Opinions

Een schaamteloze tranentrekker met alle ingrediënten om de film in zijn opzet te laten slagen: de kas van Kleenex spekken.

Strikt technisch gezien een erg flauwe mix van voorspelbare plotelementen, melodramatische Disneymuziek en een überknuffelbare hond.

Maar ook ik ben een mens en liet mij door deze sentimentele wringer halen en op het laatst huilde ik tranen met tuiten. De hond is zo schattig dat ik me op een gegeven moment maar overgaf aan de de film, en daar ging ik. Waar m'n vriendin bij was. Ik zei maar dat het kwam omdat ik wat grieperig was.

Tot halverwege de film denk je wel een beetje: gebeurt er nog wat? Het kakt aardig in. Dat is wel jammer. Ik had de plot samenvatting niet gelezen, dus voor mij kwam het grote keerpunt in de film totaal onverwacht. Ook wat hij daarna ging doen, had ik dus niet door. Daardoor had de film op mij een bijzonder krachtige uitwerking en raakte ik diep ontroerd. Helemaal toen aan het einde werd onthuld dat het waargebeurd was. Al met al een film en een verhaal dat me mij zal blijven!

(Ik vind eigenlijk dat je verhaaltechnische keerpunten, die verder dan een half uur in de film pas aan bod komen, moet vermijden te vermelden in een plotsamenvatting)

De grote vraag die je jezelf kan stellen is: had iedereen ook zo zitten janken als Hachi een kwijlende boxer was geweest? Ik denk dat zijn knuffelgehalte keyfactor is voor het succes van deze film

4 sterren

Mel Gibson aan het roer, dus dan weet je het wel: het gaat over god en het is bloederig.

Qua bloederige films met een religieuze ondertoon mag Hacksaw Ridge gerust een magnum opus worden genoemd. Dacht je dat de heftige openingsscène uit Saving Private Ryan nooit meer overtroffen zou worden - Mel Gibson doet het en klapt er overheen met alle gruwelijkheden die je maar kunt bedenken. Daarbij merk je als kijker vreemd genoeg op een zeker moment een afstomping, wat ook weer een metafoor is voor het leven zelf - wie raakt er na alle ISIS-ellende en bijbehorend beeldmateriaal nou nog echt overstuur van wat mensen elkaar kunnen aandoen? Getuige de tanende media-aandacht voor de wandaden van dat tuig, niet veel.

In grote lijnen volgt de film het stramien van Full Metal Jacket. Harde training gevolgd door een nog hardere oorlog. Met name de scène als de nieuwkomers oog in oog komen met soldaten die net terugkeren van het front, is erg sterk. Wat verder volgt is pure kunde. De actie is intens en toch overzichtelijk. Menig regisseur zou zich verliezen in handheld shots en close-ups, maar het was allemaal heel goed te volgen. De hoge kwaliteit van deze scènes zijn het voornaamste bestaansrecht van de film, want het eerste deel - de training en het liefdesverhaaltje - steken niet echt boven het maaiveld uit.

De bijrollen zijn ook prima. Hugo Weaving is bijna onherkenbaar als alcoholist. Als Desmond Doss aankomt in de barakken worden binnen 10 seconden voor mijn gevoel zeker vijftig personages voorgesteld, waarvan gelukkig maar een paar echt op de voorgrond treden. Vince Vaughn als drill-instructor is even wennen maar daarna geen seconde ongeloofwaardig.

Andrew Garfield zou je geen twee stuivers geven, maar hij kan blijkbaar meer dan de simpele Spider-Man rol. Zijn acteerwerk is niet geniaal, maar op zijn minst uitstekend te noemen. Zijn personage is diepgelovig maar probeert de kijker niet te bekeren, waarvoor dank.

Waar je wel een beetje mee blijft zitten, is hoeveel van dit soort waargebeurde verhalen er nog zijn die men kan verfilmen. De spoeling wordt wel een beetje dun heb ik het idee.

3,5 sterren

Goed geacteerd, maar verder heeft de film weinig om het lijf. Geen al te interessant verhaal, geen noemenswaardige karakterontwikkeling, het sukkelt maar wat voort en eindigt halfslachtig.

2.5 sterren

Hallowiebe is een prima Nederlandse film voor kinderen. En - in tegenstelling tot bijvoorbeeld het mierzoete Gabby's Dollhouse, dat ik in de bios als trailer voorgeschoteld kreeg - ook voor volwassenen goed te doen.

Wiebe is - uiteraard - een loser die leeft op zijn allerlaatste euro's. Een antiheld zoals we het al vaker zagen. Hij heeft een appartement waar zijn huisbaas onder woont. In een Amerikaanse productie zou dit de landlady zijn; in Nederland komt het vrijwel niet voor dat je huurbaas in hetzelfde gebouw woont. Op straat wordt hij lastig gevallen door drie punkers die zo weggelopen lijken uit de openingsscène van The Terminator ("wash day, nothing clean right?"). Zijn assistent is een tech wizzkid waarbij je al voelt aankomen dat haar handigheid met machines zal fungeren als deux ex machina. Kortom: tot zover lijkt de film geschreven door ChatGPT op basis van bestaande, Amerikaanse clichés.

Maar daar houdt het niet op. Uiteraard krijgt hoofdpersoon Wiebe een gouden kans die hij graag aangrijpt, zonder te weten waar hij zich in stort. Hij besluit een team samen te stellen van personages die hij eerder in de film pardoes tegenkwam. Overigens kunnen ze geen van allen echt acteren.

