Opinions

Leuke vrolijke animatiefilm welke zich lekker wegkeek. Het verhaal was wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering (zag er visueel allemaal mooi uit). Het verloop van de film laat zich uiteraard wel makkelijk raden, maar dat is meestal het geval bij dit soort animatiefilms. Omdat de film maar iets van 80 minuten duurt verveeld de film zich nergens en ik vond deze ook niet flauw.

Ik kan van vroeger wel de band "Adam & The Ants" (die vond ik best leuk in de jaren 80), maar van een superheld met de naam "Ant-Man" had ik nog nooit van gehoord en ik kon me er ook niet veel bij voorstellen. Omdat ook nog eens Paul Rudd de hoofdrol vertolkte, die hoofdzakelijk meespeelt in flauwe komedies en hij is eigenlijk ook een saai persoon, had ik geen al te hoge verwachtingen van deze film. Maar nu ik hem gezien heb, moet ik bekennen dat dit een leuke luchtige (veel droge humor) superhelden film is en waarvan het verhaal ook nog eens weet te boeien en vooral te vermaken en dat eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut. En Paul Rudd als Ant-Man gewoon goed en leuk en dat tegen mijn verwachting in.

De opbouw (zo worden de hoofdrolspelers goed uitgediept) van het verhaal zit gewoon goed en leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Ook met de sfeer en de vaart (er gebeurt genoeg) zat het wel goed en het verhaal bevat ook de nodige actie die fraai en leuk (o.a. met de mieren en het sterke einde met de "Thomas De Trein") in beeld werd gebracht. Verder bevat de film ook de nodige humor en zitten er leuke verwijzingen in naar de superhelden "The Avengers" en "Captain America". Uit de laatst genoemde film speelt er zelfs even iemand leuk in mee, namelijk Falcon (gespeeld door Anthony Mackie).

Visueel ziet alles er fraai uit en de speciaal effecten waren best indrukwekkend en vooral in het laatste gedeelte van het verhaal. Ik heb deze film gewoon in 2D gezien en ik weet niet of deze film in de bioscopen te zien was in 3D, maar dat zou voor deze film wel van toegevoegde waarde zijn geweest. De mieren in het verhaal waren een leuke toevoeging en ik vond ze zelfs aandoenlijk (o.a. die vliegende mier en de reuze mier op het einde). Hier en daar is de film misschien wat cliché en flauw, maar dat is eigenlijk altijd het geval bij superheldenfilms uit de Marvel Comics (Stan Lee is uiteraard weer even te zien in deze film). Zoals eerder gezegd vond ik het einde van de film sterk en mooi.

Dat de uitvoering van het verhaal goed en leuk is, ligt ook voor een groot gedeelte aan de cast die het bijna allemaal goed en leuk doen en er zichtbaar ook veel plezier in hadden. Met name Paul Rudd in de rol van "Scott Lang / Ant-Man" en Michael Douglas in de rol van "Dokter Hank Pym" vond ik het prima doen. Degene die een leuke toevoeging in het verhaal was en ook zorgde voor de nodige humor was Michael Pena in de rol van "Luis" (vriend van Scott Lang). Evangeline Lilly in de rol van "Hope van Dyne" (de dochter van Dokter Hank Pym en uiteraard wordt ze ook verliefd op Scott Lang) zag er best aardig uit met het zwarte kapsel, maar haar rol vond ik persoonlijk wat tegenvallen en was ook behoorlijk cliché.

Al met al een verrassend goede en leuke Actie / Sciencefiction film, die goed in elkaar steekt en waarvan het verhaal ook weet te vermaken. Gezien het einde zal er ongetwijfeld nog een tweede deel gaan volgen en wie weet zal hij misschien ook verschijnen bij de volgende "The Avengers" film.

Tsjongejonge wat een draak van een superheldenfilm is dit, waarbij kinderachtigheid en flauwheid de boventoon slaat. Het eerste uur van het verhaal was zo slaapverwekkend en saai, dat ik daarna maar vooruit ben gaan spoelen tot het einde.

Enkel de twee extra scènes (vrijwel altijd te zien na het einde van een een superheldenfilm) na het einde vond ik nog het aankijken waard op normale afspeelsnelheid, waarbij de eerste extra scène betrekking heeft op het einde van de "Avenger" film "Avengers: Age of Ultron (2015)". Opzicht maakt deze scène de hele film overbodig, want heeft men eindelijk na circa 30 jaar Janet Van Dyne (Michelle Pfeiffer) weten terug te halen uit het quantum rijk, lost ze nu weer gelijk op Eigenlijk was dat ook wel het beste, want ik zit niet bepaald te wachten op bejaarde superhelden.

De tweede extra scène is gewoon grappig en is ook te zien in de trailer en de trailer is eigenlijk ook het enige wat je hoeft te zien (bevat min of meer alle leuke scènes van de film en dan in een notendop) van dit overbodig vervolg op het leuke "Ant-Man" uit 2015.

De introductie van Ant-Man in het Marvel Universum voelde in 2015 als een frisse wind. Deze held was nu eens geen gemuteerde bodybuilder, maar een komische sul met lekker luchtige avonturen. Hoewel ik het vervolg in 2018 al vreselijk slecht vond, heb ik me toch nog gewaagd aan dit derde deel en dat bij gebrek aan beter (het was dit of anders "Winnie the Pooh: Blood and Honey (2023)", maar daarbij liep het geluid niet synchroon met de stemmen). Het personage wordt nog steeds leuk vertolkt door Paul Rudd (wordt ook zichtbaar een dagje ouder), maar zijn belevenissen in de Quantum Realm (een soort LSD-trip met "Star Wars" en "Alice in Wonderland" wezens) zijn teleurstellend inwisselbaar. De film is vooral een platform voor de nieuwe superschurk Kang the Conquerer (Jonathan Majors), die al even opdook in de serie "Loki (TV Series 2021)" en nog niet erg beklijft.

In "Ant-Man and the Wasp: Quantumania" brengt Scott Lang (Paul Rudd) zijn dagen door met het promoten van zijn boek door lezingen te geven en geniet hij van zijn bekendheid, dit tot grote teleurstelling van zijn dochter Cassie (Kathryn Newton) die zich als activiste inzet en daardoor geregeld in de gevangenis terechtkomt. Samen met haar grootvader Dr. Hank Pym (Michael Douglas) heeft ze een toestel ontwikkeld om contact te maken met de Quantum Realm, een realiteit buiten tijd en ruimte, zodat ze in de toekomst haar familieleden kan opzoeken in het geval ze er weer in verdwalen. Tijdens de demonstratie van het toestel gaat het mis en worden Scott, Hope (Evangeline Lilly), Cassie, Hank en Janet (Michelle Pfeiffer) in de Quantum Realm gezogen. Janet is dan wel verplicht te vertellen over de dertig jaar die ze daar doorbracht en de problemen met Kang the Conqueror (Jonathan Majors). Kang werd verbannen naar de Quantum Realm en hij heeft Janet nodig om hem hier weg te krijgen.

De Marvel-films hebben mij sinds "Avengers: Endgame (2019)" niet meer enthousiast gemaakt, met hier en daar een uitzondering. Er komt ook veel te veel content van uit (gemiddeld drie films én een aantal series per jaar), waardoor de kwaliteit sterk afneemt. Deze derde Ant-Man vat zo'n beetje samen wat de basis is van een doorsnee Marvel-film, namelijk inhoudsloze actie, komedie die niet aankomt, een overdaad aan CGI (die een deel van de tijd ook erg donker is waardoor het allemaal net niet lekker overkomt) die pijnlijk opvalt én het maakt geen impact. Quantumania duurt een kleine twee uur, waarin ze veel personages, worldbuilding, de toekomst van het Marvel Universum en actie inproppen.

De film schiet gelukkig meteen van start want na circa tien minuten bevinden we ons al in het Quantum Realm en daar blijven we ook bijna de hele filmtijd (op de laatste drie minuten na dan). Dit zou juist prachtige beelden en creativiteit met zich mee moeten brengen, maar de vormgeving is ronduit lelijk. Een gros deel van de wezens en inwonenden van het rijk zijn met ondermaatse CGI uitgewerkt, de green screen achtergronden zijn te opvallend en ook vijand M.O.D.O.K. (met het gezicht van Corey Stoll) ziet er lachwekkend slecht uit.

M.O.D.O.K. (de leerling van Hank Pym, die zijn bedrijf overnam waarna hij in een gevecht met Scott Lang als Yellowjacket in het Quantum Realm belande. Hij werd door Kang omgebouwd tot Mental Organism, Designed Only for Killing, oftewel M.O.D.O.K.) is een komische superschurk die door zijn enorme hoofd permanent in een vliegstoel met wapens zit. Het met de computer opgeblazen gezicht is zo slecht gedaan dat het ongemakkelijk kijken is. Niks in deze wereld voelt tastbaar. Het enige wat echt is zijn een handjevol acteurs, die te vaak overduidelijk binnen een studio voor een green- of blue screen staan te acteren.

De cast is best indrukwekkend, want naast Paul Rudd heb je Evangeline Lily, Michelle Pfeiffer, Michael Douglas en zelfs Bill Murray (in een kleine rol als de gouverneur van de Axia-gemeenschap in het Quantum Realm, die tevens een oude kennis is van Janet van Dyne). De romance tussen Paul Rudd en Evangeline Lily gaat nog steeds goed, maar we zien ze hier zelden samen. Verder zien we Kathryn Newton (ze lijkt overigens op Amber Heard) als dochter Cassie Lang en nieuwe Ant-Girl in een verdienstelijk rol en hetzelfde geldt voor Katy M. O'Brian als Jentorra, een krijgster en leider van de "Freedom Fighters" in de Quantum Realm die Kang uit hun land willen verdrijven, en William Jackson Harper als telepaat Quaz (die lid is van de "Freedom Fighters").

De meeste acteurs voelen alsof ze te gast zijn in de film, zo weinig hebben ze te doen. Jonathan Majors is hierbij de uitzondering en het grote pluspunt van de film. Hij speelt de rol van nieuwe schurk en zijn interpretatie van Kang the Conqueror is intimiderend waar nodig, maar hij straalt ook kalmte en macht uit. Elke keer als hij in beeld komt, is het interessant om naar te kijken. Hij wordt overigens puur geïntroduceerd, zodat hij later met de Avengers op de vuist kan gaan. Een mooie belofte voor de toekomst, maar binnen deze film schiet het tekort. Er is bijna niks van waarde aanwezig. Er gebeurt zoveel (actie en chaos op het scherm), en tegelijk ook zo weinig (geen karakterontwikkeling of echte consequenties voor onze helden).

