Opinions

Uitstekende film met uitmuntende cast. Sfeervol en visueel sterk. Het verhaal steekt leuk in elkaar en de spanning wordt prima gedoseerd. Zeer goed.

Vermakelijk (onofficieel) vervolg op The Fugitive. Moet een van de betere Snipes-flicks zijn, maar Jones draagt de film echt. Veel aktie en de film blijft onderhoudend. Enorm clichématig, edoch redelijk.

Imagine no CIA.

Bob Marley kon er over mee praten. Hij werd notabene neergeschoten in de roemruchtige jaren '70. De US behandelde Jamaica als een hedendaags land in het Midden-Oosten. Puppets on a string dus.

De boodschap van Lennon was van eenzelfde strekking als die van de Rastafari. Als het systeem niet naar ons toekomt, komen wij naar het systeem. Zo vredelievend mogelijk, dat wel. Dat het systeem bestond uit een paranoïde president die misschien zelfs wel enger was dan Bush, hielp ook mee. Lennon was geen lafaard. Maar Nixon en de CIA pasten bij elkaar als Hoover en een jurk. En dus werd Lennon geschaduwd en getapt. En tegengewerkt.

In dit mooie tijdsdocument maken we het allemaal mee. Alsof we er zelf bijzijn. Soms zijn de zijplotjes ietwat onnodig of blijven ze te lang ergens hangen, het maakt het geheel er weinig minder door. De briljante muziek rond het geheel naar boven af.

Zeer goed.

Gele genre.

Deze typische Giallo en tevens regisseur Dario Argento's regiedebuut ontleent zijn klassiekerstatus onder andere aan de mooie beelden en het moeilijk te voorspellen who-dun-it aspect. Ondanks zijn meer dan veertigjarige leeftijd verloopt het detectiveverhaal omtrent een onderzoekende getuige van een mysterieuze moord anno nu nog steeds vlotjes. Het acteerwerk is niet sterk en de filmmaker zelf zou later pas echt op stoom komen, maar ook dankzij de muzikale ondersteuning van Ennio Morricone en het eerder genoemde tempo blijft een en ander onderhoudend. Een behoorlijk goed debuut dus. Voor liefhebbers van het 'gele genre' sowieso een must.

Goed.

Lief en grappig.

Maar in beide opzichten nèt niet sterk genoeg.

Wat vooral opvalt is het 'kuiken' dat rechtstreeks gejat lijkt van 'For The Birds', een briljant Pixar-voorfilmpje. De humor is aardig, maar ook vaak voorspelbaar. Dat geldt tevens voor de mierzoete moraal, al hoort die nu eenmaal bij sprookjes. Gelukkig doet de animatie niet veel onder voor de vroege Blue Sky-producties.

Redelijk.

Fantastische vocabulaire.

Dat sommige mariniers bijna traantjes wegpinken tijdens het behalen van de eindstreep heeft misschien wel te maken met de zesenhalfjes in plaats van negens. Zoals men vroeger 'vooruit met dat kadaver' schreeuwde naar de soldaten, is tegenwoordig dat woord schijnbaar vervangen voor 'kut'. De EO had nog wel zo vroom alle ‘Godslasterlijke teksten’ weggepiept. En 'kut' valt daar natuurlijk niet onder, hoe heilig dat lichaamsdeel voor menigeen ook moge zijn. Gelukkig heeft de bullebakkende opleider een fantastische vocabulaire.

Het is leuk om te zien dat de drilinstructeurs wel heel graag willen, maar defensie tegenwoordig eveneens gebukt gaat onder een steeds maller wordende maatschappij en een tekort aan manschappen. De docu doet de mariniersopleiding wel wat tekort waarschijnlijk, maar er mocht schijnbaar naast het bivakkeren weinig anders worden gefilmd. Het blijft natuurlijk leuk om jongens te zien veranderen in kerels d.m.v. tucht en discipline. Al krijgen ze van de luit maar een zesje of iets meer, ze veranderen vast wel in ruimere voldoendes.

Goed.

Tijdperkthema.

Deze postapocalyptische SF-actiefilm kent een vrij voorspelbaar verloop. Dit in tegenstelling tot een aantal beroemdere genregenoten uit hetzelfde tijdperk, met hetzelfde thema. Maar deze film richt zich dan ook iets minder op het verhaal of acteerwerk, ondanks de aanwezigheid van de uitstekende Max von Sydow.

Het scenario is simpel en zonder het mooie camerawerk en de twee beroemde hoofdrolspelers zou dit werkje hoogstwaarschijnlijk nogal doorsnee zijn. De vele vechtscènes met Brynner zijn best aardig, maar juist de finale stelt nogal teleur in uitvoering. Desondanks is dit een onterecht ‘vergeten’ en vermakelijk filmpje.

Redelijk.

