Opinions

Gisteren voor het eerst proberen te kijken maar na 45 minuten viel ik in slaap. Vandaag nog eens gekeken en dit keer viel ik niet in slaap. Het verhaal is best goed en was ook boeiend maar de uitvoering kon beter. Zeker de acteurs stellen niet veel voor. Miguel Ferrer ging nog enigszins maar de rest stelde weinig voor. Einde was best goed en het gezicht van de Night Flier was best creepy. Leuk om eens gezien te hebben.

Deze B-horrorfilm heb ik vroeger in de eindjaren 80 gezien (gehuurd in een videotheek) en het enige wat me altijd bijgebleven is over deze film is een vrouw (bleek dus Linnea Quigley te zijn, waarvan ik een paar geleden veel films van heb gezien) die een lipstick deed verdwijnen in één van haar borsten via de tepel. De titel van de film kon ik me echter niet meer herinneren, totdat ik er een paar dagen geleden toevallig op kwam via de "Cinema Bizzarro challenge" en daarom heb ik hem gisteren nog eens bekeken.

Kort in een notendop is "Night of the Demons" een onvolwassen imitatie van "The Evil Dead", waarin een vervelend stel tieners een Halloween feest organiseren in een verlaten pand, te weten "Hull House", waar voorheen rouwkamers waren en welke druk bezocht werden door demonen. Tijdens het feest houden de tieners een seance en ontwaken ze per ongeluk de demonen.

"Night of the Demons" voelt alsof iemand zijn eigen versie van Sam Raimi's "The Evil Dead" wilde maken, vermengd met Lamberto Bava's "Demons" en met daarbij ook nog toegevoegd tienerseks komedie-elementen. Dat is op papier zeker echt geen slechte mix, maar de realiteit is anders want de film voelt goedkoop aan en voelt als een vernieuwde versie zonder veel nieuws. De eerste 45 minuten van het verhaal heeft de film veel weg van een flauwe tienerseks komedie en daarin maken we kennis met alle tieners zoals de rondborstige Judy (Cathy Podewell), die we helaas niet naakt zien. Wel zie je eventjes haar blote billen als ze zich gaat omkleden als Alice uit "Alice In Wonderland" (naderhand is het meer "Alice in Hell" voor haar) voor het Halloween feest en daarbij zien we ook een glimp van haar flinke borsten vanwege een doorzichtige BH.

Die omkleed scène was opzicht wel geinig en dat omdat haar jongere broertje Billy (Donnie Jeffcoat) zich verstopt heeft in haar kledingkast. Als hij uit de kledingkast komt met de intentie om Judy te laten schrikken vanwege het masker (het is immers Halloween) dat hij draagt, zegt hij tegen haar:

"Wow, bodacious boobies, sis. You keep growin' you'll have to hire someone just to tie your shoes."

En als Judy's vriendje Jay (Lance Fenton) langskomt om haar op te halen voor het Halloween feest, wordt er tussen hem en Billy gezegd:

Jay: Well, you must be Judy's little brother, huh? Huh, that's pretty lucky. She's a real nice girl.
Billy: Yeah, are you dating her for her personality or because she has big cha chas?

Die Billy vond ik opzicht wel leuk en hij was zeker niet op zijn mondje gevallen. Helaas is hij alleen in de eerste circa 15 minuten te zien en daarna moet je het doen met de vervelend tieners en een eveneens vervelende oude man (Harold Ayer) die geen hoge pet opheeft (hij draagt ook letterlijk een pet) met de tieners en scheermesjes in appels stopt (maar op het einde geldt "boontje komt om zijn loontje" voor de oude man) tijdens Halloween.

Het acteerwerk wordt er na de vermakelijke opening niet beter op en je geeft ook niet om één van de tieners in deze film. Deze tieners zijn Stooge (Hal Havins) als het onaangename varken, Max (Philip Tanzini) en Frannie (Jill Terashita) als het geile koppel die aardig wat weten over de geschiedenis van "Hull House", Rodger (Alvin Alexis) als de aardige vent / lafaard, Helen (Allison Barron) als degene die constant naar huis wil, de al eerder genoemde Judy als de heldin en onschuldige, de eveneens al eerder genoemde Jay als het vriendje van Judy die een beetje een lul blijkt te zijn, Sal (Billy Gallo) als de slechterik die ooit met Judy uitging en haar nog steeds wil, Angela (Amelia Kinkade) als het gothic-meisje welke geniet zodra ze bezeten wordt door een demon en daarbij o.a. een vreemde dans uitvoert op het nummer "Stigmata Martyr" van de Britse rockband "Bauhaus" en als laatste Suzanne (de jaren 80-schreeuwkoningin Linnea Quigley die altijd uit de kleren gaat en die destijds al 30 jaar was) als de sletterige en van lippenstift houdende vriendin van Angela, die als eerste (na circa 30 minuten) bezeten raakt door een demon.

Zodra Suzanne en Angela (raakt bezeten nadat Suzanne haar kust) bezeten worden door een demon, wordt het gelukkig allemaal iets beter en valt er ook wat horror (spannend of eng wordt het wel nergens), gore (o.a. het afbijten van een tong, het indrukken van ogen en het afhakken van een arm met het deksel van een doodskist) en naaktheid te zien. De naaktheid komt uiteraard vooral op conto van Linnea Quigley, die op een gegeven moment (als ze bezeten is) het bovenstuk van haar roze jurk opent en dan met haar borsten gaat spelen via een lipstick en die lipstick verdwijnt dan uiteindelijk in haar linkerborst via een tepel (dat werd best leuk weergegeven). Naderhand zien we ook nog even haar schaamstreek als ze haar jurk optilt om het vriendje van Judy te verleiden. En verder zien we nog de borsten van de Aziatische uitziende Jill Terashita, als zij in een doodskist zit te vrijen met haar vriendje.

