beelden van bezeten kinderen die zich in moord en verkrachtingen verliezen ook behoorlijk in your face en realistisch zijn. De openingsscene waar een jonge vrouw doodsbang is van iets in haar kamer, is daarnaast zeer beklemmend en effectief geschoten.

In het begin wist ik nog niet zeker of de film draaide om massahysterie of dat er daadwerkelijk iets aan de hand was. De ontknoping waarbij blijkt dat er inderdaad een demon aanwezig is, gaf echter toch een fijne voldoening, helemaal doordat de heksenjager dit wezen ook echt te zwaard bestrijdt. Misschien is het einde in dat opzicht niet het meest spectaculair, maar het was in ieder geval een passend slot.

Linda Hayden verdient het meeste respect voor de zowel kwetsbare als sadistische, manipulatieve manier hoe zij haar personage vertolkt. Het komt de wanhopige en desolate sfeer extra ten goede, hoewel dit natuurlijk ook deels ligt aan de uitstekende locaties.

Intrigerend weetje: het lied wat er te horen is tijdens een van de scenes waarop de kinderen in de ruine lopen, is gebruikt door de band Mostly Autumn op het nummer The Last Bright Light. Niet dat dit nummer iets te maken heeft met de film, maar het viel me wel meteen op. Wat mij betreft is Blood On Satan's Claw in ieder geval een terechte horrorklassieker en deed hij me ook net wat meer dan de wat statischere Hammerfilms uit dezelfde tijd.

Toch een tegenvaller. Ik weet dat zeuren over de duur door velen als onnodig wordt opgevat, maar als ik na 41 minuten (die aftiteling tel ik echt niet mee) niets te weten ben gekomen over de personages en alleen wat kills heb gezien die helemaal niet zo briljant waren als me was verteld, dan vind ik het toch wat magertjes. De animaties zijn vanzelfsprekend erg goed (al werkte het 3D gedeelte lang niet overal) en op zich was het best interessant dat de film zowel van Engels als Japans gebruik maakte, maar door het weinig verheffende script kwam Saya toch echt voornamelijk over als een chagrijnige Buffy The Vampire Slayer/Blade kloon. Als dit de pilot van een serie was geweest had ik het fantastisch gevonden, als volledige film kunnen ze er wat mij betreft toch niet zo makkelijk vanaf komen.

Maar goed, het verveelt allemaal niet en ziet er gewoon gelikt uit. Bij vlagen wat jammer dat Engelse cast gewoon weer overdreven articuleert, met uitzondering van enkele Ghibli's blijven deze voice-actors toch echt gewoon beter weg uit anime. Ik had alleen een veel groter gorefestijn verwacht dan hier werd geleverd, wel een hoop bloed, maar meer dan wat sneetjes kregen we ook niet te zien. Alles bij elkaar uit te zitten, het had alleen zoveel meer kunnen zijn.

1997? Ik zou zweren dat de film toch eind jaren '80/begin jaren '90 gemaakt was vanwege de soundtrack en cinematografie. Afgezien van de wat gedateerde look is het wel weer op en top genieten met deze ultieme b-film. Gary Daniels als martial artist als forensisch psycholoog is onrealistisch, maar wel heerlijk gespeeld, terwijl ook Chuck Jeffreys een briljante rol neerzet als goochelende politieagent. Darren Shahlavi is heerlijk over the top als geflipte moordenaar met een superioriteitscomplex, toch vreemd dat ik hem eigenlijk pas de laatste Mortal Kombat reeks ken, hij kan verdraaid veel!

De regie van Tony Leung Siu Hung doet erg veel aan typische Hong Kong cinema denken. Soms wat sprongen met touwtjes, maar tegelijkertijd lekker ritmische vechtscenes die het niet hoeven te hebben van honderden cuts, maar goed laten zien wat er gebeurd. Natuurlijk is het in vergelijking met Hong Kong klassiekers als Once Upon A Time In China of Iron Monkey allemaal iets amateuristischer, maar dit soort films vallen dan ook niet onder hoogwaardige cinema. Verdomd leuk is het echter wel. Zeker een van de meest vermakelijke Daniels films!

Ik ben het hier behoorlijk mee eens, al lijkt mijn score iets anders te doen vermoeden. Dit is na Dungeon Siege mijn tweede Boll film, maar waar ik laatstgenoemde erg saai en langdradig vond, was ik hier toch tevreden over de vaart. Het script mag dan niet bijster goed zijn, zolang de actie goed is en ik me kan vermaken met een hoog foutheidsgehalte ben ik tevreden.

En hoe fout was deze film... acteurs die er geen van allen zin in leken te hebben (nou ja, Kristanna Locken deed het relatief goed, al kan ik met haar verschijning iets minder kritisch hebben gekeken), een raar verhaal, soms ietwat vreemde keuzes van het filmen van scenes en personages die te cartoonesque voor woorden zijn. Daar stond echter tegenover dat de Roemeense achtergronden werkelijk prachtig waren. Het feit dat de gehele film behoorlijk grauw en duister geschoten is, zorgt ervoor dat de naargeestige sfeer extra goed uitkomt. Tel daar nog eens bij op dat er geen humor aanwezig is (geen bedoelde humor iig) in de hele film en je hebt een zeer duister werkje.

Door deze duisternis waren de actiescenes in potentie onduidelijk, maar dat viel me behoorlijk mee. Ik snap de kritiek op de choreografie persoonlijk niet zo, omdat er een prima combinatie van dramatisch/over the top en realisme benaderd wordt. Mensen vliegen niet door de lucht (dat was pas echt belachelijk geweest), al kunnen sommigen van hen wel interessante semi martial-arts bewegingen die net niet te onrealistisch zijn om het te belachelijk te maken.

