Opinions

Ik had wel zin in een nieuwe samenwerking tussen Hawks en Wayne 10 jaar na hun prima western Red River die ik vorige week zag, maar vond deze erg tegenvallen.

Mijn voornaamste punten van kritiek zijn allereerst de casting en het acteerwerk. Waar Wayne een sterke rol neerzet in eerder genoemde Red River, is hij in deze film veel minder op dreef. Een nogal eendimensionaal figuur, die in de war raakt als de veel jongere Dickinson avances maakt. Dickinson is geen miscast maar haar rol is weinig geloofwaardig noch erg interessant en naar verhouding te groot. Ricky Nelson maakt weinig indruk als de jonge Colorado, en Brennan speelt een beetje dezelfde rol als in Red River als tandeloze mopperpot, dat doet hij met verve maar ik had het op een gegeven moment wel een beetje gehad met hem. De hotelbaas deed me denken aan Manuel uit Fawlty Towers, en dat is niet bedoeld als compliment. Van tevoren had ik ook mijn bedenkingen tegen Dean Martin, maar die redt zich verrassend goed als alcoholverslaafde.

Het scenario vond ik maar zwak. Ik had een epische western verwacht, ook gezien de lange speelduur, maar kwam bedrogen uit. Een flinterdunne plot uitgesmeerd over bijna tweeënhalf uur, zich afspelend op een paar locaties, met een bende schurken die nauwelijks dreigend overkomt, leidend tot een wat flauwe finale. De muziek is matig, en wordt ook nog eens verkeerd gebruikt. Veel ruimte voor een paar flauwe cowboyliedjes, terwijl het sfeervolle El Degüello meteen wordt afgekapt en alleen nog uit de verte doorklinkt. Juist op het moment dat de Mexicaanse trompetmuziek wordt ingezet verwacht je dat dat een leidend thema wordt, met beelden van schurken die hun revolvers laden, te paard het stadje in komen rijden, maar het zou kennelijk tot Leone's westerns duren voordat muziek op die manier werd gebruikt.

Voor mij onbegrijpelijk dat dit door velen als Hawks' beste western wordt gezien, of zelfs als een van de beste westerns period.

Vond het ook wel een geslaagde prent. Het is niet bepaald Nederland op zijn fraaist, als in het begin de Amsterdamse politie wordt gecomplimenteerd met de effectiviteit Amsterdam te ontdoen van zijn Joodse bevolking. Ik dacht overigens altijd dat dat vooral te maken had met de nauwkeurige registratie van de godsdienst van elke burger in de gemeentelijke administratie, niet zozeer door een bijzondere ijver van het politiekorps. Het een sluit het ander natuurlijk niet uit.

Verder is het ook wel bijzonder dat een amorele schoft zo'n beetje de belangrijkste protagonist is, naast het (fictieve) personage van Jan van Liempd. Ik kende die van Koningsbrugge eigenlijk niet zo, maar vond dat hij het prima deed. Wel jammer dat er gekozen is een fictief personage toe te voegen, het verhaal leek me interessant genoeg zonder diens inbreng. Op het eind vond ik de intrige wel steeds ongeloofwaardiger worden, als Riphagen zo makkelijk uit zijn kamer ontsnapt en Betje bedreigt terwijl de verzetsman, die me wel erg naïef leek, een belletje pleegde. Ook de verhaallijn van Sanders versus van Einthoven leek me niet even realistisch, al las ik later dat de ontsnapping via een doodskist wellicht echt gebeurd is. Wel hoogst onbevredigend dat Riphagen nooit voor het gerecht is gesleept maar niet elk verhaal loopt goed af.

Een titel die me al lang intrigeerde, al heeft het uiteindelijk niet zo veel met het bekende verhaal te maken. Ik was verder zonder enige voorkennis begonnen met kijken, en vond het vanaf het begin fascinerend, alleen de laatste akte deed me dan niet zo veel- de scène bij de moeder die iemand anders juist roemt vond ik zelfs erg slecht. Ik had veel sympathie voor Nanami, wat wel een beetje een vereiste is om van deze film te kunnen genieten, want ze is erg argeloos en bijna een willoos slachtoffer van alles wat haar overkomt.

