Opinions

Highwaymen is een degelijke film die nergens tekort schiet. Hij is bij vlagen grappig, er zitten een paar spannende scènes in en oude knarren Costner en Harrelson zijn een mooi koppel.

Het is een prachtige keuze om Bonnie en Clyde (vrijwel) niet in beeld te brengen. Deze film gaat dan ook niet over hèn. Maar het draagt ook bij aan de spanning, doordat je alleen maar ziet wat ze allemaal uitvreten, ofwel het spoor van doden dat ze achterlaten.

Toch kruipt de film nooit helemáál onder je huid. Dat komt misschien doordat de afloop al bekend is. Of omdat de film zich heel erg aan de feiten houdt - of dat in elk geval pretendeert. Er is weinig aan geromantiseerd of gedramatiseerd. En het leven is soms wat oppervlakkig.

3,5 sterren

Niet mijn film. Of ook weer wel.

Het wervende tekstje op Netflix beloofde een soort mysterie en leek te hinten naar een familiegeheim. Het is dan een behoorlijke teleurstelling als het een waargebeurd verhaal blijkt, over een jongen die moet zien om te gaan met zijn labiele en verslaafde moeder en een oma die haar best doet maar ook niet goed weet hoe ze moet helpen. Veel meer biedt het verhaal niet en dat regisseur Ron Howard wat rommelt met tijdlijnen kan dat niet verhullen.

Dat de familie een "hillbilly" achtergrond heeft, is een thema dat op de eerste paar minuten na, amper terugkomt in de film. De gebeurtenissen zouden zich in iedere andere willekeurige familie kunnen afspelen.

Glenn Close doet ontzettend haar best maar ziet er vooral belachelijk uit met alle makeup en de enorme bril. Tot je aan het eind beelden ziet van de "echte" personages en dan realiseer je je dat ze als twee druppels water lijkt op de echte "Mamaw". Aan Amy Adams de ondankbare taak om één van de meest vervelende filmpersonages aller tijden neer te zetten, maar dat doet ze met grote klasse.

Vreemd genoeg wordt de hoofdrolspeler niet genoemd op de poster, terwijl er twee acteurs zijn die hem vertolken (in twee tijdlijnen). Als ik die acteurs was, zou ik me best genaaid voelen. De oudste van de twee lijkt trouwens op een jonge Matthew Broderick.

Hoe dan ook, het is een tamelijk repetitief verhaal met drugsgebruik, rehab en stukgelopen relaties in diverse tijdlijnen. Helaas is het echte leven nou eenmaal zo en zit er niet een diepere laag, verborgen geheim of andere twist achter: soms is het leven gewoon lineair kut.

In mijn eigen leven heb ik wat ervaring met verslaving en de film laat perfect zien hoe een moeder van een gezin met haar verslaving eigenlijk iedereen emotioneel in de greep houdt. En dat het niet makkelijk is om jezelf hier geheel van los te maken, zeker als je van kleins af aan niet beter weet. Je wordt steeds terug gezogen en praat het voor jezelf goed met "maar het blijft wel je familie".

De muziek van Zimmer is me totaal niet opgevallen, maar dat kan nou juist ook een goed teken zijn.

3 sterren

Begint aardig, bouwt zorgvuldig op, zij het formulematig en voorspelbaar, maar op een gegeven moment (eigenlijk vanaf de dood van Ed Harris) gaat het nergens meer over en loopt de hele film uit op een verhaalloos fiasco.

2 sterren.

Wat een tegenvaller.

Will Smith is OK, Kevin James is erg grappig (ik kan altijd wel lachen om de formulematige onhandige dikkerd), maar Eva Mendez is *lelijk* en de film heeft verder niet veel te bieden.

De film opent met wat leuke grappen, geestige dialogen, maar al snel daalt de grapdichtheid aanzienlijk en de film ontaardt in een ranzig "but honey, I love you!" gezeik van bijna een half uur. De melige slotscènes kunnen de film niet redden.

