Opinions

Niet heel bijzonder, maar gelukkig ook niet al te lang. Het voelt aan als een uit de hand gelopen sketch van (ex-)Saturday Night Live comedians.

De grapdichtheid is echter laag en enige algehele hilariteit is absent, maar godzijdank is de film R-rated dus valt er nog wat te lachen over belachelijke hoeveelheden bloed en andere bizarre shit.

2,5 sterren

P.S. Will Ferrell zijn hoofd ziet er raar gebotoxt uit.

Werkelijk alles aan How the Grinch Stole Christmas is vervelend. Een soort koortsdroom tijdens kerstnacht. Carrey balanceert vaak op het randje, maar is hier echt onuitstaanbaar. Het verhaal, de rare mensen met gekke neusprotheses, het dorp, de burgemeester, de kapsels, echt alles was irritant. Volgens mij hebben ze het budget van 123 miljoen (wat?!) besteed aan speed dealers om iedereen continu helemaal vol gas mongool te laten gaan, met Carrey voorop.

Oké het moet gezegd: ik heb de Nederlandse versie gekeken met Joost Prinsen als Grinch, die klinkt als Frank Lammers. Bijzonder. Maar de originele Engelse stemmen hadden het niet ineens leuk gemaakt denk ik. Daarvoor is het allemaal te debiel.

Volgens mij is van die Dr Seuss helemaal niks aan mij besteed. Van zijn maffe hersenspinsels zijn vaker dingen verfilmd die me echt totaal niet aanspreken.

Duurt ook nog eens veel en veel te lang.

1 ster

"Waarom moeten ze tegen elkaar vechten dan, dat slaat toch nergens op, dat is toch helemaal niet leuk"

Aldus het commentaar van de vrouwpersoon naast mij op de bank. Ik als man van 30 heb dit al eens eerder gezien. De bekende 10 kleine negertjes maken elkaar af films. Het begon met The Running Man met Arnie, via Battle Royale uit Japan naar het onbekende maar geniale The Condemned. Ik had dus niet veel moeite met het gegeven dat The Hunger Games bestaan en kon me meteen op het verhaal concentreren.

Nu ben ik iets meer fantasy/SF georiënteerd dan mijn vriendin, maar het zou geen overbodige luxe zijn geweest als het achtergrondverhaal in het begin van de film met wat beelden (flashback naar de opstand etc) was uitgelegd in plaats van een paar woorden op het scherm. Misschien dat dat beter werkt om je in te leven in de setting.

Eenmaal in het verhaal kiest men voor een zorgvuldige opbouw en introductie van personages wat de spanning ten goede komt, met name bij het daadwerkelijke begin van het spel is de spanning te snijden.

De film wijkt een beetje af van het patroon in eerdere, soortgelijke films doordat het niet een echte "showdown climax" heeft (ik vond Cato niet echt indrukwekkend) en doordat de hoofdpersoon juist confrontaties uit de weg gaat in plaats van actief tegenstanders uit de weg ruimt. Een ander verschil met The Running Man of The Condemned is dat de hoofdpersoon niet uiteindelijk de hele show opdoekt, wat je als kijker toch meer bevrediging geeft. Ik had graag die malle sadisten aangepakt zien worden, maar dat zat er niet in.

Acteerwerk is prima en er is niet bezuinigd op acteurs van enig statuur, al was het rolletje van Donald Sutherland een veredelde cameo. Camerawerk is jachtig, meeslepend, maar nergens irritant. Alleen vond ik sommige flashbacks een beetje vaag gemonteerd, het leek wel alsof de film een langspeelplaat was die oversloeg naar een eerder stuk. Die flashbacks voegden niet veel toe aan het verhaal.

Al met al prima mee vermaakt.

Met name genoten van prachtige futuristische decors, kleding en sfeer.

4 sterren.

The Hunger Games: Catching Fire is het tweede deel in de saga over Katniss Everdeen en haar onderdrukte volkje die tegen wil en dank moeten deelnemen aan een gewelddadig toernooi. Het eerste deel was verrassend goed en commercieel zeer succesvol. Dit vervolg heeft dus best grote schoenen om te vullen.