Halverwege leek de film tot een climax te komen als duidelijk wordt dat het Amuro is die Nanami manipuleert, maar in plaats van een ontmaskering neemt de film dan opeens een afslag naar de villa. Qua plot loopt het dan een beetje dood, maar vervelen doet het niet. Film gaat nog wel wat te lang door. Muziek wordt hier veel genoemd en dat vond ik ook het zwakste punt van de film, natuurlijk wel mooi maar ook wel een beetje ongeïnspireerd en makkelijk.

Dit melodrama met noir-trekjes viel me wat tegen eerlijk gezegd. De scenes in de rijstvelden waren mooi. Door het gezang en de barse opzichters legde ik wel een link met slavernij en chain gangs, iets wat waarschijnlijk de bedoeling was van de regisseur, omdat het ook wel een sociale misstand aan de kaak wil stellen.Beide vrouwelijke hoofdrolspeelsters waren overtuigend, het is niet moeilijk voor te stellen dat met name Mangano destijds de gemoederen deed verhitten.

Hoewel de film mooi is geschoten zijn sommige shots in de regen vrij duidelijk nep, en ziet het er uit alsof iemand een emmertje water voor de lens leegt. Jammer, want verder was die regenscene vrij krachtig.

Het scenario laat echter te wensen over. Zo was de plot met het gestolen collier wel wat mager. Vond het ook nogal suf dat bij het dansje tot drie keer toe wordt ingezoomd op de hals van Mangano en alsof dat nog niet voldoende was meerdere mensen naar hun keel grijpen als ze het collier zien - dat wel even duidelijk is ze het collier draagt, mensen. Als Mangano overigens later verneemt dat het collier maar nep is, schroomt ze niet de man die ze zo-even nog wilde trouwen in de rug te schieten. Nog zo'n onbedoeld komische scene: Volone die, na de nodige blauwtjes met Mangano, en tijdens de laatste shoot-out, tegen Dowling oppert dat hij misschien toch beter voor haar had kunnen gaan al die tijd.

Het zijn details, maar vond er toch te veel van dat soort zwakke momenten in zitten, waarmee de personages ongeloofwaardig werden. Ik had de film denk ik beter gevonden als het hele misdaad-element was weggelaten en het een aanklacht was geworden tegen uitbuiting.

Aardig niemendalletje van Wertmüller, uit de beginjaren van haar carrière. Het is niet echt vergelijkbaar met haar latere werk met de ellenlange titels en politiek-ironische inslag, maar het was toch best aardig. Rita la Zanzara wordt niet onverdienstelijk gespeeld door starletje Rita Pavone, die ook alle liedjes zingt. Het is inderdaad een musical. Vanwege de bonte kleuren, geinige choreografie en aanstekelijke liedjes waren die muzikale intermezzo's trouwens helemaal niet zo vervelend. La sai troppo lunga is voorlopig mijn favoriet.

Sowieso is de film best grappig, wat ook wel te danken is aan vaste Wertmüller-acteur Giancarlo Giannini, in een van zijn eerste rollen. Soms is het wel iets te melig en het is allemaal flinterdun, en eerlijk is eerlijk, als Wertmüller deze niet had geregisseerd had ik deze film waarschijnlijk links laten liggen, maar je kunt veel slechtere films treffen op Netflix.

Exotisch uitstapje van Renoir heeft mooie plaatjes van de Indiase couleur locale maar stelt inhoudelijk teleur. Het verhaal is nogal nietszeggend en het spel van de acteurs was over de hele linie nogal matig, vooral de protagoniste Harriet was echt bar slecht. Ze heeft verder nooit meer een film gemaakt zie ik. Ze was nog wel gecast door Renoir zelf lees ik bovendien, onbegrijpelijk. De actrice die de roodharige Valerie speelt is trouwens ook te zien in A Clockwork Orange als de onfortuinlijke vrouw van de schrijver. Wat wel indruk maakte was de dans van Radha (uitgevoerd door de actrice met dezelfde naam), maar het was een zeldzaam hoogtepuntje.