Blegh, 2 sterren

Als groot fan van de games moest ik deze wel kijken, al vreesde ik het ergste. En terecht, zo bleek: deze film strompelt met open ogen in alle mogelijke valkuilen bij een film als dit.

Het verhaal is een zootje, de personages zijn niet interessant, er zit geen opbouw in, etc etc. Hitman 47 is na een paar minuten al in beeld; er had - zeker in het begin - meer mysterie om zijn persoon moeten hangen, waarbij je bijv. zijn gezicht helemaal niet ziet. Voor de game-kenner is het verhaal en de achtergrond van 47 nog te snappen, maar de leek heeft geen idee waar hij vandaan komt.

Wat overblijft is een slecht uitgevoerde, niet interessante, rommelige B-variant op de Bourne-films met een kale knakker die de hele tijd rondloopt met een barcode-tattoo en niemand vindt dat raar....

2 sterren

Wat mij betreft dè verrassing van 2017. Met minimale verwachtingen gekeken, met dank aan het discutabele ouevre van Samuel L. Jackson, die zo nu en dan in briljante films speelt maar veel vaker in vreselijk slechte kakfilms.

The Hitman's Bodyguard zit vol creativiteit, humor, visuele grapjes en scherpe, originele dialogen (waarbij Reynolds terecht opmerkt dat het Jackson gelukt is om het woord 'motherfucker' eigenhandig compleet te verpesten). Mooie chemie tussen de beide hoofdrolspelers. De rol van Salma Hayek is verwaarloosbaar maar ook behoorlijk irritant.

Het is niet baanbrekend maar desalniettemin, binnen het genre actiekomedie, enorm vermakelijk. Het voelt fris.

Niet in de laatste plaats doordat zeker tweederde van de film zich afspeelt in Nederland. En daarbij een keer niet uitsluitend dat eeuwige, uitgemolken Amsterdam - een stad die voor 'de rest van nederland' net zo Nederlands aanvoelt als Beiroet - de film verplaatst zich naar Den Haag. Er is dus nog hoop, wellicht halen Eindhoven of Groningen ook nog een keer het witte doek.

Verder wil ik de soundtrack nog even vermelden. Top!

En het arme automerk Ford... Krijgt het zwaar te verduren

4 sterren

The Hitman's Bodyguard was een onverwachte meevaller. Vlot, geestig, actie. De bijrol van de overdreven en bloedirritante Salma Hayek was daar één van de weinige minpunten.

Ik hield dus mijn hart vast: in dit tweede deel heeft ze een veel grotere rol. Maar het valt mee. Haar agressieve personage is zó over the top dat het na een tijdje zelfs enigszins grappig wordt. Het haalt het natuurlijk niet bij Samuel "Motherf*cker" Jackson en de altijd laconieke Ryan Reynolds. Dat duo is weer heerlijk op dreef, hoewel je ziet dat Jackson wel wat ouder, dikker en trager wordt. Maar dat mag ook, want hij is al 72 (black don't crack).

De film zit ramvol komische dialogen, prima actie, goede bijrollen van Frank Grillo en Antonio Banderas en een bejaarde surprise guest die ik niet op de poster had zien staan (toen hij uit de schaduw naar voren stapte was het bij ons thuis dan ook volop hilariteit op de bank).

Het verhaal heeft nog wat leuke twists, kortom: alle ingrediënten voor een heerlijk avondje vermaak.

4 sterren

Nadat recent wat misdaadseries uit Scandinavië te hebben gekeken (Het Deens/Zweedse The Bridge en het Deense The Killing) smaakte dat wel naar meer. Zo viel mijn oog op deze goed aangeschreven Noorse thriller. Ik weet weinig van Noorwegen en heb eigenlijk nooit eerder een film of serie uit dat land gezien, maar als deze film maatgevend is, zal het zeker niet de laatste zijn.

De charme van Scandinavische films en series zit hem vooral in de natuurlijke personages. In tegenstelling tot de meeste pulp uit de USA zijn acteurs geselecteerd op hun acteerkwaliteiten en karakterkoppen en lijken ze niet allemaal afkomstig uit een modellenbureau. Hodejegerne is minder ingetogen dan ik verwachtte en volgt toch een beetje de Amerikaanse insteek.