Dan kom ik nu op de rauwheid van de actie: zwaarden die duidelijk door mensen heen steken, doorgesneden kelen, afgehakte ledematen en een grote hoop bloed zorgen ervoor dat het horrorelement goed naar voren komt. Ik vreesde voor Buffy the vampireslayer actie waar iedereen tot as uiteen valt, maar ik was aangenaam verrast door de hoeveelheid gore.

De special effects zelf mogen dan niet van Michael Bay niveau zijn (over een regisseur gesproken die ook gebashed wordt), binnen het budget heb ik er weinig kritiek op. Tuurlijk is het geen topniveau, maar het overtreft met gemak een hoop films die toch als beter gezien worden. CGI wordt niet overmatig gebruikt, terwijl de standaard transformatie van mens naar vampier (met groter wordende tanden en vervormde gezichten) verbazingwekkend soepel verliep.

Het ongeinteresseerde acteerwerk en rommelige script zorgen voor een smet op een film die verder zeker het bekijken waard is voor de mensen die niet te veeleisend zijn. Ik vergeef Boll de fouten, helemaal door het interview met hem wat ook op de disc te vinden was heb ik, ondanks dat ik maar twee films so far heb gezien, een hoop respect voor de man gekregen die zich verder nergens wat van aantrekt. Benieuwd of deel 2 de geringe kwaliteit van deze film ook heeft, ik betwijfel dat dan weer wel.

In ieder geval een stuk beter dan Bloodsport, al moet ik zeggen dat ik van niemand (zelfs niet van meneer Whittaker) fatsoenlijk acteerwerk heb gezien. Waar het hier voornamelijk om draait zijn de gevechten en de algemene sfeer, die ondersteunt door afgrijselijke jaren 80 pop behoorlijk cheezy overkomt.

Ondanks het grote kazigheidsgehalte waren de gevechten in de meeste gevallen zeer behoorlijk gedaan. Geen Hong Kong stijl-gevechten waarbij mensen tegen muren rennen en op ladders tegen elkaar vechten, waardoor het realiteitsgehalte hoog bleef. Interessant om verschillende stijlen als Tai-boksen, Karate, American Wrestling, Kung Fu, Ninjitsu en Taekwondo tegen elkaar te zien (hoewel ik toch ook graag aikido erbij had gezien, je kunt niet alles hebben ).

Tuurlijk is het verhaal te verwaarlozen, is het acteerwerk afgrijselijk en zijn de dialogen tenenkrommend; de vraag is of het eigenlijk ook maar iets uitmaakt? Bloodsport pretendeert nergens een oscarwinnende film te zijn, maar is er gewoon op uit martial arts in al haar schoonheden te tonen en slaagt daar wat mij betreft prima in.

Toch is dit absoluut niet mijn favoriete Jean-Claude film omdat het acteerwerk gelukkig uiteindelijk beduidend beter werd in zijn carriere en de actie iets afwisselender, want hoe leek de Kumite als omgeving is, het maakt het geheel door het gebrek aan afwisseling in omgeving misschien wat saai. Dit alles zorgt ervoor dat ik Bloodsport een goeie voldoende geef en hem zeker nog vaker zal kijken, maar ik bij mezelf ook wel weet dat het niet het echte topwerk is waar Van Damme toe in staat is.

Ach, het viel me allemaal best mee. Niet alleen is Bernhardt hier een beter acteur dan Jean-Claude van Damme was in deel 1, qua vechttechnieken doen ze ook niet veel voor elkaar onder. Wat deze film ten opzichte van deel 1 had was meer (vaak goed uitgevoerde) actie en beter acteerwerk, het script daarentegen was echter compleet belachelijk.

Bloodsport mag dan misschien wat meer eeuwigheidswaarde hebben (en een betere soundtrack en cinematografie), Bloodsport 2 is een meer dan waardige lowbudget martial arts flick.

Veel minder erg dan verwacht. Na op imdb al enkele discussies gelezen te hebben over het naakt en het feit dat de twee kinderen wel eens neef en nicht zouden kunnen zijn, viel het me al helemaal mee hoe sympathiek de relatie tussen de twee hoofdpersonen is en hoe weinig choquerend en exploitatief het naakt eigenlijk was. In dat opzicht kwam het allemaal vooral 'gezellig' over, zal wel weer puriteins Amerika geweest zijn waar men er daar allemaal over viel.

De film had met Basil Poledouris in ieder geval een goede componist in dienst. De soundtrack is bij vlagen wat overdreven aanwezig, maar de thema's zijn mooi en ondersteunen de situaties prima. De omgevingen zijn ook erg mooi, evenals de vele shots van de lokale fauna.

De film kabbelt verder wel erg veel voort en er gebeurt gewoon niet veel. Na de dood van Paddy gaat het de kids gewoon erg voor de wind en groeien ze wel erg clean en netjes op. Een beetje meer spanning (iets meer gedaan met haaienaanvallen of inboorlingen) was bij vlagen toch een betere keuze geweest. Daar komt ook bij dat het acteerwerk gewoon godsgruwelijk slecht is over de gehele linie.

Al met al alsnog veel beter dan ik had verwacht, voor een mierzoet drama (met happy ending ook nog) had ik veel erger verwacht.

Hele vreemde film.

Ik heb deze film vroeger wel meerdere malen half gezien op de Middelbare School als de docent te lui was om les te geven, maar ik heb nooit echt heel veel meegekregen van waarom deze film nu zo populair is. Allereerst: wat een verschrikkelijk acteerwerk van praktisch de hele cast! Serieus, Belushi was zeer aardig en Akroyd kon erger, maar de cameo's van alle artiesten (uitzondering Ray Charles) waren werkelijk waar verschrikkelijk! De scene met Areta Franklin is een van de meest pijnlijke momenten die ik sinds tijden in een film heb meegemaakt en dat zegt na alle Police Academies toch echt een hoop.