PS leuk stukje van Scorsese, maar hij is wel erg streng voor zijn ouders:

"I didn't know the name Renoir, my parents weren't eductated, I was 9 years old..."

Een van de bekendere omnibusfilms waar met name Italianen een patent op leken te hebben. Het zijn dan ook grote namen die meedoen, met uitzondering van Gregoretti die ik niet kende en die ook maar een bescheiden oeuvre heeft nagelaten (al staan lang niet al zijn films op MM).

Geen enkele film maakt grote indruk, al vond ik ook niks heel slecht. Maar er is geen enkele samenhang tussen de vier kortfilms, het hele "waarom" ontgaat me eigenlijk. Om ze even af te gaan:
Rossellini is een aardige opening, maar net als Metalfist ergerde ik me aan het verschuiven van het perspectief naar de verloofde. Dat deed afbreuk aan de film, waar Rosanna Schiaffino juist zo leuk op dreef was als iets te plichtsgetrouwe stewardess. 3*

Godard viel tegen. Het verhaal is op papier een van de meest interessante maar de uitwerking is nogal slap. Godard heeft altijd zo'n half opgestoken middelvinger naar de kijker, en die houdt hij ook nu weer paraat. 2*

Pasolini heeft zijn kenmerkende stijl in een geslaagd segment waarin hij de kerk maar weer eens aanvalt. Zijn deel werd gecensureerd omdat het kennelijk wat te ver ging (zo had Stracci eigenlijk een orgasme moeten krijgen tijdens de striptease-scène). Pasolini's deel is vrij plat maar toch zeer aardig met een mooi cynisch einde. Alleen vond ik de inbreng van Welles geen onverdeeld succes. 3.5*

Het laatste deel is een weinig subtiele blik op de consumptiemaatschappij, waarbij de robotstem van de professor me op een gegeven moment wel op mijn zenuwen werkte. Tognazzi doet het wel leuk en het onderlinge gekibbel dat de theorieën van genoemde professor moet onderstrepen was vermakelijk. 3*

Ik kom dan op een gemiddelde van een kleine 3 sterren.

Behoorlijk ridicuul, wat eigenlijk al begint met de premisse: een bar zoekt de 'beste uitsmijter' en er is kennelijk een uitsmijtergilde waarin bepaalde gasten een soort van mythische status hebben. Vervolgens loopt het allemaal gierend uit de hand, maar ik kan niet ontkennen dat het een fun ride is met een aantal vrij legendarische scenes, alleen is dat onbedoeld- het kenmerk van een ware cult klassieker. Het is allemaal behoorlijk fout en van de muziek werd ik ook niet echt warm (Jeff Healy Band vind ik typisch zo'n bandje dat één nummer wel leuk is maar daarna lijkt het allemaal op elkaar en verveelt het snel), maar het is gewoon leuk om mensen overdreven te zien dansen, daarna overdreven te zien vechten waarbij tafels en stoelen van karton gemaakt lijken, waarna het allemaal nog in overtreffende trap verder gaat. Onzin op zijn best, maar nog steeds onzin.

Jaren geleden gezien en toen al weinig indruk gemaakt, en vanavond weer eens herzien en ik blijf het een flauwe film vinden.

Film probeert donker sfeertje neer te zetten maar slaagt daar maar niet in, Tom Hanks speelt nogal vlak en het zoontje is ook niet echt een natuurtalent. Aardige bijrollen van Law en Newman, rest blijft een beetje hangen tussen middelmatig en redelijk.

Scenario is ook vrij belabberd, jammer ook dat gekozen is voor het uitgangspunt van het zoontje, en wat te denken van die clichematige begin -en eindmonoloog die een eerstejaars filmacademiestudent leek te hebben geschreven.

Muziek vond ik overigens ook een minpunt, fantasieloze melodramatische pianoriedeltjes naar mijn mening.

Krappe 3 sterren vanwege mooie plaatjes en een enkele boeiende scene.