De demonen mochten er best wezen, maar ze zien er zo weerzinwekkend en onaangenaam uit dat het bijna een afleiding is. De demonen in Bava's "Demons" hadden tenminste een geweldige stijl en waren ook een stuk creatiever met zijn visuele weerzinwekkendheid. De make-up van de demonen is wel redelijk goed, gezien de kwaliteit van de rest van de speciale effecten van deze film. Maar het demon-drakenskelet-ding (wat een paar keer te zien is) lijkt echter op een personage uit "The Muppets", zelfs als het de belichaming van puur kwaad zou moeten zijn. Het is een afschuwelijk monster dat eruitziet alsof het is gebouwd door een kind dat niet wist hoe hij een van die houten puzzels van dinosaurusbotten in elkaar moest zetten. Behalve het demon-drakenskelet-ding is verder ook de cinematografie, de shots, de belichting en de al eerder genoemde cast slecht.

"Night of the Demons" is een typische jaren 80 B-horrorfilm en ook een vergeetbare film (wat mij bijna gelukt was), die met circa 86 minuten niet al te lang duurt en het is zeker ook niet de beste horrorfilm die je ooit zult zien.

Het stelt als verhaal en horror allemaal weinig voor en het is ook behoorlijk flauw, maar de uitvoering ging nog enigszins en dat kwam vooral door de fraaie rondborstige vrouwen (ook soms bloot) en de metal muziek (o.a. "Type O Negative" bij een best aardige scene). Hoewel het qua horror niet veel voorstelt zitten er best een aantal aardige scenes (soms best goor) in met als hoogtepunt het laten verdwijnen van de lipstick in de fraai rondborstige vrouw Diora Baird

De cast stelt ook opzicht niet veel voor, maar er spelen wel aardig wat bekende B-acteurs en B-actrices in mee met o.a. Edward Furlong (Terminator 2), Shannon Elizabeth (American Pie) en Diora Baird (Playboy). De laatste is eigenlijk meer een DD-actrice

Leuk om eens een keertje gezien te hebben, maar meer ook niet.

Hij was dan wel in zwart en wit maar toch is dit best een spannende en boeiende film zombie film. Het einde was wel gaaf maar ook best lullig voor die ene persoon (Duane Jones)

Ik moet zeggen dat ik deze film bijna net zo indrukwekkend vond als de latere versie uit 1997. In die versie heeft men best veel elementen overgenomen van deze film. Deze mag dan al meer dan 50 jaar oud zijn maar het blijft nog steeds een schitterende en ook wel aangrijpende film (ook het hele verhaal natuurlijk wat na 100 jaar nog steeds fascinerend is). De introductie van de film was best kort (wel zeer mooi) en daarna krijg je eigenlijk 1,5 uur een boeiend en aangrijpend verhaal (met zelfs een licht vleugje humor erin) van de aanvaring met de ijsberg (zag er helaas wat minder uit) tot en met de uiteindelijke ondergang van de Titanic welke zeer fraai in beeld werd gebracht. Dat men de film na de ondergang nog een aantal minuten heeft laten doorlopen vond ik zeer mooi gedaan. Deze film draait puur en alleen om de Titanic en de getroffenen en er is voor de rest geen verhaal (zoals wel bij de versie uit 1997) omheen waardoor deze film neigt naar een zeer realistische documentaire. Visueel was deze film ook schitterend en de cast deed het zeer goed. Vooral de rol van Kenneth More (Second Officer Charles Herbert Lightoller) was indrukwekkend en in dit verhaal werd hij afgebeeld als een held terwijl hij juist het tegenovergestelde was in de 1997 versie. Degene die alleen die 1997 versie hebben gezien raad ik zeker aan om zondag deze prachtige film te bekijken of te pindakazen zoals ik heb gedaan.

Ondanks dat deze kort durende Komedie / Horror film (circa 75 minuten) zich wel lekker wegkeek en ook wist te vermaken, vond ik het toch allemaal net iets aan de flauwe kant en heb ik eerlijk gezegd ook nauwelijks moeten lachen (hooguit wat glimlach momenten, o.a. bij een tweetal bloot scenes, waarvan eentje al in de trailer te zien is), om het opzicht wel leuk gevonden verhaal, dat zich afspeelt in de avond/nacht in een gebouw in Baltimore en waarbij het draait om zombie-achtige vampiers (waaronder clowns), die bestreden worden door vier knullige beveiligers (waarvan het voor eentje zijn eerste werkdag is) en een journaliste.

Het eenvoudige verhaal omtrent de zombie-achtige vampiers was opzicht wel leuk gevonden en mede omdat het verhaal zich dit keer volledig afspeelt in één gebouw (een kantoor) en dat vind ik altijd wel sfeer bevorderend. Het verhaal weet ook wel te vermaken en met de horror (inclusief wat goor) zat het ook wel goed, maar ik vond het persoonlijk allemaal net iets aan de flauwe en dan vooral m.b.t. de humor. Omdat de flauwe humor rijkelijke aanwezig is, ligt de nadruk in de film vooral op Komedie i.p.v. Horror en mede daarom wordt het natuurlijk ook nergens echt spannend of eng. Ook vond ik het jammer dat er veel te weinig gedaan werd met de clowns (o.a. de beroemde clown "Blimpo", die zeg maar de leider is van de zombie-achtige vampiers), de clown die via handen en voeten loopt op het plafond (ook te zien in de trailer) was wel fraai, want clowns vind ik normaal gesproken altijd wel leuk in horrorfilms.