Tot zover het gezuurpruim, want ondanks dat bijna alle ideeën een beetje bij elkaar gejat zijn, is de film hartstikke leuk. Met name de robots zijn heel mooi gedaan. Ja, wie goed kijkt ziet wel stuntmannen op stelten lopen, maar het de geluiden en de belichting erbij is het echt zeer fraai voor Nederlandse begrippen. Uiteraard denk je al snel aan Transformers, maar op het laatst speelt de film vooral leentjebuur bij Iron Man. Maar dat is niet erg. De aanloopt naar de final showdown sleept een beetje aan, maar wat geeft het.

Verdiende 3 sterren voor keurig pretentieloos vermaak.

Yup. Een hele mooie film, waarin niet bijster veel gebeurde, maar die me toch greep op de één of andere onverklaarbare manier.

En dat beloon ik met een 4.5 ster

Minder dan deel 1 maar toch wel vermakelijk.

Er zit een redelijk budget in en dat zie je. Leuke stunts, mooie sets en al met al best een meeslepende zoektoch naar "what the fuck happened last night.... again." Natuurlijk is het een kopie, en dat is helemaal niet erg. Dat lijken veel mensen hier op deze site niet te snappen. Als de vervolgdelen van The Hangover niet over drie mannen met een zwart gat in hun geheugen zouden gaan, dan zou dat heel raar zijn. Dat is hetzelfde als een vervolg op Batman waarbij Bruce Wayne zijn pak niet aantrekt. Of een vervolg op Rambo waarin Rambo niet schiet maar schaakt. Kom op.

Hoewel het allemaal best vermakelijk is, helpt de rol van Alan (Zach Galifianakis) de hele film om zeep. Hij is niet langer een beetje vreemd, zoals in de eerste film, maar de oorzaak waardoor de situaties de hele tijd in het honderd lopen. En dan niet op een leuke manier. Zijn handelen is nergens op gebaseerd. Zoals zijn afkeer van Teddy. Of die vreselijke speeches. Of dat hij, als alles verloren is, Pacman gaat spelen. Dat is geen grappige onhandigheid voor in een komedie - het is gewoon stom.

Ook is Mr. Chow een beetje te aanwezig. Mr. Chow is een beetje wat de pinguïns van Madagaskar waren: een klein en hilarisch onderdeel in Madagascar deel 1, maar in vervolgen enorm uitvergroot waardoor het niet meer leuk is (zelfs met eigen spin-offs).

Al met al wel een leuke film, wel minder dan het geweldige eerste deel.

De foto's op het laatst zijn - wederom - het leukst. Die lijken nauwelijks gespeeld, het lijkt echt gezellig

Viel me mee.

Deel 2 was natuurlijk een herhalingsoefening, maar dat was niet erg. Wat wel erg was, was de rol van de tenenkrommend irritante Alan en de vervelende Mr. Chow. Met name aan Alan heb ik me in het tweede deel alleen maar geërgerd.

Gelukkig heb ik dit keer wèl weer kunnen lachen om zowel Alan als Chow, maar tot echte dijenkletsers kwam het nou ook weer niet (op het zingen van Alan op de begrafenis na, dat was geniaal).

Het is mooi om te zien dat de film een enigsziens nieuw pad in slaat maar toch voelt het allemaal heel vertrouwd door de nodige overeenkomsten en flashbacks.

Mooie afsluiting van de reeks!

3 sterren

Een leuke film maar geen briljante komedie.

3.5 sterren

Goede stunts en lekker grof. Zowel qua taal als qua bloederigheid. En dat redt de film, want als hij wat braver was geweest, was er echt helemaal niets aan.

Want zowel het verhaal als de setting als de wapens als... alles eigenlijk, is een beetje lame en geforceerd. De humor is matig en de oneliners komen niet aan.

Ik ben meer een thriller-fan dan een fantasy freak, en kan ook van een matige thriller best genieten. Maar matige fantasy, dat kan ik niet pruimen. De film heeft nèt genoeg kwaliteit zodat ik hem nog leuk vind.

Wel een lekker ding die Gemma Arterton, daar wil ik nog wel eens meer van zien.

2.5 sterren

Waarom deze straight to DVD crap ooit in de bioscoop gedraaid werd, geen idee. Het is gewoon een afgekeurde X-Files aflevering, en dan wel een hele slappe, uitgesmeerd over 90 minuten.

Hoewel er wel een vleugje mysterie in de film zit (a la War of the Worlds) wordt het nergens spannend. Je ziet wel wat de regisseur probeert te bewerkstelligen (camerashots, muziek, leegte, sfeer) maar het werkt gewoon niet. De grote missers van de film leiden teveel af van de verder prima regie.

Voor zover er een onderbouwing wordt gegeven voor de theorie waar de film op leunt, wordt dit nauwelijks plausibel gemaakt. Daarbij zien zien we niet meer dan de wind die door de bomen waait (het lijkt Sinterklaas wel) en mensen die zich van kant maken. Als de agressie van de mensen zich op elkaar zou richten in plaats van op zichzelf, zou het wel een stuk minder origineel zijn, maar meer mogelijkheden voor spanning creëren (zoals I Am Legend). Bovendien acteert Wahlberg in deze film als een natte handdoek

In veel films die bakken stront over zich heen krijgen, zie ik nog wel wat, maar in dit geval ga ik met de massa mee en gooi ik ook mijn drol richting The Happening:

1.5 ster

Waarom deze straight to DVD crap ooit in de bioscoop gedraaid werd, geen idee. Het is gewoon een afgekeurde X-Files aflevering, en dan wel een hele slappe, uitgesmeerd over 90 minuten.