Klassiek epos. Ik moest eerlijk gezegd wel een beetje lachen om Burton soms, als hij opeens uit het niets roept "Were you out there?" maar hij doet het toch wel goed als de berouwvolle Romein. Jean Simmons is zeer bekoorlijk als Diana. The Robe is uiteraard stichtelijk van toon, waarbij de brave christenen bijna omvallen door hun nobele inborst, maar de sets en kostuums zijn weelderig, en er zitten ook de nodige onderhoudende scenes tussen. Dan denk ik aan een knap zwaardgevecht, een mooi gezongen lied en een achtervolging te paard. En elke scene met Jay Robinson als Caligula is geweldig, in zijn debuut(!), waardoor deze film ook voor de minder devoten onder ons zeker kijkwaardig is.

Aardige vroege verfilming van het bekende Robin Hood verhaal. Ik ben vooral bekend met de latere verfilmingen (en de Disney-versie), opvallend dat de naam Robin Hood pas na een uur valt. Eerst krijg je een lange aanloop met een vrij prominente rol voor King Richard (prima rol van Wallace Beery), in latere versies zou zijn rol minimaal zijn. Fairbanks was energiek maar ook wel erg dartel in de titelrol, met een hoop gehuppel en jongensachtig gestoei. Een leuke scene is als Robin wordt achtervolgd door tientallen mooie jonkvrouwen, bijna Keaton-achtig.

Naast Beery vielen me ook Sam de Grasse en Willard Louis als de archetypische Prins John en Friar Tuck positief op. Je kunt wel zien dat latere acteurs hen als inspiratie gebruikten. Verder komen alle bekende elementen voorbij, met een toernooi, een hoop zwaardgevechten, trucjes met de pijl en boog en dat alles in mooie gedetailleerde sets.

Binnenkort de versie met Errol Flynn nog eens kijken en dan heb ik mijn portie Robin Hood wel weer even gehad.

Robinson Crusoe is een verhaal dat ik in grote lijnen wel kende, maar dit is volgens mij de eerste keer dat ik een (getrouwe?) adaptatie zag. Niet dat het heel verrassend verloopt, mensen die stranden op een onbewoond eiland hebben ook geen enorme overvloed aan keuzes natuurlijk. Opvallend wel hoe de protagonist als vanzelfsprekend de rol van meester op zich neemt en Friday in eerste instantie als een slaaf behandelt, maar het boek was duidelijk een product van zijn tijd- Defoe schreef het in de 18e eeuw. Het is moeilijk om iets van Bunuel terug te vinden, misschien de korte religieuze discussie over het concept van God en de duivel, en van zonde en straf, tot een verrassende conclusie leidt.

Zie dat ik hier nog niet op had gestemd- zonder meer een van Verhoeven´s betere films. Ik vind het geen geweldige regisseur maar heb wel respect voor zijn behoorlijk indrukwekkende carriere. En voor Robocop hoeft hij zich absoluut niet te schamen, een van de meest vermaarde actie-films uit de jaren 80 (samen met pak m beet Terminator, First Blood en Predator).

Robocop heeft een aantal gedenkwaardige scenes die ik na dik 15 jaar (want zo lang is het denk ik wel geleden dat ik hem het laatst zag) nog steeds zo voor me zie: de scene dat Weller helemaal kapot wordt geschoten, de scene met die crimineel die in duizend stukjes spat na een ton zuur over zich heen te hebben gekregen waarna hij wordt aangereden - en ik weet niet of het mijn fantasie is of wordt daarna de ruitenwisser even aangezet om de resten weg te vegen?

Maar ook de cynische commercials en de aardige effecten (zeker voor die tijd) mogen worden genoemd.

Boze Colombiaanse jongeren luisteren naar punkmuziek en houden zich bezig met niet zo kleine criminaliteit in Medellín, eind jaren 80 een van de gevaarlijkste steden ter wereld. Ze worden gespeeld door wat men destijds randgroepjongeren placht te noemen, door de regisseur van straat geplukt, ze spelen dus zichzelf. Sommigen doen dat niet onverdienstelijk, met name de boze latina zet heel overtuigend een keel op als Rodrigo haar net geschrobde vloer vervuilt, maar het was snel duidelijk dat we hier met amateurspel te maken hadden. Niet allen zouden de premièredatum halen zo bewijst de tekst op het eind.