Maar dat blijkt helemaal niet erg: de acteurs overtuigen, het verhaal boeit en de spanning is voelbaar. Het verhaal kent wel wat gaten en ontbeert achteraf wel wat logica maar dat stoorde niet. De film toont hier en daar wat onsmakelijke scènes ("gore") maar op de juiste manier en in de goede hoeveelheid.

Zoals zoveel Scandinavische producten is de film prima Hollywood-materiaal. Met Josh Holloway als boef, Sean Bean als rechercheur en Nicholas Cage als hoofdpersoon.

4 sterren

Op basis van de samenvatting, poster en setting niet een film waar ik ooit zin in had. Totdat mijn vrouw zei: laten we een kerstfilm kijken. In het lange rijtje zoetsappige kerstromkoms en Hallmark misbaksels stond ineens deze er tussen.
En in het land der blinden is éénoog koning, dus was nu de keuze snel gemaakt.

En wat een positieve verrassing! Want The Holdovers levert veel meer dan je aan de buitenkant afziet. De personages zijn geestig en dat halverwege de halve cast verdwijnt is ook een leuke twist. We leren interessante personages steeds een beetje beter kennen. Het beste aan de film is de eloquente geestigheid: "he was so dumb, he couldn't pour piss out of a boot". .

Het minste is toch wel dat Angus, een slungel die minimaal 28 jaar oud oogt, een knul van 15 moet spelen. Zowel zijn uiterlijk, als zijn gedrag, als zijn dialoog, als zijn keuzes, passen totaal niet bij die leeftijd. Zet dat even opzij en het is een goede film. Maar ik zet het niet opzij. Daarom 3,5 sterren waar het 4 hadden kunnen zijn.

Sjonge, ben ik daar even mooi ingetuind.

Diaz laatst gezien in "Knight and Day" en erg om haar gelachen. En Jack Black natuurlijk, dus ik had me helemaal ingesteld op een romantische komedie. Misschien was het niet eens de associatie die ik met de acteurs had, misschien was het wel gewoon de geniale manier waarop mijn vriendin mij dit romantische slakkenspoor liet kijken.

Want dat is het.

Sjonge wat een zoetsappig gezever. Wel leuk en aardig hoor maar gewoon niet het predikaat komedie waardig. Het wordt nergens grappig. En dat is met een Jack Black film best triest. De film is onmogelijk om ècht te haten, maar er had zoveel meer in gezeten.

2,5 sterren

Enorm genoten van Darren Criss in American Crime Story seizoen 2. Was dus wel benieuwd naar deze. Zeker omdat ook Sheldon uit Big bang Theory zijn opwachting maakt.

Maar na drie afleveringen Hollywood ben ik blij dat het slechts een mini-serie is waar ik aan begonnen ben - en niet een epos van 7 seizoenen. Dat trek ik niet. Ik kijk het wel uit, maar ben het nu al zat.

Het politiek correcte, inclusieve, diverse geneuzel vind ik op zich oké, maar niet in de jaren 40. Het is onrealistisch en levert een compleet vertekend tijdsbeeld op.

Nog een paar jaar en de vele sigaretten die in de serie gerookt worden, zouden ook zijn weggesaneerd. De makers van Hollywood leggen de huidige tijdsgeest als een verstikkende sluier over de jaren 40.

Wat black lives matter demonstranten (cq. plunderaars) doen met standbeelden uit de gouden eeuw, doen ze hier met de golden age van Hollywood. De geschiedenis uitwissen en herschrijven, normen en waarden van toen leggen langs de politiek correcte meetlat van nu.

Volgend jaar komt denk ik een serie over ridders in middeleeuwse rolstoelen die heldhaftig met één arm en een lui oog ten strijde trokken tegen een overmacht aan lesbische dyslectische native Americans.

1 ster

Waarom deze film zo beroemd is geworden is een groter mysterie dan de zin des levens.

