Opinions

Nooit verwacht dat ik mild positief zou zijn over een mannenstripfilm van Johan Nijenhuis, maar 'Onze Jongens' (2016) is eigenlijk best oké voor zijn doen. Of hoe Jim Bakkum (naast wandelende homo- of vrouwenfantasie) best een sympathiek personage neerzet, een klusjesman die met z'n strippraktijken probeert om een noodlijdend bedrijf van de ondergang te redden. De jongeman heeft ontegenzeggelijk die gunfactor, zelfs door zijn houterige dialogen en uitdrukkingsloze acteerwerk heen. Maar het helpt ook zeker dat de timing van de film op orde is; het is grappig of dramatisch wanneer het dat moet zijn. En eens geen ensemblecast vol irritante BN'ers die erin zitten omwille van hun bekendheid en niet omdat ze iets toevoegen. Het lijkt alsof Nijenhuis zich inhoudt met een plot dat weliswaar niets in het genre overtreft, maar geforceerd grappige soap-onzin laat hij een tikkeltje terzijde. Gelukkig hoeft een film zoals dit weinig om het lijf te hebben en de vele stripsequenties zijn verrassend creatief opgezet qua choreografie en spanningsopbouw. Met een paar hilarische vondsten rond het strippersthema.

Ingetogen anime over grootse onderwerpen als opgroeien, alleenstaand ouderschap, kinderen loslaten. De kracht zit hem erin dat het een sentimenteel verhaal is, maar dat het zo minimaal en subtiel wordt gebracht dat het nooit artificieel aan gaat voelen. Japanse kunstenaars excelleren in dit soort meesterwerkjes. Ik heb dan ook van begin tot het eind met een verliefde blik gekeken naar de schitterende beelden met een extreem aandoenlijk sfeertje. Jammer alleen dat het wat abrupt wordt afgesloten, want ik bleef met het gevoel zitten dat hier nog iets meer uitgehaald had kunnen worden.

Veel minder gehypet dan Black Out, maar eigenlijk niet eens zoveel slechter. Vooral Hans Kesting is ontzettend geestig als de totaal onvoorspelbare crimineel die het de hoofdpersoon flink moeilijk maakt. Zo hebben we bijna geen goede Nederlandse misdaadfilms en zo komen er in korte tijd opeens een stortvloed aan behoorlijke titels over ons heen. En voor wie geen reet om het kwaliteitsverschil tussen DVD en Bluray geeft, hij is nog te vinden op uitzending gemist.

Het boek is vele malen sterker in het tonen van de nuances in goed en slecht tijdens de oorlog. Ik heb het gevoel dat ze op enkele belangrijke momenten concessies hebben gedaan om het wat meer voor de jeugd van deze tijd toegankelijk te houden. Zo denk ik aan de geheel overbodige actiescènes die eigenlijk helemaal niet nodig waren voor de inhoud van de film. Maar de dramatische scenes komen in ieder geval in de buurt van het bronmateriaal. De indrukwekkende morele kwesties worden goed inzichtelijk gemaakt en zo ingebed in het verhaal dat het nooit onder doet voor het avontuurlijke dat het boek ook had.Martijn Lakemeijer is uitmuntend gecast als de jonge Michiel, met '' de schreeuw'' wanneer zijn vader doodgeschoten wordt als uiteindelijke culminatie van alle emoties die ook de kijker opbouwt tijdens de film. Ook petje af voor de excellent verzorgde sets, waarbij ook gezegd moet worden dat het besneeuwde landschap echt zeer treffend in beeld is gebracht.

Twee Volendamse trauma's - cafébrand 'het Hemeltje' en drugsproblematiek - in een sfeervolle dramafilm over in het reine komen met posttraumatische stressstoornis. Egbert-Jan Weeber en Mike Weerts zijn leuk op elkaar ingespeeld als de fysiek getekende Chris en de psychisch beschadigde Johan. De ijzersterke openingsscène tussen de twee acteurs belooft een heftig acteervuurwerk, maar helaas wordt die belofte onvoldoende ingelost. Uiteindelijk hebben de twee karakters namelijk bitter weinig screen time met elkaar. In plaats daarvan veel oninteressante bijrollen (moeder, vader, broer, Laps vriendinnetje) die te weinig toevoegen aan het innerlijke conflict waarin het hoofdpersonage verkeert. De overdaad aan matig uitgewerkte karakters leidt tot een film die een beklijvende focus mist.

Ome Cor blijft een heerlijk personage. Zoals Martin van Waardenberg hem neerzet als de ultieme Rotterdammert. Nuchter zijn schouders ophalend als hij weer eens in de problemen komt om een mislukt financieel avontuur. Al moet ik wel zeggen dat 'Opa Cor' (2024) het deze keer wel erg bont maakt met verzekeringsoplichting en een vlucht naar Suriname. Vooral dochter Carola wordt redeloos afgestraft door Cor's fratsen, tot op het punt dat het eigenlijk niet meer grappig is. Bij een eventueel vervolg zouden ze, zoals The Oceanic Six ook zegt, beter kiezen tussen luchtige feelgood of absurdisme. Nu missen de grappen iets te vaak hun doel.