Al met al is "Ant-Man and the Wasp: Quantumania" wederom een dertien in een dozijn film in het Marvel Universum. Visueel is het een beetje "Star Wars", "Avatar", "Alice in Wonderland" en "Tron", maar het kan op geen enkel moment tastbaar worden. De film zit ook vol met vreemde snuiters (zoals iemand met een Broccoli-hoofd en een soort Barbapapa), maar het is allemaal opvulling zonder echte meerwaarde. Ook ontbreekt het in deze film aan humor en de CGI zag er in bepaalde scènes behoorlijk fake uit (o.a. de levende gebouwen). De schurken zijn bizar en oppervlakkig en de helden ontwikkelen zich niet echt of krijgen te weinig screentijd om dat te doen. De dialogen zijn verschrikkelijk en het einde is één groot WTF-moment. Het geheel is gewoon een doelloos projectiel, die waarschijnlijk alleen is gemaakt om de volgende film in het Marvel Universum te lanceren (daar hint natuurlijk ook de extra scène op tijdens de aftiteling).

Opzicht wel een aardige Thriller / Oorlog film m.b.t. de moordaanslag op SS Generaal Reinhard Heydrich, maar echt heel bijzonder vond ik deze nu ook weer niet, want het oogde net allemaal wat te standaard en te vlakjes en het eerste uur van het verhaal vond ik ook behoorlijk langdradig en saai en dat gedeelte heb ik dan ook regelmatig vooruit zitten te spoelen.

Het verhaal begint naar mijn mening dan ook pas na één uur en dan zijn we ook gelijk beland bij de moordaanslag op SS Generaal Reinhard Heydrich (oftewel de slager van Praag en hij werd ook beschouwd als de hoofd architect van de "Definitieve oplossing van het Joodse vraagstuk", welke indrukwekkend was te zien in de Drama / Oorlog film "Conspiracy (2001)"), die buiten de aanslag eigenlijk helemaal niet in het verhaal voorkomt (best jammer eigenlijk), want het verhaal draait puur en alleen om de twee aanslagplegers (die ook nog eens een flauwe romance aangaan met twee vrouwen van het verzet), het Tsjecho-Slowaakse verzet die hun helpt en andere parachutisten die in Praag zijn belandt voor bepaalde doeleinden. Deze film is dan ook min of meer een eerbetoon aan deze personen en vooral aan de twee aanslagplegers en de andere parachutisten die na afloop van het verhaal ook nog eens extra worden benoemd.

Vanaf het moment van de moordaanslag weet het verhaal eindelijk te boeien en te vermaken en de laatste 20 minuten van het verhaal bestaat uit één en al fraai in beeld gebrachte actie vanuit een kerk (welke belegerd wordt door het Duitse SS leger), waar de twee aanslagplegers en de andere parachutisten zich verschuilen voor het Duitse SS leger welke jacht op hun maakt en dat o.a. doet via keiharde ondervragingen, welke best hard in beeld werden gebracht. Het einde mocht er best wezen en na afloop van het verhaal krijg je ook nog wat feiten te weten over de aanslag en o.a. dat als wraak van de Duitsers op de dood van Reinhard Heydrich, er meer dan 5000 Tsjechische mannen, vrouwen en kinderen zijn vermoord door de SS.

Hoewel de cast zeker niet bepaald hoogstaand speelt en ik ook geen band met ze kreeg, deden ze het wel verdienstelijk en vooral natuurlijk Cillian Murphy (in de rol van aanslagpleger Josef Gabcík) en Jamie Dornan (in de rol van aanslagpleger Jan Kubis). Hoewel de twee vrouwen Charlotte Le Bon (in de rol van verzetsvrouw Marie Kovárníková) en Anna Geislerová (in de rol van verzetsvrouw Lenka Fafková ) naar mijn mening niets toevoegden in het verhaal en deze mede zorgden dat het eerste uur van het verhaal langdradig en saai zijn, mochten ze er qua uiterlijk best wezen.

Gewoon een aardige Thriller / Oorlog film over de moordaanslag op SS Generaal Reinhard Heydrich, maar meer ook niet, want daarvoor is deze film eigenlijk niet echt bijzonder weergegeven.

Zeer aparte film. Ik vond het verhaal eigenlijk best tegenvallen en ook regelmatig saai maar door de fraaie verfilming en eigenlijk ook door de zeer expliciete beelden (dat met die dieren hoefde voor mij niet) wist deze film me toch te boeien. De film gaat soms wel heel erg ver en kan op bepaalde momenten best shockerend zijn maar dat maakte de film juist voor mij interessant. Het begin van de film vond ik overigens prachtig, alleen jammer dat dit sterke begin niet wordt doorgezet in de rest van de film.

Inderdaad wel een lekkere en vooral vermakelijke Franse Actie film, maar wel eentje met een dertien in een dozijn verhaal en ook één met een voorspelbaar verloop. Dat wat dat betreft biedt deze film niets nieuws onder de zon.

In dit eenvoudige verhaal welke zich afspeelt in Parijs, draait het om misdaad (bank en juweliers overvallen) en wraak, waarbij agent Serge Buren (verdienstelijk gespeeld door Jean Reno) en zijn harde team, bestaande uit vier andere mannen en twee vrouwen (zie ook poster), een centrale rol spelen. De wraak in het verhaal is vooral van toepassing omdat er iets tragisch met een vrouwelijk teamlid gebeurt en waar Serge een geheime verhouding mee heeft. Hij heeft namelijk een geheime verhouding met dat vrouwelijk teamlid, omdat zij getrouwd is met de leidinggevende chef (hij is van de nieuwe stempel) op het politiebureau en waar Serge (hij is van de oude stempel en gaat vaak op zijn gevoel af) een hekel aan heeft. Deze leidinggevende chef wilt ook het team van Serge gaan opheffen (ze kosten veel geld voor de maatschappij ).

Ondanks dat het verhaal niet veel voorstelt, was de uitvoering van het verhaal wel leuk gedaan en bevat het verhaal ook de nodige actie (best hard en ook veel pief paf poef geschiet) en zeker ook de nodige humor. Dat laatste komt vooral op conto van teamlid Niels Cartier (leuk gespeeld door Alban Lenoir), die ook regelmatig met een knuppel te keer gaat en een vrouw/vriendin heeft die hoogzwanger is. Ook andere teamleden gaan leuk en hard tekeer en zorgen voor humor zoals stagiaire Manu (leuk gespeeld door Oumar Diaw), vooral zijn scene als hij ietwat seksistisch "MILF" praat over vrouwelijk teamlid Margaux (gespeeld door de niet onaardig uitziende Caterina Murino), en Genoves (verdienstelijk gespeeld door Sébastien Lalanne die vroeger ook al eens "bondgirl" was) die tekeer gaat met een kleine stormram. Omdat de film maar circa 85 minuten duurt en het tempo best hoog is, kijkt deze film zich verder lekker weg en weet hij ook te vermaken.

Gewoon een leuke Actie film om als tussendoortje eens gezien te hebben en zeker ook niet meer. Daarvoor stelt het verhaal gewoon te weinig voor en is het ook allemaal te voorspelbaar (er zit dan ook geen enkele verassing in dit verhaal).

Wederom heb ik een film van Eurotrash regisseur Joe D'Amato gekeken (mijn dertiende van hem) en dit keer viel mijn oog op "Antropophagus" welke in de "Top 3" staat (op nummer 3) van de best bekeken films van Joe D'Amato op MovieMeter. Ik kijk de Joe D'Amato films vooral vanwege de naaktheid (welke niet is te zien in "Antropophagus" ) erin, maar deze "Antropophagus" staat schijnbaar bekend vanwege zijn gore (hoewel ik dat best vond meevallen) en wordt door de fans beschouwd als de beste Italiaanse gore-film aller tijden.

Een Duits jong koppel (Simone Baker en Mark Logan) op vakantie op een eiland in Griekenland, gaat naar het strand om te ontspannen en te zwemmen, waar een gestoorde gek (George Eastman) op de loer ligt in het water en het duurt dan ook niet lang voordat het jonge koppel één voor één vermoord wordt met een vleesmes. Ondertussen hoort toeriste Julie (Tisa Farrow) ergens anders een groep andere toeristen, bestaande uit Maggie (Serena Grandi) en haar man Arnold (Bob Larson), Carol (Zora Kerova), Daniel (Bob Larson) en Alan (Saverio Vallone), praten over hun boot en vraagt ze aan hen ​​of ze mee mag. Samen varen ze met hun zeilboot naar een eiland waar Julie al eens eerder is geweest en tijdens de boottocht voorspelt Carol via een pak kaarten niet veel goeds.

Als ze eenmaal aankomen op het eiland, lijkt deze ook verlaten. Ze ontdekken via een logboek dat het laatste contact op het eiland dateert van meer dan een maand geleden en ze vinden ook een lijk in een oud huis, waar ze ook een vrouw achter een raam zien. Dingen beginnen pas echt eng te worden wanneer de boot met daarop nog de zwangere Maggie en de schipper niet meer aan de kust vast ligt, maar ergens in de zee drijft. Ook ontstaat er een storm op het eiland en stuiten ze in de stormachtige nacht op de bange en blinde Engelse toeriste Henriette (Margaret Mazzantini), die met een mes Daniel verwondt. Is er een redelijke verklaring voor dit alles of is er iets duisters op het eiland?

Berucht als een smerige video (ik heb de 91 minuten ongecensureerde versie kunnen pindakazen), verboden in veel landen, heeft "Anthropophagus" veel om waar te maken en de film begint ook gelijk al leuk met het Duitse jonge koppel dat vermoord wordt in de zee en op het strand met een vleesmes. Jammer is wel daarbij dat de jonge vrouw die gaat zwemmen in de zee dit doet met een bikini aan i.p.v. volledig naakt te gaan zwemmen (was Joe D'Amato in deze film soms opeens preuts geworden?).

Helaas wordt het daarna vrij snel saai en langdradig en echt spannend of eng wordt het eigenlijk ook niet. Het eerste gore is ook pas na circa 52 minuten te zien, als de gestoorde gek Daniel aanvalt en deze doodbijt. Oftewel de gestoorde gek is een kannibaal moordenaar. Daarna valt er gelukkig nog een aantal keren wat gore te zien en bevat de film ook een aantal behoorlijk verontrustende ideeën (zo haalt de kannibaal moordenaar de foetus uit de zwangere Maggie en begint hij erin te bijten en datzelfde doet hij ook met zijn eigen ingewanden als hij op het einde wordt geslagen met een pikhouweel), maar dit is op geen enkele manier de beste Italiaanse gore-film aller tijden.

Ook zien we via een korte flashback van de kannibaal moordenaar waarom hij zo is geworden. Maar gelukkig is "Antropophagus" wel geen enorme teleurstelling geworden, want het is best allemaal mooi verfilmd geworden en hier en daar is het ook wat griezelig. Zo nemen we tijdens de opening van de film een kijkje in Athene (zo zien we op afstand de Akropolis van Athene) in Griekenland en varen we daarna met een zeilboot naar een spookachtige en eveneens fraaie (omdat alle gebouwen wit zijn) verlaten eiland.

