Opinions

Het begin van het einde.

En dus het begin van Emmerich.

Niet dat alles wat hij aanraakt een vergulde drol blijkt, er zijn een paar uitzonderingen. En hiermee zette hij zichzelf dus op de kaart in Hollywood.

Ook voor Van Damme en Lundgren klassiekers in hun lange rij DTV. Want de heren hebben nogal wat reut op hun naam staan.

Dit is een aardig onderhoudend en soms zelfs vermakelijk actie-filmpje wat een aantal duffe momenten kent. De grapjes op het eind qua one-liners zijn welkom, maar er had ook eerder wel wat meer humor mogen worden gebruikt.

Redelijk.

Nostalgisch verlangen.

Naast het saaie kleurgebruik, de standaard actiescènes en de algehele malaise die van Van Damme’s gezicht lijkt af te druipen, is dit vooral een belediging voor het aardige eerste deel uit het begin van de jaren ’90, vorige eeuw. Ook al geen hoogvlieger, maar wel eentje die minder geplaveid en saai overkwam. Het redelijke deel een nog eens opzetten is in elk geval een beter plan. Zelfs de paar redelijke minuten met Lundgren kunnen dat nostalgische verlangen alleen maar beamen.

Doorsnee.

Redelijke thriller die goed de kunst heeft afgekeken bij anderen. Tegen het eind ontspoort de film wat in ongeloofwaardigheid.

Geen buil.

Een verloren geheugen wekt al decennia mysterieuze filmpjes op die zich prima laten mengen met het thrillergenre. Vele beroemde regisseurs hebben met succes dit thema ingevuld, maar vaak met meer suspense en minder voorspelbaarheid dan deze enigszins onderhoudende thriller heeft te bieden. De zijplotjes lijken er soms bij de haren te zijn meegesleept en een en ander ligt er soms iets te dik bovenop. Een echte buil vallen wordt moeilijk, maar de regisseur zijn andere kopie van een bekend thema pakte met Orphan qua huiverfactor net ietsje beter uit.

Redelijk.

Geen geniale film, maar wel een vermakelijke. E.e.a. heeft te maken met het feit dat als je deze met het verstand enigszins uitgeschakeld bekijkt, hij bij vlagen redelijk spannend is. Met name Liotta is lekker op dreef. Goed.

Anders betekent niet beter.

En ookal verdienen de makers i.i.g. een klein beetje respect vanwege de niet clichématige invalshoek etcetera. Mijns inziens valt er, op een paar actie-scenes na, verdomd weinig te genieten van dit filmpje.

Dit hangt nauw samen met het sentimentele en slecht uitgevoerde verhaaltje. Hoe origineel het idee ook is.

Hoskins zorgt samen met Li's ballet voor enig verschil, maar dat is allemaal veel te mager in het geheel.

Dos.

Aardige thriller met een sublieme Garcia. Voorzien van de verplichte thriller-ingrediënten en niet altijd even sterk, maar spannend en onderhoudend. Goed.

De naam van Henson doet ons vermoeden dat het hier om iets goeds gaat, Glover doet immers ook mee? Helaas pindakaas. De animatie is beneden de maat maar, veel belangrijker, het verhaal is erg simpel en zit vol flauwe grappen. De characters weten niet te boeien en alles is ontzettend voorspelbaar. Je kunt deze direct overslaan ookal is hij misschien wel leuk voor de allerkleinsten. Matig.

Werkende clichés.

Washington zorgt voor wat sjeu tijdens deze formulefilm met spanning. Doordat de hyperactieve Scott de regie voert, is het camerawerk flitsend. Dat werkt hier goed, omdat het weinig kan afleiden van het simpele en voorspelbare verhaal. Het geeft de film juist dat extra beetje vaart. Soms werken clichés.

Redelijk.

Deze visie op Hitler's nadagen kon wel eens dichter bij de waarheid liggen dan menig andere, mede door zorgvuldige research en nauwkeurige bronnen. Toch is de film niet altijd even boeiend, een geweldige Ganz ten spijt. De film is misschien geen meesterwerk, maar hij absoluut goed.

Het ondenkbare denkbaar.

Ondanks het hoge Hollywoodgehalte en de aanwezigheid van Jackson, geeft de film stof tot nadenken. Hierin mist e.e.a. tevens zijn doel omdat het drama soms geforceerd aanvoelt en het thrillergehalte niet ten goede komt.

De titel insinueert dat de gemiddelde Amerikaan nog steeds oliedom is, maar iemand die het nieuws volgt weet allang dat niets meer ondenkbaar is. Onevenwichtig filmpje dat de vaart er goed in houdt en erg onderhoudend werkt.

Goed.