Van de onbekende cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord (wat overigens niet erg is) en ze deden het voor een film als deze eigenlijk nog best leuk en verdienstelijk en vooral dan Ken Arnold (in de rol van knullige beveiliger Ken) en Kara Luiz (in de rol van journaliste Karen), waarbij de laatste er ook best wezen mocht.

Al met al is dit best een flauwe Komedie / Horror film, die niet meer dan leuk is om eens gezien te hebben en dat vooral vanwege de korte duur van de film en omdat het verhaal zich afspeelt in één gebouw.

Zeker een aangrijpende en indrukwekkende documentaire over de verschillende roemruchte Nazi-concentratiekampen (o.a. Auschwitz, Bergen-Belsen en Dachau), met ook veel heftige beelden (veel in zwart/wit maar ook in kleur). Ondanks de vele heftige beelden kon ik er relatief goed naar kijken (ik heb zelfs met het spreekwoordelijke "bord op schoot" erbij zitten te eten) en dat heeft te maken omdat alles omtrent de Tweede Wereldoorlog (met name dan de nadruk op Nazi-Duitsland) me fascineert maar ook omdat ik al heel veel zieke horrorfilms heb gezien. De personen (overlevenden, bevrijders en degene die aan de documentaire hebben gewerkt) die in deze documentaire aan het woord komen, hebben het er nog steeds moeilijk mee (vallen ook regelmatig stil als ze aan het praten zijn) en ze hebben het ook nog steeds niet verwerkt (wat natuurlijk begrijpelijk is).

Opzicht is het wel jammer dat ze deze documentaire nooit eerder hebben uitgebracht, want dan zal de impact op iedereen nog groter zijn geweest. Nu is die impact er nog zeker, maar de huidige generatie jongeren weet bijna niets van de Tweede Wereldoorlog af en zullen deze documentaire dan ook niet snel bekijken. Hun vinden het aangrijpender als Facebook eruit ligt, het internet eruit ligt of hun smartphone het niet meer doet.

Voor mij krijgt deze documentaire gewoon de volle 5 punten, want deze documentaire laat uitstekend (via heftige beelden) de gruwelijkheden zien van de Nazi-concentratiekampen. Het geeft ook een goed beeld waarom men vocht tegen Nazi-Duitsland.

Lachwekkend slecht en zeer goedkoop uitziende jaren 80 Horror / Sciencefiction film uit de stal van "Troma", de studio die grossiert in wansmaak zoals de vrij bekende Komedie / Horror film "The Toxic Avenger (1984)".

In dit achterlijke verhaal, draait het om een ruimteschip die door een botsing met een meteoriet neerstort in de nabijheid van een klein stadje in Amerika en uit het ruimteschip stapt een buitenaards monster uit, die het op de mensen gemunt heeft.

De vier woorden die vooral van toepassing zijn op deze film zijn, waardeloos, goedkoop (cast, speciale effecten en geluidseffecten), bloedig en lomp. Alleen het grommende monster is nog aardig gemaakt (man in rubberen pak, gespeeld door Christopher Gummer), welke ook lekker grof tekeer (zorgt o.a. ook voor wat goor, zoals darmen uit iemands lichaam en een arm welke wordt afgehakt) gaat tegen de mens. Degene die ook grof te keer gaat en dan tegen vrouwen, is Drago (Don Leifert). Hier en daar valt er ook wat bloot te zien in de vorm van borsten en billen (Monica Neff en Karin Kardian). Omdat het allemaal best belachelijk is, werkt deze film vooral op de lachspieren (al dan niet zo bedoeld door regisseur Don Dohler) en dat geldt zeker voor het einde, waarbij het monster ontploft door elektriciteit.

Van de cast had ik nog nooit gehoord (gelukkig ook maar), maar Tom Griffith (in de rol van Sheriff Jack Cinder) vond ik vanwege zijn krullig haar en snor wel wat weghebben van de bekende jaren 80 pornoacteur Joey Silvera. Over porno overigens gesproken, Karin Kardian (in de rol van hulpsheriff Lisa Kent, die een oogje heeft op Sheriff Jack) en de rondborstige Eleanor Herman (in de rol van Mary Jane, die de vriendin/vrouw is van burgemeester Bert Wicker), konden vanwege hun uiterlijk makkelijk uit de porno industrie afkomstig zijn. De eerste genoemde heeft ook een scène (waar ze eerste de gewonde Sheriff verzorgt, zich daarna uitkleedt en daarna met hem gaat neuken) in deze film, die zo uit een pornofilm zou kunnen komen.

Al met al een goedkope en waardeloze Horror / Sciencefiction film, die gelukkig met circa 75 minuten niet al te lang duurt. Na het einde is nog wat extra beeldmateriaal te zien (duurt circa 15 minuten), waarin o.a. Lloyd Kaufman (CEO of "Troma" en regisseur van "The Toxic Avenger") en Debbie Rochon (bekende actrice uit o.a. "Troma" films) aan het woord zijn (komt overigens niet veel zinvols uit beide personen) en waarin "Nightbeast" bloopers te zien zijn en ook nog een trailer van "Nightbeast".

Best een aparte film welke in mijn ogen buiten Horror ook neigt naar Fantasy. Dat laatste voornamelijk omdat een groot gedeelte van de film zich afspeelt op de fictieve locatie "Midian", waar veel vreemde figuren ("freaks" is inderdaad de juiste benaming voor deze figuren) aanwezig zijn.