Maar ja, de film toont met betrekking tot de muziek en de actie wel erg veel kwaliteit. Het hoge budget verbaast me niets in dat opzicht, de achtervolgingen zijn weergaloos en moeten zodoende ook een behoorlijke duit gekost hebben als het aankomt op het laten crashen van politieauto's. Ook alle momenten waarop Carrie Fisher weer iets komt slopen/kapot schieten/opblazen zorgen voor een hoop spektakel.

Ik had moeite om te bepalen wat voor soort humor deze film verder op mikte. Absurdisme? Parodie? Slapstick? Echt goede grappen heb ik verder niet opgemerkt in ieder geval, meer interessante situaties die zeker amusant en grappig te noemen zijn. Hier komt ook nog eens bij kijken dat ik voor een film die 'The Blues Brothers' heet wel verbazingwekkend weinig blues te vinden was. In dat opzicht leek deze film qua soundtrack meer op The Commitments, al had die film een betere soundtrack, cast en humor. Minder spektakel, dat wel.

Uiteindelijk mag ik deze film best, maar heb ik misschien de portie jeugdsentiment hier niet achter staan die het voor mij echt goed maken. Want serieus, het verschrikkelijke acteerwerk van 90% van de cast, daar kun je toch moeilijk langs kijken?

Een film die gedurende de volle 135 minuten een glimlach op je gezicht tovert en laat behouden, zonder hierbij te lang te lijken te duren. Uiteindelijk heeft het geheel nog het meeste weg van een hele vrolijke musical of videoclip, want het script zelf stelt niet heel veel meer voor dan een groepje schavuiten die tegen het gezag trappen. Het acteerwerk is echter zo natuurlijk en de muziek zo heerlijk swingend dat het allemaal niet deert.

Frost blijft een monsterlijk figuur, maar zit zo goed in zijn vel dat het aanstekelijk werkt. Nighy is altijd een genot met zijn boonstaak figuur en Hoffman houdt zichzelf uitzonderlijk goed staande te midden van de compleet Britse cast. En dan Kenneth Branagh met zijn heerlijke conservatieve opvattingen en uiterlijk, weergaloze performance!

Mooiste scenes zijn wat mij betreft het moment waar twee van de DJ's elkaar uitdagen en de mast beklimmen en het moment waarop de zender officieel illegaal wordt en na een kleine stilte alsnog doorgaat met uitzenden. Hoe feitelijk deze film is zal me worst wezen, het is gewoon een ultieme feel-good movie die zoveel voor jong als oud geschikt is. Met uitzondering van wat naakt dan, maar goed, als kinderen ook al naar dodelijk geweld kijken, waarom niet af en toe iets vlezigs?

Het is nu in de tussentijd weer een flink aantal maanden geleden dat ik Bohemian Rhapsody in de bioscoop zag en een maand sinds ik hem nogmaals op blu-ray herkeken heb. Als Queen-adept (wat die band voor mijn geliefde powermetalgenre heeft betekent, is niet te onderschatten) was ik enthousiast en huiverig van tevoren over een bewerking en heb ik ook meerdere malen bij mezelf nagedacht over hoe belangrijk historische accuraatheid nu precies is voor een dergelijk verhaal en of een goede performance alleen voldoende is.

Ik weet het nog steeds niet echt.

Toegegeven, alle momenten dat de band in volle glorie te zien is en de muziek voor zich spreekt, zit ik als fan te genieten. Niet alleen van de grote hits, maar ook van een kraker uit hun (stiekem veel interessantere) beginperiode als 'Keep Yourself Alive' krijgen we mooie scenes mee. Ja, de bandleden lijken allemaal op hun echte counterparts qua uiterlijk en ik heb meerdere malen goed kunnen lachen. Rami Malek doet goed zijn best en komt qua looks en intonatie goed uit de verf. In de tussentijd valt het me wel op dat hij erg traag en weinig gevat overkomt. Kijk de historische beelden er maar op na: Freddie was verdomd ad rem en vele malen humoristischer dan hij nu overkomt.

De manieren hoe men drama creëert waar er geen drama was ergert me oprecht wel. Songs die buiten het juiste jaartal gespeeld worden, kan ik me niet te druk over maken, maar de manier hoe Live Aid wordt afgedaan als 'oh shit, Queen redt de dag!' en hoe de band kennelijk uit elkaar lag ten tijde van een supersuccesvolle The Works tour ergeren me echt flink. Ook hoe zowel de homoseksualiteit en AIDS van Mercury even op het einde naar voren komen, om daarna alsnog met een soort van happy ending af te sluiten... zeer geforceerd en niet nodig. Stiekem hoop ik dan ook nog op een vervolg waarbij ze gewoon gedurende The Miracle t/m Made In Heaven zijn echte einde weergeven om me dan even de juiste gevoelens van tragiek mee te geven.

Toch oogde de film verzorgd en was Wembley gewoon een prachtig stuk. Goed acteerwerk, fijne muziek en goeie regie. Maar verdomd als de film niet te glad, klinisch en emotieloos op me over kwam.

Tot ik een nieuwe dvd-speler heb gekocht (waardoor ik Seom tenminste wel kan afzien) blijft Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom de enige Ki-duk Kim film die ik tot nu toe heb gezien en waarop ik kan baseren dat de beste man van regisseren in ieder geval veel verstand heeft. Deze film oogt door de ietwat goedkope beeldkwaliteit dan niet helemaal perfect, maar de sfeervol gekozen shots en de sereniteit die het geheel uitstraalt, is zeer plezierig te noemen.

