Opinions

Best een aardig drama (wel wat cliché) wat ook weet te boeien en zelfs spannend is m.b.t. het vrijgeven van de bron. Wat deze film naar een hoger niveau tilt is de cast (veel bekende acteurs en actrices) die het goed doet. Hoofdrolspeelster Kate Beckinsale speelt goed maar Alan Alda vond ik er echt bovenuit springen. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Matt Dillon hoewel hij regelmatig me het bloed onder de nagels haalde. Het einde vond ik overigens sterk en ook wel verrassend (verklaard wel waarom ze zo standvastig was).

P.S. David Schwimmer speelt weer eens het typische lulletje wat hij vrijwel altijd speelt in een film.

Leuke jeugdherinnering want Laurel & Hardy (of te wel de dunne en de dikke) films en korte films waren in de jaren 70 veelvuldig te zien op de Duitse Televisie (ARD en ZDF). Als kind zijnde vond ik ze altijd zeer leuk en heb ik ook vaak moeten lachen. De eenvoudige verhalen zaten eigenlijk best altijd leuk in elkaar en de uitvoering was het ook vaak dik in orde. Uiteraard stalen Stan Laurel en Oliver Hardy altijd de show maar de bijrollen van de andere acteurs waren ook vaak leuk. Vooral als ze mot kregen met elkaar. De vrouwen vond ik ook altijd geweldig vooral de vrouwen van Stan Laurel en Oliver Hardy die eigenlijk altijd tot het belachelijke kwaad waren op hun man. Oliver Hardy kreeg ze dan ook vaak om de oren van zijn vrouw

Eigenlijk best een leuke comedy met vooral een zeer sterke cast. Chevy Chase, Dan Aykroyd en John Candy in één film moet eigenlijk al garant staan voor een leuke film en daar zijn ze eigenlijk aardig in geslaagd. Ik ben normaal geen fan van Dan Aykroyd maar in deze film deed hij het geweldig als Judge Alvin 'J.P' Valkenheiser en hij was ook vrijwel onherkenbaar in zijn vermomming. De stijve Chevy Chase en wijlen John Candy deden het trouwens ook goed. Het verhaal is best leuk gevonden (ook al slaat het nergens op en is alles erg overdreven) en met de uitvoering zat het ook wel goed. Ook valt er regelmatig wat te lachen, tja wat wil je ook met zo'n cast. De film duurt met net 90 minuten niet al te lang en dat is ook prima voor een komedie want anders gaat het al gauw vervelen. Demi Moore speelde niet super maar ze zag er wel fraai uit en hetzelfde geldt voor de fraaie Bertila Damas.

Vond dit best een leuk drama met ook regelmatig een komische ondertoon (vooral door Peter Macdissi in de rol van de vader). Verhaal zat goed in elkaar en er werd ook goed in gespeeld door de diverse acteurs, vooral natuurlijk door Summer Bishil. Maar de rest van de cast deed het ook prima.

De film is natuurlijk wel vrij preuts (m.u.v. het begin) op zijn Amerikaans verfilmd. Ik moet wel toegeven dat er best veel mooie soms ietwat rijpere schoonheden in deze film zaten met o.a. Maria Bello, Carrie Preston, Toni Collette en Lynn Collins.

Toch best een slap hap deze zoutloze Horrorfilm en hij komt ook wel erg traag opgang (de eerste 45 minuten zijn best slaapverwekkend). Qua verhaal (behoorlijk cliché) stelt het eigenlijk ook allemaal weinig voor en echt boeiend of spannend wordt het eigenlijk nergens. Het enige goede aan deze film is de mysterieuze sfeer die om het verhaal hangt en de laatste 30 minuten die een aantal aardige horrormomenten (die er visueel ook wel aardig uitzagen) bevat en ook wel enigszins creepy is.

De cast weet nergens te overtuigen en is in het algemeen zeer povertjes (spelen zeker niet de minste mee met o.a. Anne Heche en Clancy Brown). Van de cast kon me eigenlijk alleen Rebekah Brandes (als Rebecca) nog een beetje bekoren en dan enkel en alleen vanwege haar uiterlijk.

Het einde vond ik overigens wel lachwekkend, eerst moest de poort open (om welke reden dan ook) en op het einde moest hij weer dicht (om welke reden dan ook). Wat een onzin

Heb weinig tot niets met hiphop en rap muziek en ik ken Notorious BIG (goed gespeeld door Jamal Woolard) ook nauwelijks. Maar dit was best een aardig drama over het korte leven van Notorious BIG. Het beste van deze film vond ik overigens Naturi Naughton die de rol van Lil Kim speelde. Niet dat ze geweldig acteerde maar ze zag er zeer leuk uit en had flink wat vlees op de plank Met de bretels om zag ze er zeer leuk uit Haar song teksten zijn overigens ook goed Leuk om eens gezien te hebben deze film.

Deze Italiaanse Horror film (een Zombie film) zag ik in het ingediende lijstje van Horror films door "wendyvortex" bij de "Top 300 Horrorfilms" voorbijkomen en leek me wel interessant en mede omdat ik in de afgelopen dagen een paar beginjaren 80 Zombie / Kannibalen films heb gezien, namelijk "Apocalypse Domani (1980)" en "Zombi Holocaust (1980)".

In dit verhaal draait het om een groep mensen, een moeder met haar 10-jarige zoon en twee bevriende stellen, die te gast zijn op het landgoed van een rijke kerel. De buurman is een professor die onderzoek doet naar de wederopstanding van de doden en niet veel later staan de doden echt op en breekt de pleuris uit op het landgoed en moet men zien te overleven.

Van veel plot is geen sprake, want de zombies (waardoor komen ze eigenlijk weer tot leven ?) vallen al na een paar minuten aan en blijven dat doen tot de laatste seconde van de film. Wat dat betreft zit het wel goed met het tempo en gebeurt er veel en is er ook veel goor (met veel smerige zombietaferelen) te zien. In "Le Notti del Terrore" draait het vooral om de horror-sfeer en deze heeft regisseur Andrea Bianchi perfect weten vast te leggen en de macabere synthesizermuziek helpt daar ook een handje bij.

De effecten zijn bij tijd en wijle vrij beroerd (het gaat immers om de beginjaren 80), maar het is wel bijna altijd smerig en / of ronduit ranzig te noemen. Vooral het gebruik van maden en wormen die leven in de schedels van de zombies (die sloom zijn en verrassend ook intelligent zijn, zo gebruiken ze werktuigen, weten ze hoe deuren kunnen forceren, hebben ze verstand van combineren bij de jacht op hun slachtoffers en ook blijken ze verstand te hebben van moderne technologie) zijn een goedkoop, maar zeer effectief shockmiddel. Voorts zijn de kannibalistische activiteiten van de zombies goed vastgelegd en zijn ze ook creatief (zoals het onthoofden van een bediende d.m.v. een zeis), wat resulteert dat uiteindelijk iedereen gegrepen wordt door de zombies.

En eerlijk gezegd heb ik me er prima mee vermaakt en dan niet zo zeer qua verhaal en goor, maar vanwege de vele onnozele dialogen en de foute incestrelatie tussen moeder Evelyn (gespeeld door de mooie Maria Angela Giordan, die toen al 42 jaar was, en waarvan ook wat naaktheid is te zien) en haar zoon Michael (hij is goed te vergelijken met de kleine Oskar uit de Oorlog / Drama film "Die Blechtrommel (1979)") die 10 jaar oud is. Michael (Peter Bark) is niet alleen een uiterst irritante kleine klootzak die totaal geobsedeerd is door zijn moeder (dat is al tijdens het begin van de film te zien als hij op creepy wijze de slaapkamer van zijn moeder binnenloopt, die volledig naakt ligt te vrijen met de rijke kerel George, gespeeld door Roberto Caporali, en dat vindt hij niet leuk om te zien en zijn moeder zegt ook tegen hem "Michael. Wat doe je hier ? Terug naar je kamer, nu."), hij geilt ook op zijn moeder en raakt haar op een gegeven moment (na circa 54 minuten) zelfs aan, waarbij hij haar zoent, haar borst aanraakt (die dan ook zichtbaar is) en haar jurk optilt. Hij zegt dan ook tegen zijn moeder:

"Ik hou zo veel van je, mama. Ik wil je dicht bij me voelen. Ik wil je aanraken. Als baby mocht ik aan je borst liggen. Ik hield zo veel van je borsten."

Evelyn wordt dan boos en slaat Michael in het gezicht met de vlakke hand, die dan verbaasd ook nog zegt en daarna wegrent:

"Wat is er nou ? Ik ben je zoon."

Michael die ook niet bepaald de slimste is, wordt gespeeld door een lelijke jongen genaamd Peter Bark, die er echt angstaanjagend uitziet en die zelfs de zombies zou kunnen afschrikken. Als zijn personage inmiddels in een zombie is veranderd (nadat hij wegrent bij zijn moeder wordt hij namelijk gebeten door een zombie, te weten Leslie die o.a. een arm van hem opeet en die gespeeld werd door Antonietta Antinori, die behoort tot een bevriend stel en die met haar hoofd door een raam wordt gehaald door een zombie, waardoor ze ook verandert in een zombie), wil zijn moeder dat maar niet inzien. Daarbij zijn haar moederlijke gevoelens voor hem zo sterk (als ze hem weer na circa 76 minuten levend ziet, zegt ze ook "Michael. Mijn schatje. Mijn zoon", waarna ze hem omhelsd), dat ze haar borst aanbiedt om hem melk te geven, waarbij ze zegt:

"Ja schat. Net zoals toen je nog een baby was."

Michael haalt dan haar borst eruit en lijkt aan de tepel te gaan zuigen, waarna Evelyn zegt:

"Toe maar, Ik weet nog hoe fijn je het vond."

Maar i.p.v. aan de tepel te zuigen (wat hij men of meer ook doet), bijt hij de tepel eraf , waarna Evelyn begint te schreeuwen en uiteindelijk wordt ze verslonden door andere zombies (Michael is dan nog lekker aan het kauwen op de afgebeten tepel).

Ook het begin van de film is hilarisch als de professor (gespeeld door Renato Barbieri die wel wat weghad van de Griekse zanger Demis Roussos) een poging doet om de zombies over te halen om hem niet aan te vallen en waarbij hij dan zegt:

"Nee, ga weg, ik ben jullie vriend."

Effectief is het natuurlijk niet en daarna worden min of meer de bevriende gasten van de rijke kerel voorgesteld die aankomen op het landgoed, waaronder het stel James (Simone Mattioli) en Leslie. Als deze dan op hun slaapkamer zijn voert Leslie in een sexy outfit (inclusief witte laarzen) een show voor hem op, waarop James zegt:

"Je ziet er hoerig uit, maar daar hou ik wel van."

Daarna gaan ze natuurlijk met elkaar vrijen en zie je ook eventjes de borsten van de mooie Antonietta Antinori. De zombies beginnen daarna al vrij snel aan te vallen, waarbij de rijke kerel George het eerste slachtoffer wordt (hij wordt verslonden door de zombies), die dan ook tegen een zombie zegt:

"Wie ben je ? Wat wil je ?"

Ze zijn overigens niet allemaal slachtvee voor de zombies, want een aantal vecht goed van zich af, waaronder Evelyn die een aantal zombies afmaakt met een zwaard en ze zet er ook een paar in de fik en maakt er eentje (Leslie, die haar zoon te grazen heeft genomen) af via de rand van een bad. Ook James is goed opdreef en schiet een groot aantal zombies door het hoofd, waarop hij zegt:

"Ze gaan alleen dood als je hun kop eraf knalt."

Natuurlijk bedenkt men ook een plan om aan de zombies te ontkomen (wat uiteindelijk dus niet lukt), waarbij iemand (te weten Mark, die deel uitmaakt van een bevriend stel) dan met het volgende idiote plan aankomt:

"Ik heb een idee. We laten ze binnen. Wij zijn veel sneller dan zij."

Het verhaal speelt zich grotendeels af op het landgoed van de rijke kerel George, maar men verplaatst zich ook naar een klooster (waarin ook zombies zitten en waarin James verslonden wordt) en een werkplaats en daar speelt zich dan de finale af met Evelyn, Michael (beter gezegd zombie Michael) en het andere stel fotograaf Mark (Gian Luigi Chirizzi) en model Janet (Karin Well) die op een gegeven moment in een klem op het landgoed trapt (best apart dat er een klem op het landgoed lag ), waarbij het dus slecht afloopt met iedereen. Daarna is na circa 82 minuten de film afgelopen en zie je nog de profetie van de "Zwarte Geest" via tekst in beeld staan.

