Opinions

Zeer geslaagde komedie, waarbij je wel moet kunnen meegaan in de gezwollen taal. Veel dialogen zijn immers letterlijke citaten uit Hamlet, die worden aangevuld met filosofische bespiegelingen en woordgrapjes van de protagonisten, ook in Shakespeare English uitgedragen. Als leuke running gag is Rosencrantz (of is het toch Guildenstern?) bijna-ontdekker van allerlei wetenschappelijke principes. Roth en Oldman zijn allebei geweldig, Dreyfuss was een beetje een vreemde castingkeuze, maar hij doet het niet slecht.

Misschien had het iets korter gekund, want hoewel ik het spel van de toneelgroep best leuk vond duurde dat vrij lang, verder weinig aan te merken op deze enige speelfilm van toneel-en scenarioschrijver Stoppard.

Ben iets minder enthousiast, maar ik had ook al wat moeite met J'Accuse van Gance. Het is alweer een hele tijd terug dat ik Napoleon gezien heb maar aangezien ik die destijds met 4 sterren heb bedeeld beviel die kennelijk beter. Het verhaal van La Roue is vrij eenvoudig en rechtvaardigt de lange speelduur niet. Als ik dan lees dat de originele film 7,5 uur zou duren vraag ik me af wat Gance wel niet bedacht had om dit melodrama tot zulke epische proporties te rekken. De oerversie is overigens vorig jaar vertoond en zou nog worden uitgebracht als deze bron klopt.

Ik ben vooralsnog niet ongelukkig de "korte" versie te hebben gezien. Er zijn maar 4 a 5 acteurs die een rol van betekenis hebben, en dan moet je wel mee kunnen gaan in hun tragiek. Dat lukte me maar half, mede omdat ik niet zo kapot was van Ivy Close in de rol van Norma. Séverin-Mars doet een Woody Allentje door verliefd te worden op zijn geadopteerde dochter en ook de broer heeft sterke gevoelens, en sociale isolatie is hun enige uitweg deze schande het hoofd te bieden. Die verandering van scenery deed La Roue wel goed, want ik raakte wel een beetje uitgekeken op de setting van het huis aan het spoor, de soms spectaculaire treinbeelden ten spijt.

Deel 2 begint veelbelovend, het eerste half uur van deel 2 vond ik het beste van de film met een spannende sequentie in de bergen. Daarna volgt feitelijk een epiloog van een dik uur, waarin vader en pleegdochter weer nader tot elkaar komen. Mooie shots, zeker van de dansende kring in de bergen, maar ik hou persoonlijk toch van iets minder lyrische cinema. Van Gance's drie grote films zijn minste naar mijn mening, toch zal ik het misschien niet kunnen laten de lange versie nog eens te bekijken mocht die kans zich voordoen. Wie weet zie ik dan wel het meesterwerk zoals La Roue toch vrij algemeen wordt beschouwd.

Herzien maar het was als een eerste viewing, want ik kon me er niks meer van herinneren. Ik weet wel dat ik het de eerste keer een onsamenhangend geheel vond, wat nu toch heel erg meeviel. Het komt wellicht door de introductie, waarin Anderson strooit met wonderlijke details en eigenaardigheden, dat het in eerste instantie wat stuurloos overkomt. Eenmaal op gang is de film vrij toegankelijk. Hackman blinkt uit in een leuke rol als de amorele, tactloze en aan lager wal geraakte patriarch. Maar de hele cast deed het wel goed, op de broertjes Wilson na misschien, vooral Owen die in elke film weer dezelfde cowboy speelt- dat moet bijna wel een running gag zijn in Hollywood.

Goede soundtrack ook, al was de liedjesdichtheid wel erg hoog- het viel me op dat er zoveel muziek voorbij kwam, en als het opvalt is dat volgens mij geen goed teken. Verder ook weer de karakteristieke, uiterst droge Anderson humor ("I do have high blood pressure!") en vreemde typetjes, ook in kleine bijrollen en bit parts.

Na Realité tweede van Dupieux die ik zie, en hoewel ik wederom niet helemaal overtuigd ben (weer een wat mager drietje) is hij toch wel een leuke regisseur, al is het maar omdat zijn films zo supervaag en origineel zijn. Ik zou ook niet weten waar ik zijn stijl mee kan vergelijken, en dat spreekt in zijn voordeel. Rubber is vooral een grappig idee, en daarin past ook het publiek dat meekijkt en commentaar levert, en de agent die in de film benoemt dat het een film is (ik weet niet zeker of dat onder het doorbreken van de vierde wand valt omdat hij zich nooit rechtstreeks wendt tot ons, de kijkers).