Culkin is voorzitter en boegbeeld van de "club van kinderen in films van voor 2000 die slechter acteerden dan een dood konijn". Het is om te janken. De boeven zijn nog wel lekker theatraal en zouden niet misstaan in een Bassie en Adriaan aflevering.

Het ergste is alleen dat deze film 90% inleiding is en 10% payoff. In de afgelopen 33 jaar heb ik alle bekende grappen en grollen wel eens gezien in één of andere context, maar nooit de film als geheel. Maar het eerste deel, daar is geen doorkomen aan.

Los daarvan heeft de film ook elementen die onnodig eng zijn (kinderfilm?) zoals de rare oven in de kelder of de griezelige buurman. "Alle leeftijden" staat er dan bij! Nou, ik had een kleuter in de gordijnen hangen van schrik.

0,5 sterren voor de film, maar wel 2 sterren voor de cultstatus dus het heeft verworven: een ongekende prestatie met zo'n ongekende kutfilm.

2,5 sterren

Eigenlijk is deze beter dan het eerste deel, omdat je bij het origineel de eerste drie kwartier bijna in slaap valt. Pas daarna komt het lekker los en krijgen de boeven er flink van langs. Deze film volgt ongeveer hetzelfde patroon, maar hier krijgt Kevin het eerst ook aan de stok met een irritante hotelklerk, waarmee je het eerste gedeelte van Home Alone 2 doorkomt. (Dat, en de cameo van Donald Trump natuurlijk.)

Daarna is het weer ouderwets Kevin versus Harry & Marv en de lijdensweg van de boeven wordt harder, langer en grover. Een nietpistool die afgaat in iemand zijn lul en vier bakstenen op je kop vanaf de derde verdieping: zoiets kon gewoon in de jaren 90. Sommige dingen kun je kinderen echt niet voorschotelen. Inhoudelijk is het verder natuurlijk stompzinnige slapstick maar als film een vreemde inkijk in een tijd die verder achter ons ligt dan we wellicht willen toegeven.

In de twee jaar die tussen beide delen zitten heeft Culkin geen acteerles gehad, want hij levert zijn teksten weer met een tenenkrommende houterigheid. Hij is echt de belichaming van het 'slecht acterende jaren 80/kind', iets wat je vandaag de dag gelukkig steeds minder ziet. Waarom kunnen kinderen nu wel acteren en vroeger niet? Met een beter acterende hoofdpersoon was deze onderbroekenlol zeker 4 sterren waard, nu houd ik het maar op 3, en dan ben ik royaal.

Home Alone 3 is een onterecht verguisde film die in veel opzichten beter is dan zijn beide voorgangers. Hij heeft de schijn tegen omdat een nieuw jongetje de hoofdrol speelt, maar hij acteert zeker niet slechter dan Macaulay Culkin, al legde die de lat natuurlijk bizar laag.

Het grootste pluspunt is dat in deze film veel meer gebeurt. Natuurlijk krijg je aan het eind de absurde, cartooneske finale met boobytraps, maar de weg er naartoe zit bij deze film ook vol spannende gebeurtenissen rondom de afstandbestuurbare auto.

Prijzen ga je nooit winnen met zo'n kinderfilm als dit, maar het is echt niet zo stom als de gemiddelde waardering doet vermoeden. Prima vermaak met jonge kinderen op de zondagmiddag.

2,5 sterren

Een sterke en spannende opening, gevolgd door een redelijk drama. Geen film die je bijblijft maar ook geen compleet weggegooide 105 minuten van mjin leven. Verrassend goed acteren van Twee Kwartjes. Ik begin hem steeds meer te waarderen als acteur. Ook leuk dat Samuel L. Jackson met zijn familie Amstel en Heineken drinkt bij de BBQ

3 sterren

Homefront is een film die voor Statham-liefhebbers waarschijnlijk te zwak en te langzaam zal zijn en voor de liefhebber van thriller/drama te stompzinnig.