Hoewel er wel een vleugje mysterie in de film zit (a la War of the Worlds) wordt het nergens spannend. Je ziet wel wat de regisseur probeert te bewerkstelligen (camerashots, muziek, leegte, sfeer) maar het werkt gewoon niet. De grote missers van de film leiden teveel af van de verder prima regie.

Voor zover er een onderbouwing wordt gegeven voor de theorie waar de film op leunt, wordt dit nauwelijks plausibel gemaakt. Daarbij zien zien we niet meer dan de wind die door de bomen waait (het lijkt Sinterklaas wel) en mensen die zich van kant maken. Als de agressie van de mensen zich op elkaar zou richten in plaats van op zichzelf, zou het wel een stuk minder origineel zijn, maar meer mogelijkheden voor spanning creëren (zoals I Am Legend). Bovendien acteert Wahlberg in deze film als een natte handdoek

In veel films die bakken stront over zich heen krijgen, zie ik nog wel wat, maar in dit geval ga ik met de massa mee en gooi ik ook mijn drol richting The Happening:

1.5 ster

Waarom deze straight to DVD crap ooit in de bioscoop gedraaid werd, geen idee. Het is gewoon een afgekeurde X-Files aflevering, en dan wel een hele slappe, uitgesmeerd over 90 minuten.

Hoewel er wel een vleugje mysterie in de film zit (a la War of the Worlds) wordt het nergens spannend. Je ziet wel wat de regisseur probeert te bewerkstelligen (camerashots, muziek, leegte, sfeer) maar het werkt gewoon niet. De grote missers van de film leiden teveel af van de verder prima regie.

Voor zover er een onderbouwing wordt gegeven voor de theorie waar de film op leunt, wordt dit nauwelijks plausibel gemaakt. Daarbij zien zien we niet meer dan de wind die door de bomen waait (het lijkt Sinterklaas wel) en mensen die zich van kant maken. Als de agressie van de mensen zich op elkaar zou richten in plaats van op zichzelf, zou het wel een stuk minder origineel zijn, maar meer mogelijkheden voor spanning creëren (zoals I Am Legend). Bovendien acteert Wahlberg in deze film als een natte handdoek

In veel films die bakken stront over zich heen krijgen, zie ik nog wel wat, maar in dit geval ga ik met de massa mee en gooi ik ook mijn drol richting The Happening:

1.5 ster

Hardcore Never Dies is een hommage aan één van de meest kansloze maar tegelijk unieke culturen in Nederland. Ik mocht 'm destijds in volle glorie meemaken. De echte pillenslikkersfeesten waren voor de meeste pubers een brug te ver, maar menig scholier fietste desondanks met een Thunderdome CD in de discman naar school. Vaak door mij geproduceerd, omdat ik de enige op school was met een CD-brander en elke dag een stapel kopietjes mee naar school nam. Zo heb ik een mooi zakcentje verdiend aan de hype met illegale handel - en dan niet met pillen, haha.

Alles aan de film is dan ook zeer herkenbaar en duidelijk met liefde gemaakt. Het kapsel van Michael (voordat hij zijn knar kaalscheert) is geniaal, net als de kleding, de TV's, alles. De film is uitgebracht in 4:3 beeldformaat, wat ook wel helpt bij de geweldige sfeerschepping. Dat daarbij te pas en te onpas "mongool" wordt geroepen is, indachtig ons huidige woke tijdsgewricht, elke keer weer een klein nostalgisch orgasme in je oren.

Dat zit allemaal zo leuk in elkaar dat je bijna over het hoofd ziet dat het als film een zeer gemankeerd product is. Talloze verhaallijntjes worden ingestoken maar niet afgemaakt. Aan het einde blijf je zelfs zitten met vraagtekens omtrent hoofdpersonen. Ook ging de focus van een jongen die de gabberscene in wordt gezogen ineens naar een Undercover-achtig plot, waarin zelfs Huub Smit, die nota bene ook speelt in voornoemde serie en de Ferry-spinoffs, komt opdraven. Wat dat betreft is het alsof we het allemaal al eens hebben gezien, maar dan beter, met de onnavolgbare Frank Lammers.

Veel potentie, maar een krappe 3 sterren wegens simpel verhaal met te veel losse eindjes.

P.S. de opening is zó goed ("slapen, beetje neuken, en af en toe vreten zoeken") dat de film daarna alleen maar tegen kon vallen

Zo, gezien

Een simpel verhaaltje, maar schitterend in beeld gebracht. Wat er echt uitspringt is de casting van die drugdealer/wapenhandelaar. Waar vind je zo iemand! Sjongejonge.

4 sterren!

Mijn 11-jarige zoon heeft de boeken gelezen en wilde de films graag zien - een prima gelegenheid voor mij om mee te kijken nadat ik de hele Potter hype 25 jaar langs me heen heb laten gaan.

De kinderen uit het eerste deel hebben duidelijk acteerles gehad. Ze zijn wat ouder en wat minder irritant om naar te kijken. Maar het is nog altijd verre van goed. Hermelien kan nog altijd niet meekomen en wordt godzijdank halverwege de film op een zijspoor gezet. Die geblondeerde gladjakker, Malfoy jr, krijgt hier meer schermtijd en gebruikt dat om heel erg hard door de mand te vallen. In de scène dat Potter en die mini Ed Sheeran undercover zijn, en hij een paar monologen mag houden, doet hij het met de houterigheid die past bij de musical van groep 8 van de Springplank te Zaltbommel.