Typisch een geval van best vermakelijk, maar....! Het grootste probleem zit hem erin dat het in alles aanvoelt als de zoveelste animatiefilm met pratende beestjes in een middelmatige animatiestijl. Van de hele opzet lijkt het merendeel aan elementen schaamteloos gejat van betere animatieklassiekers. We zien de grommende hoofdpersoon gekoppeld aan een irritante sidekick (Shrek), we zien een commune van grappige bosdiertjes (Madagascar) en zelfs de tekenstijl komt vagelijk overeen met een film van jaren daarvoor (Ice Age). Het zal de kids terecht een rotzorg zijn, maar als volwassen kijker kun je toch niet om deze creatieve diefstal heen. Het is dat ik dronken was toen ik hem zag, want dan kon ik er tenminste nog een beetje om lachen.

Net als met 'De Poel' (2014) wil ik 'De Openbaring' (2022) ontzettend graag leuk vinden. Eindelijk weer eens onvervalste nederhorror. En op zich zijn Jacob (Victor Löw) en zijn moeder (Leny Breederveld) goed op elkaar ingespeeld als twee kwetsbare mensen die samen in een isolement terechtkomen. Alleen zus Magda (Monic Hendrickx) kan nog wat warmte en menselijkheid terugbrengen in hun beklemmende bestaan. 'De Openbaring' (2022) weet ook die sfeer terug te roepen van quarantaines, de opkomst van complottheorieën en de psychische eenzaamheid in die periode. Het is alleen jammer dat het beperkte uitgangspunt - opgesloten zitten met een complotdenker - niet interessant genoeg is om de volledige speelduur je aandacht vast te houden. Er wordt wel wat gedaan met een slasherthema en iets met moderne technologie, maar je weet eigenlijk al meteen dat Jacob zijn moeder toch wel gaat vermoorden. Wat dat betreft had ik gehoopt dat er meer slachtoffers zouden vallen. Meer onvoorspelbare gekkigheid.

Aardig sfeeroverzicht van verschillende soorten demonstraties en de dubbele maat in hoe er tegen wordt opgetreden. Ik blijf 't ook dapper vinden dat Sunny Bergman net zo makkelijk de boerenprotesten bezoekt als demonstraties van KOZP of BLM. Zoveel animositeit richting haar persoon en dan toch die 'confrontatie' aangaan. Al voelt deze specifieke documentaire een stuk minder urgent dan 'Zwart als Roet' (2014) of 'Wit Is Ook Een Kleur' (2016), waarin ze écht de vinger wist te leggen op posities die tot dan toe weinig aandacht kregen. In 'Oproerkraaiers' (2020) liggen de aangesneden vormen van activisme wel erg ver uit elkaar en blijft het om die reden een tikkeltje te hapsnap en te vrijblijvend. Zelfs op ons dierbare forum is er weinig reuring geweest over deze nieuwste Bergman, dat was in het verleden wel anders. Hopelijk is haar volgende project strakker gekaderd en heeft het iets meer venijn.

De film blijkt meer een weerspiegeling te zijn van de machtsverschillen in sommige heftige relaties, dan een volbloed thriller. Daarmee voelt het allemaal wat te geforceerd aan, met een uiterst merkwaardig einde als klap op de vuurpijl.

Hij doet weliswaar alles goed wat een spokenfilm goed kan doen, maar om de een of andere reden kwam ik er maar niet in te zitten. Aan de sfeer en het ijzersterke acteerwerk ligt het niet. Ook het plot wordt op behoorlijke inventieve wijze ontrafeld. Maar de vonk sloeg maar niet over. Misschien omdat het me net iets teveel deed denken aan soortgelijke genrefilms als Dark Water, Fragile en The Others. Of misschien ben ik niet zo'n liefhebber van het genre. Ik weet het even niet.

De baarmoederlijke paranoia uit 'Rosemary's Baby' (1968) in combinatie met het wraakzuchtige muurbloempje uit 'Carrie' (1976). Misschien zelfs nog wat 'Child's Play' (1988) met Esther (Isabelle Fuhrman) als een ongenaakbaar poppedeintje (compleet met Victoriaanse kledingstijl) dat net iets te schattig oogt wanneer ze een mensenhoofd inslaat met een een klauwhamer. Of wanneer ze haar nieuwe broertje of zusje voor haar manipulatieve karretje spant, terwijl ze huismoeder Kate (Vera Farmiga) hiermee precies raakt in haar schuldbewuste gevoelens. Kate's eerste kind stierf namelijk bij een doodgeboorte en het zou zomaar verband kunnen hebben met haar alcoholverslaving. 'Orphan' (2009) is zo'n film met alle ingrediënten voor iets beters, maar helaas valt het uiteindelijk te vaak terug op geijkte genreclichés. Al vrij snel verwordt weesmeisje Esther tot een eendimensionale monsterfiguur, terwijl juist haar psychologische gelaagdheid in nevelen blijft gehuld. Eigenlijk is de meest interessante figuur niet meer of minder dan het absolute kwaad richting een moederfiguur als Kate. Hun psychologische strijd had venijniger en minder voorspelbaar gekund, vanuit een identificeerbare motivatie waarom Esther haar web van leugens uitzet en haar nieuwe adoptiefamilie tegen elkaar uitspeelt.