In een spectaculaire openingsscène wordt verklaard waarom Statham stopt met zijn werk als DEA-agent. Immers, vrijwel alle actiehelden zijn gestopt met hun werk als militair of agent, zijn in een hutje op de hei gaan wonen maar worden tegen wil en dank weer de geweldsspiraal ingezogen, liefst met vrouw en/of kind(eren).

Statham stopt uiteraard met zijn baan en trekt zich met dochterlief terug in een gehucht waar iedereen elkaar kent. Een simpele ruzie ontaardt dan ook al snel in een harde confrontatie met de lokale boef, verdienstelijk gespeeld door James Franco. Tot zover liggen we perfect op schema voor de standaard actie-nobrainer.

Dan rijzen natuurlijk de gebruikelijke actiefilm-vragen, zoals: wordt er voldoende geknokt, zijn er genoeg explosies, wordt er een lekker wraakmotief voor de hoofdpersoon neergezet, is het kind van dienst niet irritant en gilt ze niet teveel. Het oordeel is overwegend positief, maar wie een domme actiefilm verwacht zoals Statham het afgelopen decennium al 83.948 stuks gemaakt heeft, zal verrast zijn door het trage tempo en de tijd die wordt genomen om de juiste sfeer te scheppen. Iets wat ik alleen maar kan toejuichen. Maar ondanks dat men hier op de broeierige thriller-toer gaat, blijft het een Statham-film. Je krijgt nooit het gevoel dat hij echt in gevaar is. Want het is en blijft Statham, die doet geen melk maar een scheut motorolie in zijn koffie.

Daarnaast vond ik zijn Britse accent niet passen bij zijn rol en is de interactie met zijn dochter - de gevoelige "ik mis mama" scenes - niet overtuigend. Het zou de man sieren eens te pogen een traantje uit zijn ooghoek te persen voor wat emotionele geloofwaardigheid, maar Jason Statham eet een bord spijkers als ontbijt dus dat kun je rustig op je buik schrijven.

Een interessant gegeven is dat het scenario door Sylvester Stallone is geschreven, met als doel een vijfde en laatste Rambo-film. Dat werd afgeblazen en de film werd omgebouwd naar Statham-vehikel. Je vraagt je natuurlijk af hoe de film met Rambo zou zijn geworden. Zoals: waar zou hij een dochter vandaan hebben getoverd en hoe dom zou het verjaardagsfeestje van dochterlief er hebben uitgezien met Rambo achter de barbeque. Ik neem aan dat hier de nodige aanpassingen zijn gedaan

Al met al wel een aardige film, met aandacht geregisseerd (licht/donker, kleurgebruik) waardoor het enige kwaliteit uitstraalt. Een verademing in het oeuvre van Statham. Ik zou graag zien dat hij wat meer van dit soort films maakt, in de hoop dat het de volgende keer nog wat beter uitpakt. Zijn 13-in-een-dozijn films heb ik nu echt wel gezien.

2,5 sterren

Honest Thief begint met het meest ridicule uitgangspunt in de filmgeschiedenis. Een bankrover wil zijn gestolen buit teruggeven en is bereid om hier een paar jaar voor te zitten.

Je voelt natuurlijk op je klompen aan dat dit bij de dienstdoende FBI-agenten het allerslechtste naar boven brengt. We maken kennis met vier agenten: de leidinggevende (Robert Patrick) met zijn hulpje, en een jongere agent (Jai Courtney) en zijn hulpje.

Met amper 10 minuten op de klok wist ik al te voorspellen wat hun rol in de film zou zijn.

Good cop, bad cop, dead cop en cop met wroeging.

Desalniettemin betrapte ik me na een half uur op enig ongemak. Het leek wel een soort spanning die ik voelde. Was zielloos Liam Neeson actievehikel numero 3908345 dan zowaar spannend? Ja, best wel een beetje. Ondanks de vreselijke voorspelbaarheid is het zeker geen slechte film.

Je gaat je wel afvragen hoe Liam Neeson het eigenlijk ooit tot actieheld heeft geschopt. Van Oskar Schindler tot die huisvader in Love Actually, ik kan me niet herinneren dat hij voor Taken ooit iets qua actie heeft gedaan.