Overbodige maar enigszins onderhoudende Italiaanse Vietnamfilm. Het acteerwerk is slecht en de soundtrack lachwekkend. De titel is ronduit beschamend maar zal in Italië een hoop mensen de bios in hebben gelokt. Dit filmpje mag niet in de schaduw staan van The Deerhunter. Matig.

Spielberg's succes.

L'Ultimo Squalo is een vrij belachelijke rip-off van het meesterlijke Jaws. In tegenstelling tot die film ontbeert deze zo'n beetje alles wat je nodig hebt om te kunnen boeien. Het is een optelsom van slecht acteerwerk, slechte filmmuziek, een zeer goedkoop uitziende haai en een slappe, spanningsloze uitvoering van het overbekende verhaal. Dan is Orca uit '77 een betere keuze qua mee-lifters op Spielberg's succes.

Deze haai verandert vaker van kleur dan een toverbal en wordt zelfs af en toe vervangen door een overduidelijke dolfijn. Wanneer je denkt dat het niet veel gekker kan worden blijkt ook het accent van de Robert Shaw-kloon aan verandering onderhevig te zijn. Met uitzondering van het camerawerk valt hierdoor bar weinig te genieten van deze overbodige film. Gewoon overslaan dus en Jaws weer eens opzetten.

Matig.

Klein draakje.

En dat heeft te maken met het aardige gegeven dat verneukt wordt door een slechte uitvoering en tergend slecht acteerwerk, met name door Yustman. Veel cliché's en voorspelbaarheid zorgen voor weinig tot geen schrikmomenten maar een heel klein beetje sfeer zorgt nog voor wat lucht. Het verschrikkelijke Hollywood-einde helpt uiteindelijk het laatste restje om zeep.

Zeer gemiddeld griezelfilmpje.

Shyamalan kón het wel.

Het is zeker knap dat je na een geniale film als The Sixth Sense wederom weet te scoren met een misschien nog wel mysterieuzer verhaal. Jackson is volledig op zijn plek, maar met name Willis acteert erg sterk. Langzaam zuigt deze spannende en sfeervolle film je naar binnen, om je niet meer los te laten.

Fuck Heroes, zo moet het zijn.

Meesterwerk.

Schaamteloos.

Eigenlijk zie je het al aan het lettertype tijdens de opening. Dit kon wel eens heel vervelend worden.

En helaas werd het dat ook. Er gebeurt het eerste uur helemaal niets. Er zit geen enkele spanning in de film en de 'gore' is er niet. Tevens zijn de dialogen tussen de twee hoofdrolspelers allesbehalve fijn. De uiteindelijke kannibaal is ook uiterst lachwekkend. E.e.a. is lelijk gefilmd met af en toe een aardig shot.

Zulk broddelwerk kom je tegenwoordig niet zo heel vaak meer tegen.

Beledigend slecht.

Leuke komedie met Candy. Met de verplichte dosis sentiment, maar keurig in balans met de, soms, hilarische grappen. Candy is erg sterk. Goed.

Maniakale montage.

Deze psychedelische potpourri van vreemde toneelstukjes en ander absurdisme, wordt ondersteund door een geniale score van Zappa en de zijnen. Totaal niet afgestemd op de beelden, maar voor wie de trip toestaat zal toeval niet bestaan. Met dank aan de maniakale montage.

Goed.

Ludwigs laatste.

Uncle Sam is niet de film geworden die naadloos aansluit op het obscure ouvre van Jake La Motta’s neef: regisseur William Lustig. Het ontbeert namelijk dat gruizige sfeertje dat het pornoverleden van de filmmaker verraadt. Dat foute onderbuiksausje dat in combinatie met zelfspot en humor de Maniac Cop, waar deze film een beetje naar riekt, van een heuse serie voorzag.

Amerika’s beroemdste icoon is echter niet zo griezelig als een dolgedraaide agent die de donkere steegjes van New York afschuimt, in de hoop slachtvee te doen leegbloeden. Uncle Sam voelt vooral als een slap aftreksel van de maniakale diender. Gelukkig biedt het laatste half uurtje, rijkelijk te laat, nog een beetje vermaak middels wat gemoord. Veel houdt het echter niet over.

Lustigs laatste is dus een weinig interessante afsluiter van een carrière die zo sterk begon met Maniac. Van die titel verschijnt overigens een remake, waar de regisseur zich gelukkig ook een beetje tegenaan bemoeit. In 2013 moet deze film verschijnen. Wie weet zet het hem aan om zelf toch nog eens iets te regisseren. Het kan niet veel minder worden dan Uncle Sam.

Doorsnee.

Grimmige Gene.