Een beetje horrorfan zal zich in elk geval kostelijk vermaken met deze Italiaanse Horror film, waarin veel gebeurt en veel te zien valt, waaronder smerige en foute dingen. Daarnaast kan deze film door zijn tekortkomingen en de matig acterende cast ook de nodige humor opleveren.

P.S. over die creepy Michael zou men een eigen Horror film kunnen maken, waar hij dan tegen zijn moeder zou kunnen "Mommy, Can I Go Out And Kill Tonight ?".

"Erotic Nights of the Living Dead", met zo'n titel zijn de verwachtingen natuurlijk hooggespannen en zeker ook omdat deze Horror / Erotiek film (Erotiek is vooral van toepassing in de eerste 75 minuten en Horror voor de laatste 35 minuten) van de bekende Italiaanse regisseur Joe D'Amato is, van wie ik een paar weken geleden nog het vermakelijke "Immagini di un Convento (1979)" (een nunsploitation film) zag.

Dat deze "Erotic Nights of the Living Dead" twee van mijn favoriete genres bevat, betekent niet dat het een geweldige film is. Veel low-budget Italiaanse zombiefilms uit de jaren 70 en 80 die ik heb gezien, hebben dit probleem. In dit geval zijn de zombies ronduit saai. Hun make-up is flauw en ze geven vrijwel nooit een gevoel van naderend onheil. Behalve dan die ene scène waarin de penis van een man wordt afgebeten, nota bene ook nog niet eens door een zombie maar door Laura Gemser, is het bloed, het goor en het geweld ongeïnspireerd.

In dit verhaal heeft de Amerikaanse zakenman John Wilson (Mark Shannon) grootse plannen met het tropisch Kat eiland, welke ligt in de buurt van Curaçao. Maar dat eiland is vervloekt. De legende gaat dat er zombies huizen, maar de zakenman is vastberaden om er een hotel te bouwen. Dus vaart hij naar het eiland samen met zijn vriendin Fiona (Dirce Funari) op een zeilboot, welke bestuurd wordt door kapitein Larry O'Hara (George Eastman), die net als hij zijn verstand in zijn broek heeft zitten. Op het eiland vertelt de geest van een lekker wijf (Laura Gemser) en een oude blinde man nog dat de zombies niet zo blij zijn met de plannen, maar tevergeefs.

Ik verwachtte Erotiek en Porno (ik heb namelijk de ongecensureerde versie gezien) en ook Horror. Na het bekijken van deze film moet ik tot de conclusie komen dat aan beide verwachtingen is voldaan en vooral aan de Erotiek (na circa 4 minuten is er al wat naaktheid te zien van Dirce Funari) en Porno. Dat laatste is vooral van toepassing tijdens twee scenes. Bij de eerste scène ontvangt zakenman John Wilson twee hoertjes (Lola Burdan and Chantal Kubel) op zijn hotelkamer en wordt er eerst met zijn geslachtsdeel gespeeld onder de douche, waarna ze zich naar het bed verplaatsten en daar zien we dan gedurende een zes minuten durende scène beffen (beide vrouwen), vingeren, pijpen, neuken en klaarkomen. Bij de tweede scène voert de zekere inheemse Liz (Lucia Ramirez) een show op (op een bühne) voor Larry O'Hara (die zittend op een stoel toekijkt) waarbij ze een champagnefles gebruikt en deze stopt (beter gezegd ze gaat erop zitten) ze ook regelmatig in haar behaarde zwarte poes en daarmee ontkurkt ze ook de champagnefles, waarna er schuim uit haar poes stroomt.

Ondanks dat Laura Gemser (het meest bekend vanwege haar rol in de vele "Black Emanuelle" films in de jaren 70), een Nederlands actrice van Indisch-Nederlandse komaf, waarschijnlijk de trekpleister was van deze film (mede gezien de filmposter), is de sexy ster in deze film toch de Italiaanse Dirce Funari. Laura Gemser (voor het eerst eventjes in beeld te zien na circa 34 minuten) speelt een mysterieus (een soort van geest die ook verandert in een zwarte kat) inheems eilandmeisje en ze heeft maar een beperkt aantal scènes waarin ze naakt te zien is (dat is ook nog soms in het donker) en dat ook pas voor het eerst na circa 60 minuten tijdens een lesbische scène met Dirce Funari op het strand. Ze is wel betrokken bij de meest memorabele scène van de film, namelijk als ze het geslachtsdeel van John Wilson er zonder pardon afbijt (die zie je dan in haar mond). Dat was voor regisseur Joe D'Amato waarschijnlijk ook de inspiratie om hierna nog de Erotiek / Horror film "Porno Holocaust (1981)" te maken (zeker gezien de filmposter) dat zich afspeelt op hetzelfde eiland en daarin speelt ook vrijwel dezelfde cast in mee.

De sexy ster van de film is duidelijk de Italiaanse actrice Dirce Funari (haar zag ik eind vorig jaar nog in de Horror film "Blue Movie (1978)"). Ze is ook meer naakt te zien dan met kleren aan en ze zit in verschillende zwoele softcore scènes en ze ziet er vooral geweldig uit als ze naakt ligt te zonnebaden op de boot en op het strand. Buiten dat ze het regelmatig doet met zakenman John Wilson, doet ze het ook met Larry O'Hara (ze flirt ook met hem op de boot, waarbij ze zich o.a. vingert en Larry mag dan toekijken op een afstandje) en ook met Laura Gemser.

Acteur Mark Shannon (die ook een Porno acteur is), een soort van Tom Selleck lookalike, schroomt er niet van om zijn behoorlijk grote geslachtsdeel (zijn scrotum is voorzien van wratachtige bulten wat er niet bepaald fraai uitzag) te tonen en te gebruiken Maar hoofdrol speler George Eastman (die ik wel wat vond weg hebben van de Amerikaanse acteur Kris Kristofferson) had daar wel duidelijk moeite mee, want hij hield (beschamend) continue zijn spijkerbroek aan en dat ook tijdens alle erotische scènes waarbij hij vrijt met vrouwen (Lucia Ramirez, Laura Gemser en Dirce Funari). Wel is hij regelmatig te zien met een ontbloot bovenlichaam en zeker op het eiland. Dat eiland bestaat overigens alleen maar uit zand, kokospalmen, een kerkhof, een oud pakhuis, Luna (Laura Gemser), een oude blinde man en een zwarte kat.

De Horror in deze film is vooral van toepassing in de laatste circa 35 minuten van deze film (daarvoor zie je wel hoe een zombie in het ziekenhuis een dokter dood bijt en hetzelfde geldt voor een man die doodgebeten wordt terwijl hij bezig is met een voodoo ritueel met een beeldje), waarbij oneindig veel zombies uit de grond en de zee komen en dat zag er best fraai uit. Hoewel sommigen voorzien zijn van maden op hun gezicht, maken ze nauwelijks indruk en zijn ze ook niet bepaalde angstaanjagend. Ze zijn ook enorm traag en hun make-up stelt ook weinig voor en alleen hun kleding weet nog wat indruk te maken.

Veel slachtoffers maken ze ook niet, want alleen John Wilson krijgen ze te pakken en dat ook nog eens nadat Laura Gemser zijn geslachtsdeel eraf gebeten heeft. De zombies eten dan ook van hem en hij wordt dan een zombie, die dan door het hoofd doodgeschoten wordt door Larry O'Hara. Ondanks de overmacht aan zombies weten Larry en Fiona te overleven (o.a. door een voodoo beeldje te gebruiken), maar ze draaien wel door, waarna ze met elkaar neuken op het strand (min of meer een flashback van de opening van de film, waarbij ze op precies dezelfde wijze neuken in een ziekenhuis) als er een helikopter komt aanvliegen. Ze belanden uiteindelijk in een ziekenhuis (dan zien we ook weer wat beelden van de opening) en daar verdenken ze Larry en Fiona van het vermoorden van John Wilson en wordt er ook gezegd:

"Do you think he killed that guy ? Of Sure, it was he or his girlfriend. She's cute. I can not believe that a cute woman could done such things. It was only because there were only three people on the Island, the two of them and the old blind man."

Daarna is de film ook na circa 110 minuten afgelopen en heb je vooral een film gezien waarin veel Erotiek en ook wat Porno te zien is en ook wat saaie en flauwe Horror. De fraaie synthesizer- en orgelmuziek bij de getoonde scenes was eigenlijk nog spannender. De film is met circa 110 minuten een veel te lange en saaie zit. Maar ik ben blij dat ik in ieder geval niet de 88 minuten durende versie heb gezien, want die is ongetwijfeld nog saaier door het ontbreken van de Porno en bepaalde Erotiek scenes.

Ik weet niet goed wat ik van deze "Erotic Nights of the Living Dead" moet vinden. Er is niet genoeg zombie-actie om er een echte zombiefilm van te maken en er zijn niet genoeg aantrekkelijke vrouwen (en dan doel ik niet op Laura Gemser en Dirce Funari, maar op Lola Burdan, Chantal Kubel en Lucia Ramirez) in de seksscènes om er een waardevolle pornofilm van te maken. Het lijkt er dus op dat "Erotic Nights of the Living Dead" alleen diehard fans van Joe D'Amato (dit was mijn 10e film van hem), Laura Gemser en liefhebbers van cultfilms zal aanspreken.

Ik ben meestal zeer kritisch op een Nederlandse productie en vaak vind ik ze ook slecht. En van deze film verwachtte ik eerlijk gezegd niet veel maar achteraf is hij me best nog meegevallen. Het verhaal is opzicht best een leerzame en zeker ook een interessante Nederlandse geschiedenisles. Ook de uitvoering viel reuze mee hoewel de ontberingen op Nova Zembla wel wat heftiger mochten zijn want op het einde zagen ze er niet echt uit of ze flink hebben geleden. De beelden vond ik overigens best fraai uitzien en ook in 3D zag het er best aardig uit hoewel ik het ook wel eens stukken beter heb gezien. De film is weliswaar niet echt spannend maar hij wist me wel te boeien tot het einde en hij keek ook lekker weg. De cast deed het ook nog eens aardig en vooral Derek de Lint als Willem Barentsz vond ik best goed. Doutzen Kroes voegde niet veel toe aan de film en het verhaal maar ze was wel een aangename verschijning om naar te kijken.

Een ding vraag ik me wel nog af na het zien van deze film en dat is wat is er met de vogel gebeurt

Zeker geen hoogstaande Thriller / Misdaad maar wel een vermakelijke, waarbij Pierce Brosnan min of meer zijn vroegere James Bond rol dunnetjes overdoet.

Het toch wel boeiende en soms ook spannende politieke getinte verhaal (draait om Rusland, Tsjetsjeense en de rol die Amerika daarin speelt) zit best aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (misschien hier en daar wel wat te langdradig). Zo bevat het verhaal de nodige actie en wendingen (sommige daarvan wel wat cliché en voorspelbaar) en ook de beelden van de Russische stad waar het verhaal zich in afspeelt waren best fraai. Ook zit het met de vaart meer dan goed en doet de cast het verdienstelijk. Dat geldt zeker voor Pierce Brosnan en ook wel voor de altijd fraaie Olga Kurylenko, die er op het einde zeer sexy bijliep als een hoertje met een doel. Het einde was best goed en hetzelfde geldt voor het eerste gedeelte van het verhaal.

Gewoon een leuke tussendoor Thriller / Misdaad die zich lekker wegkijkt en goed vermaakt.

"Everyone has secrets, We're just looking for someone to share them with."

Deze leuke en vermakelijke Actie / Komedie film heb ik afgelopen woensdagavond in de bioscoop gezien bij gebrek aan beter. Het was namelijk kiezen uit deze film of de nieuwste actiefilm van Jason Statham, te weten "A Working Man (2025)". Maar Jason Statham ben ik een beetje moe aan het worden en zijn laatste bioscoopfilms zijn ook allemaal van het niveau dertien in een dozijn. Omdat "Novocaine" opzicht goede recensies kreeg, was de keuze dus snel en gemakkelijk gemaakt.

Nate (Jack Quaid) is bankier en lijdt aan CIPA (een aandoening waardoor je geen pijn kunt voelen en ook niet kunt zweten). Na een incident op kantoor met gloeiendhete koffie, trakteert zijn collega Sherry (Amber Midthunder) hem op een lunch en neemt hij hem op een date. Er lijkt iets moois te ontstaan tussen de twee, tot de bank wordt overvallen en Sherry als gijzelaar wordt meegenomen. Nathan besluit haar koste wat het kost te redden, geholpen door het feit dat hij geen pijn voelt.