Maar die legendarische film uit 2009 lanceerde hem tot een soort Noord-Ierse Stallone. Geen spieren en hangende mondhoek, maar een haakneus en een ijzige kalmte.

Ik snap wel dat hij de laatste jaren de ene actieflick na de andere eruit perst, want als je goed naar zijn gelaat kijkt zullen zijn actie-strapatsen op zeer korte termijn buitengewoon ongeloofwaardig worden.

Opvallend: op de poster hebben ze werkelijk alles in Photoshop uit de kast gehaald om hem wat jonger te laten lijken (belachelijk).

Anyway, prima kijkvoer, 3 sterren.

Een tijdloze klassieker. De laatste paar weken kijken we met de kids (5, 8, 11) op zondagmiddag vaak een klassieke film, van E.T. tot Back to the Future. Vaak heb ik ze zelf al gezien, soms ook niet (The Goonies bijvoorbeeld).

Ik vroeg ChatGPT om verdere inspiratie en deze stond bovenaan de lijst.

Ik heb hem vroeger regelmatig gezien maar voor de jeugd is dit nog altijd een machtige film. Als volwassene irriteer je je wel aan een paar domme shots die inconsistent omgaan met de lengte van de kinderen. Het gaat om de wide shots van het grasveld en het huis, met de grasmaaier; dan lijken ze ineens half zo hoog als het gras, terwijl ze in werkelijkheid maar een paar millimeter groot zijn. Ook sommige greenscreen shots zijn niet helemaal lekker gerijpt, met name vlak na het krimpen of groter worden (de buurman op de stoel, tegen het eind, is vreselijk).

Is het acteerwerk oscarwaardig? Nee. En de vervolgen doen dit eerste deel aan kracht inboeten. Desalniettemin echt een aanrader voor het hele gezin. Doet wat het moet doen: vermaken en verwonderen. 4 sterren.

Soort roadmovie met hele aardige muzikale intermezzo's. Heb me prima vermaakt maar zou hem geen tweede keer kijken, ondanks dat ik een groot Eastwood-fan ben.

Ook wel een ontroerende film. Misschien iets om met een vriendin te kijken (zij de film, jij Eastwood).

Best aardige fantasyfilm die het inderdaad moeilijk heeft met de doelgroep, laten we het dan maar houden op 'familiefilm'. 3 sterren. Hoffman is wel erg cool trouwens.

Ik heb me niet gestoord aan Wood noch aan de onoverzichtelijke vechtscènes. De charme van de film zit in de personages, de sfeer en het verhaal. De fletse kleuren van de armoedige wijken, de tegenstellingen tussen de hooligans uit de pub en de mannen die zij in het dagelijks leven zijn (leraar, garagehouder, piloot, kantoorbaan, etc).

De film wil een verhaal vertellen zonder echte stellingname: wat de hooligans beweegt, de tegenstelling tussen het dagelijks leven en hoe ze in het weekend zijn, maar bovenal, dat het allemaal maar bitter weinig met voetbal te maken heeft.

Prima vermaak, 3.5 sterren

Horrible Bosses is een erg grappige film met geniale dialogen. De situatie rond Jennifer Aniston is het minst geloofwaardig, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de heerlijk arrogante Kevin Spacey en een vrijwel onherkenbare (en geniale) Colin Farrell. Charlie Day balanceert op het irritatie-randje, maar Bateman en vooral Sudeikis zijn erg goed.

Sudeikis heeft echt een onbetaalbare hasses en kan een briljante "wat overkomt mij nou" kop trekken a la Harry Piekema.

Helaas slaagt de film er niet bijster goed in om het vermoorden van bazen te "verkopen" aan de kijker. Misschien hadden de "horrible bosses" het leven van de werknemers nog iets zuurder moeten maken, zodat je als kijker wat meer mee kunt gaan in het verhaal.

Desondanks vaak en hard gelachen.