Bijzondere actie-film die Van Damme weer terug zet in het zadel. Dit moet een van zijn beste films zijn. Rauw en goed.

Mooie misdaadthriller die omhoog wordt getild door zeer sterke vertolkingen van Connery en DeNiro. DePalma levert met deze wederom een goede film af.

Rommelige thriller met uitgemolken thema. Vanaf de eerste minuten zeer voorspelbaar en té vaak ongeloofwaardig.

De griezelscenes zijn redelijk spannend en de film weet redelijk de aandacht van de kijker vast te houden. Echter iets meer dan gemiddeld zat er niet in. Dertien in een dozijn..

Zinema

Mierzoet.

Maar wel leuk. Mede dankzij de schitterende animaties.

Het verhaaltje verdient misschien geen schoonheidsprijs qua duurzaam sentiment, maar het werkt wel. Toch maakt dit de film tevens een beetje onevenwichtig. Zet dan een beetje door zou ik zeggen. Maar nee hoor, er moet voor de kleintjes wel een voorspelbaar avontuur in. Inclusief de lieve beestjes, waarvan ik de pratende honden een iets te lang uitgesponnen gimmick vond.

Dat alles is natuurlijk prima, want dit is in 1e instantie gewoon een kinderfilm. Maar het doet mij wel nieuwsgierig worden naar een volwassener film van Pixar. Wie weet, misschien ooit.

Geen Monsters Inc. of The Incredibles, maar genoeg vermakelijk en voorzien van een schitterende soundtrack.

Helaas alleen de 2D-versie gezien..

Goed.

Pyromaan Perry.

Dat de knotsgekke reggaeproducer Perry voer voor een vermakelijke docu zou kunnen zijn is helder. Dit 'levensverhaal' is echter veel te onevenwichtig. Even instabiel als de man zelf. Niet voor niets zit de sticker van de legendarische Lee op deze productie. Perry praat namelijk een hoop onzin. En dus wacht de geïnteresseerden een nogal surrealistische kijkervaring. Eentje over een man die intrigeert en afstoot tegelijkertijd.

En afgestoten wordt er. Met name wanneer 'Scratch' - met zijn kinderen op schoot nota bene - de interviewer meldt dat hij leeft om te neuken. Hij wauwelt en grinnikt dat het zijn missie is om zoveel mogelijk seks te hebben of iets dergelijks. Eerlijk, maar eng. Eng genoeg om jezelf af te vragen of een willekeurig andere opa wel zulke vieze dingen mag zeggen met kleintjes op zijn schoot. Zonder schaamte en recht in de camera. Knettergek.

Maar dit is Perry. En die stak niet voor niets ooit zijn eigen studio op Jamaica in de fik. Zijn zeer succesvolle studio. Hij deed dat omdat hij dacht de duivel in huis te hebben gehaald. Een goede reden om de boel op te fikken overigens, maar de personificatie van het kwaad zag hij echter in de vorm van -onder andere - de beroemde reggaeformatie The Congo's. Blowende rasta's die geen vlieg kwaad deden. Geen satanistische rockers in elk geval.

Het werd Perry waarschijnlijk allemaal te veel en hij kon niet langer omgaan met de druk als vooraanstaand producer, in combinatie met een - zelf opgelegde - enorme werkdruk onder continue invloed van drank en marihuana. De letterlijk bij hem inwonende zwervers en ander volk begonnen hem ook al meer te irriteren. Dusdanig dat de dood van Marley, die iets soortgelijks overkwam in zijn huishouden, zag als welverdiende rust voor de zanger.

Naast deze tenenkrommende uitspraak over zijn oude muziekvriend Bob, die hem zelfs niet had laten vallen nadat Perry zijn muziekrechten had verkwanseld, doet Perry er nog een paar. Zichzelf van geen kwaad bewust. Inmiddels wonend in Zwitserland met zijn geplastificeerde blonde dame, die opvallend genoeg buiten beeld wil blijven. Misschien schaamt ze zich wel voor de vergane glorie. En terecht, want wat een deceptie.

Een ieder die een hedendaags concert van de eens zo grote kapitein van The Black Ark Studio heeft bezocht of kon zien op een DVD, weet het al lang: De Upsetter is slechts een schimp van wie hij was. Het schoolvoorbeeld van waarom ook muzikanten rekening moeten houden met een pensioengerechtigde leeftijd. Al was bij Perry de VUT waarschijnlijk ook nog te laat. Met zijn uittocht uit Jamaica ging het hard achteruit. Hard.