Hoewel de zoetsappige inleiding van de film eigenlijk te lang duurt met circa 25 minuten, komt daarna, als de bankoverval met drie kerstmannen plaatsvindt, de film wel lekker op gang en valt er ook veel te lachen en te huiveren, want de actie is zeer regelmatig hard en grof, waarbij er ook een aantal smerige scènes te zien zijn (zoals het uittrekken van vingernagels met een tang). Het verhaal is zeker niet hoogstaand, maar zit opzicht wel leuk in elkaar en bevat ook een verrassing m.b.t. de rol van Sherry (Amber Midthunder) in het verhaal.

De actie komt vooral op conto van hoofdrolspeler Jack Quaid als bankmedewerker Nate en hoewel hij geen goede vechter is, kan hij omdat hij geen pijn voelt heel wat klappen ontvangen en verwondingen verdragen. Ook een pistool uit een bak heet frituurvet vissen is geen probleem. Of hij maakt zijn vuisten tot effectievere wapens door gebroken glas in zijn vingers te stampen. En zelf een uitstekend bot gebruikt Nate zeer effectief op het einde.

Hoewel Nathan geen pijn voelt, voelen wij als kijkers des te meer (dat was o.a. goed te horen bij reactie van anderen in de filmzaal), want veel van de actiescènes zijn lekker zintuiglijk en worden zeer expliciet getoond. Het regisseursduo Dan Berk en Robert Olsen is niet van de virtuoze long-takes, maar biedt ouderwets degelijke shoot-outs en vechtscènes, met echte stunts en een focus op pijnlijke details.

Hoofdrolspeler Jack Quaid (zoon van Dennis Quaid en Meg Ryan) overtuigt opzicht ook als sukkelige grijze kantoormuis en als noodgedwongen actieheld en de chemie tussen hem en Amber Midthunder was leuk. Helaas is Amber Midthunder niet naakt te zien, maar de film bevat wel een verleidingsscène die zowaar sexy is en dat is genoeg om de relatie tussen de hoofdpersonen emotioneel overtuigender te maken. Je hebt iets met Nathan en Sherry.

Datzelfde geldt overigens ook voor overvaller en slechterik Simon, die het geweld niet schuwt, gespeeld door Ray Nicholson en hij is de zoon van Jack Nicholson. Hem zien we voor het eerst na circa 25 minuten tijdens de overval, waarbij hij hard te keer gaat en ook de bankdirecteur vermoordt omdat hij de code van de kluis niet geef. Daarbij wordt ook Sherry (als baliemedewerkster van de bank) meegenomen als gijzelaar, waarna Nate achter de overvallers aangaat om haar te redden, maar uiteindelijk blijkt dat Sherry de zus is van Simon en dat de overval een opgezet plan was. Maar Sherry blijkt uiteindelijk wel echt verliefd te zijn op Nate.

De film duurt met circa 100 minuten ook niet al te lang en er zitten ook verwijzingen in naar andere films zoals "Home Alone (1990)", die film wordt ook gewoon genoemd, tijdens een zeer leuke scène in een huis met pijnlijke / dodelijke boobytraps en "Falling Down (1993)" en dat vooral vanwege het politierechercheurs duo, te weten hoofdrechercheur Mincy (Betty Gabriel) en haar oudere hulpje Coltraine (Matt Walsh), dat achter Nate aangaat omdat ze hem in eerste instantie aanzien voor een medeplichtige.

En verder krijgt Nate nog hulp van zijn online gaming vriend Roscoe (Jacob Batalon), het is ook zijn enige vriend, die je uiteindelijk kunt herkennen uit de Tom Holland "Spider-Man" films. Deze Roscoe komt Nate uiteindelijk met tegenzin helpen, want het onderzoekende politierechercheurs duo werkt natuurlijk veel te traag.

Al met al is "Novocaine" een leuke en vermakelijke Actie / Komedie film met een origineel verhaal (en dan doel ik op het geen pijn voelen), het strakke plot, het harde geweld en een fijne romance.

De film was zeker boeiend (je wordt ook steeds lekker op de hak genomen) en de uitvoering was best fraai (lekker hoog tempo en er gebeurt ook veel). Ook visueel zag het er allemaal fraai uit en ook de cast deed het goed en leuk. Maar wat een idioot en enorm vergezocht einde had deze film Dankzij dit einde stelt achteraf gezien het hele verhaal niets voor. Zonder dat einde had ik de film best een hoog punt willen geven, maar helaas kan ik dat nu niet doen.

Het eerste deel vond ik nog wel leuk en vermakelijk op het idiote einde (is ook van toepassing op deze film) na en daarom besloot ik om afgelopen vrijdagavond (om 23:30) dit tweede deel ook te gaan bekijken. Maar na circa 30 minuten ben ik letterlijk en figuurlijk in slaap gevallen op de bank en toen de film afgelopen was (en het ingeschonken bier inmiddels lauw was geworden ), ben ik pas wakker geworden en toen ben ik gelijk maar naar bed gegaan. Dat inslaap vallen lag overigens niet aan de film (hoewel de eerste 30 minuten me zeker niet konden bekoren) zelf, maar iedere werkdag opstaan om 5:45 en pas laat naar bed gaan om 23:45 (en dan ook nog slecht inslaap vallen), hakt er tegenwoordig op een vrijdagnacht vaak bij me in. Daarom slaap ik in het weekend ook altijd lang uit (sta dan pas op rond 12:30).

Afgelopen zaterdagavond (om 23:00) heb ik een tweede poging gewaagd en toen ben ik niet in slaap gevallen, maar mijn god wat is dit toch een vreselijke Actie / Komedie (hoewel ik wel eigenlijk nergens om heb moeten lachen) film met zowel een slecht als belachelijk verhaal (ik heb niet eens de moeite gedaan om het allemaal te begrijpen en het interesseerde me ook niet eens) en ook nog eens met veel irritante acteurs (op Morgan Freeman en Michael Caine na) en actrices en dan vooral de goochelaars J. Daniel Atlas (wederom gespeeld door Jesse Eisenberg), Jack Wilder (wederom gespeeld door Dave Franco), Merritt McKinney (wederom gespeeld door Woody Harrelson, die nu zelfs een dubbelrol heeft in het verhaal), Lula (gespeeld door Lizzy Caplan) en hun baas Dylan Rhodes (wederom gespeeld door Mark Ruffalo) die ook voor de politie werkt. Wat de cast (die grotendeels intact is gebleven op de mooie vrouwen Isla Fisher en Mélanie Laurent na) betreft ben ik het dan ook helemaal eens met Barbaarsch, want ook ik heb me enorm gestoord en geërgerd (ze speelden wel heel erg popiejopie hun rollen) aan de meeste acteurs en actrices en vooral aan de irritante nieuwkomer Lizzy Caplan (in de rol van goochelaar Lula) met haar vreselijke stem, die in dit verhaal Isla Fisher doet vervangen en daarbij op een vreselijke flauwe en niet grappige manier wordt geïntroduceerd in het verhaal.

Isla Fisher is zeker niet de beste (understatement) actrice, maar ze is wel niet zo irritant als de vervelende Lizzy Caplan en ze ziet er tenminste ook nog leuk uit. Hetzelfde (en dan doel ik niet op leuk uitzien maar op irritant spelen) geldt ook min of meer voor Woody Harrelson, die ik normaal gesproken vrijwel altijd leuk vindt in films, maar zijn dubbelrol (zowel als goochelaar Merritt McKinney als zijn slechte tweelingbroer Chase McKinney) in dit verhaal was gewoon tenenkromend slecht (vooral in de rol van slechte tweelingbroer Chase McKinney) en was ook nergens grappig. Ook nieuwkomer Daniel Radcliffe (in de rol van slechterik Walter Mabry, waar de goochelaars gedwongen iets voor moeten stelen) kon me totaal niet overtuigen als slechterik en daarvoor mist hij ook elke uitstraling. Wat ik ook een groot min punt aan deze film vond, was de duur van het verhaal, want ruim 120 minuten is gewoon veel te langdradig voor een film als deze, die me ook totaal niet wist te boeien (inclusief het flauwe einde welke ik snel doorhad), en men had het makkelijk kunnen afdoen met circa 100 minuten.

Visueel gezien werd wel alles fraai in beeld gebracht (vooral de locaties Macau en Londen) en dat ook geregeld met de nodige special effecten en dat vooral natuurlijk m.b.t. de goocheltrucs die naderhand ook allemaal worden uitgelegd. De goocheltrucs vond ik ook vrijwel allemaal flauw (het hypnotiseren, en ook de pogingen tot, werd tot vervelens toe herhaald in het verhaal), zoals o.a. de achterlijke kaart verstop en gooi scene in de computerchip ruimte, en ze hadden ook geen impact op mij zoals ze dat wel nog hadden in de eerste film en toen werden ze ook veel leuker en interessanter uitgevoerd. De enige leuke goocheltruc in deze film vond ik het moment dat de goochelaars in New York in een buis stapten om te ontsnappen en toen uitkwamen in Macau (China), terwijl ze uitkomen in een vrachtwagen in New York hadden verwacht.

Al met al gewoon een heel slecht vervolg deze Actie / Komedie film, maar wat wil je ook met een malloot van een regisseur die fan is van Justin Bieber en die o.a. de spastische films "Step Up" op zijn naam heeft staan (hij heeft tevens de Actie / Avontuur film "G.I. Joe: Retaliation (2013)" op zijn naam staan en die vond ik wel leuk ), en de film duurt ook nog eens veel te lang. I.p.v. dat ik me vermaakt heb met deze film, heb ik me er vooral aan gestoord en geërgerd.

Dit is dan mijn eerste film van 2024 en tevens mijn laatste tijdens de kerstvakantie. Overlevingsfilms op zee zijn er al genoeg, maar een overlevingsfilm in een container op zee is volgens mij nog nooit gemaakt. Wie zin heeft in een echte survival-film, inclusief Spaans temperament met actrice Anna Castillo in de hoofdrol, zit goed in een meedogenloos avontuur die je niet in de koude kleren gaat zitten. Of soms zelfs zonder kleren in het geval van Anna Castillo.

In de nabije toekomst breekt de onrust uit in Spanje. Er is een oorlog gaande en de hoogzwangere Mia (Anna Castillo) en haar echtgenoot Nico (Tamar Novas) proberen het land te ontvluchten. Vrouwen en kinderen zijn hun leven namelijk niet meer zeker in Spanje, waar er niet genoeg is voor iedereen. In Ierland kan men nog wel een normaal leven leiden, dus koopt Nico in een Spaanse haven wat douaniers om, zodat hij met Mia een container kan betreden.

De twee blijken niet de enige verstekelingen, want meer Spanjaarden wagen de oversteek over de oceaan. Maar net voordat alles in kannen en kruiken is, worden Mia en Nico van elkaar gescheiden. Hierdoor en omdat iedereen in Mia's container wordt geëxecuteerd bij een militair checkpoint door smeerlap Gil (Tony Corvillo), belandt Mia zielsalleen in een container op een containerschip op de Atlantische Oceaan. Tot overmaat van ramp valt haar container na een zeestorm ook nog eens van het containerschip. Vanaf dat moment is ze op zichzelf aangewezen.

"Nowhere" is een vrij heftige film waar geen mensenleven zeker is, dus een fijne popcornfilm is dit zeker niet. De tegenslagen stapelen zich snel op voor Mia en alles wat fout kan gaan, gaat ook fout. De filmtitel is opzicht ook ironisch, want Mia drijft natuurlijk heus wel een bepaalde kant op, net als het verhaal, dat overduidelijk draait om menselijke veerkracht. De hoogzwangere vrouw begint al snel te inventariseren waar haar container mee is gevuld (onder meer sterke drank, verpakte oordopjes, verpakte televisies, verpakte hoodies, verpakte Tupperware vershoudbakjes, wat eten en drinken, een aansteker, wat plakband en een boormachine) en ook begint ze manieren te vinden om regenwater te verzamelen en gebruikt ze gaten, ontstaan door kogels, om naar de horizon te kunnen kijken en zeewater te lozen.