De film heeft een boeiend thema en kent een aantal goede scenes, maar jammer genoeg wordt het nogal rommelig verteld en is het amateurisme van de acteurs soms te in het oog springend.

Nogal tegenvallende komedie, ik had op een wat scherpere satire gerekend/ gehoopt. Het is best een vrolijk filmpje met soms Blackadder en Monty Pythonachtige humor (de Britse generaal en de drie Schotse soldaten als ze hun orders krijgen schieten me zo te binnen), maar die momenten zijn schaars, en eigenlijk wordt de film steeds minder geestig. De climax was voorspelbaar al was de ontmanteling van de bommen wel bijzonder fantasieloos. Ik had ook niet het idee dat het gevaar nu geweken was, ik zou de volgende dag rond middernacht toch even buiten de stad bivakkeren.

Ik vond de uitbeelding van de gekken ook wel erg naïef-romantisch: het zijn stuk voor stuk vriendelijke, nogal kinderlijke mensen die zich graag verkleden. En dan zitten er ook nog wat appetijtelijke dames tussen die de vrije liefde propageren. Het hele gekkenhuis was eigenlijk een soort verkapte hippie-commune maar dan zonder de dope. Maar misschien was dat ook de bedoeling van de makers.

Ben het wel eens met de comment hierboven, begon erg mooi maar tweede deel met the iron giant was een struk minder. Wel te zien dat de Ghibli studio hier inspiratie uit haalde, en ook herkende ik het hondje uit Disney's The Fox and the Hound- al zou je ook kunnen zeggen dat het hondje juist was gedisneyficeerd. Prima film voor een luie winterdag en de klassieke status is ook wel te begrijpen, maar niet helemaal mijn smaak.

Internationale producties halen meestal niet het beste naar boven bij de makers: te veel compromissen waarschijnlijk. Deze valt in elk geval ook tegen, vergeleken met Zanussi's eerdere werk sowieso. Dat ligt niet aan Komorowska, wel deels aan haar tegenspeler Scott Wilson die later vooral bekend zou worden als Herschel uit The Walking Dead. Hij maakt deze film niet zo'n beste indruk. Het verhaal is romantisch, over een complexe liefde, alleen wordt die liefde geen enkel moment aannemelijk gemaakt. Het voelt van beide kanten als een beetje uit nood geboren, niet de beste basis voor een mooie relatie. Als ze een dansje doen is dat eerder licht-verontrustend dan dat je de wanhoop voelt, wat kennelijk toch de bedoeling van die scène was. De ontwikkelingen om de plot heen, het brute politieoptreden en de glurende commissaris, de oorlogsmisdaden, ze worden matig uitgewerkt. Muziek was ook te bombastisch.

Leuk gegeven over een Brave New World geleid door een nieuwe klasse, de executives, waarin vrijheid opgeofferd wordt ten gunste van een luxe en zorgeloos leven. Om te voorkomen dat mensen iets willen bereiken is heldendom uit den boze, en de grootste atleet wordt dan ook gedwongen te stoppen. De almacht van de executives reikt dan toch niet zo ver want de sportheld gaat vrolijk door, en probeert en passant wat te weten te komen over de corporative wars, onderwijl hunkerend naar zijn vrouw, ingepikt door weer zo'n vermaledijde executive.

De gewelddadige wedstrijden zijn vooral dankzij het camerawerk en de editing vermakelijk, maar buiten het rollerball vond ik het een vrij saaie zit en voor een SF visueel behoorlijk tegenvallend. Vond alleen het feestje was nog wel aardig met de al genoemde bomenmoord. De zoektocht van Jonathan leidt ook tot niets, hooguit tot een merkwaardige -en overbodige- scène met een alwetend aquarium.

Cuaron's ode aan zijn oude dienstmeisje is een geslaagd portret van een middenklasse gezin in het Mexico van begin jaren 70. Visueel erg mooi, bijvoorbeeld als Cleo en oma een kinderbedje willen kopen terwijl buiten gewelddadige rellen ontstaan, een scène die me deed denken aan Visconti, die zulke taferelen ook een haast schilderachtige sfeer wist mee te geven. Ik kan me voorstellen dat het in de bioscoop (veel) beter tot zijn recht komt, want ook in de kleine, meer intieme scenes was zoveel te zien.