Ted Kotcheff is de regisseur van First Blood, maar dit is andere koek. Deze voorloper van 'Rambo: First Blood Part II' en 'Missing in Action' ontbeert geen Stallone of Norris. Sterker nog, de grimmige kop van Gene Hackman blijkt prima op zijn plek in deze onderhoudende oorlogsfilm, waarin een oud legercommandant op zoek gaat naar zijn vermiste zoon in Vietnam. Hij omringt zich voor deze missie wel met allerhande Braddock's en Rambo's.

Goed.

Jammer.

Wat jammer is aan deze horrorfilm uit Australië, is dat hij veel te onevenwichtig is om sterk te zijn. En dat is balen, want ondanks het lage budget is er voldoende creativiteit aan boord van het duo regisserende broers. Ze mochten zich gelukkig revancheren met het betere Daybreakers, maar deze mix van humor en SF/ horror kent te veel onlogica, stemmingsveranderingen, irritant geschmier en gekopieerde oneliners dat het vanzelf begint te storen. Om van de lelijke CGI en het ridicule einde nog maar te zwijgen.

Matig.

Onderhoudend en realistisch oorlogsdrama met een sterke cast. Nolte excellereert. Goed.

Matig vervolg op het ook al niet meesterlijke deel een. Echter waar dat deel nog redelijk vermakelijk en onderhoudend was, lijkt dit een soort van herhalingsoefening. Gemiddeld.

Zand.

En dan ook nog eens los zand. Op zich is dit jammer want de film doet haar uiterste best intelligent te zijn. Door de domme uitvoering blijft het geheel slechts onderhouden maar nimmer verbazen of intrigeren. De overmaat aan twists en het onnatuurlijk opgeklopte broeierige sfeertje helpen ook al niet mee. We hebben dit soort filmpjes al tig keer eerder gezien maar nergens wordt het niveau van een The Last Seduction o.i.d. bereikt.

Het idiote einde is overigens lachwekkend slecht. De soulliedjes zijn wel weer leuk.

Gemiddeld.

Ondanks de potentie blijkt dit onoriginele verhaaltje met slechts drie acteurs alle geijkte paden te bewandelen en kansen te laten liggen. De cast doet zijn best maar de voorspelbaarheid en clichématigheid nekt de film. Toch is de film enigszins onderhoudend. Gemiddeld.

Ietwat onevenwichtige, sfeervolle horrorfilm. Het verhaaltje is onderhoudend maar heeft weinig om het lijf. De actie-scenes zijn vaak verre van origineel. Enigszins vermakelijk maar nooit hoogstaand. Redelijk.

Beeldschone Beckinsale.

Vermakelijke nonsense waarin de weerwolven opnieuw de confrontatie aangaan met de vampieren. Twilight op anabolen met een scheut Resident Evil, waarbij de beeldschone Beckinsale flink huishoudt in dit volledig over de top spektakel dat ook nog eens sfeervol is. Kijkt weg als een lekker stripboek, maar dooft iets teveel als nachtkaars.

Goed.

Deel 3.

Niet dat deel 1 zo'n hoogvlieger was (deel 2 gemist), maar dit is toch van een iets minder niveau. Het verhaal is ietwat zwakjes, evenals de CGI. Toch onderhoudt de film absoluut en zit er een redelijk sfeertje in. Echt goed wordt het helaas niet.

Gemiddelde fantasy-griezelfilm.

Kidman's kijkersbedrog.

The Undoing is een ietwat tegenvallende miniserie, waarin je vrij snel doorhebt wat pas veel later wordt bevestigd. Eigenlijk gebeurt er sowieso weinig opzienbarends en dan duurt het wachten erg lang. Gelukkig zijn Hugh Grant en Donald Sutherland aan boord, want ook qua acteerprestaties valt er verder weinig te genieten. Sterker nog; elke keer als hoofdrolspeelster Nicole Kidman in beeld komt moet je je als kijker bedwingen niet in lachen uit te barsten. De actrice is inmiddels dusdanig strakgetrokken dat ze enkel nog acteert met haar ogen. Je moet het zien om te geloven, maar het leidt enorm af.

Je vraagt je gaandeweg af of regisseuse Susanne Bier à la The Wrong Man aan kijkersbedrog doet, maar zelfs die mindere Hitchcock is een meesterwerk vergeleken met deze veel te lang uitgesponnen misdaadfilm. Want het verhaal wordt nogal onnodig opgerekt, waardoor het uiteindelijk weinig boeit wie nu eigenlijk de moordenaar is. Het teleurstellende slotstuk doet ook nog eens enorm gekunsteld aan. De cliffhangers van elke aflevering boeien meer. Het lijkt de makers aan lef en originaliteit te ontbreken, want er had veel meer gezeten in The Undoing.

**

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Prachtige en sfeervolle western van Eastwood. Hackman steelt de show maar de rest van de cast is tevens uitmuntend. Aanrader en zeer goed.

Originele onzinnigheid.