En omdat Mia hoogzwanger is, gaat ze ook nog eens in de container tijdens een storm bevallen en dat werd best fraai en bijzonder weergegeven. Niet alleen zie je dan de borsten van Anna Castillo, die al haar kleren uittrekt en daarna in teugels gaat hangen om te kunnen bevallen, ook zie je de onderwaterbevalling van het kind, te weten een dochter, expliciet in beeld. En naderhand krijgt het kind ook borstvoeding en krijg je moedermelk uit één van de borsten te zien. Het meest onsmakelijke moment in de film is overigens als Mia de moederkoek (die ze ook in eerste instantie bewaart in een Tupperware vershoudbakje) gaat opeten bij gebrek aan eten.

Mia groeit als persoon en weet steeds beter te overleven, waardoor ze zich niet laat kisten door de talloze tegenslagen, zoals een flinke wond aan haar been (die ze hecht met onderdelen van een televisie en ze gebruikt de sterke drank om de wond te steriliseren) en de container die uiteindelijk toch zinkt. Onwillekeurig vraag je je als kijker ook af hoe je het er zelf vanaf gebracht zou hebben in die situatie. Ik zou waarschijnlijk al na een paar dagen het loodje hebben gelegd, maar Mia is gelukkig een stuk inventiever.

Misschien wel een beetje te, want vissen vangen met een net gemaakt van oordopjes is wel heel erg vergezocht. En er zitten wel meer ongeloofwaardige gebeurtenissen in "Nowhere", zoals telefoons waarvan de accu's erg lang mee gaan en die zeewater bestendig zijn en ook blijkt er op de oceaan gewoon telefoonbereik te zijn, die zich voor het grootste deel afspeelt in een zeecontainer. Pas na circa 65 minuten weet ze zich uit de container te boren (met een accuboor welke toevallig in de container lag), te zagen (met een zakmes met zaag) en te trekken (als sardientjes in blik). Ondanks dat is de Spaanse film toch goed voor enkele memorabele en spannende scènes. De ontknoping is opzicht vrij voorspelbaar en bevat ook de nodige dramatiek, maar vond ik wel mooi.

Het acteerwerk van Anna Castillo is opzicht veelzijdig genoeg om je als kijker op het puntje van je stoel te houden. Hoewel er een moment komt dat Mia’s handelingen aanvoelen als een herhaling van zetten. Maar haar doorzettingsvermogen roept in ieder geval bewondering en sympathie op. Buten Anna Castillo moet je het verder doen met baby Noa, die vooral huilt en van de borst drinkt, en Tamar Novas als echtgenoot Nico. Hem zien we in het begin van de film nog fysiek in beeld en daarna horen we hem alleen nog via de telefoon diverse keren. Dat laatste had van mij niet gehoeven en het was beter geweest als hij in de andere gezonken container had gezeten.

"Nowhere" is misschien iets aan de lange kant en dat het verhaal nogal abstract blijft (geen idee waar de wereldcrisis nu precies om draait) is ook min of meer een gemis. Maar als je de ongeloofwaardigheid loslaat en geduld hebt, zie je best een aardige Drama / Thriller film met een meeslepend verhaal.

Aardig drama over de tienerjaren van John Lennon. Hij heeft niet echt een leuke jeugd gehad maar daardoor is wel zijn liefde voor de muziek ontstaan en dat liet men in deze film ook aardig zien. Ook leuk om te zien was zijn beginnende vriendschap met een aantal Beatles die één voor één in zijn band komen. Hoewel het best een aardig drama was en men ook best redelijk acteerde was het niet echt een pakkend drama waardoor deze film ook blijft steken in de middenmoot. Aaron Johnson deed het best leuk als de jonge John Lennon en hetzelfde geldt voor zijn tante (Kristin Scott Thomas) en zijn moeder (Anne-Marie Duff).

Typische Jean-Claude Van Damme film met een flinterdun en cliché verhaal maar wel met redelijk wat actie. Het kind in de film vond ik trouwens irritant.

"Ik heb vijf laden in mijn hoofd."
"De drie bovenste open ik voortdurend. De vierde minder vaak."
"De onderste sloot ik op 8 mei 1945 en heb ik sindsdien niet meer geopend."
"Gunnar Sønsteby"

Ondanks dat ik geen "Netflix" heb, is deze Noorse Biografie / Drama / Oorlog film natuurlijk ook gewoon te pindakazen. Omdat ik een Tweede Wereldoorlog liefhebber ben (ik kijk wel het liefst Tweede Wereldoorlog films vanuit Duits perspectief, daarvan staan er ook maar liefst vijf van in mijn "Top 10 films"), sprak deze film me aan (stond gisteren bij "Al het laatste filmnieuws" op MovieMeter) en mede omdat ik in 2013 al de eveneens Biografie / Oorlog film "Max Manus (2008)" heb gezien (hij komt ook in deze film voor). Verder zag ik in 2018 de Oorlog film "Den 12. Mann (2017)" (een aanrader overigens), in 2022 zag ik de Drama / Oorlog film "Gulltransporten (2022)" en in 2023 heb ik nog de Oorlog / Drama film "Kampen om Narvik - Hitlers Første Nederlag (2022)" gezien. Dus ik heb in deze eeuw al redelijk wat Noorse Tweede Wereldoorlog films gezien.

Op de dag van de Duitse invasie van Noorwegen, te weten 9 april 1940, staat Gunnar Sønsteby (Sjur Vatne Brean), een jonge leerling uit het bergstadje Rjukan, voor een ingrijpende keuze. Hij besluit zich te verzetten tegen de bezetter. Wat begint als een enkele verzetsdaad, groeit uit tot een opmerkelijke ondergrondse carrière. Gunnar Sønsteby ontpopt zich als leider van de beruchte "Bende van Oslo", een verzetsgroep die keer op keer de bezetter weet te treffen met gedurfde sabotageacties.

Net zoals "Max Manus" mag deze biografie film over Gunnar Sønsteby er best wezen en hij is ook de meest onderscheiden Noorse staatsburger en de enige die onderscheiden is met het Noorse Oorlogskruis met drie kruizen, welke de hoogst mogelijke Noorse militaire onderscheiding is.

Op film opent in de huidige tijd (ergens voor 10 mei 2012, maar wel in deze eeuw) met een lezing door Gunnar Sønsteby (Erik Hivju, die de oudere Gunnar speelt) waarbij studenten / jongeren samen komen in een zaal, waaronder Anne Solheim (Flo Fagerli) die een familielid is van Erling Solheim (Jakob Maanum Trulsen) waarmee Gunnar goed bevriend was voor de oorlog. Daarna schakelen we ook even na 1937 waar Gunnar en Erling samen in de Noorse besneeuwde bergen op avontuur zijn en ze een meningsverschil hebben over de nazi's. Daarna bevinden we ons in Oslo op 9 april 1940, waarover Gunnar in het heden tegen de jongeren in de zaal zegt:

"En de Duitsers kwamen binnen op 9 april 1940. Ze hadden maar 800 man nodig om Oslo in te nemen. Dat zijn er twee keer zoveel als jullie."

Het fraaie van deze film is dat de film zich afspeelt in het verleden (van 1937 t/m 1945) en het heden (de lezing) en het zowel gaat om het verzet tegen de bezetter, maar ook om executies van Noorse personen (in totaal 82) die iets met de Duitsers te maken hebben, zoals bijvoorbeeld verraders en degene die voor de Duitsers werken zoals de Noorse commandant Karl A. Marthinsen (Per Kjerstad), die het hoofd was van de staatspolitie en die Noren liet martelen, en de Noorse politieleider Gunnar Lindvig (Lukas Petrauskas), die beiden ook in de film te zien zijn en ook laat men zien hoe ze geëxecuteerd werden.

Wat Gunnar Sønsteby allemaal gedaan heeft en meegemaakt heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog is best indrukwekkend en hij is ook nooit gepakt geworden door de Duisters (wel bijna een keer). Hij stond hoog op de lijst van door de Gestapo gezochte personen, maar hij werd nooit gepakt en dat o.a. omdat hij zich verschuilde achter zo'n 30 tot 40 verschillende namen en identiteiten en ook sliep hij iedere dag ergens anders en dat mede via de hulp van de vrouw Gudrun Collett (Lisa Loven Kongsli) en haar netwerk van appartementen.

Gunnar nam vanaf 1940 deel aan het Noorse verzet en ook sloot hij zich aan bij de Noorse troepen en vocht hij tegen de Duitsers (waarvan ook wat beelden te zien zijn) totdat hij longontsteking kreeg. Hierna sloot hij zich weer aan bij het verzet en stuurde hij belangrijke informatie via Zweden door naar Engeland, waar hij in contact kwam met de Britse geheime dienst. Nadat hij verraden is geworden door een collega verzetsstrijder, te weten Per Solnørdal (Aidas Asmonas) die door Gestapo gemarteld is geworden met een kacheltje, weet hij in april 1943 op het nippertje te ontsnappen aan de Gestapo en vlucht hij naar Schotland, waar hij door de de Britse geheime dienst ondervraagt wordt. Na een opleiding tot saboteur, keert hij in 1943 per valscherm terug naar Noorwegen en werd hij daar contactpersoon voor alle SOE (Special Operations Executive)-agenten in Oost-Noorwegen en hoofd van "Oslogjengen", de afdeling van de Linge-compagnie in Oslo waar hij opdrachten krijgt van Jens Christian Hauge (Jacob Jensen).

De groep voert dan een reeks sabotage-acties uit in Oslo en omstreken, en daarvan krijgen we er een aantal van te zien, waaronder het opblazen van een arbeidsmobilisatiekantoor in Oslo op 18 mei 1944 waarna Gunnar's vader Gustav (Mads Henning Jørgensen) wordt opgepakt in Rjukan door de Gestapo, het opblazen van een wapen- en ammunitiefabriek in Kongsberg op 19 september 1944 waarbij Gunnar bijna wordt opgepakt (en dan zelfmoord wilt plegen via een pil in de mond) bij een wegcontrole en het opblazen van een administratiekantoor van de Noorse spoorwegen op 14 maart 1945. En terwijl hij dat laatste doet, wordt ondertussen ook zijn vriend Erling Solheim ergens anders geëxecuteerd door het verzet als verrader.

Ook vertrekt hij op november 1944 na Londen, nadat hij nog op straat zijn vriend Erling Solheim is tegengekomen, waar hij o.a. de Noorse koning Haakon VII (Kristian Halken) in ballingschap ontmoet en waarmee hij samen eet. Terwijl hij in Londen is, worden er een paar bevriende verzetsstrijders, te weten Gregers Gram (Ulrik William Græsli) en Gunnar's goede vriend Edvard Tallaksen (Philip Helgar), in de val gelokt door de Duitsers en gedood (Edvard pleegt uiteindelijk zelfmoord nadat hij gewond in het ziekenhuis terecht komt en daar opgepakt en meegenomen wordt door de Gestapo).

De Gestapo, zoals de Duitse Gestapo-officier Siegfried Fehmer (August Wittgenstein), ging natuurlijk zeer hard en grof te werk m.b.t. martelen om informatie te verkrijgen en over een verzetsstrijder die ze hebben opgepakt, wordt op een gegeven moment ook gezegd:

"De Duitsers goten kokende olie in Kristians rectum. Hij is van binnen verbrand."

Daarna ontvangt hij via Jens een brief m.b.t. "richtlijn voor nr. 24" (oftewel de titel van de film), waarin staat dat er executies moeten worden uitgevoerd. Daarna belanden we na circa 73 minuten wat langdurig terug in de huidige tijd bij de jongeren op de lezing, die nu ook vragen stellen aan Gunnar, waaronder een student die aan Gunnar vraagt:

"Ik heb gehoord dat de verzetsbeweging soms ook Noren moest doden?".

Waarop Gunnar ietwat afwachtend "Ja" op antwoord, waarna de student aan hem vraagt:

"Hebt u dat ook gedaan?"

Dat was opzicht best interessant en daarop antwoord Gunnar o.a.:

"In een oorlog verdwijnen de nuances. Alles wordt zwart-wit. En plotseling gelden er andere regels. Tijdens de oorlog verloor ik acht van mijn beste vrienden vanwege de Duitsers."

Het stelt ook een sterke tegenvraag aan de student, namelijk:

"Hoe zou jij reageren als je vrienden werden verraden?"

Daarna krijgen we de executie van politieleider Gunnar Lindvig te zien, waarna we na circa 80 minuten weer terugkeren in de huidige tijd bij de jongeren en krijgt Anne Solheim het woord, die vragen stelt m.b.t executies van Noorse personen (waarvan we ook een paar executies te zien krijgen). Anne stelt opzicht goede vragen en voelt Gunnar stevig aan de tand en noemt o.a. Karl A. Marthinsen, waarna we zijn executie te zien krijgen en de Duitsers wraak nemen op de Noorse verzetsbeweging en bevolking.