Qua griezeligheid zien we o.a. een ruïne op het eiland met heel veel vergane lijken en in die ruïne wordt ook de nog de levende Maggie gevonden door haar man Arnold. Maar beiden weten deze ruïne wel niet levend te verlaten, omdat ze namelijk daarin gedood worden door de kannibaal moordenaar, die Arnold met een mes doodsteekt en Maggie dood wurgt, waarna hij bij haar de foetus eruit trekt en ervan begint te eten. Ook vindt Julie een verborgen kamer achter een grote spiegel in een villa. En als Julie de verborgen kamer binnenloopt, treft ze daar meerdere vergane lichamen aan, die wel allemaal bedekt zijn met witte lakens.

Hoewel ik de muziek vreselijk vond (vergelijkbaar met de muziek in "Zombi 2 (1979)" van een andere Italiaanse regisseur, namelijk Lucio Fulci), was het ook verontrustend en zorgde het zo dus voor dreiging. Veel van deze film voelt in het algemeen ook aan als een productie van Lucio Fulci.

De cast deed het opzicht best verdienstelijk en met name hoofdrolspeelster Tisa Farrow. Ze speelt haar rol naar mijn mening ook beter dan in "Zombi 2" en je bent ook begaan met haar leven in deze film. Eén van de meest spannende scènes in de film is ook met haar en dat als ze op het einde aan een touw in een waterput hangt, waarin de kannibaal moordenaar is gevallen. Terwijl ze aan het touw hangt, klimt de kannibaal moordenaar vanaf de bodem via de ladder van de put omhoog. Je weet dat de kannibaal moordenaar geen genade zal tonen. Per slot van rekening heeft hij enkele ogenblikken eerder een foetus verslonden en heeft hij zich ook nog vergrepen aan Henriette (de kannibaal moordenaar trekt namelijk haar hoofd door het dak en bijt dan in haar keel, waarna hij door Julie wordt geslagen met een pikhouweel en van het dak in de waterput valt). Beiden weten uiteindelijk uit de waterput te komen en daarbij lijkt Julie het volgende slachtoffer te worden van de kannibaal moordenaar. Maar deze wordt dan door Alan geslagen met een pikhouweel en daarbij haalt hij zijn eigen ingewanden eruit en bijt hij erin, waarna hij sterft. De film is daarna ook gelijk afgelopen.

En natuurlijk zien we ook George Eastman in deze film als de kannibaal moordenaar (hij is zo gemeen en wreed dat het moeilijk is om hem ook maar in de verste verte als menselijk te zien, m.u.v. de flashback en foto's welke men aantreft in een villa op het eiland), want hij is in heel veel films van Joe D'Amato te zien. Hij is in deze film een brutale klootzak en hij heeft iedereen vermoord die op het eiland verbleef, behalve twee personen (eentje daarvan hangt zichzelf naderhand op en de andere doodt hij naderhand alsnog). Hij gebruikt niet alleen een verscheidenheid aan messen, maar hij gebruikt ook zijn blote handen (o.a. te zien tijdens de foetusscène, waarbij hij foetus trekt uit een zwangere vrouw) en zijn tanden (o.a. op de foetus) wanneer dat moet. Verder is hij een griezelig uitziende kerel, die je zeker niet alleen in een donker steegje zou willen tegenkomen.

Al met al vond ik "Antropophagus" een wat tegenvallende en ietwat saaie film van Joe D'Amato en mede door het ontbreken van naaktheid. Hoewel er in "Antropophagus" ook messen worden gebruikt op verschillende personages, is het toch meer een kannibalenfilm dan een slasher. Hoewel "Antropophagus" misschien een beetje traag begint, wordt het na de eerste sterfscène op het eiland (en dan doel ik niet op de dood van de schipper die in het water wordt getrokken en onthoofd wordt, waarna we zijn hoofd in een emmer zien liggen) gelukkig allemaal wat beter. Ik denk niet dat "Antropophagus" voor iedereen geschikt is (zeker niet als je zwanger bent ), maar degenen onder jullie die zoals ik regelmatig naar dit soort Eurotrash films kijken, zullen het zeker waarderen.

Opzicht wel een aardige documentaire over een Metal Band die het nooit heeft gemaakt (ik kan wel begrijpen waarom) door vooral slecht management maar ook door hun eigen schuld. Ze leven voor de muziek en dan is het best wel triest om te zien hoe slecht ze vaak behandeld worden (o.a. in de ellendige Oostblok landen) en vaak ook gewoon niet betaald worden. Toegegeven echt snugger zijn ze niet waardoor ze natuurlijk ook een makkelijk doelwit zijn, zeker in die Oostblok landen. De vrouwelijke manager voor de tour in het begin van de film was een lachertje, ze zag eruit alsof ze aan de drank en drugs was en bovendien kon ze ook nog amper een woordje Engels. Laat staan dat ze iets kon regelen wat eigenlijk haar taak was.

Muzikaal waren ze best aardig maar ze hebben ze zich niet echt ontwikkeld en zijn ze blijven hangen in de jaren 80 Metal stijl (zelfs Robb's zus zei dat op een gegeven moment). Tja en als je dan in de 50 bent en alsnog hoopt op een platencontract en succes dan loop je toch een beetje achter de feiten aan. En achter de feiten aanlopen heeft Anvil eigenlijk altijd al gedaan. Voor Robb Reiner en vooral Steve 'Lips' Kudlow vind ik dat wel zielig want ik vond ze warme en aardige personen die eigenlijk meer verdienden. Maar ja zo is het leven nu eenmaal en misschien levert deze film ze wat succes op.

Niet meer dan een matige tot redelijke goodfeel Komedie / Romantiek, die met name het kijken waard is vanwege de fraaie Rachael Taylor.

Zowel het verhaal als de uitvoering ervan stellen weinig voor en het is ook allemaal best clichématig. Hier en daar zit er wel een leuke komische noot in en visueel zag het er ook allemaal niet onaardig uit. Omdat de film amper 90 minuten duurt, kijkt hij wel nog enigszins lekker weg en is hij ook nog best vermakelijk. De Australische cast (bijna allemaal met een aangedikt accent) was vrij onbekend voor mij, maar ze deden het wel verdienstelijk en dan vooral de hoofdrolspeler Josh Lawson in de rol van Ben. Ook Rachael Taylor in de rol van Alex deed het best leuk en het was ook prettig kijken naar haar. Hetzelfde geldt voor Liliya May (wel maar een kleine rol), die ook bijna bloot is te bewonderen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben (ik heb hem gezien op de televisiezender HBO), maar meer zeker ook niet. Dit is ook typisch een film die je weer snel vergeten bent en dat is ook niet erg.

Iets minder dan het verrassend leuke eerste deel maar toch nog altijd een prima film dankzij de belachelijke motorbende "Black Widows" met hun hilarische leider (schitterend gespeeld door john Quade). De humor zit er nog volop in en ook de vecht scenes. Vooral de vecht scene met de Black Widows als Clint Eastwood zit te eten in een restaurant is geweldig. Helaas zat draak Sondra Locke ook weer in deze film. Maar al met al gewoon een leuke nostalgische komedie die ik vooral als kind zijnde destijds zeer waardeerde.

"Get down on your hands. Sniff around in the mud, roll in the dirt and wiggle your little tail."

"Apartment 7A" heb ik ook gezien via "SkyShowtime" (toen ik de streamingdienst gisteravond opende en ik ging naar films, toen kwam deze film gelijk voorbij) en is een soort van prequel van "Rosemary's Baby (1968)" welke ik circa twee jaar geleden nog eens heb herzien en ik dus nog goed kan herinneren. "Apartment 7A" speelt zich af voordat Rosemary het oudere echtpaar Minnie en Roman Castevet ontmoet op straat voor het luxueuze appartementencomplex Bramford, nadat Terry Gionoffrio zelfmoord heeft gepleegd door uit een raam te springen van dat appartementencomplex. In "Rosemary's Baby" zien we Terry na circa 13 minuten in de wasruimte van de kelder van het appartementencomplex, waar ze Rosemary ontmoet en na circa 17 minuten ligt ze dood op de stoep en komen Minnie en Roman Castevet na een minuut aangelopen en maken ze kennis met Rosemary en haar man Guy.

Tijdens de eerste minuten van "Rosemary's Baby", als Rosemary en Guy het vrijgekomen appartement van Mrs. Gardenia komen bezichtigen, krijgen we ook te horen wat er met Mrs. Gardenia (die in "Apartment 7A" te zien is) is gebeurt en ook zien we dan de portier van het appartementencomplex, die ook te zien is in "Apartment 7A", maar nu wel een andere naam heeft. Ook de geschiedenis m.b.t. Terry Gionoffrio (Julia Garner) is nu anders, want in "Rosemary's Baby" leefde ze min of meer op straat aan was ze aan de drugs en in "Apartment 7A" is ze juist een danseres die haar voet ernstig blesseert tijdens een sprong.

En in "Apartment 7A" heeft ze het ook moeilijk na haar voetblessure en wordt ze aangetrokken door duistere krachten wanneer het vreemde oudere koppel Minnie (Dianne Wiest) en Roman (Kevin McNally) Castevet met goede connecties haar een kans op roem belooft.

Helaas kan "Apartment 7A" niet tippen een de horrorklassieker "Rosemary's Baby" en helaas ontbreekt het ook aan spanning. De film is een soort van herhaling van zetten, want buiten Minnie en Roman zien we ook weer de ketting met daarin tanniswortel (in "Rosemary's Baby" droeg ze die ook al) en ook zien we eventjes Dr. Sapirstein (Patrick Lyster) voorbijkomen. Ook voegt de film eigenlijk nauwelijks iets toe aan het "Rosemary's Baby" verhaal en het voelt ook allemaal met goedkoop aan.

Ik ben deze film open in gegaan en wist in eerste instantie niet dat het om een soort van prequel ging. Maar na circa 51 minuten ging er bij mij een lichtje branden toen Terry in de wasruimte bezig was en je dan een vrouw ziet binnenlopen welke op Rosemary lijkt en na de extra scène na het einde, viel het kwartje helemaal. Ik heb nota bene in mijn recensie bij "Rosemary's Baby" Terry Gionoffrio ook genoemd

De film opent in New York City in 1965, waar Terry bezig is in een cabaretvoorstelling en haar rechtervoet ernstig blesseert na een sprong, waaraan ze ook geopereerd moet worden, maar die niet meer volledig hersteld. Ze loopt daardoor mank en ondanks dat ze audities doet als danseres, waarbij ze ook een keer vernedert wordt door producer Alan Marchand (Jim Sturgess) vanwege haar afkomst (ze is namelijk opgegroeid op een varkensboerderij in Nebraska) en dan mijn openingszin zegt die betrekking heeft op varkens, wordt ze steeds afgewezen. Ze wordt gesteund door danseres en vriendin Annie Leung (Marli Siu), bij wie ze ook woont, maar die kan haar niet blijven steunen.