Het ietwat luchtige (met o.a. wat humor) en sfeervolle verhaal is misschien niet geweldig maar het weet wel redelijk te boeien (echt spannend vond ik het wel nergens worden) en met name de uitvoering van het verhaal is aardig gedaan en dat komt met name op conto van de decors, specialeffecten, make-up en de kostuums die voor een film die nu een kwart eeuw oud is best indrukwekkend zijn (zeker destijds). Hier en daar is de film wat langdradig en saai en dat komt waarschijnlijk omdat ik de "director's cut" ervan gezien heb, die bijna twee uren duurde. Het laatste gedeelte van het verhaal met het gevecht tussen de mensen, soort van politie, twee hoofdrolspelers en de freaks was wel fraai en dat gedeelte bevat ook de meeste horror.

De cast deed het best verdienstelijke en dan met name beide hoofdrolspelers Craig Sheffer en Anne Bobby die er niet onaardig uitzag en ook best fraai kon zingen (in het begin) Overigens vond ik Catherine Chevalier een leuke verschijning in deze film en ze is zelfs even topless te bewonderen. Dat topless bewonderen geldt ook voor Christine McCorkindale, maar ze was wel behoorlijk stekelig (wel een geweldig kostuum)

Gewoon een vermakelijke Horror/Fantasy film om eens gezien te hebben.

Verrassend goede en leuke originele film, die misschien wel iets te langdradig was.

Het verhaal dat zich afspeelt in Los Angeles (en met name in de avond en nacht) zit goed in elkaar (zeker de opbouw) en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ook wist de film me vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien, ondanks dat het nergens echt spannend werd. De film wordt eigenlijk compleet gedragen door Jake Gyllenhaal die zijn rol als freelance nieuws cameraman die letterlijk en figuurlijk over lijken gaat geweldig speelde. De beelden (hij manipuleert ze ook zelf zodat ze er beter uitzien) die maakt van de ongelukken verkoopt hij daarna steeds aan tv-veteraan Nina Romina (gespeeld door Rene Russo), waar hij min of meer een oogje opheeft. Zijn onderhandelingstactiek met zowel haar als zijn enige werknemer (gespeeld door Rick Garcia), zijn daarbij geweldig. Opzicht kabbelt het verhaal zich rustig naar het einde toe waar de climax zich plaatsvindt. Het einde was sterk en vooral hoe Jake Gyllenhaal zich ijskoud gedroeg en er ook nog makkelijk mee wegkwam.

De bijrollen van Bill Paxton (de concurrent die hij uitschakelt door zijn busje te saboteren en daarna van het ongeluk opnames te maken ), Rene Russo en Rick Garcia zijn verdienstelijk, maar een echt grote rol hebben ze niet. Ondanks dat de film zich lekker wegkeek, was hij soms wat langdradig en had hij wat mij betreft een minuut of 15 korter gekund.

Al met al gewoon een goede originele film, die er vooral uitspringt vanwege de geweldige rol (misschien wel Oscar waardig) van Jake Gyllenhaal.

Gewoon een degelijke jaren 80 Actie / Thriller met goede rollen van Sylvester Stallone en onze eigen Rutger Hauer die destijds zijn debuut maakt in een Amerikaanse film. De laatste speelt misschien zelfs beter dan hoofdrolspeler Sylvester Stallone. De filmmakers in Amerika is dat zeker ook opgevallen want hij was daarna nog zeer regelmatig te zien (en ook zeer verdienstelijk) in Amerikaanse films. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien (op bepaalde punten zelfs spannend). Het einde van de film mocht er wel wezen.

Zeer matige (zeg maar gerust waardeloos) dertien in een dozijn Drama / Thriller die ook in alle opzichten zeer goedkoop oogt. We hebben hier dan ook niet te maken met een echte film die uitgekomen is in de bioscoop of rechtstreeks op DVD/Blu-ray, maar met een TV-film (perfect geknipt voor bijvoorbeeld RTL4).

Het verhaal is al tig keren uitgevoerd en weet ook nergens te boeien (laat staan spannend). Ook de cast is bedroevelijk slecht, met daarbij de kanttekening dat Mekenna Melvin er nog wel mocht wezen qua uiterlijk. Helaas was ze wel zeer irritant in deze film en schreeuwde/krijste ze ook veel . De meeste bekende acteur in deze film is Kip Pardue, maar met zo'n naam weet je al bij voorbaat dat het niets zal worden.

De film duurt met circa 90 minuten gelukkig kort en dat is misschien wel het beste van deze hele film. Mijn advies voor deze film, "niet kijken" ! Ga je hem toch kijken, dan ben je gewaarschuwd

Een stuk beter dan het zwakke deel 2. Ik vond dit altijd een soort superhelden film waarbij een groepje personen met speciale krachten het opneemt tegen Freddy. Leuk hoe Freddy ze wel uiteindelijke allemaal uitschakelt

Dit is alweer het 4e deel uit de "A Nightmare on Elm Street" reeks en uiteraard draait het ook weer in dit deel om horroricoon Freddy Krueger die niet meer dan verdienstelijk wordt gespeeld door Robert Englund.

Veel stelt het flauwe verhaal eigenlijk niet voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering waarbij buiten Robert Englund de overige cast op zijn zachtst gezegd "waardeloos" speelt. Visueel ziet het er overigens allemaal nog wel redelijk uit en dat geldt zeker voor de special effecten. Hier en daar zitten er wat leuke scenes in (allemaal uiteraard met Freddy Krueger) en dat is het dan ook. Het einde is overigens ook povertjes.