De boeken van The Hunger Games zou ik nooit lezen. Al is het alleen al vanwege de weergaloze wijze waarop de filmmakers de 'nabije toekomst', waarin de cyclus zich afspeelt, hebben vormgegeven. Dat kun je in een boek niet tot leven brengen. De kleding, de kapsels, de technologie. De vele parallellen met het oude Rome vallen op. Het onderdrukken van onderworpen volkeren en het te buiten gaan aan decadentie. Expres kotsen om daarna weer verder te kunnen eten deden de Romeinen bijvoorbeeld ook. Tegelijkertijd bevat de wereld rond "The Capitol" veel elementen van het fascisme. Wat mij eigenlijk tot het inzicht brengt dat Romeinen ook enorm fascistisch waren.

Kortom: het wordt allemaal erg fantasievol neergezet, beter dan papier en inkt dat kunnen. Ik vind sci-fi en fantasy daarom ook helemaal niet leuk om te lezen, in tegenstelling tot meer realistische boeken. Maar goed, de Hunger Games-boeken hebben fans. En veel.

Al die fans verwachten natuurlijk veel van dit tweede deel en de film stelt niet teleur. Het is een lichte tegenvaller dat de film, na lang aarzelen, toch hetzelfde pad volgt als het eerste deel. Daardoor voelt het nogal als een herhalingsoefening. Als de credits voorbijrollen kijk je echt op de film terug als een tussendoortje, een opmaat naar het derde deel, dat net als bij de laatste Harry Potter-deel over twee films wordt uitgesmeerd. Toch is het niet vervelend om naar te kijken en laat het enige noodzakelijke karakterontwikkeling zien die noodzakelijk is voor het goed neerzetten van de climax.

Jennifer Lawrence is weer leuk om naar te kijken, ook al loopt ze weer een groot deel van de film rond met betraande ogen. Er zijn weer flink wat uien aan te pas gekomen voor de nodige traantjes over haar bolle hamsterwangetjes. Die wangetjes om in te knijpen geven haar veel charme en ze is een prettige actrice om naar te kijken. De rest van de cast voelt een beetje aan alsof er ergens een modellenbureau is leeggetrokken. Peeta blijf ik een zwak personage vinden en Gale is eveneens een lapzwans. Net als dat nieuwe personage. Het zijn allemaal van die Justinbieberkoppen. Lenny Kravitz doet het leuk maar heeft niet een heel moeilijk rol. Jeffrey Wright is de andere excuusneger en zet een mooi, mysterieus personage neer.

Opvallend is de verschijning van de onlangs overleden Philip Seymour Hoffman. Ik lees dat hij op 1 scène na klaar was met de opnames van de vervolgdelen en dat de producers de laatste scène nog wel kunnen redden met wat kunst- en vliegwerk. Zijn rol is, net als die van Donald Autopilot Sutherland, niet erg moeilijk dus valt daar weinig over te zeggen.

Ondanks de nodige herhaling weet je nooit wat je kunt verwachten in een battle-arena uit de toekomst en er gebeuren zeker de nodige onverwachte dingen. Dat element brengt de nodige spanning met zich mee. Die spanning is, samen met de mooie aankleding, toch wel het grootste pluspunt van de film.

4 sterren. Benieuwd naar het volgende deel.

Het Hunger Games 'universum' is boeiend genoeg om het derde en laatste boek in tweeën te splitsen, maar deze film zoekt wel een beetje de grenzen op van hoe lang je iets kunt rekken. Het laatste tweeluik is hoogstwaarschijnlijk gelijktijdig geproduceerd, getuige het feit dat Philip Seymour Hoffman ook in het laatste deel nog een rol heeft, terwijl de acteur inmiddels al ruim een jaar onder de groene zoden ligt.

De vraag is - is dit uitsmeren gerechtvaardigd? Ik betwijfel het. Terugkijkend op de film gebeurt er eigenlijk helemaal niets. Nou ja, misschien een beetje dan. Hordes rebellende mensen worden bij bosjes neergemaaid door een soort Stormtroopers, maar toch worden hun acties als successen bestempeld. Iedere kleine Pyrrusoverwinning wordt groots aangekondigd door Julianne Moore die haar in lompen gehulde onderdanen op theatrale wijze toespreekt, afgewisseld met Katniss die met betraande ogen naar een scherm staart en Peeta die met betraande ogen in een camera kijkt. Dan is daar nog Woody Harrelson, die blijkbaar 4 films in zijn contract heeft staan maar slechts zinvolle dialoog heeft voor 1, dus loopt hij wederom wat doelloos over de set.

En voor wie na deel 2 nog niet helemaal overtuigd was van de slechte aard van President Snow, haalt hij nog een paar streken uit om ook de twijfelaars over de streep te trekken, zodat we met zijn allen uitkijken naar het laatste deel, dat hopelijk aan dit alles een eind maakt - het zal verdomme tijd worden.