Als ze op een dag Alan Marchand achterna loopt, gaat deze naar het appartementencomplex Bramford waar hij woont en gaat ze ook naar binnen. Daar ontmoet ze dan portier Toby (Raphael Sowole) en voelt ze zich opeens niet goed en draaierig. Als ze dan weer naar buiten loopt (en daar ook moet overgeven op straat), botst ze tegen het oudere koppel Minnie en Roman aan, die zich ontfermen over haar en haar beschouwen als hun kind die ze nooit hebben gehad (dat wordt overigens ook gezegd in "Rosemary's Baby") en krijgt ze van hen ook een appartement, te weten 7G, waarin ze een schoen vindt van de vorige bewoonster Joan Gebolksi, waar ze naderhand vragen over gaat stellen aan een zuster, te weten zuster Claire (Patricia Jones ), in een kerk.

Terry is natuurlijk zeer blij met het appartement en ze is hen ook erg dankbaar en ook krijgt ze van hen de kans om opnieuw kennis te maken met Alan Marchand, die ze goed kennen, zodat die haar misschien toch nog een rol geeft als danseres. Als ze dan bij Alan is en praten en drinken, voelt Terry zich opeens niet lekker (er zat natuurlijk iets in het drankje) en maakt ze een soort van droom (althans dat denkt ze) mee als danseres in een soort van cabaretvoorstelling, waarbij ze na circa 33 minuten verkracht wordt door een belachelijke uitziende duivel. De ochtend erna brengt Alan Marchand haar ontbijt en zegt hij dat hij het leuk heeft gehad met haar.

Uiteindelijk komt ze na circa 48 minuten tot de ontdekking dat ze zwanger is en denkt ze dat Alan Marchand de vader is. Van te voren ontmoet ze ook Dr. Sapirstein op een verkleedfeestje van Minnie en Roman, waar ze van hen ook nog een bontjas en een ketting met daarin tanniswortel krijgt. Ook ontmoet ze Mrs. Gardenia, die in appartement 7E woont, die haar een middeltje met kruiden geeft die ze op haar geblesseerde voet moet smeren en waardoor haar voet opeens geneest en ze weer kan dansen.

Zover klinkt het allemaal ongeveer precies hetzelfde als het verhaal van "Rosemary's Baby" en dacht ik ook dat "Apartment 7A" een remake is in een iets ander jasje. Maar dat is het dus niet. Het blijkt dus een prequel te zien en de eerste hint daarvan zie je dus na circa 51 minuten als Terry bezig is in de wasruimte (dan ziet ze ook zogenaamd een baby in een wasmachine) en er een vrouw binnenkomt.

Daarna vond ik de film ook minder worden en wordt het ook nooit spannend. Het meeste spannende is misschien nog Mrs. Gardenia die op een gegeven moment Terry aanvalt met een grote tuinschaar en dan zegt:

"I didn't want it to come to this. I have to stop it. I'm sorry."

Terry maakt dan ook een deal met Minnie en Roman, waardoor ze een ster wordt in de cabaretvoorstelling "The Pale Crook" en in ruil daarvoor moet ze haar baby ter wereld brengen (we krijgen dan ook een wieg te zien die die ze eveneens cadeau krijgt van Minnie en Roman), wat ze eigenlijk niet wilt. Als ze ontdekt wat er aan de hand is, probeert ze ook een keer abortus te plegen bij een Chinese gynaecoloog, te weten Wei Wei (Tina Chiang), wat niet lukt en waarbij de dokteres ook iets bizars wordt aangedaan door de baby / duivel.

De ontknoping is best flauw maar gezien de gebeurtenissen in "Rosemary's Baby" wel logisch (dat zou Spock uit "Star Trek" ook zeggen ), maar wel vond ik het leuk om te zien en te horen dat ze dan in appartement 7A met de duivelaanbidders gaat dansen op het nummer "Be My Baby" van de meidengroep "The Ronettes", waarna ze zich uit het raam laat vallen en via het dak van een geparkeerde auto op de stoep valt en dood is.

De film is daarna ook na circa 96 minuten afgelopen, maar wel volgt één minuut later nog de extra scène waarbij we Rosemary en Guy zien en Minnie en Roman komen aangelopen (oftewel de 17e en 18e minuut van "Rosemary's Baby"). Visueel zag het er allemaal mooi uit met fraaie sets en aankleding (zoals tijdens de cabaretvoorstellingen) en strak camerawerk en ook de cast deed het goed.

Zo draagt Julia Garner als Terry Gionoffrio met gemak de film, waarbij ze voortdurende slimme keuzes maakt met haar lichaamstaal, ogen en dialogen. Verder Dianne Wiest het ook goed als Minnie Castevet, die over Terry's woorden heen walst en praat over waar ze zin in heeft en ze doet alles waar Terry zich druk over maakt af als onzin, maar ze kan wel niet tippen aan het niveau van Ruth Gordon als Minnie Castevet, die destijds in 1969 ook terecht de Oscar won voor "Best Supporting Actress". De overige cast zoals Kevin McNally als Roman Castevet, deed het verdienstelijk, maar is niet echt bijzonder. Wel vond ik Rosy McEwen als danseres Vera Clarke die een hekel heeft aan Terry en ook gestraft wordt door de duivel een mooie vrouw.

Maar helaas ontbreekt het in deze prequel aan spanning en eigenlijk had ik ook liever een film gezien met wat er gebeurde na "Rosemary's Baby". Al met al is "Apartment 7A" niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, voor voegt het nauwelijks iets toe aan het "Rosemary's Baby" verhaal. Omdat dit mijn eerste gekeken film is in 2025 en ik niet gelijk negatief wil beginnen, krijgt de film van mij 3,0* i.p.v. 2,5*.

Deze Horror / Thriller film kwam ik toevallig tegen en leek me wel interessant qua verhaal (zo heb ik vorig jaar nog best veel Kannibalenfilms gezien), maar ook vanwege het meespelen van John Saxon (o.a. bekend vanwege zijn rol in de Kungfu film "Enter the Dragon (1973)") die helaas dit jaar (op 25 juli 2020) overleden is.

In dit verhaal krijgt een Vietnam-veteraan, te weten kapitein Norman Hopper (John Saxon), als gevolg van zijn traumatische ervaringen tijdens de Vietnamoorlog, kannibalistische neigingen, die besmettelijk blijken te zijn.

Het verhaal wat min of meer een soort mix is van Kannibalen en Zombies (het is niet zo dat de doden in deze film weer tot leven komen, maar als iemand gebeten of gewond raakt door een besmet persoon, dan krijgt deze ook kannibalistische neigingen en hunkert dan naar mensenvlees) is aanvankelijk best interessant, maar ontspoort na circa 60 minuten in een bloederig, onsmakelijk (althans voor de gevoelige kijkers onder ons, waar ik niet toe behoor) en actie vol tafereel, waarbij de Vietnam oorlog (m.b.t. de ondergrondse Vietcong tunnels) op het einde nog eens dunnetjes wordt overgedaan in een rioolstelsel en dat inclusief geweren en vlammenwerpers.

De eerste acht minuten van het verhaal spelen zich af in Vietnam (daarbij krijg je ook wat echte beelden te zien van o.a. Helikopters) en dat is best actie vol (o.a. door weer een vlammenwerper) en ook is daar wat bloot te zien als een Vietnamese vrouw wordt geraakt door de vlammenwerper en in de kooi belandt waar men de gevangen genomen Amerikanen Charlie Bukowski (Giovanni Lombardo Radice, hij is overigens geen familie van de legendarische "Slayer" drummer Dave Lombardo ) en Tom Thompson (Tony King) vasthoudt. Deze trekken dan de kleren uit van de Vietnamese vrouw (waardoor je dus haar borsten ziet) en beginnen haar dan op te eten. Als Norman Hopper hun wilt bevrijden, wordt hij door één van hun gebeten in zijn arm. Daarna belanden we in de huidige tijd als Norman Hopper in paniek ontwaakt in zijn bed (zijn vrouw Jane denkt dat hij een nachtmerrie heeft gehad) waar het verhaal zich dan afspeelt tot het einde.

De opbouw van het verhaal was best aardig en zorgt ook voor een spanningsopbouw en ook zitten er wat aparte scènes in die o.a. betrekking hebben op het jonge buurmeisje Mary (Cinzia De Carolis), die samen met haar jongere broertje Bobby (Luca Venantini) woont bij hun continue zeikende tante Tina (Joan Riordan), van Norman en die enorm op hem geilt. Ze verleidt hem ook (daarbij is wat schaamhaar te zien welke uit haar witte onderbroek steekt), waarbij Norman haar bijt (hij zegt naderhand ook tegen zijn vrouw Jane "Toen ze hier was, kreeg ik de drang om haar te bijten. Bijten zoals Bukowski."). Dit lijkt in eerste instantie niet het geval te zijn, maar wordt wel duidelijk op het einde als de twee kinderen in beeld zijn en je op de achtergrond de hand van hun tante ziet liggen in de openstaande koelkast en tevens zie je Bobby kauwen op iets. Voor de tante was het best haar verdiende loon

Ook is het wel apart als Charlie Bukowski naar de bioscoop gaat om daar de Oorlog / Drama film "From Hell to Victory (1979)" (de filmposter ervan is te zien op de deur van de bioscoop) te gaan kijken. Als dan een jong stel vlak voor hem gaat zitten en begint te vrijen en kleding uittrekt (daarbij zijn ook de borsten van de vrouw te zien), raakt hij daar opgewonden van en bijt hij de vrouw in de nek en slaat hij de man.

Hoewel er best een aantal onsmakelijke momenten inzitten (zo wordt een politieagente half opgegeten door een andere politieagent, bijt een vrouwelijke dokter, te weten Helen, de tong af van een andere dokter waarna zij hem doodslaat met een steen en wordt er met een haakse slijper in een been gesneden wat best gedetailleerd werd weergeven) heeft de actie toch de boventoon in deze film. Dat begint al met de eerder genoemde opening in Vietnam en verder nog een actievolle scène in een antiekwinkel (waar Charlie Bukowski belandt als hij vlucht uit de bioscoop en waarbij hij achterna gezeten wordt door een motorbende en de politie) en het psychiatrisch ziekenhuis (waar Charlie Bukowski en Tom Thompson in worden opgenomen en behandeld), een tweede gevecht met de motorbende die het voorzien hebben op Charlie Bukowski omdat die iemand van hun gedood heeft en het einde in het rioolstelsel waar de politie en het leger achter Norman, Charlie, Tom en Helen aanzitten.

Daar eindigt het voor Norman echter niet (wel voor de anderen waarbij Helen wordt doodgeschoten, Charlie wordt doormidden geschoten waarbij je een groot rond gat in zijn lichaam ziet en Tom wordt gedood met een vlammenwerper), want hij weet te ontsnappen uit het rioolstelsel, waarna hij naar huis rijdt. Daar trekt hij zijn Vietnamuniform aan en pleegt hij uiteindelijk zelfmoord (met een geweer) samen met zijn vrouw, die namelijk wordt gebeten door de besmette dokter Phil Mendez (Ramiro Oliveros), die besmet is geraakt in een ambulance doordat een besmet persoon hem krats, die verliefd is op haar (dat geldt andersom eigenlijk ook). Van de zelfmoord zie wel geen beelden, maar jij hoort wel twee schoten, waarna de politie arriveert.