Ook in dit deel wordt - opvallend in een film over tovenarij - erg weinig getoverd. Een duel in de eetzaal waarbij personages een soort Streetfighter hadouken bliksems op elkaar afvuren is zo ongeveer het enige. Verder is het vooral rennen, springen en gillen. Veel gillen. Mini Ed Sheeran was in het eerste deel goed te doen maar doet hier niks anders dan bang krijsen. Bats op z'n rooie bakkes moet ie hebben. Man man.

De special effects zijn wel enorm verbeterd ten opzichte van het eerste deel. Dus dat was goed. Ook fijn dat ze hier Alan Rickman wat meer te doen geven, die man is altijd een genot om naar te kijken en te luisteren.

Nog altijd niet mijn ding. Slecht is het niet te noemen, het is goed door te komen, maar niet bijzonder.

3 sterren

Nadat ik de eerste paar delen steeds met een zouteloze 3 sterren had beoordeeld, vond ik deze duidelijk beter dan de voorgangers. De cast acteert beter en de special effects zijn na 20 jaar nog steeds heel goed. Op de verschijning van het zeilschip kun je nog wat afdingen, maar de draak is geweldig.

Maar het grootste pluspunt is toch wel dat de tovenaars hier ook daadwerkelijk toveren. Ook de leerlingen bedienen zich meer van magie dan in de vorige delen bij elkaar.

Toch voelt de vertelling erg fragmentarisch aan en springen we van de ene scène naar de andere met nogal abrupte overgangen. Eerst is daar het WK zwerkbal dat ontaardt in een slagveld, dan ineens een toernooi, dan een bal, dan... enzovoort. En steeds weer duikt een vreselijk irritante 'journaliste' op die niets toevoegt behalve jeuk aan mijn anus.

En ook hier loop ik weer tegen de tekortkomingen van een boekverfilming aan. Hele basale vragen, zijn nog steeds niet beantwoord. Nee, ik heb de boeken niet gelezen. Tovenarij is niet mijn ding, in een film nog wel te doen voor twee uurtjes stompzinnig escapisme, maar ik ga er geen boek over lezen.

Daarom is me nog steeds niet duidelijk waar ze eigenlijk zijn. Waar ligt Zweinstein? In Engeland? En daar kom je dus alleen maar per trein, door op een station door een muur te lopen? Kun je er theoretisch met een vliegtuig heen? Wat weten gewone mensen "dreuzels" van tovenarij, en indien niets, hoe houden ze het geheim? Waarom mag je niet toveren in de 'echte wereld'? Waarom is er met al die duizenden tovenaars en -leeringen, niet een machtswellusteling die het toch heeft gedaan? Al is het maar een klein beetje om zichzelf te verrijken? Potter en zijn vriendjes wonen nu samen in een huis, waar staat dat huis? Ergens bij Zweinstein? Is het een paralelle dimensie? En die portal devices die in deze film worden geïntroduceerd, die brengen je van waar, naar waar?

En die toverspreuken, meestal moet dat met een stokje, maar Dumbledore dimt het vuur in de eetzaal met een handbeweging. Dat kan dus ook? En zonder spreuk? Het is allemaal niet erg consequent.

Ook vreemd: als het tri-wizard tournament zo enorm belangrijk is, waarom lijkt het bij de aankondiging van Dumbledore dan alsof geen enkele leerling er ooit van heeft gehoord?

Oh en waarom is de persoon die ooit heeft bedacht dat bij vertalingen van Engelstalig werk, personages een Nederlandse naam moeten krijgen nog steeds niet levend begraven?

Hermafrodiet wordt Hermelien, Dumbledore wordt Perkamentus... Het is niet te doen. Ja, ik kijk met ondertiteling, uit gewoonte. Maar het leidt heel erg af dat je Nigel hoort en Nico leest.

Al met al de beste Potter tot nu toe, vooral dankzij Ralph Fiennes

3,5 sterren

Wat vliegt de tijd. Het lijkt gisteren dat de boeken en de eerste Potter-film een hype waren maar over anderhalve week is dat maar liefst 25 jaar geleden.

Ik ben zelf geen fantasy-fan en als het moet, dan liever een film dan een boek. Zo heb ik me 25 jaar kunnen onttrekken aan deze kindversie van Jan Peter Balkenende - tot mijn zoon, nu 11, de boeken verslonden heeft en me vroeg of we toch niet alsjeblieft ook de films konden gaan kijken. Nou, vooruit.

En was de hype terecht? Nee. Het is enigszins origineel dat een wereld van tovenaars wordt verweven met de 'echte' wereld zoals wij die kennen. Dus geen geleuter over Midden-Aarde. Tot zover prima. Maar het pakte me gewoon niet echt.

Dat komt ook doordat de namen in het Nederlands veranderd zijn. Dumbledore heet Perkamentus en zo nog 20 namen. Heel erg hinderlijk.

Voor een film over tovenaars wordt er ook best weinig getoverd. Ik zou het liefst die vreselijk slecht acterende Hermelien / Hermioine / Hermafrodiet uit de film toveren. Dat kind kan echt niks. Ze heeft een mooie bos haar waar Tina Turner in haar hoogtijdagen jaloers op zou zijn, maar elke zin spreekt ze uit met een tenenkrommende dictie.

Sommige scènes sloegen ook nergens op. Neem nou het schaakspel, waarbij die mini Ed Sheeran op zo'n paard zit en zich opoffert? Waarom? Hij kon er ook af springen toch?