Daarna vraagt Anne aan Gunnar:

"Iemand in mijn familie is gedood door het verzet. Hij schijnt iemand te hebben verraden. Ik hoopte dat u er misschien iets over wist."

Als Gunnar dan vraagt "Hoe heette hij?" antwoord ze:

"Erling Solheim."

Waarop Gunnar even stil is en daarna zegt:

"Nee, die naam zegt me niets."

We krijgen dan uiteindelijk de executie van Erling Solheim te zien (en ook het opblazen van het administratiekantoor van de Noorse spoorwegen) op 27 februari 1945 na circa 96 minuten en dat wordt begeleidt door het nummer "Exit Music (For A Film)" van de Engelse alternatieve rockband "Radiohead". Daarna is de oorlog in Noorwegen voorbij op 8 mei 1945 en gaan we voor de laatste keer terug naar de huidige tijd bij de jongeren en praat Anne nog even met Gunnar en vraagt ze:

"Ik hoopte dat u iets wist over de broer van mijn overgrootvader."

Waarop Gunnar weer "Nee" zegt, maar naderhand loopt hij naar haar toe en praat hij met haar en zal hij ongetwijfeld de waarheid hebben gezegd, maar dat krijg je wel niet te horen. Verder krijg je nog te weten wat er met een aantal andere verzetsstrijders is gebeurt na de oorlog en ook krijg je nog wat meer informatie over Gunnar. Zo trouwde hij in 1953 met zijn geliefde Anne-Karin en stierf hij uiteindelijk op 10 mei 1912. Daarna is de film ook na 106 minuten afgelopen.

Visueel zag de film er ook best mooi uit en zeker als de fraaie Noorse landschappen (in zeker in winterse omstandigheden) in beeld worden gebracht. Ondanks dat ik volgens mij nog nooit gehoord heb van de cast, deden ze het wel allemaal verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Sjur Vatne Brean als Gunnar Sønsteby, die qua gezicht wel iets weg had van de bekende Amerikaanse filmacteur Adrien Brody. Verder vond ik Lisa Loven Kongsli als Gudrun Collett wel een mooie vrouw.

Hoewel ik niet zo bekend ben met de Noorse geschiedenis tijdens de Tweede Wereldoorlog, begin ik er via dit soort films (en de films die ik noemde tijdens mijn opening) wel steeds meer over te weten. En wat dat betreft is "Nr. 24" ook gewoon een goede en leerzame Biografie / Drama / Oorlog film.

Van regisseur Luigi Batzella heb ik een paar jaar geleden de bizarre nazisploitation film "La Bestia in Calore (1977)" gezien en daarom leek deze Horror / Erotiek film me wel interessant voor mij als een typische "Theunissen" film

Maar niets in deze film is duidelijk en er wordt ook niet echt de moeite gedaan om het reilen en zeilen uit te leggen. Wat geboden wordt is een soort van LSD (vanwege de kleuren, de slow motion opnames, dubbele beelden en de muziek) droomachtige ervaring (letterlijk ook voor mij, want na circa een uur kijken ben ik gisteravond rond 24:00 uur uur in slaap gevallen, waarna ik weer rond 1:30 uur wakker werd) in plaats van een film en dat vol met erotiek en zelfs porno. Laat je opwinden (of in slaap vallen zoals dus bij mij ) door de erotische en pornografische inhoud, maar wat je ook doet, sla niet aan het analyseren, want veel touw valt er niet aan vast te knopen. Desalniettemin zal ik een uitleg van het verhaal geven.

Terwijl Dr. William Benson (Stelio Candelli) vanwege een spoedgeval 's avonds in het donker door het platteland rijdt en verdwaald, vindt hij opeens een gecrashte auto met een gewonde en bewusteloze jonge vrouw erin, die Susan Smith (Rita Calderoni) heet. Dr. William zet de vrouw in zijn auto, maar omdat zijn auto niet meer wil starten loopt hij voor hulp naar het dichtstbijzijnde huis, dat een mysterieus kasteel blijkt te zijn. Als hij het kasteel binnengaat, wordt hij op een gegeven moment begroet door een vrouw die precies op Susan lijkt en die hem aanspreekt als Peter. Dr. William ontdekt al snel dat ze niet de enige is in het kasteel en dat ze een angstaanjagend geheim verbergt. Als Susan in de ochtend weer bij bewustzijn is gekomen, loopt zij ook naar het kasteel, om daar een vreemd geklede man (James Harris) te ontmoeten die de duivel zou kunnen zijn en die haar aanspreekt als Evelyn en naderhand maakt ze ook kennis met een wellustige Peter, die precies op Dr. William lijkt. Dr. William en Susan worden dan meegezogen in een sensuele en gruwelijke nachtmerriewereld, waar het verleden en het heden samenvloeien, terwijl de duivel en zijn meestal naakte vrouwelijke volgelingen hun ziel proberen op te eisen.

Dat er in deze film erotiek / porno te zien is, is gelijk al in de eerste circa 40 seconden te zien, want daarin zien we een slow motion opname van hoofdrolspeelster Rita Calderoni die naakt door het bos rent. Daarna zie we via de voorkant van een stilstaande witte Volkswagen Kever (die van Dr. William) de opening credits in beeld verschijnen, waarna de film begint. De film is behoorlijk mysterieus (o.a. vanwege de mensen die Dr. William tegenkomt) in het begin en dan heeft het verhaal ook iets weg van een echte film. Maar als Dr. William in het kasteel is en daar na circa 15 minuten een deur open maakt en dan stom verbaasd in de camera kijkt, was dat ook voor mij van toepassing en dan wel met een glimlach op mijn gezicht. Want dan zien we opeens een vrouw een man pijpen en ook zien we twee vrouwen met elkaar bezig Oftewel we zien een orgie in beeld, waarbij je pijpen, neuken en beffen expliciet in beeld ziet.

Wat vanaf dan te zien is, is pulp in de meest pure vorm en dat met stijve (niet de piemels, want die zijn vooral slap), houterige en pijnlijk lachwekkende dialogen, tenenkrommend slecht acteerwerk van vrijwel alle acteurs en actrices, goedkope effecten (o.a. een grote en zeer nep uitziende spin), vreselijke goedkope en fantasieloze muziek, de afwezigheid van doordachte verhaallijnen of iets dat daar zelfs in de verste verte ook op lijkt (het plot is namelijk dermate vaag en onduidelijk, dat nooit duidelijk wordt waar de film nu eigenlijk heen wil) en natuurlijk behoorlijk wat naaktscènes met een sterk erotische / pornografische lading. Het zijn allemaal zaken die in deze film veelvuldig te zien zijn en waarin het kasteel de bezoekers (Dr. William en Susan) een negatieve spiegel voorhoudt om het maar zo te zeggen.

Deze film bevat wel sfeer en is tevens een natte droom en een nachtmerrie ineen. Ik heb de "Uncut" versie van de film gezien (zelfs de "Very Rare Uncut") en dat is mijns inziens ook degene die je moet zien. De harde porno (o.a. beffen, pijpen van slappe piemels en een kaars die in een vagina wordt gestopt en die dan door het heen en weer gaan romig wordt) hierin maakt de ervaring namelijk compleet. Het is namelijk niet zo dat dit enkel voor het erotiseren erin is gestopt, het heeft namelijk ook een doel (m.b.t. de slechte kant) in het verhaal. Vanwege dat is "Nuda per Satana" zeker ook geen echte horrorfilm, maar eerder een erotisch getint, surrealistisch rariteitenkabinet verpakt in een flinterdun en op horror georiënteerd verhaal.

Voor de porno beelden heeft men overigens gebruik gemaakt van "body doubles" en hierdoor zien we helaas niet de mooie Rita Calderoni (ze heeft o.a. mooie grote natuurlijke borsten) in actie, maar een vervangster die totaal niet op haar lijkt en die helaas ook weinig op de plank heeft (haar borsten leken net erwten). Hoewel Rita Calderoni de mooiste vrouw is in de film, zien we buiten haar en haar "body double" ook nog andere vrouwen volledig naakt, zoals Iolanda Mascitti, als het dienstmeisje welke geslagen wordt met een zweep en ook gestoken wordt met een mes, Gota Gobert en Barbara Lay en de laatste twee zien we vooral tijdens een orgie (met drie vrouwen en twee mannen) op het einde van de film. Na die orgie belanden we opeens weer terug naar het begin van de film en en zien we Dr. William weer stuiten op de gecrashte auto met de bewusteloze Susan erin, waarna de film is afgelopen.

Bepaalde delen van deze film werken ook op de lachspieren i.p.v. op de zenuwen. En met name de scène na circa 57 minuten waarin Susan in nachtkleding vast komt te zitten in een gigantisch spinnenweb (daardoor gaat ook haar nachtkleding open en zien we een borst). Schreeuwend voor haar leven wordt ze dan aangevallen door een grote papier-maché spin, die gefabriceerd lijkt te zijn door een stel kleuters tijdens het wekelijkse knutselen op de basisschool. Het enige leuke en nuttige van die scène is dat we vanaf dan eigenlijk continue de mooie grote borsten van Rita Calderoni in beeld zien. De rondborstige schoonheid was ook eigenlijk het enige pluspunt in deze film vanwege haar lichaam en tijdens een douche scène zien we haar ook enige tijd voorover gebukt staan (haar borsten dan hangend in het luchtledige), waarbij de camera zich dan focust op haar achterwerk. De douchekop die ze tijdens die scène gebruikt, wordt vlak daarna ook gebruikt tijdens een lesbische scène.

De cast bestaat eigenlijk maar uit een handjevol acteurs, waaronder dus Rita Calderoni, Stelio Candelli en James Harris (als een soort duivel die het o.a. heeft over de demon Astaroth, maar ik luister toch liever naar gitarist Trey Azagthoth van de Amerikaanse deathmetalband "Morbid Angel") en verder zien we nog Renato Lupi als de butler met het slechte gebit en die alleen maar irritant lacht. Qua belichting en camerawerk is het incidenteel nog wel aardig wat geboden wordt, maar over het algemeen is "Nuda per Satana" een uiterst matige pulpfilm die waarschijnlijk alleen binnen een zeer beperkte kring van liefhebbers gretig aftrek zal vinden. Het bekijken van deze film is alleen de moeite waard als je echt helemaal niets te doen hebt of zin hebt om je anderhalf uur lang te bescheuren over een stevige portie cinematografisch prutswerk.

"Nude" is een uiterst gewaagde maar verrassend charmante en intrigerende documentaire met daarin vooral de Franse fotograaf David Bellemere en oprichter Steve Shaw van het tijdschrift "Treats" aan het woord.

De documentaire volgt de Fransman David Bellemere, een professionele fotograaf die bekend staat om zijn riskante fotografie en om selectief aantrekkelijke maar verlegen jonge vrouwen te fotograferen. Hij krijgt van Steve Shaw, de oprichter van "NU Muses", de opdracht om een kunstkalender met naaktfoto's te maken. De lancering van de kalender zou plaatsvinden tijdens een kunstgalerietentoonstelling van 24 foto's van David Bellemere op de "Art Basel" in Miami in december 2016 en gedurende de opdracht worden de unieke methoden en visuele stijl van hem onderzocht.

Hoewel de documentaire best interessant is, vond ik het wel wat te lang duren en vond ik het hier en daar ook wat saai, ondanks dat er heel vrouwelijk schoon en naaktheid in te zien is. Maar de fotolocaties (met name die in de Dominicaanse Republiek) en de aparte manieren om de vrouwen te fotograferen (met name in New York City) mochten er wel wezen en dat geldt zeker ook voor het vele vrouwelijk schoon wat regelmatig van top tot teen naakt te zien is en dan doel ik o.a. op de vrouwen Jessica Clements, Ebonee Davis, Eva Biechy, Sabina Karlsson, Janine Tugonon, Rachel Cook, Jeannie Park (dat vond ik best een aparte Aziatische vrouw, welke ook het meest naakt te zien is) en Christina Jonno.

Al met al is dit een leuke documentaire om eens gezien te hebben en zeker als liefhebber van naakt vrouwelijk schoon.