De eerste drie acts zijn overduidelijk het beste door het samenspel van monnik en leerling. Het moment waarop het kind bijvoorbeeld de stenen aan de dieren bindt en vervolgens met de consequentie in zijn hart moet leven dat enkele van de dieren hieraan sterven, geeft een mooi vooruitzicht op de zware toekomst die hij tegemoet zal gaan, maar ook de liefde tussen hem en het meisje op latere leeftijd, zijn mooie ontwikkelingen. In de vierde act gaat Kim mijns inziens dan ook de fout in door een open deur in te trappen als hij het cyclische karakter van het boeddhisme in beeld wil brengen en hij hiermee eigenlijk alleen voor mensen, die nog geeneens een oppervlakkige kennis van deze religie hebben, een interessante plotwending maakt. De laatste act is in mijn ogen dan helaas ook overbodig.

Wat wel erg leuk is, zijn de details zoals het feit dat in ieder seizoen een ander dier op het eilandje aanwezig is, die de film absoluut een geslaagd project maken. In dat opzicht vind ik de film dan ook vooral mooi, echt diepgaand vind ik hem in vergelijking met bijvoorbeeld Japanse cinema dan ook niet echt.

Blij dat de film voorbij is. Ik herinnerde me dat ik hem tien jaar geleden had gezien, toen boeide het me redelijk, maar vandaag de dag is het alleen maar irritatie over de afgrijselijke soundtrack, het complete gebrek aan spanning en de vervelende acteerprestaties. Ik ben een Denzel Washington liefhebber, maar zelfs zijn (redelijke) rol is niet voldoende om de film van een voldoende te voorzien. De obsessie van velen met Jolie heb ik al helemaal nooit begrepen: ze is helemaal hier weinig aantrekkelijk en acteert zeer standaard.

Het motief van de moordenaar interesseerde me niet, de moorden die hij pleegde waren al evenmin interessant. Allemaal heel veilig, geen bloed te zien, waardoor de hele impact van de moorden helemaal wegviel. De oninteressante regie maakt het geheel helemaal af: werkelijk niets in The Bone Collector springt boven de grijze middelmaat uit.

Goed, echt een slechte film is het ook niet, daarvoor oogt het allemaal te verzorgd, maar ik heb weinig gevonden wat me uiteindelijk heeft doen genieten. Had zoveel beter gekund.

Mmm, ik had het allemaal toch wat minder serieus verwacht. Ik hoopte een zelfbewust slechte horrorfilm die ondanks het minieme budget nog met wat leuke gore of situaties op de proppen zou komen, maar uiteindelijk is het toch net weer te voorspelbaar en humorloos, daar verandert zelfs een zogenaamd blaxploitation icoon niks aan.

De film lijkt verder een combinatie van wat Silent Hill, House On Haunted Hill en wat standaard slashers en slaagt er zelfs op enkele momenten in wat sfeer te creeeren door leuk camerawerk of interessante gore. Jammer dat dit slechts momenten zijn, want over de gehele lijn is het allemaal toch net iets te pretentieus en zijn de special effects toch net te slecht. Een leuke verwijzing naar The Thing en een cameo van horrorqueen Dee Wallace Stone zijn toch niet genoeg om daarnaast over het afgrijselijke acteerwerk heen te komen, want de acteurs lijken op geen enkel moment echt bang te zijn, terwijl het serieuze script dit wel van hen eist.

Jammer, had meer ingezeten.

Na het zien van deze film verwachtte ik al een verwoede discussie over de aanwezigheid van de bijbel, een hoofdpersoon die hem uit zijn hoofd kent en door God gezonden wordt en een slechterik die het boek wil hebben om macht uit te oefenen. De tegenstelling van Eli en Carnegie, die beide om eigen redenen het boek willen hebben maakt de film voor mij in ieder geval verre van zwart/wit, aangezien hiermee duidelijk wordt uitgelegd dat er een onderscheid is in misbruik maken van geloof en het geloven zelf. Ik ben een overtuigd agnost en heb de film bekeken met een atheistische vriend (om even het standpunt dat religieuze mensen deze film beter zullen vinden dan niet-religieuze mensen te ontkrachten) en we waren beiden zeer verheugd over het eindresultaat.

Sowieso zou ik een onderscheid maken tussen 'religie' en 'geloven'. Er is een verschil tussen comfort en troost uit een boek halen en het en masse volgen van deze tekst onder de leiding van een priester of dominee. Carnegie is duidelijk op weg een religie te starten als onderdrukking van het volk, om hun vrije wil in te perken, terwijl Eli de 'oorspronkelijke' boodschap van liefde en hoop weer naar de mensen wil brengen. Zoals ik al zei, ik ben niet religieus, maar erken de waarde van het geloven in 'iets' hogers voor de mens, om de schijnbare zinloosheid van het bestaan zoals men in deze film leidt, te boven te komen.

Mijn visie uitgelegd hebbende begin ik nu dan echt aan mijn recensie.

Enkele mensen noemden de Fallout spellen al en nadat ik het derde deel gespeeld heb (als enige deel in de reeks) moet ik het er inderdaad mee eens zijn dat de film qua look veel van deze game wegheeft. Verder waren er vanzelfsprekend invloeden van de Mad Max films en zag ik ook enkele verwijzingen naar Amerikaanse westerns en Japanse samoerai-films (het feit dat Eli uiteindelijk blind blijkt, iets waar heel veel aanwijzingen voor zijn, doet daarnaast wel heel erg aan Zatoichi denken). Het kleurenfilter is melancholisch, maar oh zo mooi, en geeft de wanhoop van de verwoeste wereld perfect weer. Sterker nog, ik herinner me niet dat ik ook maar enige vorm van kleur eruit zag springen, tot het einde waar men de beschaafde wereld weer vindt.