Acteerwerk ook dik in orde, Yalitza Aparacio nam mij wel mee met haar vertolking van Cleo, en de scène met haar doodgeboren kind was hartverscheurend. De heldendaad op het eind was misschien wat te veel van het goede maar toont ook (onbedoeld?) dat Cleo van onschatbare waarde is voor de familie zonder dat er echt sprake is van wederkerigheid. Zij blijft immers de dienstmeid, leidt haar leven in dienst van de familie voor wie ze werkt, die ook wel echt om haar geven, maar haarzelf wordt familiegeluk ontzegd- niet in de laatste plaats door haar vriendje. Naast een ode lijkt Roma dan ook een aanklacht tegen de ontrouwe mannen, die op het hele continent hun vrouwen in de steek laten- het aantal alleenstaande moeders in Latijns Amerika is schrikbarend hoog en lijkt alleen maar toe te nemen.

Drama dat erg goed begint met de rij die zich begint te vormen voor een kantoorgebouw, en de vrouwen die gaandeweg vriendschap sluiten, ervaringen delen, roddelen. Na de ramp -die vrij realistisch wordt verbeeld zonder al te veel sensatiezucht - wordt het wel iets minder maar het bleef wel boeien. Je volgt een aantal slachtoffers, waarvan de meesten er met wat schrammen vanaf komen maar weer terugkeren naar een moeizaam leven. Niet alle verhaallijnen waren even interessant maar de Santis vindt de goede balans tussen drama en luchtigheid.

Het valt trouwens alleszins mee met de revolutionaire boodschap, wat de Santis wel goed doet is het tonen van de hoop en wanhoop van de werkende -en werkeloze- klasse in het naoorlogse Italië, zonder gebruik te maken van al te veel sentimentele tafereeltjes. De gesprekjes in de rij geven een aardige inkijk en ook na de ramp zijn er de nodige treffende scenes, zoals het meisje dat ontslag neemt en wiens koffer meteen gepakt wordt door haar opvolger, of de consternatie in het ziekenhuis als men beseft dat de zorg betaald moet worden. Sterk vond ik ook de terugkomst van de koetsier met zijn zwangere dochter. Diep gekrenkt wil hij haar eigenlijk de toegang tot het huis ontzeggen, maar de opgeluchte begroetingen van de hele buurt doen hem kennelijk inzien dat het toch veel erger had kunnen aflopen, en er verschijnt zowaar een glimlach op het gelaat van Elena Varzi.

Beviel me beter dan het bekendere Riso Amaro van dezelfde regisseur.

Aangenaam filmpje, lekker cynisch van toon, over een notoire oplichter. De vorm waarin het verhaal wordt verteld is behoorlijk origineel; eigenlijk is het een lange monoloog, op de passages in het heden na. Het stoorde me niet, maar kan me voorstellen dat het wel op de zenuwen kan werken. De film lijkt overigens een stuk jonger dan hij is, onder andere dankzij de originele editing. Aantal scenes waren droog-komisch, zoals de introductie van zijn enorme familie, die een scene later allemaal het loodje leggen, en de volstrekt toevallige ontmoeting met de barones op leeftijd. Einde was wel een beetje flauw.

Toegegeven, ik had niet bijster veel zin in deze romantische komedie. Eigenlijk vielen alle iconische Audry Hepburn films die ik tot dusver zag nogal tegen: Funny Face, Breakfast at Tiffany's, Sabrina, My Fair Lady, ik kwam nooit boven een magere 3 sterren uit. Maar toen kwam dus Roman Holiday, en dat is toch wat mij betreft dan dé film van Hepburn, die hier op haar meest charmant is. Met die reebruine ogen, wat onzekere maar warme glimlach en elegante bewegingen is ze echt op haar allerliefst. Peck doet het trouwens helemaal niet slecht, ik had het leeftijdsverschil wel iets groter verwacht tussen hen maar dat was 'maar' 13 jaar. Eddie Albert als een soort oerhipster die voortdurend koffie of andere dranken over zich heen krijgt doet het ook leuk. Die heeft trouwens een ontzettend bekende kop maar heb geen idee waar ik hem van ken, zijn filmografie zegt me ook niet zo veel (hij heeft vooral televisiewerk gedaan lijkt het).