En dus staat de Discodevil heden ten dage vuilnis op te fikken in de Zwitserse sneeuw, oversekst en onsamenhangend pratend de zwarte rook inademend onder het motto 'maar ik rook tenminste niet (meer)'. Het misstaat hem niet. En zo houdt hij zijn eigen legende in stand. Perry is een idioot. Misschien hoogstens een geniale gek. Maar zijn muziek is nog gekker. Om preciezer te zijn: zo'n beetje al zijn muziek is gewoon té gek. Vooral die uit zijn Jamaicaanse tijd. Met vriend Bob en al die anderen.

Veel wijzer wordt de gemiddelde kijker niet van deze docu. Del Toro's commentaarstem stopt ergens halverwege het verhaal en vele facetten blijven onbelicht. Een asociaal onderonsje tussen Perry en een Amerikaan die hem niet herkent komt net zo makkelijk voorbij als de prachtige opnames van een Lee op de toppen van zijn roem. Nog voordat hij veranderde in een pyromaan die muziek verruilde voor vuur. Zonder muziek blijkt Perry bovenal een psychiatrisch patiënt.

Een vreemde hofnar. De dwaze koning die zichzelf kroonde. Maar ook een muziekheld. Bovenal een muziekheld. Ondanks deze documentaire en de pijnlijke beelden. Een held. Al doet het pijn. Iemand die mede verantwoordelijk was voor reggae en de stroomversnelling in de carrière van The Wailers. De karakteristieke componist en producer van zoveel moois. Die Perry, daar hadden we graag wat meer over geweten. Niet over zijn pratende alter ego. Perry mag niet praten. Het zou hem verboden moeten worden.

Redelijk.

Griezelige gynaecoloog.

Een zeer merkwaardige documentaire die middels kleine toneelstukjes in vreemde decors de kijker moet voorlichten. Sommige situaties zullen best herkenbaar zijn voor het gemiddelde koppel, maar de curiositeit druipt hier van af. Hilarisch wordt het helemaal als de expert, inclusief zijn pijp, zich er tegen aan bemoeit vanuit een gezellige woonkamer. Goed bedoelde maar achterhaalde gekkigheid dus, waarbij zelfs een griezelige gynaecoloog wordt gefilmd tijdens het aanbrengen van een spiraaltje.

Redelijk (om met name cultredenen).

Claustrofobisch kat- en muisspel.

Onverwacht vermakelijk is Urban Explorer. De Duitse griezelfilm moet het vooral hebben van de claustrofobisch aandoende ontdekkingstocht door de tunnels van Berlijn. Maar ook het tweede gedeelte van de film waarin een griezelig kat- en muisspel wordt gespeeld met een schmierende Max Riemelt, weet af en toe kippenvel op te wekken.

Goed.

Eventuele enigma’s.

Regisseur Jordan Peele, die verdienstelijk debuteerde met de griezelfilm Get Out, komt hier met een bovennatuurlijk verhaal op de proppen. Wie houdt van de Black Mirror reeks of wat ouder is en The Twilight Zone vroeger vermakelijk vond, zal zich geen buil vallen aan Us. De fans van de filmmaker zijn eerste prent wellicht wel. Want dit is totaal iets anders.

Waar zijn debuut voor velen verrassend was, zal ook hier voor menigeen het mysterie het sterkst werken. Want wat is er aan de hand? Volslagen gekte die de regisseur al met zijn openingsteksten over tunnels en gangen tracht te verklaren en waarbij hij op het einde al helemaal uit de bocht vliegt. Met een twist die te slap voor woorden is. Gelukkig is de rest net leuk genoeg.

Het heeft verder weinig meer om het lijf dan een 'home invasion flick' met sciencefictionrandje. Door het allemaal mooi in beeld te brengen en een enigszins raadselachtige introductie te geven, zou je bijna alle clichématige horrorgekte die erop volgt willen slikken. Alleen al vanwege het mysterie dat erachter zit. Goed gedaan dus. Sowieso technisch gezien kundig en vanwege het hoge tempo voldoende vermakelijk. De eventuele enigma’s dekken de slappere scènes en voorspelbaarheid helaas niet volledig af.

***

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Ninjaflop.

Kuo-Ren Wu noemt zichzelf ook wel Danny Wu. Hij is nog niet zo gek als 's werelds slechtste (ninja-)regisseur Godfrey Ho, die wel 20 aliassen op zijn naam heeft staan. Het lijkt er echter wel op dat Wu met dezelfde crew werkt als Ho. Dat levert lelijk camerawerk en belachelijke acteerprestaties met de overbekende dubs op. Toch is dit, qua vechtchoreografie, iets beter als het werk van montagemonster Ho. Maar het houdt niet over.

Slecht.

Bij vlagen zeer grappige komedie van de geweldige Zemeckis, maar niet altijd even sterk, Russell ten spijt. Redelijk.

Deze misdaadfilm met schitterende vertolkingen van de sterrencast en een sterk verhaal is, met name dankzij het grandioze einde, zeer goed.