Al met al gewoon niet meer dan een matige tot redelijke Fantasy / Horror, die ik vanwege het jeugdsentiment een nipte onvoldoende geef.

De "A Nightmare on Elm Street" reeks was in de jaren 80 de tegenhanger van de bekende "Friday the 13th" horrorreeks en ook wel de "Halloween" horrorreeks (hoewel die al in de eindjaren 70 begon). Alle drie de horrorreeksen (allemaal slashers) hebben gemeenschappelijk dat het steeds draait om een bekend horror-icoon en in deze reeks is dat natuurlijk Freddy Krueger. Ook van "A Nightmare on Elm Street" zijn veel delen van gemaakt en dit is het tweede deel ervan.

In dit 2e deel draait het weer om de creepy Freddy Krueger (weer sterk gespeeld door Robert Englund die erdoor bekend is geworden), die met zijn "Wolverine"-achtige handschoenen weer de nodige slachtoffers maakt terwijl ze slapen en dan een nachtmerrie hebben over hem. Helaas stelt dit vervolg qua verhaal behoorlijk teleur en weet de film ook nauwelijks te boeien. Freddy Krueger doet wel zijn best, maar echt spannend wordt het nergens. Ook de uitvoering is niet al te best en dat heeft ook te maken met de matige cast waarvan alleen Robert Englund naar behoren acteert. Ook Kim Myers speelt eigenlijk nog verdienstelijk en ze zag er destijds ook niet onaardig uit. Waar de "Friday the 13th" films meestal voorzien zijn van bloot om het geheel wat leuker te maken, daar zijn de "A Nightmare on Elm Street" films behoorlijk preuts in want er valt weinig in te zien (in dit deel al helemaal niets). Gelukkig duurt deze film met ruim 80 minuten niet al te lang, waardoor hij wel nog enigszins lekker wegkijkt en met name het laatste gedeelte van de film.

Al met al gewoon een matige bedoeling en dat geldt eigenlijk ook voor de andere delen die nog zouden volgen. Het enige leuke aan deze reeks is Freddy Krueger en de rest is eigenlijk wat flauw en misschien ook wat kinderachtig.

De eerste en natuurlijk ook de beste. Freddy Krueger (schitterend gespeeld door Robert Englund) is ruim 25 jaar later nog steeds een begrip in de filmwereld.

Vond het maar een overbodige en flut remake met een uiterst matige gespeelde Freddy Krueger (Jackie Earle Haley). Een Nightmare on Elm Street zonder een Robert Englund (Freddy Krueger) is gewoon geen Nightmare on Elm Street. Het verhaal was ook nog eens aan de matige kant en wist nauwelijks te boeien laat staan dat hij spannend was. De cast was zeer matig en de kinderen irriteerden me mateloos. Nee dit was helaas een totaal overbodige remake die het aankijken nauwelijks waard was.

Alweer het 5e deel uit de populaire jaren 80 "A Nightmare on Elm Street" horrorreeks en ook in dit deel draait het uiteraard weer om horroricoon Freddy Krueger (wederom verdienstelijk gespeeld door Robert Englund), die dodelijk toeslaat tijdens het dromen (nachtmerrie) van personen.

Veel stelt het flauwe verhaal eigenlijk niet voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Het verhaal is vrij standaard en hetzelfde geldt voor het verloop ervan. Het verhaal weet ook niet echt te boeien, laat staan dat het ergens echt spannend wordt. Visueel ziet het er overigens allemaal nog wel redelijk uit (zeker m.b.t. het "goor" gedeelte zoals de eet scene die ook wel grappig was), inclusief de special effecten, en ook met duistere sfeer zit het wel goed. Omdat de film amper 90 minuten duurt, kijkt hij wel nog enigszins lekker weg.

Al met al gewoon niet meer dan een matige tot redelijke horrorfilm, die leuk is om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege het jeugdsentiment.

Deze draak van een Komedie / Horror film heb ik alleen gekeken vanwege het meespelen van Linnea Quigley (de kleine blondine links op de filmposter), waar ik enigszins van in de ban ben geraakt sinds het zien van de Actie / Thriller film "Savage Streets (1984)".

In dit achterlijke verhaal draait het om de drie nerdy studenten, te weten de Melody (Linnea Quigley) met hazentanden, Marci (Brinke Stevens) met bril en de mollige Mickey (Michelle Bauer), van studentenvereniging "Tri Eta Pi", die sociaal onhandig zijn. Wanhopig op zoek naar plezier, nodigen ze een drietal even nerdy mannelijke broeders uit voor een feestje, te weten Kevin (Kevin), Freddy (Marcus Vaughter) en Duane (William Dristas ) met bril. Het feestje bruist niet en de jongens staan ​​op het punt te vertrekken, waarna de meiden de boel willen opfleuren door een seance te houden. De kristallen bol die ze tijdens de seance gebruiken is vervloekt en zorgt ervoor dat de meiden bezeten raken door een succubus.

De plotseling sexy (en meestal naakte) meiden gaan vervolgens op pad om hun gasten te verleiden en te vermoorden. De meiden nemen daarbij nieuwe personages aan om hen te helpen hun prooi te vangen. Melody verandert in een wilde rock-meid, Mickey wordt een in bikini geklede jungle-meid en Marci verandert zichzelf in een ondeugend en stoute jong meisje. De jongens vechten tegen de verleiding en proberen hulp te vinden voor de meiden. De situatie wordt echter gecompliceerder als andere jongens komen opdagen om te scoren.