Het acteerwerk zat wel goed. Ik vind Denzel Washington sowieso een van de weinige niet-opgepompte acteurs die een perfecte actie-rol kan neerzetten (zie Man On Fire), zonder ook maar een moment onrealistisch over te komen. Dat hij voor deze film daarnaast alle Eskrima-vechtscenes zelf deed, maken mijn respect voor deze man alleen maar groter. Mila Kunis was daarnaast helemaal een aangename verrassing. Buiten een aardige voice-over in Family Guy heb ik haar in That 70's Show en American Psycho 2 altijd een bijzonder vervelend actrice gevonden, maar hier bewijst ze dat ze ook in staat is een volwassen rol op zich te nemen. Oldman vond ik persoonlijk erg goed en meer maniakaal dan de meeste slechteriken in Hollywood films (*kugh* The Joker *kugh*).

De actie was wonderschoon geschoten. In het begin toen Eli de bende straatrovers/verkrachters te lijf ging was ik verbaasd over de perfecte combinatie van soepele bewegingen, hard handen- en voetenwerk en het bloed wat ons ook niet bespaard werd. Het waren echter niet alleen de martial arts die goed naar voren kwamen, ook de shoot-out in het huis van het bejaarde kannibalen stel was wonderschoon gefilmd. Vooral de camera-beweging die al om de kogel draaiend van het geweer naar het huis ging was werkelijk prachtig geschoten.

Uiteindelijk viel de hoeveelheid van dit soort scenes wel mee, maar geen moment is me dit hinderlijk tegen de borst gestoten. The Book Of Eli toont uiteindelijk meer geweld in de lange shots van het bedorven landschap en het armzalige volk wat zich in de ruines huisvest. Wat de film uiteindelijk voor mij vooral zei, is dat een sprankje hoop deze woestenij leefbaarder zou maken dan het nu was, en mede daarom voelde ik me geen moment beledigd door scenes waarin Eli met Solara bidt of uitlegt hoe God hem geleid heeft. The Book Of Eli is nog net geen perfecte film, maar voor mij wel een van de redenen waarom ik zo ongelooflijk veel van films houdt.

Deze film is ab-so-luut niet goed te noemen, in welke context dan ook. Soms zijn de martial arts erg goed de twee broers op het einde maar soms ook hilarisch slecht (zo goed als de rest van de film). Het acteerwerk is nonexistent, de special effects lachwekkend en het verhaal zit vol met gaten.

En toch moet iedereen deze film gezien hebben, juist omdat er zoveel te lachen valt '(Power is like a slice of cake, which has to be eaten!') De one-liners zijn slecht, de acteurs lijken geen van allen acteertraining te hebben gehad en de 'erotische scene' tussen hoofdrolspeler en zijn vriendin is hilarisch knullig. Meestal beoordeel ik films meer op vermaak dan op kwaliteit, maar in dit geval kan ik, hoe grappig de film ook is, niet ontkennen dat hij wel heeeel erg slecht is. De twee sterren zijn er om mensen niet af te schrikken deze toch te kijken, want als je wil lachen zit je absoluut goed.

Ik geef toe dat ik door de afgrijselijke cover en het in eerste instantie weinig interessante gokverhaal niet veel verwachtte, maar na enig aandringen van een vriend die vertelde dat het echt een leuke film was heb ik toch toegegeven. Gelukkig maar, want ondanks het in mijn ogen ietwat matige begin met vervelend geedite beelden, ontrafelde zich al snel een behoorlijk spannende film, met de nodige humor. Het was echter vooral het fantastische spel van Johnny Galecki die de film zeer genietbaar maakte.

Ondanks deze punten waren er in de vorm van de cartoonesque maffiosi en de soms erg onrealistische gebeurtenissen enkele minpunten aanwezig, maar geen van allen waren ze echt hinderlijk. Sympathiek filmpje.

Zo'n typische film waarvan ik altijd heb gezegd: 'meh, die kijk ik nog wel een keer als hij op tv komt'. Blij dat ik er geen geld voor heb betaald, want een succes was dit niet. Butler komt toch een stuk beter tot zijn recht als actieheld dan als komisch talent, terwijl ik Aniston (die doorgaans toch wel wegkomt met dit soort rollen) zeker ook beter heb zien acteren. Een leuke outfit maakt iets goed, maar het maakt geen film. Het script is dan ook wel werkelijk verschrikkelijk, geen enkele tekst komt gemotiveerd of geinspireerd over. Dan is er verder nog een halfzacht misdaadverhaal die de hele bounty hunt compleet obsoleet maakt en eigenlijk ook geen moment enige vorm van interesse bij me opriep. Tel hier nog een aantal onuitstaanbare bijpersonages bij op en het moge duidelijk zijn dat The Bounty Hunter op werkelijk ieder vlak faalt. Wederom een bewijs dat ik geen fan ben van romantische komedies.

The Bourne Identity had met zo'n hoog budget echt de mogelijkheid een leuke actiefilm te zijn, maar valt uiteindelijk wegens algemene saaiheid bijzonder door de mand. Matt Damon komt geen moment over als een huurmoordenaar, maar lijkt meer op een sulletje uit een studentenvereniging, terwijl een actrice als Franka Potente amper de mogelijkheid krijgt om iets met haar ondankbare rol te doen. Af en toe wat explosies en vooral slecht gesloten actiescenes (met zulk camerawerk kan iedere idioot er uit zien als een volleerd vechter, jammer dat het alleen nergens op lijkt), maar geen moment wordt er ook maar iets van spanning opgewekt. Het kijkt allemaal vooral makkelijk weg, helemaal omdat het script geen ruimte over laat voor diepgang of iets anders wat ook maar enige vorm van interesse voor de personages laat opwekken. The Bourne Identity blijft uiteindelijk niet veel meer dan typische Hollywood actie zonder enige inhoud.