Tot slot de special effects - niet heel erg goed. Nu waren films rond 2001 nog niet enorm CGI-heavy, maar het ging in die tijd wel snel. Deze eerste Harry Potter film liep wat dat betreft een beetje achter bij de ontwikkelingen van toen.

3 sterren

Best oké maar niet mijn ding.

Dit is een moderne versie van "You've got mail", maar dan niet met e-mail (destijds nieuw en spannend) maar met Relatieplanet.nl als communicatiemedium van dienst. Alleen al de geniale productplacement van die site is 2 sterren waard. Zoals personage Daan sarcastisch opmerkt ligt de doelgroep van dit soort films met een fleecedekentje op de bank - en dat, vermoed ik, vaker zonder dan met partner.

De molensteen om de nek van deze film is de vreselijke voorspelbaarheid. Na 10 minuten weet je al wie met wie de koffer in gaat. De film heeft uiteraard de obligatoire rise-fall-rise romkom plotstructuur die steevast eindigt met rennen over - bij voorkeur - een vliegveld om iemand de liefde te verklaren voor hij/zij vertrekt. Ja, dat soort shit zit er allemaal in.

De cliché personages helpen ook niet echt. Sinds Alex Klaassen de relnicht designer Jari speelde in Gooische Vrouwen kan een homo in Nederlandse films nooit meer anders worden geportretteerd dan flamboyant en stuntelig - getuige ook het homokoppel in deze film. Die worden dan wel gered door Jan Kooiman, die geweldig buiten zijn comfortzone treedt en een geweldige nicht neerzet compleet met alle maniertjes en gebaartjes die daarbij (schijnen te) horen.

Georgina Verbaan doet weer een mooie karikatuur met een hoog love-it-or-hate-it gehalte, maar ik vind haar (weer) grappig. Ik heb ook het idee dat zij een hoop improviseert. Verder zitten er nog een heleboel bekende en minder bekende acteurs en cameo's in.

De hoofdrolspelers kende ik beide niet, maar ik hoorde naast mij iemand melden dat Marwan Kenzari niet onprettig is om naar te kijken. Geen idee, want ik had vooral oog voor Bracha van Doesburgh, die elke minuut van de film een tandje knapper wordt.

Het is matige, vermakelijke, simpele onzin. Niet slecht, niet irritant, maar ook niet meer dan dat.

2,5 sterren

The Hateful Eight is een film voor liefhebbers. Liefhebbers van film en van de maffe hersenspinsels van Quentin Tarantino.

Want dat is deze film - een maf hersenspinsel. Het is compleet het tegenovergestelde van een crowdpleaser. De film is vermomd als western maar er gebeuren dingen die je nog nooit in westerns hebt gezien. Quentin Tarantino is zo ongeveer de enige filmmaker die succesvol kan zijn met een film die conventies aan de laars lapt, in geen enkel hokje te plaatsen is en die door de meeste mensen gewoon kut met peren gevonden wordt. Want zijn films zijn niet voor iedereen.

Net als je denkt naar een western te kijken, lijkt het door de lange dialogen een dramafilm te worden. Daarna ontstaat een onheilspellende sfeer als in een thriller. Vervolgens wordt het bijna horror, direct gevolgd door een film-noir whodunnit compleet met voiceover. Ondertussen is de film continu zeer komisch. Ik vind dat enorm knap gedaan. In veel recensies voeren kwalificaties als "saai" en "te lang" de boventoon, terwijl er geen seconde in de film zit waar niet op de één of andere manier over is nagedacht. Alles heeft een bedoeling en iedereen haalt op basis van smaak en filmkennis er iets anders uit.

Niet alleen is het een absurde en daardoor verrassende mix van genres, het wordt bovendien knap gespeeld. De hoofdpersonen zijn niet bijzonder diepgaand - sterker nog, het zijn stuk voor stuk karikaturen. Maar ze zijn bij vlagen zo over the top dat ze continu weten te boeien. Samuel L. Jackson weet wat van hem wordt verwacht en doet zijn ding, misschien wel beter dan ooit. Kurt Russell is Kurt Russell. Jennifer Jason Leigh is vrijwel onherkenbaar maar zeer goed als ter dood veroordeelde gevangene. Helaas vond ik de schmierende Tim Roth niet leuk. Blijkbaar had Christoph Waltz zijn agenda te vol staan, want de rol lijkt eerder voor hem geschreven. Ook oudgediende Michael Madsen mag opdraven, maar die weet geen seconde te overtuigen.

De ster van de show is wat mij betreft de mij - tot nu toe - onbekende Walton Goggins als Chris Mannix. Alleen zijn kop al lijkt zo van een filmposter uit de jaren 50 gerukt. Ik heb zo'n typische wildwest-kop niet meer gezien sinds de gouden tijden van de western. En dan heeft hij zijn mond nog niet eens open gedaan... Wat een fantastisch personage en wat weergaloos gespeeld door die Goggins.

Het zal geen verrassing zijn dat er wat doden vallen in de film maar wie, wanneer en waardoor is compleet onvoorspelbaar en dat haalt de entertainmentwaarde alleen nog maar verder omhoog.

Het moet een droom zijn om een film te maken die in veel opzichten een eerbetoon is aan de klassieke western, met medewerking van de man die voor diezelfde films de muziek componeeerde. Dat de oude Ennio Morricone wat deuntjes mocht maken voor The Hateful Eight is leuk op papier, maar je hoort er weinig van terug. Er is in deze film geen terugkerend theme zoals je van films met Morricone-muziek gewend bent. Af en toe wat noten die onmiddellijk herkenbaar zijn als zijn stijl, maar dat was het dan ook wel. Het is een aardig eerbetoon maar meer ook niet.