De eerste 40 minuten van het verhaal zijn tenenkrommend slecht en gedurende die tijd heeft het verhaal ook wel wat weg van de flauwe komedie film "Revenge of the Nerds (1984)". Te genieten valt er dan helemaal niets en alleen bepaalde opmerkingen en liedjes (sowieso was de muziek in de film best apart met maffe liedjes van de horror punk / heavy metalband "Haunted Garage") zijn dan nog enigszins leuk zoals de opmerking van één van de nerdy jongens, te weten Duane, m.b.t. de bril van Marci:

"The glasses she wears make up half her body weight."

Ook het continue herhaaldelijk en steeds irritanter wordende zingen van het liedje "Row row row your boat gently down the stream. Merrily merrily merrily. Life is but a dream" door Melody achter de piano was nog wel leuk.

Daarna wordt ook de achterlijke seance gehouden met "I am Omar, Guardian of the Crystal, boogie boogie", waarna het verhaal gelukkig leuker wordt om naar te kijken, want door een transformatie zijn de meiden opeens enorm sexy (Melody heeft geen hazentanden meer, Marci draagt geen bril meer en Mickey is niet meer mollig) en zijn ze vrijwel ook alleen nog maar naakt (met name topless) te zien en dat o.a. tijdens langdurige scènes waarbij ze samen taart en een bad delen. Bij dat laatste wassen ze zich ook elkaar (inclusief de borsten) en zie je ook de schaamstreek van Michelle Bauer.

Daarbij zijn wederom bepaalde opmerkingen en liedjes leuk, want tijdens één van de liedjes wordt er gezongen:

"In Sweden we have no AIDS" (die ziekte was toen in opkomst en nu helaas dus het Coronavirus COVID-19)

Ook is het leuk om te zien hoe Mickey één van de jongens, te weten Freddy, probeert te verleiden in haar jungle achtig ingerichte slaapkamer, waarbij er dan gezegd wordt:

"Hey Mickey, where'd you go ? Here ! You Tarzan. Me Jane. Let's get primitive."

Ook het verleiden door Melody was wel leuk om te zien, want daarbij verandert ze in een wilde topless rock-meid en zingt ze het liedje "He's a Santa Monica Boulevard boy".

Zodra de meiden een jongen verleidt hebben, zie je zogenaamd wat horror want dan hebben de meiden opeens vlijmscherpe tanden waarmee ze de penis van de jongens afbijten (daar zie je overigens niets van) en de jongens verdwijnen dan ook, waarna je alleen nog hun kleding ziet liggen. Het zijn overigens niet de nerdy jongens die het slachtoffer worden, maar juist de jongens die komen om te scoren en één gevangen genomen (door de andere jongens) nerdy jongen, te weten Duane, zegt dan tegen de leider van de andere jongens:

"If it isn't the president of the Hitler youth."

Die leider is overigens de zekere Phil (Timothy Kauffman), die door de drie meiden wordt geslagen met een zweepje, waarna hem hetzelfde lot als de andere jongens zal overkomen. Het einde met de priester Perrin (Jeffrey Culver) die een exorcisme gaat uitvoeren en de demon (oftewel gewoon een pop) was gewoon belachelijk, maar wel was het grappig als de priester het onderstaande zegt tegen één van de jongens:

"I'm not your father, you little shit. I'm not even a priest !"

En ook was het grappig als één van de gevangen genomen (met een net) meiden tegen de priester zegt:

"Give me your throbbing python of love."

Na circa 80 minuten is het verhaal dan gelukkig afgelopen (de demon is dan verslagen door het kapot maken van de kristallen bol) en zijn de meiden ook weer nerdy geworden.

De cast in deze film is dramatisch slecht en het is alleen leuk om te zien dat na circa 40 minuten de drie meiden in het verhaal naakt zijn te bewonderen en vooral de kleine Linnea Quigley en de rondborstige Michelle Bauer (rechts op de filmposter) zijn dan leuk om naar te kijken.

Maar al met al is dit gewoon een draak van een komedie / Horror film, die het aankijken eigenlijk niet waard is en ik denk dat de meesten ook snel afhaken na het zien van de achterlijke opening met waarzegger Omar (Michael Sonye) en de vrouw (Sandy Brooke) die opzoek is naar haar man. De film is ook met minimale middelen gemaakt, want alles oogt zeer goedkoop.

Na drie film samen (o.a. de Drama / Thriller film "Unfaithful (2002)"), zijn Richard Gere en Diane Lane dermate vertrouwd met elkaar dat het meteen lijkt alsof ze al jaren getrouwd zijn in deze Drama / Romantiek film.

Dokter Paul Flanner (Richard Gere) neemt zijn intrek in een prachtig hotel aan een verlaten strand

in het plaatsje "Rodanthe". Adrienne Willis (Diane Lane) valt in als gastvrouw en zorgt voor haar enige gast, Beide personages hebben grote emotionele problemen en terwijl er een orkaan nadert en het in hun hoofden ook stormt, komen de twee nader tot elkaar. Vinden ze samen geluk of dragen ze daarvoor teveel problemen met zich mee ?

Het karakteristieke hotel aan zee is absoluut indrukwekkend, maar de film zelf is te melodramatisch om echt indruk te maken. Daarbij zijn de clichés te vet en de dialogen te stroef.

Van de beste man Nile Rodgers had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord en dat hij zo'n belangrijke componist is geweest voor bekende artiesten en bands in de afgelopen decennia (en hedendaags nog) wist ik ook niet. Hij heeft dan ook duidelijk (ook hoorbaar) een stempel gedrukt op de muziekgeschiedenis.