4 sterren

Ik heb deel 1 dus vier sterren gegeven. Ik heb nog even gebeld met mijn dealer of zijn handelswaar rond die periode wel helemaal in orde was, maar hij verzekerde mij dat ik niet harder heb getript dan normaal. Dan kan ik niet anders dan concluderen dat deel 1 wel leuk was en deel 2 totaal niet. Het lijkt wel of het script en de dialogen zijn geschreven door een compleet ander team - een team bestaande uit kleuters.

De ietwat onhandige gelegenheidsboeven Nick, Kurt en Dale, in deel 1 nog enigszins vergelijkbaar met Vlugge Japie, B2 en B100, worden hier zo dom neergezet dat ze balanceren op het randje van ernstige zwakzinnigheid. De scène dat twee zich verstoppen in de WC, beide moeten plassen, beide uit routine per ongeluk doorspoelen en dat ze uit principe beide hun handen wassen met veel lawaai is slechts een voorbeeld van hoe tenenkrommend slecht deze film is. Vergeleken bij deze film is Police Academy 7 van het niveau Big Lebowski.

Het gekibbel tussen de drie was in deel 1 nog heel leuk maar slaat hier compleet de plank mis en gaat maar door, ver voorbij het punt dat het allang niet meer leuk was.

Dit is misschien wel het slechtste vervolg ooit.

0,5 sterren

Quaid is gaaf. De film opent prima maar het verhaal heeft aan het eind iets wanhopigs en slaat dan nergens meer op. Er wordt van alles gepreveld over symboliek maar van de bad guys had niet iedereen een even goede reden om te doen wat ze deden.

Ik bedoel: die ene is verkracht, prima, die is boos, en angst omtrent een coming-out, nou vooruit, maar dat je vader weinig tijd voor je heeft, is wel de slechtste drijfveer voor moorden aller tijden. Grow up.

Geen beste film maar ik was toch wel mildly entertained.

2,5 sterren

P.S. overigens vind ik de plotsamenvatting niet heel sterk, die zou iets moeten vertellen "hij ontdekt gelijkenissen met de Horsemen uit de bijbel" en niet dit, want die link tussen hem zelf en de moorden is eigenlijk een plottwist en bovendien eentje die pas 10 minuten voor de aftiteling komt... Ik zal hem wel even verbeteren.

Visueel en qua montage een pareltje. Doet denken aan Guy Ritchie maar dan nog sneller. Inhoudelijk nauwelijks meer dan een gemiddelde aflevering van Scooby Doo maar desondanks wel erg vermakelijk.

Sommige dingen lagen er wat dik bovenop, waardoor het een beetje aanvoelt als een filmacademie-studentenfilm, maar dan visueel wèl erg sterk. Vooral sommige totaal onverwacht absurd bloederige scènes waren geweldig.

3.5 sterren

Briljant uitgangspunt, bar slecht uitgewerkt.

Teveel copypaste werk uit talloze andere tijdreis-films. De grap is alleen dat Hot Tub Time Machine deze films niet alleen kopieert, maar de titels zelfs expliciet laat noemen door de personages. Maar de belangrijkste inspiratiebron (Back To The Future) noemen ze niet, terwijl ook daar meerdere plotelementen uit gepikt zijn.

De film is op alle vlakken zeer voorspelbaar. Is op zich niet erg als je weet waar je naartoe gaat, als er onderweg maar wat te lachen valt, maar helaas, de grapdichtheid is veel en veel te laag.

Jammer.

2 sterren

De film poogt onder je huid te kruipen, maar daarbij wordt de film wel wat gehinderd door enigszins gedateerde animatie, het vervelende stemmetje van Satsuzko en een algehele Japanse sentimentele stijl die mij niet echt aanspreekt. De film duurde ook ongeveer 15-20 minuten te lang voor mijn gevoel.

Wel fijn te zien dat de Japanse anime meer herbergt dan vage zweverige symbolische onzin (zoals Ghost in the Shell wel een beetje is volgens mij), of troep als Dragonball Z en Pokemon.