Normaal worden dergelijke ideeën lachend terzijde geschoven, maar Dupieux gaat er gewoon mee aan de slag en dat valt te prijzen. Toch is het net niet genoeg om een hele film mee te vullen, en sommige dingen vond ik ook niet goed uitgewerkt- na de vergiftiging van vrijwel al het publiek en de agent die zijn sceptische collega's ervan probeert te overtuigen dat ze acteurs zijn had de film zijn kruit wel zo'n beetje verschoten en zo ging het een beetje uit als een nachtkaars.

Vreemde film, deze kruising tussen een rockumentary en een portret van een nihilistische, onsympathieke Clash-fan. Het rock-deel is prima. Ik ken de Clash niet zo goed, ik kende maar één van de nummers die in deze film voorbij komen, maar vond ze altijd wel tof. Het is me tijdens het kijken van Rude Boy niet duidelijk of ze acteren of maar wat aanklooien, gezien de weinig opzienbarende teksten ga ik uit van het laatste.

Maar het probleem van Rude Boy zit hem vooral in die Ray, wat best een eikel is, en zo ook wel door iedereen een beetje wordt beschouwd. Dat zou best de bedoeling kunnen zijn, als weerspiegeling van een troosteloze tijd die overging in het grimmige Thatcher-tijdperk, maar dat maakt hem als personage nou niet meteen veel interessanter. Ook zitten er wat onsamenhangende beelden bij van een groepje donkere jongens die het aan de stok krijgen met de politie- zonder enige context, wat gezien de rechtse sympathieën van Ray een beetje ongemakkelijk aanvoelt. Wat wilden de makers hier nou mee? The Clash was er begrijpelijkerwijs niet blij mee en boycotten de film.

Na de tamelijk vernietigende recensie van pippo en de lage score dan toch een ander geluid. Pretentieloos maar amusant genoeg voor een zondagmorgen met leuk spel van de hoofdrolspelers. Het volgt ook bepaald niet de platgetreden paden van de romcom, al is mijn ervaring met dat genre summier. De eerste gecrediteerde Gélin heeft een merkwaardige maar leuke bijrol als brutale muzikant die met zijn rigoreuze aanpak even succes lijkt te hebben. Hij speelt een jonge gast maar was IRL ouder dan de charmante Vernon (die nog steeds leeft, 97 inmiddels) en even oud als Jourdan. Ook een grappig bijrolletje van Marcelle Praince als huisbediende.

Natuurlijk niet de grootste aanrader van de maker van Grisbi en Le Trou maar een film die best gezien mag worden.

Aardige komedie (geen idee waarom hij ook als western aangeduid wordt) die wat vergeten lijkt gezien het aantal stemmen en reacties. De film drijft op de tegenstelling tussen de klassenmaatschappij (het oude Europa) en het land van de onbegrensde mogelijkheden, maar buit het komisch potentieel van een Britse butler in dienst bij een Amerikaanse familie niet helemaal uit.

Het begon veelbelovend met de dialogen tussen Ruggles en de graaf, als die schoorvoetend toegeeft Ruggles te hebben verspeeld met een potje poker, maar als Ruggles eenmaal overgedragen wordt aan Floud wordt het snel minder grappig en gaat het meer om de verwording van Ruggles tot vrije Amerikaan. Daarbij wordt het sentiment niet geschuwd, met als uitschieter de Gettysburg scene, die wel erg voorspelbaar verliep. Kan me wel voorstellen dat de gemiddelde conservatieve Amerikaan deze scene als hoogtepunt beschouwt.

Ruggles viel trouwens wel vaak uit zijn rol van serviele butler, hij had nader beschouwd helemaal niet zo'n gedienstige instelling.

Lang geleden gezien en was er niet kapot van. Had verwacht dat deze me nu beter zou smaken, maar ik blijf steken op een magere 3 sterren. Hoewel de cast goed speelt vond ik de beslommeringen maar weinig boeiend.