Het laatste shot wat je dan min of meer te zien krijgt, is van de twee kinderen (je ziet dan dus ook de hand van hun tante in de koelkast liggen en je weet dus dat er nog twee besmette personen zijn) die toekijken vanaf hun woning en waarbij Bobby zegt:

"Zullen ze tante Tina zoeken ?"

De cast doet het best verdienstelijk zoals Giovanni Lombardo Radice en zeker hoofdrolspeler John Saxon (die ik altijd wat vond lijken op Sean Connery) die in deze film ook echt een radiografisch vliegtuigje bestuurd. En verder is de muziek wat raar met funky keyboards ?

Al met al best een aardige Horror / Thriller film met een leuk uitgangspunt en die zeker ook weet te vermaken, maar als je een echte kannibalenfilm verwacht, dan kom je misschien wat bedrogen uit. Kannibalisme is zeker te zien in deze film, maar wel in beperkte maten.

Schitterende Vietnam film met prachtige beelden. De film duurt erg lang maar weet je toch iedere seconde te boeien.

Met het acteer gehalte in deze film is subliem en Robert Duvall speelt een schitterende rol in deze film als geflipte leidinggevende. Vooral zijn uitspraak "I love the smell of Napalm in the morning" is een klassieker geworden.

Samen met Platoon vind ik dit de beste Vietnam film.

Nadat ik gisteren terug ben gekomen van mijn vakantie aan de Amalfikust (o.a. een bezoekje gebracht aan de Romeinse stad Pompei en de vulkaan Vesuvius) in Italië, wilde ik een film zien m.b.t. Pompei en de Vesusvius. Aangezien ik de film "Pompeii (2014)" al gezien had en ik geen behoefte had aan de miniserie "Pompei (2007)", vanwege de lange speelduur van circa 180 minuten, kwam ik uit op deze goedkope Actie / Avontuur film van B-film producent "The Asylum".

Hoewel deze film niet al te best was, viel hij mij opzicht wel mee en heb ik me er zelfs aardig mee vermaakt en was het natuurlijk ook mooi om veel echte beelden (soms best herkenbaar) te zien van Pompei en de Vesuvius, waar ik afgelopen week dus ook was. Het verhaal omtrent het uitbarsten van de Vesuvius en het opnieuw treffen van Pompeii waar het gezin Pierce (bestaande uit voormalig commando en vader Jeff, moeder Lynne en dochter Mykaela) verblijft, was best leuk gevonden en zit opzicht ook wel aardig in elkaar en wist me zelfs een beetje te boeien.

Omdat het gaat om een "The Asylum" film moet je wel de povere specialeffecten (ik heb ze overigens wel eens slechter gezien in een "The Asylum" film) op de kop toenemen, het lachwekkende m.b.t. niet realistisch (zo verdampt o.a. de hittegolf een aantal mensen, maar zie je daarna nog gewoon dat de bladderen op de bomen en struiken nog intact zijn en zelfs groen zijn) en ook de dertien in een dozijn cast met een aantal uitgerangeerde acteurs zoals Adrian Paul (vooral bekend van zijn rol in de TV-serie Highlander) en John Rhys-Davies (vooral bekend van zijn rol in een paar "Indiana Jones" films). De laatste zorgde in zijn rol van kolonel Carlo Dillard wel voor wat humor in het verhaal.

Met het tempo in de film zit het best goed en ook gebeurt er meer dan genoeg (vooral op conto van de vulkaan Vesuvius) waardoor deze film zich alsnog redelijk lekker wegkijkt. Dat laatste komt ook omdat de film met circa 85 minuten niet al te lang duurt. De reddingsactie van voormalig commando en vader Jeff is enigszins flauw en belachelijk en had men ook beter uit het verhalen kunnen laten. Ook vind ik het wel jammer dat het hele verhaal zich niet afspeelt in de ruïnes van Pompei, welke men na circa 45 minuten verlaat en zich daarna afspeelt in één of ander archeologisch museum waar het gezin van Pierce en een paar andere personen probeert te overleven voor het gas en natuurlijk de pyroclastische stroom van de vulkaan. De film eindigt natuurlijk goed en ook wordt er nog aangegeven dat hoewel zwaar beschadigd, Pompei nog steeds overeind staat.

Al met al leuk om eens gezien te hebben en in mijn geval vooral vanwege mijn vakantie in Italië met het bezoeken van de Romeinse stad Pompei en de vulkaan Vesuvius.

Bij gebrek aan beter heb ik gisteravond deze Spaanse Sciencefiction / Horror film gekeken (te zien op Prime Video) met onze Nederlandse voetbaltrainer en voormalig voetballer Ruud van Nistelrooij (ik vond hoofdrolspeler Francisco Ortiz wel op hem lijken) in de hoofdrol Ik had gehoopt dat zit een soort van "World War Z (2013)" zo zijn en dat is het eigenlijk ook wel, maar deze "Apocalypse Z" kan absoluut niet aan die film tippen, omdat het vooral saai, langdradig, weinig origineel is en de zombies stellen ook teleur. Had ik van te voren geweten dat dit een filmreeks zou zijn, dan was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen, maar het einde maakt in ieder geval duidelijk dat er minimaal nog een tweede deel zal volgen.

In "Apocalypse Z" veranderen mensen door een hondsdolheid-achtig virus, genaamd TSJ, in agressieve wezens, dat zich over de hele wereld verspreidt. Een man, te weten Manel (Francisco Ortiz), zondert zich samen met zijn kat Lúculo af in zijn huis in Galicië en neemt zijn toevlucht tot zijn eigen vindingrijkheid om te overleven. Al snel moeten ze op zoek naar voedsel, over land en over zee, waarbij ze oog in oog komen te staan met allerlei gevaren.

"Apocalypse Z" is een verhaal waarin het draait om overleven en dat zowel fysiek en emotioneel. Dus eigenlijk hoopte ik veel actie en spanning te zien, maar dat viel best tegen. Tijdens de opening van de film maken maken we kennis met de hoofdrolspelers en zien we hoe Manel's vrouw, te weten Julia (Iria del Río), omkomt bij een auto ongeluk. Daarna bevinden we ons één jaar later, waarbij Manel mentaal nog steeds niet hersteld is en hij negeert ook de nieuwsuitzending op zijn televisie over een zich snel verspreidende pandemie (het TSJ-virus, die de wereld in chaos stort). Daarna krijgen we al snel te maken met het TSJ-virus (dat muteert en de doden beginnen ook flink op te lopen) en zien we hoe vluchten geannuleerd worden en hoe wegen verstopt raken, waardoor Manel niet naar zijn zus Belén (Marta Poveda) kan gaan in het veilig geachte Gran Canaria.

Als dan de noodtoestand uitbreekt na circa 24 minuten en iedereen geëvacueerd wordt, blijft Manel bewust thuis alleen achter met zijn kat en begint eigenlijk zijn overlevingsverhaal. Helaas weet dat verhaal niet echt te boeien, is er relatief weinig zombie (door het virus veranderen de mensen in zombies) actie te zien en is het ook sporadisch spannend. Het verhaal is vooral saai en langdradig en ook niet bepaald origineel en bevat ook de nodige clichés.

Om te overleven moet Manel in eerste instantie eten en drinken weten te vinden en hij krijgt daarbij hulp van de oude en zwakke vrouw Gabriela (Amalia Gómez). Als ze dan via de radio een bericht horen voor de overlevenden m.b.t. een plaats, te weten de Arousa-monding, waar men overlevenden stuurt naar de Canarische Eilanden, wilt Manel er samen met Gabriela heengaan. Maar Gabriela heeft andere plannen gezien haar gezondheid en daarom pleegt ze zelfmoord om Manel niet te last zijn (ze laat ook een bedankbriefje voor hem achter). Na circa 50 minuten vertrekt hij dan samen met zijn kat op een gevonden crossmotor, maar dat nadat hij eerst nog in zijn duikpak (wat Manel draagt uit veiligheid als hij zijn huis verlaat) met harpoen afgerekend heeft met een vrouwelijke zombie die hem op straat aanvalt na circa 47 minuten.

Onderweg stuit hij al snel op zombies in een bos die hem achtervolgen, waarna hij vlucht naar een haventje (daar stuit hij op een achtergelaten bootje op een zombiebaby), waar hij er met een klein motorbootje vandoor gaat. Op zee wordt hij dan opgepikt door louche Russen / Oekraïners in een boot onder leiding van Ushakov (Yuri Mykhaylychenko) en raakt hij bevriend met de Oekraïner Victor Pritchenko (José María Yazpik), die een piloot is, met wie hij samen vlucht van de boot na circa 75 minuten.

Terwijl ze op vlucht slaan worden ze beschoten en raakt Victor gewond en moeten ze naar een ziekenhuis. Ze komen dan terecht in het verlaten ziekenhuis waarin Manel's vrouw stierf en daar hebben zich twee vrouwen, te weten verpleegster Lucía (Berta Vázquez) en zuster Cecilia (María Salgueiro), samen met drie kinderen zich verstopt voor de zombies. Daar speelt zich dan de ontknoping af (wat nog enigszins een beetje spannend was) waarbij ze ook weer te maken krijgen met de louche Russen / Oekraïners, waarna Manel, Victor, Lucía en de drie kinderen er na circa 110 minuten met een helikopter vandoor gaan. Victor was namelijk een piloot. Ze vliegen dan naar Canarische Eilanden en onderweg gaat de telefoon van Manel over en is het zijn zus Belén die tegen hem zegt:

"Niet komen. Kom niet naar de Canarische Eilanden. In hemelsnaam. Kom niet naar de Canarische Eilanden. Keer om. Kom niet. Kom alsjeblieft niet."

Dan zien ze twee straaljagers voorbijvliegen en is de film opeens afgelopen na circa 152 minuten. Dat einde was inderdaad best een domper en betekent dus dat er nog een vervolg zal komen, waar ik eerlijk gezegd niet op zit te wachten. Dit omdat dit verhaal niets bevat waar ik naar uit kijk bij een eventueel vervolg. Wat in deze film vertoond wordt is ook best povertjes. De zombies zijn een paar keren dreigend (zowel in het bos als in het ziekenhuis), maar behalve dat ze snel zijn en bijten (wat bij zuster Cecilia gebeurt) zien ze er vooral uit als mensen.

Gore en veel bloed valt er in deze film ook niet te zien (het meest gore in deze film was nog de zombiebaby die je welgeteld één seconde in beeld te zien krijgt). Als het gaat om gore en bloed, waar het zombiegenre om bekend staat, ligt "Apocalypse Z" veel dichter bij "World War Z" dan bij de films van o.a. Lucio Fulci en George A. Romero. Dus darmen, afgekauwde lichamen of andere tekenen van zombieactiviteit, krijg je dus niet te zien.