Mijn vriendin heeft deze film uitgekozen. Het is mijn eerste film van 2025. De volgende keer kies ik er zelf eentje uit. We zijn wel gelukkig...

De bergbewoner en de kosmopoliet. Of hoe het tijdloze berglandschap in 'Le Otto Montagne' (2022) fungeert als een soort symbool van vast willen houden aan het oude in een wereld die beïnvloedt wordt door globalisering. Of zoals de vrienden Pietro (Luca Marinelli) en Bruno (Allessandro Borghi) geïntroduceerd worden tot de voorspelbare tradities van een natuurbestaan. Wanneer ze als jonge jongens opgroeien met weinig meer zorgen dan bergbeklimmen, jagen en houthakken. Of als ze elkaar als vreemden weer tegenkomen en samen besluiten om hun jeugdherinneringen opnieuw vormgeven. Maar wat als het oude niet meer kan worden teruggebracht in een wereld die steeds opnieuw dwingt om vooruit te gaan? En wat als het grote geluk hem zit in meebewegen i.p.v. je ertegen verzetten? De oogverblindend mooie beelden van berglandschappen en seizoenswisselingen in 'Le Otto Montagne' (2022) zeggen ook zoveel over onze turbulente tijdsgeest. Van de dingen die steeds sneller verloren gaan en toch ingeruild worden door nieuwe ervaringen.

In typische Hollywood-logica worden de laatste stuiptrekkingen van het kolonialisme verbeeld door een tragische liefdesgeschiedenis. Afrika is natuurlijk een exotisch oord vol mooie landschappen en indrukwekkende beesten. Het duidelijk aanwezige racisme van de historische figuur Karen Blixen wordt een beetje verdoezeld door haar hier neer te zetten als een sterke power woman. Toch blijft er een soort vreemde exotisering bestaan waarin het kolonialsme meer als een nostalgische mijmering wordt getoond dan als het kwalijke institutionele racisme dat ermee gepaard ging.

Erger nog dan de foute ondertoon is dat het een wat bloedeloze film blijft. Met twee topacteurs als Meryl Streep en Robert Redford verwacht je toch iets meer vuurwerk dan goedkoop melodrama en tergend wollige dialogen. Ik ben er ook nooit een fan van als er geforceerd aanvaringen met wilde beesten in het verhaal worden geschreven om het 'avontuurlijk' te krijgen. In die zin is het helemaal vervelend dat het weer zo'n epos is dat bijna drie lange uren doorboemelt met een plot dat met een veel kortere speelduur misschien wat minder tegen zou gaan staan.

Een beetje flauw om dit te gaan kijken zonder de bijbehorende serie gezien te hebben. Ik heb dus geen flauw idee óf en hoe dit aansluit op de verhaallijnen. Zo op zichzelf is het een aardige poging om iets van een Nederlandse actiefilm te maken. Hier heeft een redelijk budget ingezeten en ze hebben zeer aardige acteurs weten te strikken ervoor. Helaas blijft het wat knullig en wat statisch allemaal.

Wolfenstein meets From Dusk Till Dawn in een heerlijke pulpfilm met nazi's en occulte experimenten. Het werkt ook zo goed dat 'Overlord' (2018) van start gaat als een redelijk serieuze oorlogsfilm met een beklemmende opzet: een groep Amerikaanse paratroepers stort neer in een Frans dorpje, waar de Duitsers met harde hand regeren. Gaandeweg wordt de situatie steeds absurder wanneer de Amerikanen zowel cartooneske SS'ers als hun paranormale superleger moeten bestrijden met vlammenwerpers.

Een van de weinige recente 3D-films die daadwerkelijk iets creatiefs doet met de nieuwe technologie. Sinds Prometheus heb ik niet zoveel ongeneerd plezier gehad met visuele beelden die in drie dimensies over mijn netvlies trokken. Zoals zo vaak gaat de aandacht voor het visuele ten koste van een werkelijk innovatief plot, waarbij er wat vreemde keuzes zijn gemaakt met een overkill aan schattigheid en tegelijk doodenge schrikeffecten. Het levert een film op die gevaarlijk vaak dicht tegen de camp aan gaat zitten, maar die tegelijkertijd te eng is om kinderen als voornaamste doelgroep te hebben. Wel genieten is het dat Raimi helemaal los is gegaan met uitbundige en hoogst absurde creature designs Wie nog trauma´s heeft van de aapjes uit het origineel kan nu zijn pret op met krijsende bavianen. Vol in beeld, zodat ze je als toeschouwer bijna aanvallen. Daar staan CGI-bijrollen tegenover die minstens zo aandoenlijk en menselijk als mensen van vlees en bloed zouden zijn geweest.