Van zijn band Chic en hun bekende jaren 70 liedje "Le Freak" had ik overigens wel gehoord. Het duidelijk herkenbare gitaargeluid (ook wel gitaarloopje) van Nile Rodgers in dat liedje, is later (omdat ik het nu weet) ook duidelijk herkenbaar in andere bekende liedjes waar anderen beroemd mee zijn geworden. Wat dat betreft vond ik dit ook best een interessante documentaire welke vorige week te zien was op de publieke omroep. Deze documentaire laat mooi in chronologische volgorde de geschiedenis zien van Nile Rodgers (zijn discoperiode in de jaren 70, zijn familie komt eventjes aan bod en hetzelfde geldt voor zijn drugsgebruik en kanker) en alle liedjes die hij gecomponeerd heeft voor artiesten en bands waardoor ze definitief zijn doorgebroken.

Ze komt in het begin van de documentaire wat tevens de discoperiode is (jaren 70). zijn band Chic en zijn hechte band met de bassist Bernard Edwards (die helaas al overleden is, wat ook overigens in deze documentaire aan bod komt) aan bod. Ze waren min of meer elkaars broers, zo'n hechte band hadden ze met elkaar, en op hun gegeven moment zegt hij mooi (weliswaar op het einde) "dat Bernard Edwards zijn bassist was en dat hij de gitarist was van Bernard Edwards". Tijdens deze discoperiode komt ook aan bod dat hij Diana Ross min of meer een nieuwe carrière heeft gegeven en dat ze hierdoor los is gekomen van het Motown-label. Ook komt de bekende zustergroep Sister Sledge aan bod waarvan Nile Rodgers en Bernard Edwards eigenlijk de bekendste nummers van hebben geproduceerd.

Na het abrupte einde van het discotijdperk (waar Nile Rodgers gemengde gevoelens overheeft), komt de glorietijd van hem in de jaren 80 als producer voor artiesten en bands aan bod. Hij deed dat o.a. gezien van commercieel oogpunt en eigenlijk ook met artiesten en bands die al min of meer bekend waren. De eerste artiest die in de periode aan bod komt is David Bowie waar hij nieuw leven (hij was destijds ook aan de drugs) in heeft gebracht met o.a. het bekende nummer "China Girl" waarin het typische gitaarloopje van hem ook zeer herkenbaar is. Daarna komt eventjes ook INXS aan bod waarvan hij het bekende nummer "Original Sin" heeft geproduceerd en daarna Duran Duran (een drietal bandleden komt aan het woord) die hij vooral beroemd heeft gemaakt met o.a. de bekende nummers "The reflex", "The Wild Boys" en "Notorious" (in dat laatste is natuurlijk de gitaarloop ook weer heel herkenbaar). Het meest verbazende vond ik nog dat hij er min of meer voor heeft gezorgd dat Madonna is doorgebroken met o.a. het eerste bekende nummer van haar "Like a Virgin" (ook overigens "Material Girl" en "Dress You Up"). Hij geeft ook aan dat hij aan Madonna goed heeft verdiend.

Dan is eigenlijk de jaren 80 periode voorbij en komt de jaren 90 aan bod waar hij een doorstart maakt met zijn band Chic, die helaas niet echt succesvol is geweest. Ook komt hierin het overlijden (vlak nar een concert) van zijn maatje Bernard Edwards aan bod, waar hij zichtbaar nog moeite mee heeft. Hij treedt overigens nog steeds op met zijn band Chic. Daarna zijn de jaren 90 min of meer voorbij en komt de samenwerking met DJ Avicii (die komt zelf ook aan het woord) en Daft Punk aan bod die hem zeer respecteren. Voor de laatste heeft hij het bekende nummer "Get Lucky" geproduceerd, waarin hij ook te zien is in de clip als gitarist.

Al met al is dit misschien geen echte diepgaande documentaire (daarvoor is hij ook te kort), maar wel een zeer interessante documentaire m.b.t. de geproduceerde nummers voor bekende artiesten en bands in de afgelopen decennia. Ik wist het in ieder geval niet en daarom vond ik het juist zeer interessant en als ik die nummers nu hoor (wordt vooral op Radio 2 nog gedraaid), luister ik erna met een hele andere gedachte (namelijk dat het geproduceerd is door Nile Rodgers). Nile Rodgers is inderdaad zoals ook in de documentaire wordt aangegeven "een levende legende" die heel belangrijk is geweest voor de muziekgeschiedenis en nog steeds. Dat kunnen weinigen hem nadoen en de beste man is ook pas qua leeftijd begin 60, waardoor we nog geregeld van hem zullen horen.

Niet echt origineel deze film en ook niet bijster sterk. Omdat er in de film eigenlijk maar 2 personen voorkomen is het ook redelijk saai. De 2 hoofdrolspelers acteren ook nog eens op B-niveau waardoor je al snel doorhebt waarmee je te maken hebt.

Ik had er eigenlijk meer van verwacht en had ook meer spannende momenten verwacht. Het is dat de film vrij kort duurt waardoor hij wel goed te kijken is.

Sombere, duistere en eigenlijk ook een zeer saaie film. De film is behoorlijk traag en komt daardoor ook langzaam op gang. Het laatste gedeelte van de film (vooral de scene met de rat) was nog het meest boeiende. John Hurt en Suzanna Hamilton speelden overigen zeer aardig in deze film.