De film is gemaakt op 70mm wat een aardig maar nooit succesvol filmformaat was in de glorietijd van de western. Ook dit nostalgische eerbetoon is leuk op papier maar er is in heel Nederland maar anderhalve bioscoop die de film in dit formaat weergeeft, dus voegt het niks toe.

Nu er niet alleen verwijzingen in zitten naar andere films maar ook naar eerdere films van Tarantino zelf, moet de man er wel voor waken niet naast zijn schoenen te gaan lopen. Met een bepaalde staat van dienst is niet alles automatisch meteen legendarisch (kijk naar de laatste paar films van de Coen brothers bijvoorbeeld).

Al met al heb ik er van genoten.

4,5 sterren

Zojuist herzien na 13 jaar en ik ben nog altijd onder de indruk. Een zeldzaam meesterwerk, qua acteerwerk, actie, regie, licht en donker, sfeerschepping en een tijdloos monument uit de jaren 90.

Fenomenaal.

5 sterren.

Ik verwachtte er niks van maar werd getrakteerd op een onverwacht grappige film met de lekker grofgebekte McCarthy en Bullock die precies het omgekeerde doet.

Het plot is slechts een kapstok waaraan verschillende grappige scènes worden opgehangen dus dat blijft allemaal niet hangen. De obligate "let's get drunk" scène en de familie van McCarthy zijn niet zo leuk, maar de dialogen en het overmatige, unisex gebruik van asshole maken de film erg grappig en heel soms zelfs bijna geniaal.

This was never your cat, was it. God dammit.

3,5 sterren

"The judge decided!" - "Ja, die zei dat!"

Aardige film met grote pluspunten maar ook een aantal minpunten. Resultaat: een bovengemiddelde thriller met een tot in detail uitgewerkt en aangekleed jaren 80 sfeertje (hoogtepunt is het kapsel van die griet), die qua verhaal hier en daar wat rommelig is.

Ik lees veel kritiek over een gemis aan uitleg. Ja, als ineens zakken met geld van de brug komen vallen, waar komen die vandaan? Dat is het losgeld. Ik vind het juist wel interessant dat de film vele "obvious" dingen gewoon weglaat. Je ziet niet hoe de boeven losgeld eisen, je ziet niet hoe ze het voorbereiden, je ziet alleen de uitvoering. Dit deel van het verhaal zie je dus ook maar van één kant.

In het tweede deel wordt Heineken meer de hoofdpersoon. Hoewel Hauer sterk speelt, is dit wel het minste deel van de film. Hier en daar vliegt het een beetje uit de bocht qua geloofwaardheid. Ook vind ik het mini-verhaallijntje rond Heineken, zijn minnares (toch?) en zijn vervreemde vrouw erg matig.

Ik vind het niet erg dat de film een loopje neemt met de waarheid en het aandikt. Het is een film, geen documentaire.

3.5 sterren

Hell or High Water is een sfeervolle vertelling over wat mensen kunnen doen uit uitzichtloosheid en wanhoop. Het is vakkundig gemaakt en uitstekend geacteerd.

Desalniettemin is het typetje van Bridges, hoe leuk ook, een combinatie van personages die we hem al eerder hebben zien doen, met een vleugje Hank uit Breaking Bad.

Als de beide hoofdpersonen (de broers Toby en Tanner) een minuut of vijf in beeld geweest zijn, is al duidelijk welke rol ze beide vervullen in het misdaadduo en kun je het verloop van het verhaal eigenlijk al wel voor 90% invullen. In die zin worden de acties van één der broers steeds willekeuriger en tot op een punt dat het niet meer logisch is en dat komt de inleving in, en beleving van, de film niet ten goede.

Het doet soms denken aan No Country For Old Men, maar die leunde vrijwel uitsluitend op de sfeer en was in alle opzichten veel vager en pretentieuzer dan deze film, die veel toegankelijker is.

4 sterren

Ik heb alle "grote films" van 2014 al gezien, op volgorde van mijn smaak. Zodoende ben ik aangeland bij de films die een beetje zijn blijven liggen. Hercules bleef liggen. Omdat ik niet zo houd van die epische historische shit, zeker niet als er goden bij worden betrokken. Maar ja, ook ik heb af en toe wat dom vermaak nodig dus met de blik op oneindig zette ik deze film op. Dwayne Johnson en John Hurt waren de enige namen die een belletje deden rinkelen, maar er zitten ook veel "oh ja" koppen in. Het totaalplaatje van de cast trok me over de streep om de film te gaan kijken en compleet weggegooide tijd was het niet. Ondanks wat achterlijke momenten is het een redelijke film.

De film doet een aantal dingen heel goed: Hercules en zijn maten zijn een soort A-Team die tegen betaling mensen helpen. Een andere leuke vondst is dat Hercules wel heel sterk is, maar absoluut geen magische krachten bezit en dat hij dit met list en bedrog weet te verhullen, wat tot een aantal grappige scènes leidt. Ik vind dit een leuke interpretatie van het personage Hercules, omdat een werkelijk onoverwinnelijke halfgod nooit kan leiden tot een film die ook maar enigszins spannend is.