Er komen sinds Machete redelijk wat leuke B-films uit. Na het zien van het geweldige "Hobo with a Shotgun" stuitte ik op deze film. Hoewel hij niet kan tippen aan beide eerder genoemde films is deze best vermakelijk om te kijken. Het verhaal slaat nergens op (heeft wel wat weg van Desperado) maar dat weet je eigenlijk al van te voren en de acteurs stellen ook niet veel voor en dat weet je eigenlijk ook van te voren. Maar ondanks dat kijkt deze film zich best redelijk goed weg vanwege het geweld (de scene met de familie was best grof maar eerlijk gezegd vond ik het best goed en moest ik er zelfs om lachen) en de vele sletterige vrouwen (waar ik eerlijk gezegd wel van hou) die niet schromen om wat bloot te laten zien. Ze laten eerlijk gezegd best veel zien. Ook de bad guys (vooral David Castro) vond ik best leuk en ik moest er regelmatig om lachen. Helaas zitten er ook redelijk wat saaie stukken in deze film die eigenlijk niets toevoegen en dat is dan ook de grote tekortkoming van deze film. Hetzelfde geldt trouwens voor veel overbodige en belachelijke dialogen.

Kortom gewoon een super overdreven film die gewoon leuk is om eens te zien. Deze film is trouwens niet geschikt voor tere zieltjes want die zullen best geschokt raken bij een aantal scenes.

Het is inderdaad een Thriller / Erotiek maar de nadruk ligt toch vooral op het erotiek gedeelte. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering (is ook inmiddels erg gedateerd). Er worden regelmatig personen vermoord maar dat ziet er allemaal behoorlijk amateuristisch en erg low budget uit (inclusief roze nepbloed en achterlijke geluidjes). Gelukkig ziet er wel behoorlijk wat bloot (puur en natuur jaren 70 bloot) in de film waardoor het allemaal nog genietbaar is. De ontknoping op het einde was wel geinig.

Ik dacht eigenlijk dat "Il Paese del Sesso Selvaggio (1972)" mijn laatste kannibalenfilm zou zijn, maar gisteren heb ik alsnog deze Italiaanse exploitation-film gekeken, die eigenlijk bedoeld was voor de buitenlandse markt (vanwege de niet-Italiaanse bezetting), maar die uiteindelijk eindigde in de videotheek.

Het verhaal gaat over een groep mensen (waaronder twee modellen) die na een vliegtuigongeluk in de Braziliaanse jungle vast komen te zitten en moeten zien te overleven. Daarbij worden ze o.a. achterna gezeten door een kannibalenstam.

Deze film wordt bestempeld als een kannibalenfilm, maar m.b.t. kannibalisme is er maar één scène te zien en daarbij wordt één overlevende, te weten Vietnam veteraan Capt. John Heinz (Milton Rodríguez), opengesneden (zijn borstkas), waarna zijn hart eruit gehaald wordt en waarvan dan gegeten wordt door een kannibaal. De kannibalen verschijnen ook pas na circa 45 minuten in het verhaal en na circa 60 minuten komen ze er al niet meer in voor en krijgen de overlevenden (zijn dan inmiddels uitgedund tot drie personen) nog te maken met een slavenhandelaar, te weten China (Andy Silas) die illegaal een mijn runt en die geilt op vrouwen (zo verkracht hij o.a. Eva Ibañez).

Buiten de zonet beschreven kannibalen scéne wordt ook nog iemand aangevallen door Piranha's (zijn been zag er wel lekker goor uit), komt iemand terecht in drijfzand en wordt een borst van een vrouw, te weten model Belinda (Susan Hahn), bekrast met een klauw, waarna het bloed wordt opgevangen in een schedel. Maar het leukste in deze film zijn eigenlijk nog de schaars geklede mooie vrouwen, die ook volop bloot (meestal van top tot teen) te bewonderen zijn. Zeker Suzane Carvalho (als Eva Ibañez, die dochter is van Prof. Pedro Ibañez) mocht er wezen met haar fraaie borsten en die zijn voor het eerste te zien na circa 15 minuten als ze zich staat te wassen in bad. Maar ook het bloot van Maria Reis (als model Monica, die helaas bij de vliegtuigcrash om het leven komt) en Susan Hahn mocht er wezen. De laatste heeft o.a. een fraaie lesbische scène met een zekere exotische Myara (Gloria Cristal).

Qua bloot is het vooral genieten als Suzane Carvalho en Susan Hahn bij de kannibalenstam terecht komen, waar ze dan volledig uitgekleed worden. Ze krijgen daarna wel inheemse kleding aangetrokken, maar die is zo schaars, dat je continue hun borsten ziet en dat minutenlang. Ook is het leuk als ze ontsnappen, want dan zie je ze topless rennen.

De film heeft ook een beetje een Bud Spencer en Terence hill gehalte en dan doel ik op hoofdrolspeler Michael Sopkiw (in de rol van Kevin Hall, die dinosaurusbotten verzamelt), als deze in een bar in een gevecht raakt en daarbij te maken krijgt met twee reuzen van een broers, die hij o.a. probeert uit te schakelen met een stoel. Hij verliest weliswaar dit gevecht, maar hij wordt daarna wel mooi verzorgt door model Monica, en dit verzorgen houdt o.a. neuken in

Het einde is redelijk actie vol en daarbij wordt o.a. afgerekend met slavenhandelaar China, die wordt gedood door Kevin Hall d.m.v. een speer. Daarna rekent hij nog af met de volgelingen van China door het gebruik van dynamiet, waarna hij samen met Eva Ibañez en de buit (kostbare edelstenen) van China wegvliegt in een helikopter.

Qua kannibalen gehalte valt deze film eigenlijk enorm tegen, maar gelukkig wordt dit gecompenseerd met veel bloot en het verhaal opzicht wist me eigenlijk ook nog wel te vermaken en ik denk dat regisseur Eli Roth zijn film "The Green Inferno (2013)" enigszins gebaseerd heeft op deze film.

Gezien de hoge score hier had ik best hoge verwachtingen van deze Franse (er wordt overigens wel gewoon Engels gepraat) Horror film, maar na hem gezien te hebben vond ik het eigenlijk niet meer dan de zoveelste (desondanks blijf ik ze steeds kijken) zombiefilm, waarvan het eerste uur inderdaad wat saai is (ondanks de zombie uitbraak, waar overigens geen verklaring voor wordt gegeven, na al circa 10 minuten) en eigenlijk ook wat langdradig is. Wat deze zombiefilm wel enigszins uniek maakt, is dat het hele verhaal draait om maar één overlevende, die zich eenzaam en gevangen voelt en dat laatste natuurlijk letterlijk.

In dit verhaal draait het om muzikant Sam (Anders Danielsen Lie), een jongeman van ergens in de dertig, woonachtig in Parijs. Op een avond gaat hij naar het appartement van zijn ex-vriendin Fanny (Sigrid Bouaziz), die een groot feest geeft, om daar zijn cassettebandjes op te halen. Daar valt hij door omstandigheden in slaap op een kamertje, waarin hij zich afzondert, en als hij de volgende ochtend wakker wordt en het appartement wilt verlaten, komt hij erachter dat zijn ex-vriendin, de feestgangers en de inwoners van de stad zijn veranderd in naar bloed en hersenen hongerende zombies. Terwijl hij zichzelf zo probeert te organiseren om zijn overleven te verzekeren, komt Sam erachter dat hij niet de enige overlevende is. Zal hij het mysterie achter de epidemie ontdekken en zal hij overleven ?

De sfeer in het verhaal is gewoon goed en hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie weet deze film ook min of meer in zijn eentje te dragen, maar helaas weet het verhaal niet echt te boeien en wordt het eigenlijk ook nergens echt spannend. Hoe Sam in het eerste uur van het verhaal alleen probeert te overleven in het appartementencomplex (waar het hele verhaal zich ook in afspeelt) wordt best aardig in beeld gebracht, maar het is ook vooral saai en langdradig en daarin wordt ook nauwelijks gesproken. Dat is eigenlijk ook niet nodig, want de beelden daarbij zeggen meer dan genoeg, maar wat meer actie in het eerste uur zou wel leuk zijn geweest.

De leukste drie scènes in het eerste uur zijn als Sam gaat mee drummen (op een drumtoestel welke hij ergens in het appartementencomplex vindt) op het snelle punknummer "Give Violence A Chance Subtitulada" van hardcore punk "G.L.O.S.S." na circa 30 minuten, als hij met een paintball geweer voor plezier gaat schieten op de zombies na circa 35 minuten en als hij weer gaat drummen, uit frustratie, om de aandacht van de zombies te trekken na circa 60 minuten. Het schieten op zombies uit plezier is natuurlijk wel niet origineel, want dat is al eens gedaan in de zombiefilm "Dawn of the Dead (2004)" en daarin was het ook leuker en ook nog eens met een echt geweer. Het gedoe met de poes is misschien ook nog noemenswaardig en daarbij maakt Sam clichématig natuurlijk ook een grote fout, die hem gelukkig niet fataal wordt.

Na circa een uur, als Sarah (Golshifteh Farahani) voor korte duur haar entree maakt in het verhaal, komt het verhaal wat opgang en gebeurt er ook meer (o.a. meer actie en gepraat) en de laatste 15 minuten van het verhaal (dan is Sarah alweer uit het verhaal) zijn best aardig en zelfs wat spannend, als Sam gaat proberen om het appartementencomplex te verlaten. Gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg komen, maar ik weet niet of dat ook de intentie is voor deze film.

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de huidige tijd (wordt wel niet specifiek aangegeven, maar je ziet o.a. wel een digitale fotocamera en gek genoeg ook cassettebandjes, die nu niet meer gebruikt worden), wordt er in het verhaal geen gebruik gemaakt van smartphones en ook niet van het internet om informatie te proberen te verkrijgen omtrent de gebeurtenissen en dat vond ik eigenlijk best vreemd. De cast in deze film beperkt zich eigenlijk maar tot drie personen, namelijk de goed spelende Anders Danielsen Lie, Golshifteh Farahani en Denis Lavant en de laatste als zombie Alfred, die Sam gevangen houdt in een lift ter vermaak en om iemand te hebben om tegen te praten (niet dat Alfred iets terugzegt). Dat Sam hem op het einde vrijlaat, was best mooi.

Al met al een zombiefilm die het inderdaad vooral moet hebben van het drama (eenzaamheid) i.p.v. de actie, maar mocht je dat juist waarderen of leuk vinden voor de afwisseling in het zombie genre, dan is deze film zeker geschikt voor je. Ikzelf vond deze film zeker niet slecht, maar met wat meer actie en spanning in het verhaal, had ik deze Horrorfilm (die 90 minuten duurt) waarschijnlijk vermakelijker gevonden.

Dit is alweer de 25e film van regisseur Jesús Franco, die ik heb gezien sinds ik afgelopen maart begon met de reeks (de 1e film was "Die Sklavinnen (1977)"). Jesús Franco speelt zelf ook mee in deze film (wat hij meestal doet in zijn films) en hij heeft de nobele rol van een griezelige doofstomme kwijlende oom (Basillio) op zich genomen, wat soms zorgt voor wat humor. Wat Noodless hierboven aangeeft, daar ben ik het wel mee eens, want ook ik vond dit een saaie zit en en qua inhoud is het inderdaad een chaotisch werkje en de fraaie filmposter is inderdaad behoorlijk misleidend. Er zitten wel wat zombies in (voor het eerst te zien na circa 58 minuten), maar dat zijn gewoon mensen die wat raar kijken, vervallen gebitten hebben en wat make-up op zich hebben.

In "A Virgin among the Living Dead" draait het om Christina Benton (Christina von Blanc). Deze jonge vrouw reist af naar naar het plaatsje Montserrat, om daar de erfenisverdeling van haar overleden vader Ernesto Pablo Reiner (Paul Muller) bij te wonen. Eenmaal op haar bestemming te zijn aangekomen, blijkt dat Christina’s familie, waaronder oom Howard (Howard Vernon), tante Abigail (Rosa Palomar) en het kettingrokende nichtje Carmencé (Carmen Yazalde), maar een vreemd stelletje is dat zich vreemd gedraagt. Als Christina opeens onheilspellende visioenen krijgt waarin haar vader tot haar spreekt, ontdekt ze de bloeddorstige aard van haar bloedverwanten.