Scriptschrijvers, laat die drugs nu eens liggen! Door de ruimte kunnen reizen op basis van het feit dat je popcorn in de magnetron laat poppen? AAARGH! Na het rampzalige The Brave Little Toaster To The Rescue komt The Brave Little Toaster Goes To Mars iets minder hard aan, maar alsnog is het een grove belediging voor de intelligentie van zowel kinderen als volwassenen. Zoetsappige kutliedjes over baby's (ook wel 'het kleine Baasje!' genoemd), achterlijke scripts over gehoorapparaten die vanaf Mars de Aarde willen vernietigen, een pleidooi voor hoe lief mensen zijn voor hun spullen(?) en een compleet uit het niets komende scene met een hippieballon die Woodstock heeft meegemaakt en nu zonder te knallen door de ruimte zweeft: gekker moet het niet worden. Dat de animaties nog steeds abominabel zijn mag de pret vooral drukken, want het is nog steeds onooglijk eerste klas. In dat opzicht is deze film slechts een halve ster beter dan het origineel vanwege het feit dat we ons nog de pleuris hebben kunnen lachen over hoe achterlijk het script is, maar wederom raad ik iedereen aan deze film vooral te laten liggen als je je kinderen een leuke dag wil bezorgen.

Gore troep waar kinderen vooral niet aan blootgesteld dienen te worden.

Het Dappere Broodroostertje was altijd al een beetje een 'vergeten' Disney personage, maar nu ik de twee vervolgen op een van onze gezellige 'kijk nu weer eens wat voor vhs we gevonden hebben!- filmavondjes gezien heb, weet ik precies waarom. De gehele reeks zit vol met vervelende personages, liedjes die de plank compleet misslaan, abominabele animaties (dit is gemaakt in 1997?) en een script wat als schrijfopdracht op de basisschool nog afgekeurd zou worden.

Er gebeurt praktisch niets in de hele film. Ja, er is gedoe met een missende scriptie van 'het baasje' en een hulpje van 'het baasje' wat zonder enig motief kennelijk een hekel aan dieren heeft (waarom werk je dan in een asiel?) en ze daarom maar probeert te verkopen aan het Tartarus Laboratorium (om maar even aan te geven dat hier slechte dingen gebeuren, de eigenaars van zo'n testlab hebben er vast over nagedacht hun werkplaats de naam van de Grieksche onderwereld voor slechteriken te geven). Gelukkig is daar de oude computer Wittgenstein (lol) die probeert mensen hiervan op de hoogte te brengen, waarna de vriendjes met zijn allen de dieren kunnen redden.

Zoetsappige, onlogische troep. Ja, ik weet dat het een kinderfilm is, maar als mijn kinderen dit achterlijke script zouden trekken, weet ik zeker dat ik gefaald ben als opvoeder. Dat Disney het heeft gewaagd dit soort troep uit te brengen.

Goed, heb ik dat ook weer eens gezien. Een leuke soundtrack en een enkele goeie scene nagelaten is dit een typisch geval van 'ik had er bij moeten zijn'. Nu vooral een collectief slechte acteurs/actrices met over the top personages en een regisseur die niet weet of hij nu een grappige of serieuze film wil maken. Het serieuze gedeelte levert de enige goeie scene op, de openbaring over waarom iedereen daar zit, maar verder is het vooral ergeren hoe verschrikkelijk de characters van een Judd Nelson of Ally Sheedy zijn. Laatstgenoemde krijgt nog even een cliché make-over om het lelijke-eendje-blijkt-mooie-zwaan-cliché weer eens naar voren te halen, terwijl ik me ook nog goed heb geergerd aan de zoveelste keer dat Amerikanen niet lijken te begrijpen wat marihuana nu precies met je lichaam en geest doet. Een product van zijn tijd en zonder de nostalgische blik amper de moeite waard.

Brenda Starr is de vrouwelijke Hudson Hawk, waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat de film zo godsgruwelijk slecht is dat het tegelijkertijd weer een avant-garde kunstwerk op zichzelf wordt. Ik vraag me zo hard af of Brooke Shields van zichzelf zo slecht acteert, of dat dit echt de bedoeling van de regisseur was, maar het eindresultaat is om van te huilen van het lachen zo slecht. Timothy Dalton, de beste man, is de werkelijk de enige die een performance geeft die enigszins de moeite waard is, al vraag ik me bij hem nu in de tussentijd ook af om wat voor reden hij in dit soort films beland. De beste man is een van mijn favoriete James Bond acteurs, maar met uitzondering van Hot Fuzz en die films zie ik hem iedere keer in gigantische troep voor komen.

Goed, Brenda Starr is een journaliste die vaker van pakje wisselt dan Lady Gaga en zichzelf op de een of andere manier mooi kan blijven houden, zelfs als ze in de Amazone-rivier is gevallen of over daken heeft moeten springen terwijl ze achterna gezeten wordt door Russen. In dat opzicht is Brooke Shields een perfecte actrice voor deze rol, want ze heeft met haar grote blauwe ogen en krullen een perfect poppengezicht voor het plastieken personage wat ze moet spelen. Ze is een stripfiguur die ineens besluit dat ze geen zin meer heeft om naar haar ontwerper te luisteren en prompt verlaat ze de strip, waarop de tekenaar haar achterna moet gaan in de wereld binnen de strip om haar over te halen weer terug te komen. Waar dit allemaal op slaat is compleet onduidelijk, maar in al dit absurdisme blijft de film wel intrigeren.

Van cartoonesque Russen, tot Timothy Dalton als Braziliaan met Brits accent die als Zorro met een ooglapje op een paard in de jungle verschijnt, van auto's op raketbrandstof tot een op krokodillen surfende Shields: de opeenvolging van bizarre scenes houdt zo weinig steek dat het te verbazingwekkend is om te stoppen met kijken. De film verandert vaak van setting en biedt steeds een breed scala aan kleuren, flauwe grappen, mislukte slapstick en achterlijke personages, dat het gewoon onmogelijk is de slechtheid niet als bijzonder grappig te ervaren. Er zitten zoveel pijnlijke mislukte grappen in, dat deze mislukkingen op zichzelf weer geslaagd te noemen zijn en dat is iets wat toch knap is.