Voor een B-film best te doen. Film blinkt nergens in uit maar is ook nergens echt slecht. Gewoon een leuke vermakelijke actie film die zich lekker wegkijkt op een regenachtige middag.

Boeiende en ook spannende film die ik vorig jaar al op TV gezien had. Echter toen had ik door een stomme fout van mij de laatste minuut niet kunnen zien. Dus vandaag neem ik hem weer op en hopelijk kan ik dan ook de laatste minuut zien.

Het verhaal vond ik goed en Johnny Depp vond ik prima spelen.

Een mooi Duits Drama die afgelopen zaterdagnacht weer eens te bewonderen was op de Duitse kwaliteitszender ARD. En het mooie daarvan is dat deze zender tegenwoordig zelfs in HD te bewonderen is, waardoor deze film in volle pracht te bewonderen is en ook nog eens zonder hinderlijke ondertitelingen (aangezien ik woon aan de Duitse grens, is het verstaan van de Duits taal geen probleem voor me).

Ondanks dat het best een lange zit is en de film hier en daar langdradig en soms ook wat saai is, zat het sentimentele verhaal verder goed in elkaar en wist de film me ook wel te boeien (soms vertederend en ontroerend) en spat hij natuurlijk visueel (prachtige beelden van Afrika) van het scherm. De hele film ademt ook een lekker broeierig Afrikaanse sfeertje uit. Ook zitten er wat beelden (middels herinneringen) in van de Joodse familie Redlich van hun Duitse thuisomgeving, waar ze van moeten vluchten vanwege het Nazi-regime. De volledige cast doet het prima en tilt deze film naar een hoog niveau. Met name o.a. Juliane Köhler (die ook bloot te zien is), Lea Kurka (als de jonge Regina) en Karoline Eckertz (als de oudere Regina) doen het prima en overtuigend, maar met name de onbekende afrikanen stelen vooral de show in deze film.

Gewoon een goed en vooral mooi (visueel met name) drama, waar je wel even de tijd voor moet nemen want hij duurt behoorlijk lang.

Mooi drama met een prima spelende Anthony Hopkins als Nixon. De film duurt erg lang maar ik heb me zeker niet verveeld. Er zijn zeer veel belangrijke dingen gebeurt omtrent Nixon dus eigenlijk is ruim 3 uur nog te kort. De bijrollen van Joan Allen (mooie vrouw trouwens) en Ed Harris waren overigens ook goed.

De eerste 100 minuten zijn prima. Het verhaal is boeiend en er zit voldoende actie in. Vooral acteur Javier Bardem speelt schitterend in deze film als gestoorde bad-guy. Zijn wapen en zijn dialogen zijn schitterend. Maar na 100 minuten komt er opeens een absurde en belachelijke wending in de film. waardoor hij een zeer onbevredigend einde krijgt. En dat is zeer jammer (de film had een veel beter einde verdiend) want anders was dit een hele goede film geweest.

Aardige en vermakelijke B-film. Het verhaal was best redelijk en wist ook te boeien en Ray Liotta speelde aardig. Stuart Wilson als badguy was ook best aardig. Hij zorgde tevens voor de komische noot in deze film.

Opzicht is dit wel een onderhoudende Thriller / Drama film die geregeld spannend is en waarvan de vaart ook best hoog is.

Qua verhaal is het wel niet vernieuwend of origineel want dit is min of meer een dertien in een dozijn overlevingsverhaal van een Amerikaans gezin wat in de problemen komt als de bevolking van een Aziatisch land (om welke Aziatisch land het gaat wordt niet genoemd, maar het grenst wel aan Vietnam. Dus de Aziatische landen die grenzen aan Vietnam zullen wel niet blij zijn met deze film omdat de bevolking in deze film, hoofdzakelijk als barbaren worden afgeschilderd), waar ze net in zijn aangekomen, in opstand komt vanwege de waterdistributie die in handen is gekomen van de Amerikanen. Iedere buitenlander en vooral Amerikanen moeten het dan ontgelden in dit verhaal en ze worden ook allemaal geëxecuteerd als ze te pakken worden genomen. Dat executeren ging er regelmatig hard aan toe in deze film, hoewel niets (helaas) gedetailleerd werd getoond. Maar de beelden zeggen wel meer dan genoeg en zijn soms aangrijpend.

Dus voor het gezin van Jack Dwyer (die overigens werkt voor het Amerikaans waterbedrijf in het Aziatische land), welke bestaat uit een moeder en twee jonge dochters, rest er niets anders op dan noodgedwongen te vluchten en te zien te overleven wat dan geregeld spannende situaties oplevert. Met name het eerste gedeelte van het verhaal als de opstand uitbreekt is best spannend en is voor Jack Dwyer (verdienstelijk gespeeld door Owen Wilson) en zijn gezin een kat en muis spel, waarbij de inzit (in leven blijven) hoog is. Vanaf het moment dat Pierce Brosnan (in de rol van Hammond, die een soort van CIA agent is) actief in het verhaal verschijnt (dat is rond de 70e minuut) vond ik het wel minder worden en eigenlijk ook wat flauwtjes. Het einde daarentegen is gelukkig wel weer spannend en vond ik persoonlijk ook wat cynisch omdat nu Amerikanen vluchten naar Vietnam, terwijl dat vroeger juist de vijand (althans Noord-Vietnam) was van Amerika.

Gewoon een spannende en onderhoudende Thriller / Drama film, die weet te boeien en zich ook lekker wegkijkt. Hoogstand vond ik het wel allemaal niet en het verloop en einde laat zich eigenlijk ook makkelijk raden.