Het verhaal is niet zo bijzonder maar de uitvoering nadert perfectie, met veel kleine, geslaagde grapjes en mooie beelden, hoe kan het ook anders met het fotogenieke Rome als achtergrond. Het einde mag er ook zijn, als de prinses verschillende (echte) buitenlandse correspondenten (waaronder de Nederlandse Sytske Galema) begroet, ga je daar de mist in dan verpest je zomaar de film, maar er is gekozen voor een mooi eindshot, niet overdreven happy gelukkig.

Mooi drama dat tussen lichtvoetig speels en zwaarmoedig somber van toon is. Het is een eenvoudig verhaal rondom een vakantieliefde, een verhaal dat wordt verteld aan de hand van een toevallige ontmoeting. Dat vond ik trouwens wel een beetje apart achteraf, dat Vojta zijn vroegere rivaal Viktor herkende na een jaar of 20 vóórdat die het bekende deuntje op zijn trompet blies.

Hoewel de verliefdheid best leuk wordt geschetst waren sommige handelingen onbegrijpelijk, dan doel ik met name op de scène waarin Vojta Terzina opeens slaat nadat ze lachend Viktor's pet opzet, het kwam totaal onverwachts en ik snap die woede nog steeds niet. Jaloezie waarschijnlijk, maar ze hadden net besproken er samen vandoor te gaan.

De scenes met de grootvader waren wat ongemakkelijk maar ik vond ze wel passen in het verhaal, hoe Vojta op de automatische piloot antwoord geeft op de raadselachtige vragen van zijn opa, schrijnend maar vanuit het gezichtspunt van Vojta ook stomvervelend, en zijn wens alles achter zich te laten leek mij begrijpelijk, ondanks de wulpse buurvrouw.

Had deze al wel eens gezien, maar kon me er nauwelijks iets van herinneren.

In de herziening dus. De film begint best aardig maar het wordt allengs minder. De Colombianen worden gespeeld door Mexicanen met vet Mexicaans accent, maar goed het is Latijns-Amerika zullen de Amerikanen gedacht hebben, wat maakt het uit. Sowieso wordt Colombia nogal neergezet als een achterlijk land met onvriendelijke mensen, beetje jammer.

Het verhaal stelt verder weinig voor, zoals gezegd is het begin wel leuk maar de hele zoektocht was wat kinderachtig, en met name Danny DeVito was irritant aanwezig. Vraag me af in welke film niet, want heb de laatste tijd een paar films met hem gezien en hij zorgt altijd voor een valse noot. Douglas en Turner waren goed samen in The War of the Roses, maar hier zijn ze duidelijk in mindere vorm.

Op het eind wordt het nogal gewelddadig wat een beetje misplaatst is want het is toch meer een lichtvoetige avonturenfilm.

Teleurstellend.

Vakkundig gemaakt drama uit oorlogstijd. Het drama wordt er met liters tegelijk ingepompt, en Zufall speelt een nogal prominente rol, maar Hoppe met haar mysterieuze glimlach a la Mona Lisa en ingetogen spel is goed in de hoofdrol. Het is jammer dat tijdens de concert-scène haar gepijnigde blik wordt vermengd met allerlei herinneringen die even daarvoor te zien waren, anders was die scène imho veel sterker geweest. Haar tegenspeler Ferdinand Marian zou vooral bekendheid verwerven als de hoofdrolspeler uit de antisemitische nazi-film Jud Süss. Hij werd in 1946 min of meer gerehabiliteerd en reed zich toen te pletter.

Once Upon a Time in Italy.