Onmogelijk goed te noemen, maar ergens maakt dat de film juist zo geslaagd. Als je Hudson Hawk niet aan kunt, moet je deze film vooral links laten liggen. Kon je om die film met een pijnlijk gevoel nog steeds lachen, dan zal Brenda Starr je geen windeieren leggen.

Nee, daar wordt je niet vrolijk van. Een inzage in de psyche van drie agenten die allen om verkeerde redenen steeds dieper en dieper in waanzin vervallen staat vanzelfsprekend niet garant voor een lachfestijn, maar zo tragisch had ik ook niet verwacht. Niet dat dit uitmaakt, want het maakt de film alsnog behoorlijk intrigerend en vooral goed geacteerd. Richard Gere is doorgaans voor mij de acteur die ik mijd door associaties met Julia Roberts films, maar hier laat hij zien dat hij prima in staat is een serieus personage neer te zetten. Snipes en Cheadle zijn eveneens sterk, maar het is toch voornamelijk Hawke die met zijn moreel dubbelzinnige personage een fantastische rol neerzet.

In een bepaald opzicht is het makkelijk om het script als ietwat zwak uitgewerkt op te merken, mede doordat het einde waarop de drie elkaar eindelijk treffen, ietwat geforceerd over komt, maar door het ijzersterke acteerwerk maakt dit eigenlijk niet zoveel uit. Misschien wat weinig actie voor de mensen die een harde politiefilm verwachten, maar een erg fijne zit voor de mensen die vooral willen genieten van sterke karakterontwikkelingen.

Een film die lijdt onder een zwakke opening, enkele matige CGI-effecten en vervelende personages, maar tegelijkertijd ook zeer goed weet te vermaken. Een absoluut sterk punt zit hem voor mij toch wel in het feit dat er ook vrij duistere scenes in de film zitten, die toch verder gaan dan de standaard Hollywood-scenario's. Een kind dat wordt opgegeten door een paard of een ander kind wat na onder de modder te hebben gezeten het gezicht verliest, dat zijn toch momenten die erg sprookjesachtig over komen, aangezien deze verhalen in essentie griezeliger en naargeestiger zijn dan Disney ons vaak doet geloven.

Verder enkele vervelende typetjes die toch echt net te over the top zijn. Stormare doet zijn best, maar heeft gewoon een vervelend personage om neer te zetten, terwijl ook de complete Engelse cast die de Fransen vertegenwoordigd erg overdreven gemaakt is. Belluci is eveneens matig, maar hoeft gelukkig niet teveel te zeggen. Nee, dan doen Damon, Headey en vooral Ledger het toch een stuk beter.

Na de langdradige introductie wordt het toch echter wel snel een stuk leuker en kleurrijker, waardoor de film toch goed uit te zitten is. Niet het beste werk van Gilliam, maar het kon zoveel slechter.

Met Bullet To The Head benadert men een film die veel beter de jaren '80/'90 sfeer uitademt dan The Expendables en The Expendables 2 ooit zouden kunnen produceren. De soundtrack alleen al met zijn zompige bluesrock ademt een fantastische sfeer die er meteen voor zorgde dat ik me in de bioscoop lekker thuis voelde.

Stallone is op zijn pre-pensioensleeftijd daarna nog steeds een ongelooflijke baas met de stoere oneliners en krachtige uitstraling. Jason Momoa is daarnaast een van mijn favoriete opkomende acteurs als het aankomt op de nieuwe generatie actiehelden: hij ziet er stoer uit, kan acteren en komt in de vechtscenes altijd fantastisch over. Helemaal het eindgevecht tussen hem en Stallone was een stuk spannender dan het gevecht van Stallone vs. Jean-Claude van Damme in The Expendables 2 door de setting en het gebruikte wapentuig. Geef die gast meer rollen, maar zorg er dan voor dat de films ook eens hits zijn, want Bullet To The Head is net als Conan helaas weer een film die hem niet veel verder zal helpen.

Sung Kang was helaas een complete miscast. Het is bekend dat de producers hem in de film wilden om een groter publiek te trekken dan het geval was geweest met Thomas Jane, maar Jane kan wel acteren en zou totaal niet over komen als het doetje dat Kang hier nu neerzet. Daar komt ook nog eens bij dat men om de een of andere vreemde reden niet gekozen heeft voor een paar grapjes over Aziaten, maar Stallone de hele film racistische opmerkingen laat maken die bij vlagen gewoon ongepast over komen. Dat is erg jammer, want de manier hoe Stallone praktisch geheel de rest van de cast afblaft, is ook grappig.

De actie bestaat uit vele shoot-outs, explosies en vanzelfsprekend wat vuistgevechten. Het eerder genoemde gevecht tussen Momoa en Stallone is erg fijn, maar bij het saunagevecht faalt de regie helaas met vele close-ups en rare cuts, die het ritme uit de scene halen. Dat is wel jammer, want Stallone staat zijn mannetje en komt op de momenten dat de camere de actie wel goed vastlegt erg gaaf over. Dit is echter een klein minpuntje, want de actie oogt in ieder geval wel altijd intens, helemaal omdat men die R-rating met veel gevloek en headshots lekker heeft benut.

Christian Slater had overigens ook een erg leuke bijrol. Ik ben niet altijd even gecharmeerd van hem als acteur, maar kon hier toch erg lachen om de wezelige rol die hij speelde. Sarah Shahi was daarnaast een lust voor het oog en acteerde zeer behoorlijk. Haar wilde en onverzorgde uiterlijk gaf samen met de soundtrack en de omgeving een sterke indruk van een broeierige sfeer die films als The Last Boyscout en Cobra vroeger ook al hadden.