De andere dreiging in deze film komt op conto van de louche Russen / Oekraïners, maar die waren zeer clichématig en vond ik eigenlijk ook niet passen in deze film. Visueel zag het er allemaal niet onaardig uit met de verlaten plaatsen (o.a. de plaats waar Manel woont en het haventje) en landschappen. Verder doet de cast wat er van hen verwacht wordt, maar niemand springt er eigenlijk uit. En hoofdrolspeler Francisco Ortiz (oftewel Ruud van Nistelrooij) vond ik het destijds beter doen bij PSV, Manchester United en Real Madrid, dan in deze film En wat de rol van de kat is in het verhaal is me onbekend, Want Manel neemt het dier steeds mee in een kooitje, maar verder dat het dier geaaid wordt door kinderen, wordt er verder niets mee gedaan.

Al met al is deze Spaanse Sciencefiction / Horror film gewoon matig en weet het verhaal ook nauwelijks te boeien of te vermaken en is er ook geen greintje originaliteit te bespeuren. Je kan deze film nog het best vergelijken met een lange aflevering uit de televisieserie "The Walking Dead (TV Series 2010–2022)".

Mooie spannende film met een schitterend eind. Ondanks dat er geen bekende acteurs in meespeelden deden de onbekende acteurs het zeer goed. Je leefde totaal met de hoofdrolspeler mee en je gunde hem ook zijn wraak. Ook de beelden waren vaak zeer mooi om te zien en dat er geen woord Engels in werd gesproken maakte totaal niets uit. Het paste eigenlijk zelfs beter bij deze film dat er geen Engels werd gesproken.

Na het afgelopen vrijdag zien van de fraaie documentaire "For All Mankind (1989)", waarin beelden te zien zijn van verschillende Apollo-missies, wilde ik ook deze documentaire zien (die 13 minuten langer duurt en regelmatig dezelfde beelden bevat), die draait om de eerste Apollo-missie naar de maan in juli 1969 en de reis duurde in totaal negen dagen (van 16 juli t/m 24 juli). En nadat ik hem gezien heb, had ik eigenlijk spijt ik hem destijds in 2019 (toen was het ook 50 jaar geleden dat Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan zette) niet in de bioscoop heb gezien, want daar komt hij natuurlijk het beste tot zijn recht met de vele fraaie beelden (grotendeels 70 mm).

Deze documentaire volgt de astronauten Neil Armstrong, Edwin "Buzz" Aldrin en Michael Collins tijdens de eerste maanmissie in juli 1969. We aanschouwen hun lancering vanaf het Kennedy Space Center, hun succesvolle landing op de maan en hun veilige terugkeer naar de aarde.

Wie er destijds geen getuige van was, of het historische mediaspektakel nog eens wil herbeleven, is aan het juiste adres bij deze spannende en historische documentaire van de negendaagse missie in reportagestijl. De beelden waarmee de documentaire opent zijn direct indrukwekkend. Op grote rupsbanden wordt de "Saturnus-V" draagraket naar zijn plaats gerold. Wat volgt zijn vele fraaie overzichtsshots. Het zijn beelden die niet alleen een indruk geven van de omvang van de maanmissie, maar aan de zijlijn ook het mediacircus en de massa's nieuwsgierige Amerikanen die samenkwamen op parkeerplaatsen of stranden om de lancering van de "Apollo 11" te aanschouwen via verrekijkers. Dit zorgt voor een mooi tijdsbeeld (let bijvoorbeeld op de zonnebrillen en hoofddeksels bij de mannen en vrouwen) van de jaren zestig van de twintigste eeuw.

Verder wordt er in deze documentaire amper nog achterom gekeken, alleen als er even wordt stilgestaan waarom deze drie astronauten zijn gekozen, zien we flitsen van hun verleden / ervaringen die hebben geleid tot deze verantwoordelijke taak. Mooi is dat ook hun vrouwen en kinderen hier kort belicht worden, iets dat zorgt voor een zekere menselijkheid. Dat niet alles vanzelfsprekend is blijkt wel als er drie uur voor de lancering een lekkende waterstofklep wordt ontdekt. Terwijl de bemanning op bijna 100 meter hoogte arriveert bij de raket en alle voorbereidingen doorgaan, vindt pakweg 30 meter lager nog de reparatie van de waterstofklep plaats (de bouten worden daarbij vastgedraaid).

Je gaat er als kijker helemaal in mee en er wordt ook geen voice-over gebruikt. Er wordt enkel gebruik gemaakt van de communicatie tussen de "Columbia" en het Kennedy Space Center. Daarna zien we ook de lancering na circa 23 minuten in beeld, waarbij we de laatste minuut voor de lancering helemaal te zien krijgen t/m de aftelling van de laatste circa 12 seconden. Als het moment van de lancering daar is, wordt je als kijker nog maar eens geconfronteerd met het geweld van de raketten (moet geweldig zijn geweest om dat te horen in de bioscoop) dat daarbij komt kijken. Het is, wederom, indrukwekkend. Circa 12 minuten na de lancering begeven de mannen zich in een baan om de aarde (vliegen o.a. over de Canarische Eilanden en Afrika), waarna de afstand tot de maan in drie dagen en bijna vier uren wordt overbrugt.

Ondertussen wordt je als kijker aan de hand van simpele, maar doeltreffende, zwart / wit animaties op de hoogte gehouden van alle te doorlopen stadia qua aftrappen en wentelingen. Wat opvalt bij dit alles is dat de stress vooral afkomstig is van de bewoonde wereld. De astronauten en het grondpersoneel houden het tussendoor zo luchtig mogelijk. Als Neil Armstrong hun informeert over het prachtige uitzicht dat hij heeft op aarde, reageert men vanaf aarde dat er bij hen maar weinig te zien valt. Vervolgens zien we hoe de "Eagle" (oftewel de maanlander) en de "Columbia" (de commando- en servicemodule) van elkaar gescheiden worden en Buzz Aldrin en Neil Amstrong zich opmaken voor de landing op de maan (in de maanlander schalt er dan ook een alarm, te weten "foutmelding 1202", die op advies van de vluchtleiding wordt genegeerd door beide mannen) en Michael Collins eenzaam en alleen achterblijft en op 100 kilometer hoogte rondjes draaide om de maan.

Zijn eenzaamheid is totaal anders dan de eenzaamheid die Buzz Aldrin en Neil Armstrong gaan ervaren. Nadat ze 20 juli 1969 veilig geland zijn op de maan (op de Mare Tranquillitatis) en de druk het toestond, openden ze het luik en klom Neil Armstrong uit de maanlander via een ladder. Het is op dat moment (in de nacht van 21 juli 1969) dat Neil Armstrong de legendarische woorden spreekt:

“That's one small step for a man, one giant leap for mankind.”

Circa 20 minuten later krijgt hij gezelschap van Buzz Aldrin. Hun beeld was ongewoon helder vanwege het ontbreken van atmosferische troebelingen. Op de maan doen beiden wat experimenten en ook worden er bodemmonsters genomen in zakjes, welke mee naar de aarde worden genomen (in totaal nam men circa 22 kg aan maanmateriaal mee) voor onderzoek.

Na een verblijf van ruim 21 uur (wat in deze documentaire in circa 17 minuten te zien is, namelijk van de 52e t/m de 69e minuut) op de maan stegen zij weer op om zich weer te verenigen met Michael Collins. Vanuit de "Columbia" krijgen we zicht op de "Eagle" en dat levert opnieuw prachtige beelden op en dat is zelfs wat spannend en dan m.b.t. het koppelen van de "Eagle" en het ruimtevaartuig "Columbia". Na een succesvolle koppeling konden ze weer terugkeren naar de aarde en daarbij wordt de "Eagle" weer afgestoten (dat laat men ook weer zien via een zwart / wit animatie). Dus die draait misschien nu nog rondjes om de maan, of is inmiddels neergestort op de maan. Daarna is er ook wat ruimte voor ontspanning (zo zien we de mannen zich scheren) en horen we o.a. "Mother Country" van singer-songwriter John Stewart. Ook volgt er nog een moment van spanning, namelijk als bij terugkeer in de dampkring het contact eventjes uitblijft met het Kennedy Space Center. Maar na een poosje is er weer verbinding en wordt er geklapt en gejuicht.

Uiteindelijk landt de "Apollo 11" op 24 juli 1969 veilig via drie parachutes in de Grote Oceaan en worden de mannen (of beter gezegd helden) door een helikopter opgepikt en gebracht naar het Amerikaans vliegdekschip USS Hornet (nam tijdens de Tweede Wereldoorlog o.a. deel aan de "Slag bij Midway"), waar ze met fanfaregeschal en onder het toeziend oog van president Richard Nixon aan boord worden gehaald. Daarbij is er geen tijd om handjes te schudden, want de mannen gaan meteen in quarantaine (omdat er angst was voor schadelijke maanbacteriën) in een soort glimmende caravan. Daarna horen we ook nog eventjes de voormalige Amerikaanse president John F. Kennedy met een boodschap aan het Congres uit 1961, waarin hij o.a. zei:

"Dit land moet zich verplichten om de mens nog voor het einde van dit decennium op de maan te laten landen en hem weer veilig naar aarde te brengen."

Dit mede omdat de Amerikanen in de jaren 50 en 60 keer op keer werden verslagen door de Sovjet-Unie in de ruimte. Zo was de Rus Joeri Gagarin in 1961 de eerste mens die in de ruimte kwam en een rondje om de aarde maakte en 1965 was de Rus Aleksej Leonov de eerste die een wandeling in de ruimte maakte (aan een kabel buiten zijn ruimteschip).

John F. Kennedy heeft het helaas niet meer meegemaakt en ten tijde van de maanlanding was dus Richard Nixon de president (hem krijgen we ook eventjes te horen als ze op de maan geland zijn). Nadat we John F. Kennedy horen, is deze geweldige documentaire afgelopen na 90 minuten. Maar tijdens de aftiteling zijn er nog wat beelden te zien van o.a. het onthaal van de drie helden (die ook iedereen bedanken) in Chicago en ook krijgen we te horen dat ze 18 dagen in quarantaine zijn geweest. De documentaire is ook opgedragen aan de duizenden NASA-medewerkers, aannemers en vrijwilligers van project Apollo.

Al met al is "Apollo 11" een onberispelijk en visueel aantrekkelijk tijdsdocument dat diverse facetten van de Amerikaanse maanlanding fraai belicht. Alle stadia van de legendarische ruimtereis worden op een simpele doch heldere wijze uitgelegd en verder spreken de beelden voor zich en vooral het 70 mm materiaal is indrukwekkend van kwaliteit. "Apollo 11" kijk je omdat je de reis in 1969 (nog) een keer wilt meemaken.

Mooi spannend drama met goede rollen van Tom Hanks, Bill Paxton en Kevin Bacon.

Uitstekende film. Het verhaal vond ik zeer goed gevonden en was ook zeer origineel. Verder is de film zeer boeiend en ook zelfs spannend (ook voldoende schrikmomenten). Ook de uitvoering (lekkere beklemmende sfeer) was dik in orde en oogde realistisch. De opbouw van de film was goed en hetzelfde geldt voor het einde. Hoewel ik het hem had gegund om de amerikanen terug te pakken. De cast deed het prima maar eerlijk gezegd vond ik ze er niet echt uitzien conform de jaren 70. Maar al met al is dit een prima Horror / Sciencefiction film die met een laag budget is gemaakt maar wel het maximale eruit heeft gehaald.