De openingsscène introduceert Hercules en zijn team. Uiteraard allemaal van een zeer divers pluimage met de obligatoire vrouw, de jongeling, de wildebras, de gek en de wijsgeer. Eigenlijk ontbrak alleen de dikzak met bril en de Aziatische hacker, maar ja, je had toen nog geen McDonalds of computers. In deze buitengewoon slecht geschreven scène noemt Hercules ze allemaal even heel dom en geforceerd bij hun naam, maar die malle Griekse namen onthoud je natuurlijk niet. De entourage van Hercules lijkt vooral te dienen als cannon fodder en je verwacht dat ze één voor één het loodje gaan leggen om Hercules steeds een hernieuwd wraakmotief te geven, maar dat valt mee. Sterker nog; de homies van Hercules komen redelijk uit de verf en krijgen allemaal nét genoeg diepgang.

De veldslagen en andere actiescènes waren van een niveau dat je van een grote productie mag verwachten. Het zag er heel goed uit. Ook hier wel wat dommigheden: ik weet niet veel van oorlogsvoering uit die tijd, maar meer bevelen dan "houd stand" en "bescherm de koning" hadden generaals destijds niet in hun reportoire. Het staat gewoon erg lullig als een bevelhebber in verschillende bewoordingen steeds hetzelfde zegt: dat zijn soldaten vooral moeten blijven staan en stand houden. Lijkt me nogal fucking logisch.

Ook hier valt me weer op dat je geen historische film kunt maken zonder eyeliner en Engelse accenten. Die twee dingen horen bij een historische film als Ernie bij Bert. Met name Ian McShane en Rufus Sewell hadden de nodige Edding-permanent-marker onder en boven hun ogen. En de accenten - alleen Dwayne Johnson had een Amerikaans accent, de rest van de cast was ofwel geboren Brits ofwel Zweeds met een aangeleerd cockney-accent. Het blijft een raar fenomeen.

Ik ben blijkbaar ook niet de enige die dit vindt: BBC News - Why are fantasy world accents British?

Goed, daar is mijn antwoord. Seems legit.

Hercules is een aardige film die niet verveelt en gaandeweg stiekem nog best weet te verrassen. Maar echt heel indrukwekkend wordt het nooit.

3 sterren

De film is boven verwachting goed. Niet alleen met de nooit tegenvallende Kevin James, maar ook Henry "Fonz" Winkler en Bas Rutten zetten leuke personages neer.

Erg grappig trouwens die Rutten, ik kende hem niet, maar moest erg lachen toen ik hem Nederlands hoorde praten in de film. Hij heeft een heel grappig personage met veel zelfspot. Wat een coole kerel is dat!

Verder zijn sommige vechtscènes erg gaaf en inventief gefilmd (camerastandpunten vanuit de vechters zelf, bijvoorbeeld), boven verwachting goed voor een komedie.

Een tegenvaller vond ik Salma Hayek, behalve dikke jetsers is er maar weinig aan die griet. Haar personage is irritant en haar accent is vervelend. Die mag van mij met pensioen.

3,5 sterren

Al filmt Eastwood zijn stront, daags na het nuttigen van een bucket KFC, ik geef er ongezien al 4 sterren voor. Ik mag mezelf dus best een fan noemen. Op enkele lamme films zoals de "Any which way..." fims na, vind ik alles waaraan deze man verbonden is, bij voorbaat al cool.

Zijn films zijn de laatste tien jaar van zeer hoge kwaliteit, of het nou gaat om acteerwerk, stunts, zorgvuldig gebracht drama, opbouw in het verhaal, verhaaltempo, camerawerk, gebruik van licht-donker en de dosering van dit alles, allemaal supergoed. Eastwood is als acteur enorm cool maar toch wat beperkt, maar als regisseur is hij echt fenomenaal.

Wat valt er dan af te dingen op zijn films, en "Hereafter" in het bijzonder?

Sommige films raken je, andere niet. Eastwood snijdt de laatste 10 jaar best wel wat controversiele thema's aan: misbruik (Mystic River), euthenasie (MIllion Dollar Baby), kindermoordenaars (Changeling), het "andere verhaal" achter de oorlog VS-Japen in WO2 (Letters from Iwo Jima). "Leven na de dood" past hier aardig tussen.

Ik heb niets met het thema en daardoor ook weinig met de film. De drie verhaallijnen zijn best aardig maar de film als geheel is niet de som van de onderdelen, maar een gemiddelde.

Toch geen vervelende film. Onderhoudend en zeer zorgvuldig gemaakt. Het begin is duizelingwekkend en heel knap gemaakt.

3 sterren

MIddelmatig drama over racisme, ruimtevaart, segregatie en raketten.

Ruimtevaart vind ik nog altijd het grootste wapenfeit van de mensheid en films hierover weten me altijd te boeien, ongeacht de invalshoek. Maar met deze invalshoek weet ik het zo net nog niet. Natuurlijk is het absurd dat zwarte Amerikanen destijds compleet gescheiden leefden van de overwegend racistische blanken - no colored allowed, toilets for colored, verplicht achterin de bus zitten, niet mogen studeren waar je wil - vreselijk. Zelfs bij NASA bestond klaarblijkelijk dit apartheidsregime.

Deze film is een ode aan een club slimme vrouwen die door hard werken en inzet anderen zover kregen dat ze eindelijk eens werden beoordeeld op kunnen in plaats van op kleur. Het is ook een herinnering aan het feit dat gelijkheid niet vanzelfsprekend is en dat het generaties lang heeft geduurd, vanaf de afschaffing van slavernij tot ver in de 2e helft van de 20e eeuw, dat zwarte Amerikanen ook op papier 100% gelijk waren aan blanke Amerikanen. Hulde aan hen die zich hier voor hebben ingezet. Tot zover prima.