Bullet To The Head is wat mij betreft een hit. Jammer dat de box-office resultaten het tegendeel bewijzen, want kennelijk is oldschool actie echt niet populair meer. Mocht dit de laatste film zijn die Stallone ooit zou maken, dan is het in ieder geval voor mij wel een erg fijne actiefilm die niet onderdoet voor een hoop oude klassiekers.

Overduidelijk een film die het nooit bij een groot publiek had kunnen halen, maar ik heb er toch bijzonder van genoten. De bordkartonnen achtergronden en foute bigband/swing muziek zijn fantastisch, terwijl enkele personages (en dan bedoel ik vooral de fantastische Kevin McKidd) ook zeer aangenaam zijn. De film lijdt echter gewoon gigantisch aan het flauwe en warrige verhaal en het feit dat het geheel te lang duurt.

Visueel valt er echter weinig op aan te merken en ik ben kennelijk ook de enige die zich wel vermaakt heeft met de vele actiescenes. Natuurlijk is het lang niet zo goed als het gros van vergelijkbare scenes uit de Aziatische cinema, maar ik zie tegelijkertijd niet in hoe deze film door bijna iedereen de grond in wordt geboord als zijnde warrig geschoten: ik vond het persoonlijk zeer duidelijk.

Gackt (geen idee wie het verder is, maar hij zag er uit als een stereotype bishonen man) komt goed weg met de aikido/kendo/karate geinspireerde martial arts scenes, maar zoals wel vaker bij dit soort films blijkt nog al snel dat Aziatische acteurs als ze krampachtig Engels spreken rampzalig klinken. Harrelson viel wat tegen en eveneens vroeg ik me af wat Moore hier deed, maar Pearlman en Hartnett waren erg geslaagd. De voiceovers van Mike Patton waren daarnaast bij vlagen hilarisch.

Bunraku is een film die je moet liggen, mij lag hij in ieder geval wel. Het had echter nog een behoorlijk stuk beter kunnen zijn.

De trailer van deze film was toentertijd niet veel meer dan een aantal shots van de personages die zinnen uit de film zeggen, maar zonder context kon ik echt niet achterhalen waar het nu precies over moest gaan. In dat opzicht is het heel fijn dat de film eigenlijk ook niet echt ergens over gaat: de personages stuntelen zich door een rij ogenschijnlijk ongerelateerde gebeurtenissen heen, waarna de film uiteindelijk afsluit met een briljante rol van J.K. Simmons die even samenvat dat we helemaal niets van het geheel geleerd hebben. Dat de personages eigenlijk allemaal strontvervelend zijn maakt dan weer niets uit, de situaties zijn op typische Coen-wijze al hilarisch genoeg om door onsympathieke figuren heen te kijken.

Clooney was overigens voor mij veruit de beste acteur van de film, wat is het toch heerlijk om te zien hoe die gast zo fijn de draak met zichzelf kan steken. Hetzelfde geldt overigens ook voor Pitt, al was hij toch lang niet zo sterk als zijn collega. Ook de rest van de cast functioneerde overigens prima, tot de kleinste bijrol aan toe. Net niet zo hilarisch als een Oh Brother Where Art Thou en vanzelfsprekend inferieur aan The Big Lebowski, maar alsnog een van de grappigere films van de afgelopen jaren.

De film is absoluut geen gore-festijn met goedkope schrikeffecten, maar een sfeervol en goed uitgewerkte suspense horror. Het acteerwerk is erg fijn en de nachtelijke scenes zijn dermate sfeervol geschoten dat de film ook in visueel opzicht niks teleur stelt. Wat betreft gore valt het allemaal wel mee, maar de suggestie van verlamd onder de grond getrokken worden om daar te liggen rotten tot de wezens besluiten je op te eten is wat mij betreft al meer waard dan een portie darmen.

Het creature design is ook fijn. Meestal in dit soort films krijgen we veelvuldig shots van snelle wezens die overduidelijk gespeeld worden door mensen in pakken, of is het allemaal zo vlot geedit dat het niet opvalt dat er iemand met een pop heen en weer beweegt, maar in deze film worden de monsters op een fijne, trage manier in beeld gebracht, zij het nooit op een manier dat het overduidelijk acteurs of poppen zijn.

Een fijne aanrader, wat traag voor de gore-freaks, maar een mooie zit voor de liefhebber van suspense-horror.

Een prachtige film over kalverliefde, waarbij ik me heel goed kan voorstellen dat hij een hoop mensen niet ligt, maar hij kwam mij op een positieve manier juist erg bekend voor. De animaties van de achtergronden, de lucht en de ruimte zijn weergaloos en komen levensecht over, jammer dat de mensen hierdoor zelf wat ongeraffineerd en simpel geanimeerd over kwamen. Tevens jammer dat we aan het einde ineens een werkelijk belabberde j-pop track voorgeschoteld die het verhaaltje even simpel samenvat, het was juist het feit dat er relatief weinig dialogen of uitleg in de film zaten, die de spaarzame momenten van tekst sterker maakten.

Dit neemt allemaal niet weg Byôsoku 5 Senchimêtoru een prachtige film is die me doet terugdenken aan mijn eigen jeugd en de 'liefdes' die ik als kind ervoer. De film raakt hier mede door de prachtige pianomuziek, een gevoelige snaar en deed me terugverlangen naar een tijd waarin liefde nog zo romantisch was. Aan de andere kant vind ik het einde, waarin de hoofdpersoon vrede vind met het feit dat hij en zijn jeugdvriendin niet meer bij elkaar zullen komen zoals ze vroeger dachten erg verfrissend en sterk.

Uiteindelijk net niet het meesterwerk wat ik aan de hand van de trailer dacht dat het zou zijn, maar een erg sterke film is het alsnog wel.