Hoewel het verhaal en de eerder genoemde filmposter je willen doen geloven dat je naar een bloedstollende Horror / Erotiek film gaat kijken, blijkt dat in de praktijk wel mee te vallen en dat geldt zowel voor de Horror als de Erotiek (hoewel er wel een verkrachting plaatsvindt, maar dat blijkt een droom te zijn). Qua Horror moet je het vooral doen met amateuristisch ogende zombies die uit de grond kruipen en wat suggestieve griezelelementen en qua Erotiek zie je vooral wat onschuldige naaktheid (borsten en schaamstreken) van de vrouwen Christina von Blanc, Carmen Yazalde en Linda Hastreiter (als Linda die een blinde vrouw is en die bij de familie hoort). Zowel Christina von Blanc aks Carmen Yazalde vond ik zeer mooie vrouwen om naar te kijken (dat heeft Jesús Franco meestal ook goed geregeld in zijn films) en Christina von Blanc zie je ook regelmatig volledig naakt (o.a. als ze gaat zwemmen of op bed ligt) en van Carmen Yazalde zie je helaas alleen de borsten.

Het verloop van het plot is warrig en moeilijk te volgen (zeker vanaf de tweede helft van het verhaal), maar wel zit er wat zwarte humor in (o.a. tijdens een begrafenis waarbij een duidelijk verveeld personage, te weten Carmencé, haar teennagels schildert) en ook zitten er wat aparte scènes in, zoals de scène waarbij Christina door de tuin van het kasteel gaat lopen (na circa 27 minuten) in een groene outfit (kort broekje, blouse en Romeinse bandage sandalen tot Kniehoge, ik heb oog voor details ) en bij een meertje terecht komt (vol met waterlelies), en zich daar gaat uitkleden en gaat zwemmen (deed me denken aan de film "Le Lac des Morts Vivants (1981)" van regisseur Jean Rollin, die deze film samen met Jesús Franco heeft geregisseerd, waarin ook zo'n soort scène zit bij de opening). Ze wordt daarbij stiekem bekeken door twee vreemde oudere mannen en als een jonge man de oudere mannen wegjaagt en Christina aanspreekt, zeggen ze tegen elkaar:

Jonge man: Don't you know that nudism is forbidden here ?
Christina: It's a private garden, isn't it ?
Jonge man: But you can be seen from above.

Christina neemt dan de jonge man mee naar het kasteel (de jonge man is overigens bang voor het kasteel), waarbij hij gelijk wordt weggejaagd door oom Howard die tegen hem schreeuw "Get lost, bastard !" en daarna zegt hij tegen Christina:

"You have no right to bring people here without our permission !"

Daar blijft het niet bij, want daarna slaat hij haar een paar keer in het gezicht met de vlakke hand. Ze rent verbijsterd weg en komt dan terecht in een kamer, waarin ze ziet dat een naakte Carmencé het bloed (wat overduidelijk uit een verfpotje komt) aan het drinken is van een borst van een eveneens naakte Linda, daarbij heeft Carmencé een bebloede schaar in de hand, waarmee ze dus in de borst van Linda heeft geknipt / gesneden.

Een andere aparte scène is de scène waarbij de doofstomme Basillio (Jesús Franco) samen met tante Abigail een hand hebben afgehakt met een bijl (die ligt dan op de tafel) van een pas overleden persoon, te weten Herminia die de tweede vrouw was van Christina's vader Ernesto Pablo Reiner, en waarbij ze dan de sieraden op de hand aan het verwijderen zijn. Daarbij zegt dan Abigail tegen Basillio:

"I was so happy to get rid of that old bitch. She was still moving when we started. Especially her hands. She didn't want to die, but she did anyway and now it's all ours !"

Uiteraard komt Christina ook die kamer binnengelopen (nadat ze een akelige droom heeft gehad) waar Abigail en Basillio bezig zijn met de hand en als Christina de hand dan ziet, valt ze flauw en zegt Abigail.

"We'll have to call a doctor."

Abigail mompelt dan wat onverstaanbaars terug en giechelt wat, waarop Abigail zegt:

"What is on your mind ? Well forget it."

Oftewel Basillio zou Christina wel willen neuken terwijl ze bewusteloos is

Als Christina dan weer ontwaakt, ligt ze volledig naakt op bed, en bij haar zit dan de halfnaakt Carmencé. Waarna ze tegen elkaar zeggen:

Christina: What are you doing here ?
Carmencé: Nothing.
Christina: When did you come in ?
Carmencé: About an hour ago.
Christina: And you stayed here ?
Carmencé: Your hips were moving in such a fascinating way.
Carmencé: No, you needn't worry. I'm just saying that. I've got a right to watch.

Daarna is het verhaal nauwelijks meer te volgen en zien we o.a. het oplezen van het testament van de vader van Christina door een advocaat (daarbij vallen steeds de ogen dicht van Basillio, die het maar saai vindt) waarbij Christina alles erft (inclusief het kasteel waar de familie inwoont), zombies (die Christina aanvallen), "The queen of darkness" (Anne Libert) die Christina aan het volgen is, de overleden vader van Christina met een touw om zijn nek en wordt Christina verkracht door oom Howard, waarbij Abigail en Basilio haar vasthouden.

Maar wat blijkt nu, Christina maakt dit allemaal niet werkelijk mee, want opeens zien we een verwarde Christina op bed liggen, waarbij ze wordt verzorgt door twee dokters (een man en een vrouw) en die zeggen tegen elkaar:

Vrouwelijke dokter: Ηow is she ?
Mannelijke dokter: Bad.
Mannelijke dokter: What happened to her ?
Vrouwelijke dokter: I don't know.
Vrouwelijke dokter: She was found passed out near the abandoned house in the valley.
Vrouwelijke dokter: She's been delirious ever since. She talks about her family, mainly her father.
Vrouwelijke dokter: He hanged himself a few months ago.

Daarna hoor je opeens een geluid en als de dokters dan gaan kijken, blijkt Christina gestorven te zijn en wordt er nog verteld:

"Your mind will no longer discern the truth. You will create your own nightmares."

Daarna zie je Christina samen met "The queen of darkness" naar een vijver lopen, waarbij ze kopje ondergaat en de overige familieleden en wat vreemde figuren volgen haar dan, en de film is daarna afgelopen.

Gezien de toch wel veel stemmen en berichten bij deze Horror / Erotiek film van Jesús Franco, zal het waarschijnlijk gaan om een cultfilm van hem, maar persoonlijk vond ik dit toch één van de mindere films die ik de afgelopen tijd van Jesús Franco hebt gezien. De eerste helft van het verhaal is opzicht nog mysterieus en bevat onbedoeld wat grappige dialogen, maar de tweede helft van het verhaal is chaotisch waardoor het allemaal bijna niet meer te volgens is en het einde (wat wel een duidelijke verklaring geeft voor hetgene wat er gebeurt) vond ik te spontaan. Met name door de mooie vrouwen Christina von Blanc en Carmen Yazalde vond ik deze film nog het kijken waard.

Ik was eigenlijk van plan om gisteravond "Fascination (1979)" van regisseur Jean Rollin te gaan bekijken vanwege het meespelen van Brigitte Lahaie, maar toen ik zag dat ze ook in "The Night of the Hunted " een hoofdrol had, koos ik toch voor die film en dat omdat ik meer affiniteit heb met films in de huidige tijd i.p.v. lang geleden. Maar of het een goede keuze was om voor deze film te kiezen i.p.v. "Fascination", daar heb ik na het zien van "The Night of the Hunted" mijn twijfels over, want het is een behoorlijk vervelende Rollin-film en dat ook nog eens met een plot wat nergens opslaat .

In dit verhaal draait het om Elizabeth (Brigitte Lahaie), een vrouw met geheugenverlies die in het donker op de straat (ze rent ergens voor weg en zij is ergens bang voor) bij een bos wordt gevonden door een jonge man, te weten Robert (Alain Duclos), rijdend in zijn auto. Hij stopt en pikt haar op en brengt haar naar zijn huis en op de één of andere manier ziet hij niet de naakte roodharige Véronique (Dominique Journet) in het bos die naar Elizabeth roept.

Eenmaal in zijn huis raken ze al snel romantisch betrokken en Elizabeth vraagt ​​Robert om haar niet te verlaten uit angst om te vergeten. Maar als ​​Robert toch eventjes vertrekt, komen Dokter Francis (Bernard Papineau) en zijn assistente Solange (Rachel Mhas) zijn huis binnen en nemen ze Elizabeth mee. Ze wordt naar de 30e etage van een hoog gebouw (de zwarte toren) gebracht, samen met een aantal andere mensen die ook aan geheugenverlies lijden, waaronder Catherine (Cathy Stewart). Ondanks dat ze goed worden verzorgd, wilt Elizabeth ontsnappen, maar Dokter Francis en zijn assistente Solange doen er alles aan om dat te verhinderen en ook wilt Robert Elizabeth weer terugzien.

Pornoactrice Brigitte Lahaie (die qua gezicht wel wat weg heeft van handbalster Tess Wester) is absoluut het beste in deze Misdaad / Drama film en ze verdient meer erkenning voor haar acteertalenten, dan waar ze normaal gesproken goed in is. Ze staat namelijk vooral bekend om haar expliciete rollen en Jean Rollin maakt daar maar al te graag gebruik van, ondanks dat er geen porno in deze film te zien is. Brigitte Lahaie is regelmatig naakt te zien (de eerste keer na circa 12 minuten) en voert tijdens de film ook seksuele handelingen uit. Helaas kunnen zelfs haar sterke prestaties en haar prachtige lichaam deze vervelende film, die volledig ten onder gaat als gevolg van totale saaiheid, niet redden.

Buiten Brigitte Lahaie zijn er ook nog andere vrouwen naakt te zien en dan doel ik op de roodharige Dominique Journet (zij is als eerste naakt te zien in deze film na circa 3 minuten), de zwartharige Cathy Stewart (die evenals Brigitte Lahaie ook een prachtig lichaam heeft), Elodie Delage, Christiane Farina en eigenlijk ook Elodie Delage. De laatste is wel niet echt naakt te zien, maar ze loopt wel op een gegeven moment eventje rond in een bruine doorschijnende nachtjapon, waaronder ze niets draagt. Dus haar naakte lichaam is daaronder vrij goed te zien.

Het draait in dit verhaal dus om het geheugenverlies van Elizabeth en de wijze waarop het geheugenverlies in "The Night of the Hunted" wordt ingezet en gepresenteerd, is tragischer dan in bijvoorbeeld de Mystery / Thriller film "Memento (2000)", waarin dit gegeven vooral gebruikt om een interessante invalshoek voor het thrillerplot te creëren. Hier raakt Elizabeth, net als Guy Pearce in "Memento", om de circa vijf minuten haar herinneringen van die laatste periode kwijt, maar die komen vervolgens ook niet meer terug. Slechts enkele belangrijke flarden uit haar verleden komen bij tijd en wijle terug.

De situatie van Elizabeth wordt naarmate de film vordert alleen maar ernstiger, en zij zal naast haar geheugen ook haar fijne motoriek, en later al haar bewegingen kwijt raken. Langzaam maar zeker wordt ze net als een zombie emotieloos en passief. Ze kan alleen maar in het nu leven, waarbij lichamelijk genot het enige is dat ze niet zal vergeten, zoals lotgenote en kamergenote Catherine haar vertelt in de zwarte toren. Seks is nu het ultieme leven in het heden en het is ook begrijpelijk een emotie die de patiënten zo lang mogelijk willen vasthouden. Hierdoor is de vijf minuten durende seksscène op de bank tussen de volledig naakte Elizabeth en Robert, de jongen die haar in het begin van de film oppikt wanneer ze het bos uit komt rennen, verantwoord vanuit het verhaal.

Daarentegen zitten er ook een aantal seksscènes en naaktscènes in de film die volledig gratuite zijn. Zo wordt er pas weggecut bij een personage dat naar bed gaat wanneer zij zich volledig uitgekleed heeft (wat overigens niet zo lang duurt, omdat geen enkel personage ondergoed aan blijkt te hebben) en zitten er enkele seksuele ontmoetingen in "The Night of the Hunted ", die ook nog eens zeer gewelddadig zijn en eindigen in moord en volkomen onnodig zijn.

Zo wordt een patiënte (Christiane Farina) geholpen door een klusjesman die haar zogenaamd naar haar kamer wilt brengt (omdat zij niet meer weet in welke kamer ze verblijft), maar in plaats daarvan brengt hij haar naar een zaal waar hij haar dan verkracht op de vloer en op een tafel. Hij krijgt wel zijn verdiende loon, want op een gegeven moment komt een andere patiënt de zaal binnen en die slaat dan de klusjesman dood met een hamer, door herhaaldelijk op zijn hoofd in te slaan.