Ambitieus en met oog voor detail gemaakt, maar ook wel een wat oppervlakkige schets van de roerige jaren 70 en 80 in Italië, over een bende kleine criminelen die snel carrière maakt. De film is fragmentarisch, waarbij aan de hand van belangrijke gebeurtenissen én de muziek wel ongeveer te raden is in welk jaar we zijn aanbeland.

De link met Leone's epos OUATiA is snel gemaakt, maar Romanzo Criminale komt niet echt in de buurt van die film. Libanese vond ik het meest interessante personage van de drie protagonisten, omdat hij als enige wel geloofwaardig was als een potentiële capo di capi, en na diens dood halverwege zakt de film wat in. De keus om in te zoomen op de hoofdinspecteur die, niet heel professioneel, valt voor de charmes van een van de gangsterliefjes pakt ook niet heel gelukkig uit. Ook is de bende van de drie leiders te groot: ze worden allemaal keurig geïntroduceerd maar het blijven, op Nero en de twee broers na misschien, inwisselbare bijfiguren.

Net als in La Meglio Gioventu valt de knappe Jasmine Trinca positief op. Jammer dat ze wordt opgeblazen.

Perfecte verfilming van het beroemde verhaal over de onmogelijkste der onmogelijke liefdes, prachtig verbeeld door Olivia Hennesy en in mindere mate Leonard Whiting, onder de fraaie klanken van Rota’s score. Veel knappe scenes, waaronder de speech van Mercatio en het dubbele duel met Tybalt, maar de balkonscene en de slotscène in de tombe sprongen er wel uit. De ongelukkige (misdadige?) bemoeienis van Father Laurence onderstreept maar weer eens de weliswaar niet Shakespeariaanse maar niet minder gevleugelde uitspraak “schoenmaker blijf bij je leest”.

Mooie film, waar de nadruk niet zozeer ligt op het thriller-element (de ontvoering, ontsnapping) maar op het wereldbeeld van het jongetje en de band met zijn moeder. Bijzonder is dat de helft van de film gaat over het leven erna. Meestal eindigt een dergelijke film met omhelzingen en tranen maar nu wordt ook de minder leuke kant getoond van de terugkeer in de maatschappij: de vervreemding, depressies, de ongemakkelijke momenten met de ouders. Geloofwaardig gebracht en zonder vals sentiment.

Aardige Hitchcock met innovatief camerawerk en leuke dialogen. Maar wat de twee jongens beweegt om te denken dat ze de perfecte moord hebben gepleegd is me een raadsel. Er hoeft niet eens politie aan te pas te komen en ze vallen al door de mand, een dik uur na de moord. Het lijk moet nog kwijtgeraakt zien te worden, een detail dat ze nogal lichtvaardig opnemen. Ze hebben geen alibi, zijn zelfs de laatsten die het slachtoffer gesproken hebben, wat de vader zich nog herinnert, ze gedragen zich zo vreemd dat het zelfs de loyale huishoudster opvalt. En de hoed van het slachtoffer lag nog in hun kast.

Tel daarbij ook nog alle verwijzingen naar de moord, dat ging bijna als volgt (iets gechargeerd):

"Waar is David, ik maak me zorgen?"
"Ach, die komt wel terecht, die laat zich niet zo snel kisten mehehehe"
"Al kreeg hij wel laatst het deksel op de neus hahaha"
James Stewart: "jongens, hij ligt toch niet dood in die kist is het wel?"
"..."

Ze zouden onmiddellijk tot het rijtje verdachten behoren.

Kortom waren ze niet nu door de mand gevallen, dan had de politie het wel binnen een uur opgelost. De perfecte moord was het dus alleszins niet.

Magnani speelt een labiele weduwe die niet goed raad weet met de aandacht van een vrachtwagenchauffeur (een nogal melige rol van Burt Lancaster). Dan is er ook nog de vrij oninteressante verhaallijn van haar dochter die verliefd wordt op een zeeman (die, als in veel oude films, voortdurend in zn matrozenpakje rondloopt- zouden ze dat vroeger moeten of zo?) en een kleine inkijk in de Italiaans-Amerikaanse gemeenschap in Louisiana.

Al met al een aardige film die het vooral moet hebben van Magnani, die wel terecht bekroond is.