The Hungover Games is een flauwe parodie op The Hangover films en de Hunger Games serie. Wat betreft The Hunger Games snap ik het helemaal. Die films belichamen perfect het populaire "young adult novel" genre. Die zooi schreeuwt om een persiflage. Het neemt zichzelf enorm serieus en is daarom een perfecte kandidaat voor een flauwe parodie.

Een parodie op The Hangover lijkt echter overbodig, want waarom zou je een komedie op een komische manier parodiëren? Je wekt daarmee de verwachting dat de parodie nog leuker en flauwer is, maar dat is in dit geval totaal niet zo.

Gelukkig krijgen nog talloze andere films er genadeloos van langs, waarbij Ted er wel een beetje uitspringt. De stem van Seth MacFarlane is erg leuk nagedaan. Op andere vlakken slaan de makers de plank compleet mis, zoals Thor met een spotgoedkope pruik en een pak van 5 dollar. De overige persiflages zijn allemaal erg stompzinnig. Wel moet gezegd dat twee van de drie Hangover-personages (Ed en Zach) absurd goed lijken op hun 'echte' tegenhangers. Bradley lijkt echter totaal niet, vandaar dat ze die ook maar hebben weggelaten op de poster.

Een film als dit is niet compleet zonder tieten en dit wordt dan ook letterlijk gebracht als "totaal onfunctioneel bloot", wat wel weer erg grappig is. Helaas zijn alle tieten nep, behalve die van "Katnip".

Ik denk dat er veel meer uit te halen viel. De enige keren dat ik heb gelachen, was toen de zoveelste persiflage ten tonele verscheen, maar wat ze daarna verder deden, was amper een glimlach waard. Een eenzame uitschieter was "President Snowbama" waar ik hartelijk om heb moeten lachen.

1,5 sterren

Saai, platte personages, nauwelijks spannend doordat zowel de good als de badguy nauwelijks werden "neergezet". Het interesseerde me niet wie won. Slechte film. 1.5 ster

"I want this boat so quiet, fish will bump into her."

Het allerslechtste aan Hunter Killer is natuurlijk dat de Schot Butler en Engelsman Oldman respectievelijk een Amerikaanse kapitein en een Amerikaanse admiraal spelen. Hebben ze in Hollywood geen Amerikanen meer met de uitstraling van een zeeman? Een Russische kapitein wordt vertolkt door een Deen en ook voor de andere Russen komt er geen Rus aan te pas.

Dat is wel even wennen als je recent nog hebt genoten van de serie "The Americans". Het is echt weer terug bij af dit.

De makers maken zich er dan ook makkelijk vanaf door werkelijk ieder personage Engels te laten spreken - op een sporadisch "davai, davai" ("go, go!") na. Maar "davai" is voor het Engelse taalgebied, wat "neuken in de keuken" is voor een Duitser. Zelfs je oma kent het.

Maar tot zover mijn negatieve commentaar want voor de rest heb ik mij twee uur prima vermaakt. De film neemt het beste uit diverse films zoals Crimson Tide en The Hunt For Red October. De Russische kapitein heeft zelfs een Sean Connery look, compleet met grijze baard. Daarmee is tevens de doelgroep "bejaarden" afgevinkt, want verder hebben we nog een Korean-American navigator aan boord, een slimme NSA medewerker gespeeld door een vrouw en een African American admiraal, gespeeld door Common (zonder snor!). Het is 2019, dus we moeten wel iedereen mee laten doen. Dus waar was die gehandicapte transgender Indiaan aan boord? Nou?

Maar terug naar de film - men bedient zich gretig van de technologische mogelijkheden van vandaag en vijzelt het op met aardig wat CGI onderwaterbeelden van onderzeeërs - die niet altijd even goed zijn maar boeie - explosies en actie. Niet alleen op het water maar ook op het land wordt strijd geleverd door een groepje soldaten diep in vijandelijk terrein.

Ik denk dat Gary Oldman hier trouwens wel de meest ondankbare rol uit zijn carrière speelt. Terwijl Butler wanhopig probeert de boel niet uit de hand te laten lopen, zet Oldman een afgezaagde, warmongering "bom erop!" generaal neer in een opvallend kleine rol - voor iemand die nota bene met zijn bakkes nog op de poster staat ook.

Een betere kop voor op de poster was die van Michael Nyqvist (de Russische kapitein Andropov), al was het maar omdat hij een paar maanden na de opnames overleed aan longkanker en de release niet eens meer meemaakte.