3 sterren

Binnenkort nog maar eens meer anime kijken, alhoewel ik nog altijd wel de associatie heb met pukkelige vrijgezelle dertigers die parttime Japans oefenen en actionfigures verzamelen en van mening zijn dat al het oosterse gedachtengoed ver superieur is aan het onze, maar toch nog nooit voet gezet hebben op Japans grondgebied. Met dergelijke idioten in het achterhoofd is het vooralsnog moeilijk om me echt over te geven aan pretentieus amine geneuzel Maar goed, ik heb ook drie van die nep-samuraizwaarden gekocht op de markt vanwege de 80's ninjagekte, dan ligt het misschien toch minder ver van mijn bed dan ik dacht

Ik keek deze film vol ongeloof, hoe mensen op basis van iets nog onzinnigers dan geloof elkaar genadeloos afslachten. En wat een waardeloos orgaan de VN eigenlijk is. Als Rwanda nou veel olie had gehad ofzo, dan was iedereen er wel naartoe gegaan.

De film voldeed aan mijn verwachting. De mooie kleuren van de beelden staan in schril contract met de slachtpartijen die je (gelukkig ook weer niet teveel) ziet. Ook wel eens leuk om een Afrika-film te zien vanuit het pespectief van een rijkere Afrikaan, toen ik de wijk zag waarin hij woonde realiseerde ik mij dat je normaalgesproken alleen maar sloppenwijken, woestijn en hongerbuikjes ziet, maar er zijn ook plekken in Afrika waar het gewoon goed gaat (al neigt het daar dan vaak weer naar decadente zelfverrijking).

Maar wel erg belangrijk dat hier aandacht aan wordt besteed, omdat de oorlog in Rwanda zo'n beetje de meest belachelijke reden heeft gehad van allemaal; en omdat het Westen zich afzijdig hield. Schandalig. Zeker als je ziet wat een smakeloze outfits die Hutumilities droegen.

4.5 sterren

A House of Dynamite is gemaakt door een vrouw. Vrouwen zeggen vaak dat seks niet puur en alleen draait om de climax, maar om de weg ernaartoe. En zo is deze film ook. Erg spannend. Een nagelbijter zoals ik het dit jaar nog niet eerder zag.

En inmiddels ben ik dermate volwassen geworden dat een open einde me wel kan bekoren, omdat ik snap wat ze hier pogen neer te zetten en waar de focus ligt. De vertelstructuur vind ik ook wel origineel. Een keer wat anders.

De film legt een aantal afkortingen duidelijk uit, maar sommige ook niet. Noord-Korea wordt bijvoorbeeld DPRK genoemd, en het chinese leger de PLA. De ondertiteling neemt dit over. Als je niet een beetje geïnteresseerd bent in geopolitiek dan is dit erg verwarrend.

Doorgaans kan ik me redelijk vinden in gemiddelde stemmen maar hier vind ik de film duidelijk beter dan het gemiddelde publiek. 4 sterren.

Adam Driver heb ik wel hoog zitten en Lady Gaga vond ik een zeer positieve verrassing in A Star is Born. Dus ik had wel hoge verwachtingen van deze film.

Beide hoofdpersonen maken het waar en spelen zeer goed. Hun personages laten ook een uitstekende karakterontwikkeling zien.

Helaas raakt het compleet ondergesneeuwd door de Italiaanse accenten. Het is een gimmick die in films vaak beperkt blijft tot bijrollen, maar om werkelijk ieder personage dik 2,5 uur lang met zo'n zangerig nep-accent te horen, zorgde ervoor dat ik toch niet echt werd meegezogen in de, verder goed vormgegeven, jaren 80 sfeer. De enige die er mee weg komt is Al Pacino (leuk om hem weer eens te zien).

Het dieptepunt was Paolo, gespeeld door Jared Leto, die terecht een Razzy kreeg voor deze rol. Want dat sloeg helemaal nergens op. Zijn miskende, zielige, zeurende en overacterende personage was nog te slecht voor Draadstaal of Koefnoen. Het leek wel alsof dat personage voor een heel andere film bedoeld was.

Al met al niet heel slecht, dankzij voortreffelijk ingevulde hoofdrollen, maar het had ook veel beter gekund.

2,5 sterren