Dat Unfriended in eerste instantie best spannend is, valt moeilijk te ontkennen. Wanneer een groepje vrienden, dat via een gezamenlijke videochat met elkaar is verbonden, plotseling wordt lastiggevallen door een onbekende bezoeker, voelt dat allemaal best realistisch aan. Het thema cyberpesten - dat heden ten dage helaas nogal actueel is - wordt op overtuigende wijze aangesneden en het Hitchcockiaanse effect van een minimaal decor weet hier goed te werken. Ondanks het noemen van de griezelgrootmeester is dit geheel eigentijds en volstrekt andere koek. Maar beklemmend is het wel.

Vernieuwend ook een beetje, ondanks eerdere filmpogingen die de monitor een prominente rol gaven. Doordat de focus vooral blijft op het scherm, heb je als kijker al snel het gevoel mee te doen. Het tempo ligt ook lekker hoog, misschien wel te hoog voor echt oude kijkers, die amper snappen hoe snel de jeugd iets kan aanklikken en hoe behendig men eigenlijk is met een computer. Voor de jeugd van tegenwoordig herkenbaarheid alom dus. Fijn ook dat Youtube, Facebook etc. ook gewoon hun eigen naam hebben. Het komt het realisme alleen maar ten goede.

Toch had de film vele malen sterker kunnen zijn. Ergens halverwege begint de overdaad aan klikken op een computerscherm in combinatie met een iets te simpele stalker, die het stel tegen elkaar probeert op te zetten, wat spaak te lopen. Wellicht wordt het een beetje vermoeiend allemaal. Mede omdat het realistisch ingestoken verhaal nogal wat barstjes begint te vertonen en de ongeloofwaardige moorden iets te gemakkelijk gaan. Vanaf dat moment verdwijnt de spanning al meer. Om tegen het onzinnige einde - naar de teleurstellende ontknoping toe - volledig te verdwijnen. En het begon zo ontzettend origineel en sterk.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Spanningsloos spook.

Deze griezelfilm over een jong koppel dat gaat kamperen op een verlaten eiland begint hoopvol en wordt voorzien van een wonderschone setting door het tropische stukje grond zelf. Mooie plaatjes en een spookachtig sfeertje zouden de film dan ook best naar winst kunnen koppen, maar de filmmakers missen het doel keer op keer. Het verhaal is zeer clichématig en voorspelbaar, maar ook de uitvoering kent weinig verrassingen. Enige spanning is daarom ver te zoeken.

Doorsnee.

Nickelodeon-horror.

En dat er voor de kleinste tieners ook een griezelfilmpje wordt gemaakt is helemaal niet erg, maar om het ook te verkopen aan volwassenen? Nou nee. Naast het uiterst voorspelbare verhaal en de immense berg cliché's zijn er de matige acteerprestaties en de laffe CGI. De schrikmomenten zijn van een zeer tam niveau. De twist is eerder lachwekkend dan opzienbarend. E.e.a. is netjes geschoten met een paar leuke sfeerbeelden, maar dat is het dan ook wel.

Ken het origineel niet, maar dit is bagger.

Slecht met een hoofdletter S.

Vreemd fruit.

Een biopic of niet? Dat is een beetje de vraag als je de naar-alle-kanten-uitschietende film The United States vs. Billie Holiday aanschouwt. De legendarische zangeres van het ijzingwekkende Strange Fruit en haar magnifieke, tranentrekkende zwanenzang Lady in Satin had sowieso beter verdiend. Aan hoofdrolspeelster Andra Day ligt het overigens niet. Waar je doorgaans op de pot moet van muzikale biografieën waarbij de soundtrack verzorgd wordt door een imitator, is dat hier niet het geval. Day weet in deze tweede biopic het timbre van Holiday zeer dicht te benaderen. Ook als zij zingt over vreemd fruit krijg je vanzelf kippenvel. En zij weet de aandacht in alle scènes vast te houden. Hoe onevenwichtig het verhaal hier verder ook wordt gebracht.

Maar er moet te veel worden verteld, zo lijkt het. Verschillende mannen passeren de revue waarbij de nadruk ligt op haar relatie met undercoveragent Jimmy Fletcher. Helaas krijgen de vele karakters die om het hoofdpersonage heen hangen amper diepte mee, en valt er naast Day dus weinig te genieten. Vrij expliciete seksscènes worden afgewisseld met allerlei korte verhaaltjes, hetgeen niet altijd weet te werken. Op een gegeven moment lijkt de hoofdlijn enigszins zoek en verwart de film voornamelijk. De lelijke filters die ons aan vroeger moeten doen denken helpen ook niet mee. Als men zelfs even de beelden versnelt voelt dit eerder als een dieptepunt dan als een authentiek tijdsbeeld. Het is een kwestie van geduld. Driemaal moet scheepsrecht zijn.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.