Maar het voelt wel als de zoveelste film over de achtergestelde positie van zwarten in Amerika. Het is dat Oprah gestopt is haar show, anders had ze deze film misschien nog wel harder geplugd dan 'twelve years a slave' (en tig andere neo-blaxploitation flicks). Al deze films proberen bewust of onbewust de (nare) gebeurtenissen van toen, te plaatsen in de context van nu. Dat hoeft van mij niet zo.

Er is een hele generatie zwarte Amerikanen die doen alsof ze de littekens van de zweep van de slavendrijver zelf op hun rug hebben staan en dat dit de grondslag is voor al hun problemen. Ze hebben het over ongelijkheid, terwijl die er (in tegenstelling tot 60 jaar geleden) niet meer is. Niet officieel althans, maar misschien nog wel in het hoofd van sommige mensen. Hoe zou dat komen? Omdat een hele generatie zwarte Amerikanen bezig is zichzelf buiten de maatschappij te plaatsen.

Beetje makkelijk. Je kunt een opleiding volgen en jezelf omhoog knokken, zoals de dappere dames in deze film. Díe hadden het zwaar. Díe hadden een achtergestelde positie. Maar je kunt ook gewoon een dikke joint draaien, je broek op half zeven laten hangen, Snoep Hond zijn gangsterrap gaan luisteren, je leven verkloten en dan klagen dat je het zo zwaar hebt. En dan films gaan maken over racisme. Katherine Johnson zou zich omdraaien in haar graf als ze zou weten dat er met haar nagedachtenis zo wordt gedweept.

De film zelf is wel OK. De context waarin hij is gemaakt, staat me niet aan. Maar dat had je vast al wel door.

En wat is Kirsten Dunst oud geworden!

2,5 sterren.

Hehe, deze film was vet.

Beetje vaag, beetje vreemd, en het fenomeen Highlander was toen nog nieuw. En Lambert zit erin. Wat? Christopher Lamme bert in een goede film? Dat kan, inderdaad.

3.5 sterren!

Als knulletje heb ik genoten van alle films en de serie. Achteraf zie ik pas dat alleen deel 1 goed in elkaar zat, en dat de serie vrij budgetterig was.

Desalniettemin vond ik het supergaaf dat de serie en de films elkaar nu eens niet gingen negeren (alhoewel er wel wat subtiele verwijzingen in de serie zaten, zo vroeg iemand eens aan Duncan of er iemand was die hij bewonderde en Duncan zei "Connor McLeod.")

De film is geen hoogstandje maar goed kijkbaar, al is het veel minder leuk wanneer je nooit de serie hebt gezien of een eerder Highlander film.

2.5 sterren

Het lijkt onmogelijk om dit soort films te haten. Net als Indiana Jones 4, Rambo 4 en Rocky 7 bouwt het voort op een reeks - en in dit geval ook nog een TV-serie - waar ik met veel plezier naar gekeken heb. Dat één van mijn geliefde personages nog een keer in actie komt lijkt een zekere garantie voor een leuke film. Hoe beroerd die verder ook moge zijn.

En zelfs met dat gegeven kan ik de film niet hoger waarderen dan 1 ster. Sorry. Het is weer zo'n B-film die flashy is gemonteerd om het gebrek aan diepgang te verbloemen.

Waardeloos:

- De gebeurtenissen in de film zijn voorspelbaar, na een kwartier heb je door wie het loodje zal leggen, en in welke volgorde. Vertrouwde dingen/personen uit de serie (Joe) leggen het loodje of worden kapotgemaakt (McLeod's supercoole Japanse samuraizwaard) door een waardeloze, belachelijke bad guy die een soort kruising is tussen die witte monnik uit The Da Vinci Code en The Gimp uit Pulp Fiction. Oh en vergeet ook Bennett niet uit Commando (alleen de snor ontbreekt).

- Die Nederlandse chick (Thekla Reuten) heeft een dikker Hollands accent dan Jaap de Hoop Scheffer.

- Alle gevechten zijn klote, behalve die in de haven.

- De motorbende uit Death Wish 3 is verhuisd van Amerika naar een bos in Oost-Europa. Van de aanvaring met Charles Bronson zijn ze zo van streek, dat ze ineens mensenvlees zijn gaan eten.

- De immortals zoeken naar The Source om antwoorden te krijgen, of althans: die willen wij als kijker krijgen. Maar we krijgen ze niet. We krijgen enkel meer raadsels: waarom Anna? Hoe wist zij wat zij wist? Ik snap er niets van.

- Tenenkrommende verwijzingen naar de filmreeks en serie (lachwekkende covers van "Princes..." en "Who wants...")

Leuk:

- Er zit wel een heel geestige scène in, waarin The Guardian ineens achter Reggie staat. Deze ziet hem niet, maar ruikt wel iets vreemds, waarna hij onder zijn schoenen kijkt om te zien of er geen hondestront onder zit, hehe.

- Een ander pluspunt is de allerlaatste minuut van de film. Mooie muziek, en zowaar een mooi en enigszins ontroerend einde aan de franchise (Duncan krijgt een kind, is sterfelijk en eindelijk gelukkig). Helaas gaat hier het meest belachelijke gevecht uit de filmhistorie aan vooraf.


Wat mij betreft had de film maar 1 minuut hoeven duren, alleen de laatste was voldoende geweest.


1 ster