3,5 sterren

De ondertiteling was leuker dan de film zelf.

De films was Engels nagesynchroniseerd en daarbij heette iedereen ineens Jimmy en Andy, en in de ondertiteling werden de originele Chinese namen gebruikt

En er waren meer dan 300 spelfouten. D's en T's... Dramatisch.

Entertainend, maar wel een kolossaal was dit het nou? gevoel.

Films die zo overladen worden met Oscars bekijk je altijd met een soort vooringenomenheid. Zeker als de film beter werd bevonden dan het geniale Inglorious Basterds. Na een half uur heb in de film heb je niet het gevoel dat de film het echt waar gaat maken. Dat gebeurt dan ook niet.

Wat gebeurt er wel?

Een aaneenrijging spannende gebeurtenissen, met een verhaal dat een beetje zwalkt van "de losbol wordt uitgekotst door het team" naar "ze vinden de losbol toch cool" naar "de losbol is toch wel een lul" enzovoorts. De acteurs vervullen hun rollen meer dan goed, maar de personages voelen doelloos. Het verhaal gaat nergens naartoe. Nou ja, naar de aftiteling dan.

Alle op zichzelf staande scènes zijn wel vakkundig, overtuigend en bij vlagen boeiend, maar het voelt als een Audi A8 zonder navigatiesysteem met 90 km/u op de snelweg: degelijk en kwalitatief top maar doelloos, voortkabbelend en doodzonde.

3 sterren

Twee vrouwelijke oplichters krijgen het met elkaar aan de stok en steken elkaar continu de loef af over wie nou de beste 'con artist' is. Zowel Hathaway (die ik niet kan uitstaan) als Wilson (ook niet mijn favoriet) balanceren continu op de irritatiegrens. Hathaway gaat er met regelmaat overheen.

Wilson is, natuurlijk, alweer, de ruwe bolster blanke pit dikke meid die zich verschuilt achter een brutale façade maar voor wie we uiteindelijk sympathie moeten krijgen. Dat gaat in ongeveer al haar films zo. Want 'the fat girl' heeft het maar zwaar (haha woordgrap) en zeker in de liefde verdient ze wel een keer een gelukje. Ach ach.

Waar ik eerder nog twijfelde over de aantrekkelijkheid van Rebel Wilson slaat de balans hier toch door naar 'nee'. Ik houd zeker wel van chubby girls, maar Wilson heeft te weinig tiet om de zwembandjes te compenseren. Ironisch genoeg worden haar tieten in de film een aantal keer benoemd als groot, maar dat valt dus best mee. Het is niet helemaal in balans, dan schiet je van 'chubby' dus een beetje door naar het fenomeen 'BBW'. Dat is dus mijn mening over het lijf van Rebel Wilson, doe ermee wat je wilt verder.

De film had wat olijke kwinkslagen maar stelt weinig voor. 2,5 sterren

De laatste tijd kijk ik meer series dan films, en het eerste dat hier opvalt - en ook een beetje irriteert - is de snelheid waarmee alles in je gezicht gesmeten wordt. De introductie is nog betrekkelijk rustig, maar al snel vlieg je van de ene achtervolging naar de andere met tussendoor snel wat stukjes plot en uitleg over wat er allemaal achter zit. Voor je de uitleg kunt verwerken staat de slechterik alweer op de stoep en vliegen we weer verder.

Het achtergrondverhaal is iets dat in een serie veel beter uit de verf zou komen. Het is allemaal wel te volgen, maar het maakt door de haast geen indruk. Door de tijdsdruk heeft het personage van Ben Affleck ook amper tijd om zich te verbazen over de ongelooflijke dingen die hij meemaakt. Ook wanneer onvermijdelijk personages het loodje leggen, interesseert het je als kijker maar weinig omdat je door de sneltreinvaart geen enkele band hebt kunnen opbouwen met de mensen op het scherm.

Ben Affleck vind ik inmiddels wel meer waard dan zo'n rolletje. Vooral omdat hij zelf vaak ook - en niet onverdienstelijk - regisseert snap ik niet dat hij meedoet in zo'n 13-in-een-dozijn technothriller. Over regisseurs gesproken: het verbaasde me Robert Rodriguez in de aftiteling te zien, zowel als regisseur als schrijver. Ik ken hem van leuke, spraakmakende, stilistische actiefilms, maar zo'n morgen-reeds-vergeten filmpje zou ik echt niet bij hem verwachten.

2,5 ster