Dit soort films blijft altijd leuk om laat op een vrijdag of zaterdagnacht te bekijken. Dat geldt ook voor deze erg korte horrorfilm van ongeveer 72 minuten exclusief een fraaie aftiteling van bijna 10 minuten. Het verhaal wist best te boeien en was soms ook wel spannend. Ook zitten er een aantal goede effecten in en een paar aardige schrikmomenten. De cast is niet helaas echt hoogstaand en bestaat ook uit slechts drie personen. Het was overigens wel prettig om naar de fraaie Ashley Greene te kijken. Het einde was best aardig (wel maf) en eigenlijk heb ik me best goed vermaakt met deze korte film.

Ik kijk eigenlijk zelden naar een animatiefilm. Maar omdat de kinderen van mijn broer langskwamen en "Dawn of the Dead (2004)" niet bepaald een succes was (ze waren al vrij snel bang en verstopten zich onder de dekens), heb ik samen met ze deze film gekeken omdat de oudste van de kinderen graag naar actie animatie / tekenfilms kijkt.

Het verhaal is opzicht best aardig en ook met de uitvoering zit het wel goed. Sowieso zit er aardig wat actie in en valt er soms zelfs wat te glimlachen (komt hoofdzakelijke op conto van de cyborg Two Horns). Visueel zag het er best fraai uit en voor mij was het ook meegenomen dat de rondborstige "Deunan" de hele tijd met een wit topje (zoals op de poster) te zien was. Het was opzicht ook wel geinig dat één van de kwaadaardige cyborgs eruit zag als een vrouw en ze hadden deze voorzien van een flinke voorgevel Hier en daar vond ik het wel wat langdradig en soms ook wel saai, maar het einde met de enorme vernietigingsmachine mocht er zeker wezen en de kinderen zaten naar dat gedeelte ook geboeid te kijken.

Al met al vond ik deze film zelfs leuk om eens gezien te hebben en de kinderen vonden het zelfs zeer leuk. Het is tevens de laatste film welke ik in 2014 zal zien en tevens dus ook de laatste review.

Opzicht vind ik dit soort Drama / Sciencefiction films altijd wel interessant, maar deze film was helaas wel heel erg saai en langdradig en wist me ook nauwelijks te boeien (niet spannend en ook zit er geen verassing in) en dat ondanks het goede spel van hoofdrolspeler Mark Strong (in de rol van astronaut William D. Stanaforth, die naar Mars reist) .

Het verhaal omtrent astronaut/wetenschapper William D. Stanaforth, die met een eenmansmissie via het ruimteschip "Zephyr" (waarin zich een reactor bevindt, waarmee van aarde water kan worden gemaakt) de eerste stappen wilt maken met betrekking tot de kolonisatie van de planeet Mars, was opzicht wel leuk gevonden, maar helaas valt de uitwerking van het verhaal vies tegen, want het is gewoon allemaal traag, saai en langdradig wat je krijgt voorgeschoteld en de problemen waar William D. Stanaforth onderweg mee te maken krijgt (o.a. vervuiling van drinkwater door zijn eigen fout, reactor die toch niet blijkt te werken en het doodgaan van plantjes), weten eigenlijk ook niet echt te boeien en zijn eerlijk gezegd ook best flauw en voorspelbaar.

Omdat de missie eigenlijk mislukt is, wilt men vanuit Houston de reis naar Mars (die in totaal 270 dagen zou duren) afbreken, maar William D. Stanaforth wilt daar niets van weten en zet de reis naar Mars gewoon door, ondanks dat hij weet dat hij het niet zal overleven. Uiteindelijk weet hij zelfs te landen op Mars, en als hij daar dan zijn eerste stappen op de planeet maakt, sluit hij af met de profetische woorden:

Niets heeft hier ooit geleefd.
Niets is hier ooit gestorven.
Misschien leef ik wel voor altijd.

Visueel gezien is de film behoorlijk wisselend, want de beelden in het ruimteschip vond ik maar saai (speelt zich ook vooral af in één ruimte), terwijl de beelden van de ruimte er eigenlijk best mochten wezen. De cast in deze film is vooral beperkt tot hoofdrolspeler Mark Strong (in de rol dus van astronaut/wetenschapper William D. Stanaforth) en dankzij hem is deze film wel het uitkijken waard (duurt met circa 80 minuten ook niet lang). Hoewel Mark Strong de rol van astronaut/wetenschapper William D. Stanaforth gewoon goed speelde, kom je wel nauwelijks iets te weten over zijn verleden/achtergrond en krijg je alleen wat flashback beelden te zien met hem in de woestijn, waar hij dan een experiment uitvoert met de reactor, die aarde omzet naar water.

Buiten Mark Strong, hebben verder Luke Wilson (in de rol van Louis Skinner, die vanuit Houson communiceert met William D. Stanaforth), Sanaa Lathan (in de rol van astronaut Emily Maddox, die de tweede astronaut is die naar Mars wordt gestuurd voor de kolonisatie. Maar omdat haar ruimteschip al snel van koers afwijkt door een defect aan de "gyro", moet zij al snel terugkeren naar de aarde), Charles Baker (in de rol van kapitein Worsely van een bevoorradingsruimteschip) en Anders Danielsen Lie (in de rol van Greenstreet, die ook aanwezig is op het bevoorradingsruimteschip) nog een kleine rol in het verhaal en dan heb je eigenlijk ook de hele cast gehad in deze film.

Al met al een matige Drama / Sciencefiction film die me nauwelijks wist te boeien en te vermaken, maar juist vooral erg saai en langdradig is.

Dertien in een dozijn flauwe en belachelijk actiefilm, waarvan zowel het verhaal als de uitvoering (alles oogt goedkoop) beroerd zijn.

Het hele verhaal stelt bitter weinig voor en het weet ook nergens te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. De film mag dan wel betiteld staan als een actiefilm (hoewel er ook de nodige tenenkrommende drama inzit), maar de actie is zeer povertjes en wekt soms zelfs op de lachspieren (ik moest soms zelfs denken aan "Reno 911!"). Gelukkig duurt de film met amper 90 minuten niet al te lang, waardoor hij nog wel enigszins te bekijken valt. Dat laatste komt ook mede door de inmiddels rijpe Ming-Na Wen, die er nog wel aardig uitzag. De cast stelt overigens weinig voor en ze spelen eigenlijk ook allemaal beroerd. Met name hoofdrolspeler Luke Goss heb ik wel eens beter zien spelen, hoewel het zeker geen geweldige acteur (typisch een B-acteur) is.

Nee, deze flauwe actiefilm kun je beter mijden en je tijd aan leukere dingen besteden.

De eerste keer dat ik deze film zag vond ik hem zeer boeiend en ook spannend. Het einde is ook best goed. Verder wordt er goed in gespeeld door Brad Renfro, maar vooral door Ian McKellen die uitstekend de rol van nazi-oorlogsmisdadiger speelt. De bijrol van David Schwimmer als leraar was ook best goed (alhoewel ik geen Schwimmer fan ben).

Ondanks dat het verhaal niet zoveel voorstelt (is ook al vaker verfilmd geworden, zoals in de "Thor" films tussen de broers Thor en Loki en ook bij de eerste "Wolverine" film tussen Logan en Victor), een standaard en voorspelbaar verloop heeft en ook behoorlijk clichématig is, heb ik me eigenlijk best goed vermaakt met deze Actie / Fantasy film (beter gezegd superheldenfilm) en dat eigenlijk vanaf circa de tiende (eerste 10 minuten vond ik zeer flauw) tot de laatste minuut (best een lange zit met circa 130 minuten).

Dat ik me er best goed mee vermaakt heb komt door de leuke (inclusief de humor, zoals de plas en toilet humor) uitvoering van het verhaal, de vele mooie CGI (daarom jammer dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien) en vooral de onder water scènes, de vele actie en toch zeker ook de cast en vooral dan de twee hoofdrolspelers Jason Momoa en Amber Heard, waarbij de laatste er natuurlijk ook nog eens mooi uitzag (inclusief rood haar). Opzicht is het ook wel grappig dat Dolph Lundgren (als King Nereus) erin meespeelt, maar hem had ik totaal niet herkend (ik zag toevallig zijn naam voorbij komen bij de aftiteling).

Omdat het tempo in het verhaal best hoog is en er ook meer dan voldoende gebeurt, verveelt deze film eigenlijk nergens op misschien de momenten met Nicole Kidman na dan (zoals de opening en de laatste minuut van het verhaal), die behoorlijk flauw waren. Degene die Romantiek hoog in het vandaal hebben staan, zullen die momenten misschien juist wel kunnen waarderen

Al met al dus een leuke en vermakelijke superheldenfilm, die gezien het einde waarschijnlijk nog een vervolg zal krijgen, of het moet al van toepassing zijn op een nieuwe "Justice League" film, waarin "Aquaman" nog op een leuke manier werd afgezeikt door Batman.

Ik meende dat deze film als een soort horror film was bedoel maar als ik bovenstaande lees gaat het hier om een Thriller / Komedie en dat verbaasd me toch wel. Een thriller vond ik dit totaal niet en een komedie vond ik het ook niet echt (er zitten wel een paar grappige momenten in). Ik vond het meer een vermakelijke horror film.

De film is best goed te bekijken alleen duurt het effen eer hij opgang komt. De spinnen zagen er overigens best goed uit. Leuke rol van John Goodman die voor de komische noot zorgt.

Zo met de feestdagen en de vakantie in het vooruit zicht, leek me dit wel een geschikte Drama / Avontuur film om mee te beginnen (ik zag hem overigens via "Film1", waar ik me afgelopen maandag weer op geabonneerd heb via hun actie "Zes maanden voor vijf euro"). Vorig jaar deed ik dat ook met de eveneens winterse Drama /Avontuur film "Togo (2019)",

In "Arctic" draait het om een man, piloot Overgård (Mads Mikkelsen), die na een vliegtuigcrash als enige overlevende strandt op de Noordpool. Daar wordt hij geconfronteerd met de verschrikkelijke kou en volledige afzondering. In de hoop zijn afgrijselijke omstandigheden te overleven besluit hij zijn geïmproviseerde kamp te verlaten en de levensgevaarlijke reis door onbekend terrein te maken, in de hoop redding te vinden.

Regisseur van dienst is Joe Penna, een in Los Angeles woonachtige Braziliaan die sinds 2006 als "MysteryGuitarMan" furore maakt op YouTube. "Arctic" is zijn eerste speelfilm en de film opent met de gestrande man op de Noordpool (waardoor het vliegtuig is gecrasht wordt niet verklaard en hij is er al schijnbaar enige tijd) die met grootte tekst "SOS" heeft geschreven in de sneeuw en toont vooral rust, leegte en stilte. Tijdens deze opening laat de film vooral zien hoe het leven nu is van de gestrande piloot (zijn naam wordt nooit genoemd, maar staat wel op zijn jas geschreven) en zijn dagelijkse routine, die bestaat uit wat graven in de grond, vissen vangen, proberen contact te maken met de buitenwereld via en radiootje en weer teruggaan naar zijn neergestorte vliegtuig, waar hij overnacht. Ondanks dat de film vrij saai is, weet "Arctic" toch te boeien dankzij de toewijding van hoofdrolspeler Mads Mikkelsen en "Arctic" benadert zijn overlevingstocht op realistische wijze.