Verder zien we op een gegeven moment een patiënt en patiënte (Elodie Delage) volledig naakt samen naar een zwembad gaan (alleen de vrouw zwemt één baantje en stapt dan alweer uit het zwembad), waarna ze al vrij snel samen naar de sauna gaan. Daarin neuken ze dan met elkaar en daarbij wurgt de man dan de vrouw, die we naderhand ook dood (en naakt) in het zwembad zien liggen.

Buiten deze gewelddadige seksuele momenten zijn er ook bizarre naaktscènes en ander geweld te zien. Zoals het zoals het moment dat Elizabeth samen met Veronique probeert te ontsnappen en waarbij dan Elizabeth twee bewakers plotseling doodschiet, zonder werkelijk gevaar voor eigen leven. Ook valt er een bizarre dansscène (sloeg gewoon nergens op waarom die in de film zat) te zien tussen Solange (in haar bruine doorschijnende nachtjapon) en Robert en dat als Robert naar de zwarte toren gaat om Elizabeth te halen. Naderhand schiet Robert overigens Solange dood en zegt hij tegen haar:

"Takkenwijf."

In die zwarte toren pleegt op een gegeven moment ook de volledig naakte patiënte Catherine (Cathy Stewart) zelfmoord door met een schaar in haar ogen te steken (het gebeuren zien we wel niet, maar je ziet haar wel dood en naakt op een bed liggen met de schaar in haar beide ogen) en de meeste bizarre scène is misschien wel een patiënte (wederom Christiane Farina) die naar twee artsen wordt gebracht. Deze kleden haar dan vrijwel volledig uit (Christiane Farina heeft dan alleen nog haar broekje en schoenen aan) en geven haar dan een spuit in een arm. Ze leggen haar dan op een bed waarop ze sterft en daarna wordt haar lichaam afgevoerd naar een verbrandingsoven, waar ze verbrandt wordt.

Die scène deed me denken aan concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog en daar had het einde van "The Night of the Hunted" sowieso wel wat van weg, want op een gegeven moment worden de patiënten uit de zwarte toren gehaald en worden ze gebracht naar een treinwagon ! Gedurende de hele tijd vraag je je ook af wat er nu met Elizabeth en de andere patiënten gebeurt is en de uitleg daarover krijg je na circa 84 minuten te horen uit de mond van Dokter Francis. De uiteindelijke uitleg van Dokter Francis, die tijdens de climax wordt verschaft, is werkelijk te onnozel voor woorden en daarbij zegt hij tegen Robert:

"Er was een lek in een kerncentrale. Of de reactor is gesaboteerd. Daarbij is radioactieve straling
ontsnapt. Die heeft voorbijgangers besmet. Dat zorgt voor dat geheugenverlies en die paniekaanvallen."



Dat was natuurlijk lachwekkend om te horen. Daarna noemt Robert Dokter Francis nog een "lul" (wat hij ook was) en loopt hij naar Elizabeth toe. Daarbij schiet Dokter Francis op Robert, waarna hij zwaar gewond hand in hand gaat lopen met Elizabeth (die dan inmiddels een soort van zombie is geworden) en dat is ook het laatste beeld wat we zien in de film, want na circa 77 minuten (de 93 minuten die hier op MovieMeter staat klopt volgens mij niet, of er moet nog een langere versie van de film bestaan ?) is de film dan gelukkig afgelopen.

Al met al is "The Night of the Hunted" een behoorlijk vervelende film van Jean Rollin. Hoewel de sfeer en Brigitte Lahaie geweldig zijn, is er nauwelijks een plot. Veel scènes hebben ook gewoon geen zin en voegen nauwelijks iets toe aan het verhaal. Gelukkig is er wel redelijk veel naaktheid te zien (met name van de mooie Brigitte Lahaie) en dat verzacht enigszins de pijn en dat geldt ook voor een aantal bizarre geweld scènes. "Night of the Hunted" zit zeker vol potentieel, maar slaagt er niet in om zijn doel te bereiken, waardoor "Night of the Hunted" uiteindelijk een teleurstelling is geworden.

Wat een heerlijke lachfilm alweer van Jim Carrey, ik heb hier niet zo hard om moeten lachen als destijds bij Dumb & Dumber.

Nee effen zonder gekheid, de film was niet slecht maar ook niet echt geweldig, Hij deed me veel denken aan de film "A Beautiful Mind" waardoor ik de clue al snel doorhad. Opzicht wel eens leuk om Jim Carrey te zien in een andere rol dan komediant en hij deed het best goed ook nog.

Zeker geen al te best sportdrama en zeker ook één van de minste films met Charlton Heston. Het verhaal is niet echt boeiend en is ook langdradig en wat saai.De uitvoering viel gelukkig wel mee, lekkere jaren 60 sfeer en uiterlijk, en hetzelfde geldt voor het visuele aspect (ook geinig om sporters te zien met een sigaar in de mond nadat ze net een wedstrijd hebben gespeeld ). Charlton Heston speelt niet hoogstand, maar hij zorgt er wel voor dat de film nog enigszins genietbaar is.

Net gezien op MGM (leuke zender trouwens) en ik moet zeggen dat het niet meer is dan een redelijke B-film. De film is best bekijken maar verwacht niet veel van de acteer prestaties. Het is een thriller maar spannend wordt het nooit.

Op MGM noemde ze dit zelfs een erotische thriller. Waarschijnlijk hebben ze dit gebaseerd op de paar bloot scènes in de film van Catherine Mary Stewart en Renee Griffin.

"The Nun" (oftewel de demonische non Valak) was al eerder te zien in de films "The Conjuring 2 (2016)" (met Vera Farmiga die de eenentwintig jaar oudere zus is van Taissa Farmiga, die in deze film de hoofdrol speelt) en "Annabelle: Creation (2017)" en dat ze dan ook een eigen film zou krijgen, was natuurlijk te verwachten.

Helaas is deze spin-off wel een matige Horror / Thriller film geworden (je hebt overigens geen voorkennis nodig van de eerder genoemde films om deze film te bekijken), waarin regelmatig overdreven schreeuwerige "jump scares" te zien zijn, die bovendien extra dik worden aangezet met loeiharde geluidseffecten. Veder jaagt de rommelige muziek van de Pools filmmuziekcomponist Abel Korzeniowski de boel ook nog eens op. Kortom vrijwel alles in deze film is voorspelbaar en redelijk goedkoop en origineel is het natuurlijk ook allemaal niet.

De film was opzicht wel sfeervol (krijg je overigens wel al snel als een film zich grotendeels afspeelt binnen een klooster) en de sinistere beelden waren ook fraai geschoten en verder deed de cast het nog best verdienstelijk en vooral beide hoofdrolspelers Taissa Farmiga (zuster Irene) en Demián Bichir (priester Burke), waarbij ik de laatste best een leuke acteur vindt. Hij was hij o.a. te zien in een leuke rol in de films "Machete Kills (2013)" en "The Hateful Eight (2015)".

De rol van "The Nun" wordt overigens gespeeld door Bonnie Aarons, die flink onder de schmink zat, maar die schmink was eigenlijk niet echt nodig, want in het echt ziet ze er eigenlijk ook al angstaanjagend uit. Verder zorgt Jonas Bloquet (als knecht Frenchie) voor nog wat sporadische humor in het verhaal.

Gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg komen, maar eerlijk gezegd hoop ik daar niet op, want al met al was dit gewoon een matige Horror / Thriller film, waarin het personage "The Nun" ook nog eens behoorlijk tegenvalt.

Na het afgelopen vrijdag zien van de Drama / Historisch film "Nuremberg (2025)", wilde ik deze miniserie ook nog eens zien. Omdat ik er schijnbaar nog niet op gestemd had, kwam het herzien eigenlijk ook wel goed uit.

Deze miniserie is een indringend en sober historisch drama over de beroemde Neurenbergse processen na de Tweede Wereldoorlog, welke plaatsvonden van 20 november 1945 t/m 1 oktober 1946. De serie richt zich niet alleen op de juridische afhandeling van nazimisdaden, maar vooral op de morele dilemma’s en politieke spanningen achter de schermen.

Alec Baldwin overtuigt als hoofdaanklager Robert H. Jackson en geeft het verhaal emotionele diepgang. Ook valt er een vleugje romantiek te zien tussen hem en de mooie Jill Hennessy in de rol van secretaresse (fictief overigens) Elsie Douglas. En ook Michael Ironside de rol van kolonel Burton C. Andrus deed het goed als de Amerikaanse commandant van de gevangenis van Neurenberg, waar de belangrijkste nazi-kopstukken vastzitten tijdens het proces. Hij is verantwoordelijk voor orde, veiligheid en discipline onder de gevangenen.

En Brian Cox schittert als Reichsmarschall Hermann Göring en buiten hem komen ook de andere beklaagden aan bod en dat inclusief nazizwijn Rudolf Höss (de commandant van concentratiekamp Auschwitz), ondanks dat hij geen beklaagde is, als getuige tijdens het proces van Neurenberg en over hem is er in 2023 ook een film gemaakt, namelijk "The Zone of Interest (2023)", die zeker ook het kijken waard is.

Zijn rol in de serie is cruciaal omdat hij kalm en gedetailleerd bekent hoe het industriële moordproces in Auschwitz functioneerde, inclusief gaskamers en massavernietiging. En juist zijn zakelijke, emotieloze toon maakt zijn getuigenis bijzonder schokkend en ontneemt de verdediging elke ruimte voor ontkenning. Dramatisch gezien fungeert Höss als levend bewijs dat de Holocaust geen propaganda was, maar systematisch georganiseerd beleid. Hoewel hij geen beklaagde is in de serie, vormt zijn optreden één van de meest confronterende momenten in de serie.

De beklaagden worden niet karikaturaal neergezet, maar als complexe, soms verontrustend menselijke figuren. Na het hoofdproces in 1946 werden tien beklaagden (of beter gezegd nazi-kopstukken) op 1 oktober 1946 ter dood veroordeeld en op 16 oktober 1946 opgehangen (wat je ook te zien krijgt) in de gevangenis van Neurenberg, namelijk:

01. Joachim von Ribbentrop (Benoît Girard), Minister van Buitenlandse Zaken, speelde een sleutelrol in agressieve diplomatie en het Molotov-Ribbentrop-pact;
02. Wilhelm Keitel (Frank Fontaine), Chef van het Opperbevel van de Wehrmacht, tekende en legitimeerde oorlogsmisdadige bevelen;
03. Ernst Kaltenbrunner (Christopher Heyerdahl), Hoofd van het RSHA (Gestapo, SD), direct verantwoordelijk voor massamoord en terreur;
04. Alfred Rosenberg (Alain Fournier), Ideoloog van het nazisme, ontwikkelde de racistische leer en was minister voor de bezette oostgebieden;
05. Hans Frank (Frank Moore), Gouverneur-generaal van bezet Polen; verantwoordelijk voor onderdrukking, deportaties en massamoord;
06. Wilhelm Frick (Frank Burns), Minister van Binnenlandse Zaken, hielp bij de invoering van racistische wetten (Neurenberger rassenwetten);
07. Julius Streicher (Sam Stone), Propagandist en uitgever van "Der Stürmer", extreem antisemitische ophitsing;
08. Fritz Sauckel (Ken Kramer), Organisator van dwangarbeid, verantwoordelijk voor de deportatie van miljoenen arbeiders;
09. Alfred Jodl (Bill Corday), Duitse generaal en chef van het Operatiebureau van het Oberkommando der Wehrmacht (OKW) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was één van Hitlers belangrijkste militaire adviseurs;
10. Arthur Seyss-Inquart (René Gagnon), Rijkscommissaris in Nederland, medeverantwoordelijk voor vervolging en deportatie van Joden.

En Hermann Göring, Rijksmaarschalk en hoofd van de Luftwaffe en mede-architect van het regime en betrokken bij de Holocaust, pleegde op 15 oktober 1946 (dus vóór de ophanging) in de nacht in zijn cel zelfmoord met gif (Cyanide).

Verder is het tempo rustig, maar passend bij het zware onderwerp. De dialogen zijn sterk en vaak confronterend. Visueel is de serie sober en functioneel, zonder sensatiezucht. Nuremberg vraagt aandacht en concentratie van de kijker. Wie dat kan opbrengen, krijgt een intelligente en respectvolle verfilming van een cruciaal moment in de geschiedenis.

Al met al is deze miniserie over Nuremberg net zo goed als de films "Nuremberg (2025)" en "Judgment at Nuremberg (1961)".