Zo wordt door de film heen amper gesproken en de gezichtsuitdrukkingen en acties die Mads Mikkelsen onderneemt zeggen meer dan woorden ooit kunnen doen. Dit minimalistische gebruik van dialogen wordt versterkt dankzij een fraaie soundtrack van componist Joseph Trapanese. Hierdoor worden de dramatische momenten nog intenser. Verder toont het camerawerk de pracht van deze locatie, maar tegelijkertijd ook de obstakels en gevaren die loeren op de ijsvlakte, zoals ijsberen, een sneeuwstorm, bevriezingsverschijnselen en obstakels op de locatie.

Mads Mikkelsen is overigens niet het enige personage in de film, want hij krijgt ook te maken met een vrouw (Maria Thelma Smáradóttir), die na een helikoptercrash (nota bene om hem te redden en daarbij komt de piloot van de helikopter om het leven) tijdens een sneeuwstorm zwaar gewoond raakt. Overgård redt haar en neemt haar mee naar zijn eigen vliegtuig om haar te verzorgen. Heel veel verbetering komt er niet in haar toestand, want de vrouw komt slechts sporadisch bij, maar voor Overgård is ze een extra stimulans om zijn overlevingsstrijd voort te zetten. Tegelijkertijd is ze een extra last, zeker omdat ze meer dood dan levend is.

De overlevingstocht in de hoop redding te vinden werd best fraai in beeld gebracht en daarbij zien we ook het enige spannende moment in de film, namelijk als ze overnachten in een soort van een grot en te maken krijgen met een hongerige ijsbeer. Het einde van de film deed me erg denken aan het einde van een andere Avontuur / Drama film, namelijk "All Is Lost (2013)" (met Robert Redford in de hoofdrol). Want op het moment dat je denkt dat ze het niet gaan overleven (werd ook mooi in beeld gebracht met een hand in hand shot), zie je in de laatste seconden van de film een helikopter landen, waarna de film is afgelopen.

"Arctic" is een verdienstelijk debuut van Joe Penna, die de kilte, verlatenheid en onverbiddelijkheid van de Noordpool treffend weet vast te leggen. Het is tevens een film waarin niet veel gebeurd en waardoor het als een saaie en langdradige zit kan worden ervaren. Het is dan ook aan de de geweldige acteerprestatie van Mads Mikkelsen te danken, die de film draagt van de eerste tot de laatste minuut, dat deze film toch een kijkje waard is en met name vanwege zijn strijd tegen Moeder Natuur.

Dit is inderdaad een Belgische Drama / Thriller film met twee gezichten. Zo is de eerste helft (eerste 50 minuten) van het verhaal zeer clichématig en flauw (toen wilde ik eigenlijk gaan stoppen met verder kijken) en de tweede helft (laatste 40 minuten) juist zeer verrassend en sterk.

Het verhaal (draait om de broers Dave en Kenneth, waarbij de laatste net is vrijgekomen uit de gevangenis en per ongeluk, althans volgens hem, iemand vermoord) is eerlijk gezegd wat dertien in een dozijn-achtig, maar weet door de tweede helft en de ontknoping in het verhaal op het einde, gelukkig nog te boeien en te vermaken. Vanaf dan is het verhaal ook best sfeervol en dat komt mede omdat het verhaal zich dan afspeelt in de besneeuwde Ardennen. Ook komen er vanaf dan een aantal leuke en gestoorde personages in het verhaal voor, zoals Stef (geweldig gespeeld door Jan Bijvoet) die de gevangenisvriend was van Kenneth (oftewel Kenny) en Joyce (gespeeld door Sam Louwyck) de travestiet, die nu de vriend is van Stef. Met name het verhaal van Stef over kraanvogels (wat een mannetje doet als zijn vrouwtje sterft en wat een vrouwtje doet als haar mannetje sterft) was geweldig.

De tweede helft van het verhaal bevat ook een aantal geweldige scenes (o.a. de aankomst van Dave en Kenneth bij Stef in de Ardennen) en dialogen en is ook geregeld hard (o.a. het vermoorden van boswachter Gérard, waarbij zijn hond iets ruikt in de kofferbak van de auto van Kenneth en Dave en natuurlijk het wegwerken van het lijk van de boswachter, dat deed me zelfs een beetje denken aan de beruchte scene uit de Misdaad / Komedie film "Fargo (1996)"). Het laatste gedeelte van het verhaal is sterk en bevat ook nog een zeer verrassende wending (m.b.t. het lijk in de kofferbak) op het einde, die ik eerlijk gezegd niet zag aankomen.

Visueel gezien werd eigenlijk alles best fraai in beeld gebracht en ook de muziek mocht er best wezen en die zorgde mede voor sfeer. Ook de cast draagt zijn steentje bij aan het verhaal en ik heb met name genoten van Jeroen Perceval (in de rol van broer Dave), Kevin Janssens (in de rol van broer Kenneth, die net vrij is gekomen uit de gevangenis) en natuurlijk ook Jan Bijvoet (in de rol van Stef), die weliswaar geen grote rol heeft in het verhaal, maar daarbij wel imponeert.

Dankzij de sterke tweede helft van het verhaal en het verrassende einde, krijgt deze Belgische Drama / Thriller film van mij ook gewoon een voldoende. Deze had echter hoger kunnen uitvallen als de eerste helft van het verhaal niet zo dertien in dozijn-achtig was geweest.

Vanwege het goede en leuke acteren van Emma Suárez in de film "La Mosquitera (2010)" en mede omdat ze er ook leuk uitziet, ben ik opzoek gegaan naar eerdere films van haar en toen stuitte ik al snel op deze film en mede door de "Mr Skin" website

Het leuke en vooral vermakelijk verhaal draait om een man en een vrouw, waarbij de vrouw (goed gespeeld door Emma Suárez die er in deze film heel fraai uitzag en soms ook wat bloot, behoorlijk rondborstig is ze, is te bewonderen) in de avond een flink ongeluk maakt met de motor (botst tegen een reling) en door de flinke klap die ze daarna maakt bij de val, verliest ze haar geheugen. De man met de naam Jota/Jee (verdienstelijk gespeeld door Nancho Novo) die in de buurt is omdat hij een einde wilt maken aan zijn leven, ontfermt zich dan over de vrouw en maakt misbruik van de situatie. Want hij doet net alsof het het zijn vriendin is (hij zat dan zogenaamd achterop de motor) is met de naam Lisa. De naam overigens bewust omdat hij een popster is van een onbekende band "Las Moscas" die een goed nummer hebben geschreven met de naam "Elisa". Hij zegt ook tegen haar dat ze een schoenenverkoopster was en dat haar winkel failliet is gegaan en dat ze daardoor geen werk meer heeft. Ook maakt hij haar wijs dat ze niet gelooft in een huwelijk en dat ze geen kinderen wilt hebben.

Als Lisa uit het ziekenhuis vertrekt (Jee ontvoerd haar eigenlijk uit het ziekenhuis) vertrekken ze samen op de motor naar het kampeergebied La Ardilla Roja (oftewel de film titel en het betekend in het Nederlands "De Rode Eekhoorn") waar ze elkaar leren kennen. Grotendeels speelt het verhaal zich ook af op het kampeergebied waar ze in aanraking komen met de buren (een gezin met kinderen, waarvan de vader een taxichauffeur is die heel hard rijdt met zijn taxi), waar ze dan veel mee omgaan en wat een aantal vermakelijke situaties oplevert zoals de scene waarbij één van de kinderen (tienerjongen Alberto) op de billen slaat van Lisa en zij dan zegt "Wil je mijn kontje voelen ! Je wilt graag eens voelen. Ik weet wel wat je wilt. Je hebt zin. Niet?", waarna ze de hand van hem pakt en tussen haar benen stopt Sowieso zitten er een paar leuke seksuele conversaties in deze film, zoals de scene waarbij Jee aan Lisa vraagt tijdens een etentje "wat wil je graag dat ik bij je doe" en zij daarop antwoord "dat je me langs achter vingert, heel diep en naar voren" en tevens "dat je in mijn tepels knijpt met je vingers, of liever nog, dat je erop bijt". Uiteraard vraagt Lisa dat ook aan Jee en hij zegt dan o.a. "Dat je me pijpt"

Het hele verhaal (misschien wel wat langdradig) kabbelt eigenlijk rustig door naar het einde en vanaf dan (zeg maar de laatste 15 minuten van het verhaal) ontspoort het verhaal enigszins, want dan krijg je opeens te maken met een zekere Félix (gespeeld door Carmelo Gómez) die op de camping verschijnt en die die opzoek is naar Lisa en beweert dat hij haar man is en dat haar echte naam Sofia is. Hij zegt dan dat hij zonder haar liefde niet kan leven en zijn bloed dan stolt. De eerder genoemde tienerjongen Alberto gelooft dat niet waarna Félix een schaar pakt en een groot stuk uit zijn rechterwang knipt (aardig in beeld gebracht) en daarna zegt "Zie je wel ?", terwijl hij bloed als een rund

Die Félix blijkt tevens de dolle autochauffeur te zijn die mensen doodrijdt (dat komt inderdaad ook aanbod in het verhaal waarbij je dan in eerste instantie denkt dat het de campingbuurman is) en is ook verantwoordelijk voor het motorongeluk van Lisa. Als Lisa daarna wegrijdt met de motor gaan Félix en Jee haar achterna met de auto (overigens geweldig hoe Jee in de auto stapt, beter gezegd klimt), waarna Félix bewust de auto in het meer rijdt vanaf een ravijn. Félix overleefd dat niet en Jee wel, waarna hij opzoek gaat naar Lisa en dan achter haar ware identiteit komt, wat best verrassend en leuk is. Want Lisa blijkt maar heel eventjes last te hebben gehad van geheugenverlies (ze was eigenlijk alleen maar even in de war), haar echte naam was overigens Sofia Fuentes en ze werkt in de dierentuin van Madrid, en voor de rest heeft ze Jee gewoon te grazen genomen. Ze is echter wel verliefd geworden op hem en zo eindigt dan ook het verhaal.

Al met al is dit gewoon een leuke en vermakelijke Drama / Romantiek film welke zich lekker wegkijkt. Dat laatste mede natuurlijk door de fraaie Emma Suárez. Op naar "Tierra (1996) waarin Emma Suárez ook in meespeelt (bestaat min of meer uit dezelfde hoofdrolspelers als uit deze film) en welke ook geregisseerd is door Julio Medem die een aantal mooie films heeft gemaakt en waarbij mooie vrouwen veelal centraal staan.