Aparte, theatrale stijl en vervreemdende score van Copeland maken dit ook een tijdloze film, 1983 zie je er niet echt van af (al lijkt het gevecht in het begin wel verdacht veel op de clip van Beat it)

Uitstekende film, in eerste instantie een misdaaddrama over de schimmige wereld van de vleesindustrie maar na een werkelijk gruwelijke flashback toch vooral blijkt te gaan over het trauma van Jack, een zeer sterke rol van Schoenaerts.

De Peppi en Kokki neven waren niet nodig, Lammers evenmin (er moest waarschijnlijk ook een Nederlandse acteur in vanwege de steun van het Filmfonds?), maar het zijn kleine smetten op een indrukwekkend debuut.

Binnen het genre actie-thriller kennelijk een topper, maar ik vond het vooral een vermoeiende zit. Ik dacht bij het zien van Oleg- speelt dat mannetje nou alweer een Russisch jongetje, maar dat bleek dus dezelfde film te zijn- pas bij de scene bij het pedo-echtpaar ging het lampje branden.

Een film die je dus snel weer vergeet, ik althans. Walker speelt niet eens zo slecht, en Farina is een aardige B-actrice in het thriller en horror-genre, maar voor de rest was het acteren toch wel van vrij matig niveau. Humor ontbreekt volledig, het is vooral de bedoeling geweest om een coole film te maken met hippe cuts en wat fastforwards en rewinds, en een hoop lawaai en bloed- deed me een beetje denken aan Revolver, ook al zo'n film die zichzelf bloedserieus neemt.

Er gebeurt van alles, de stad wordt bevolkt door freaks, mafiosi en hoeren, en het tempo ligt erg hoog. Ik heb me niet verveeld, maar geboeid was ik ook niet, de hele plot kon me gestolen worden. Toeval speelde ook een te grote rol: dat ze die mislukte pooier 3 keer toevalig tegenkomen zou in - ik noem maar een dwarsstraat - Ulvenhout nog wel geloofwaardig zijn, in een miljoenenstad is dat natuurlijk niet het geval. En uiteraard een geforceerd happy end: Walker blijkt op het eind toch een goede kerel te zijn en gaat zogenaamd dood maar blijft toch leven, én ze nemen dat Rusje in huis- ondanks zijn dramatische sterf-scene, na een kogel in de buik en 3 ijshockey pucks op het hoofd heeft Walker een week later geen centje pijn meer, alleen een blauw oog.

Ron Howard vind ik een weinig boeiende regisseur, maar hij heeft hier dan toch een verrassend goede film afgeleverd. Er zijn wel weer van die momenten dat ik hoofdschuddend op de bank zit (Bowie's Fame afspelen met beelden van Hunt op het toppunt van zijn roem) maar over de hele linie valt er weinig op Rush aan te merken. Dat is ook voor een belangrijk deel te danken aan de goede casting: zowel Hemsworth als Brühl overtuigen. Ook omzeilt de film behendig de valkuil om te veel races te tonen, en zich te focussen op de verschillende karakters, waardoor de film boeiend blijft voor zowel fanatieke Formule 1 volgers als voor rijbewijsloze Groen Links wethouders, en alles daartussenin.

Een film die vooral episch is qua lengte. Verder is het een weliswaar prachtig gefilmd verhaal, dat nooit helemaal echt weet te overtuigen. Het spettert niet bepaald tussen Miles en Jones, en het verbaast niet te lezen dat ze elkaar niet mochten IRL Miles heeft overigens wel een leuke uitstraling, en is prima als romantische ziel die gevangen zit in een conservatief gehucht. Ik moest even wennen aan Mitchum als Ierse softie, maar hij doet het ook zeer degelijk. Verder opvallende rollen van Trevor Howard als moreel kompas en John Mills als dorpsidioot, kennelijk goed voor een Oscar. Behalve dat de romantiek een beetje dood slaat is ook het achtergrondverhaal van Ierse nationalisten niet heel sterk uitgewerkt, al was de scène in de storm wel een hoogtepunt. Maar de held O'Leary leek wel uit een andere film afkomstig. Verder focust de film zich op de roddel-en achterklapcultuur van een kleine gemeenschap, en mob justice.

Veel mooie plaatjes maar toch apart dat de speelduur van Lawrence of Arabia-proporties moest zijn- het verhaal leent zich beter voor een Brief Encounter. Maar David Lean is een vakman en hoewel Ryan's Daughter wel een van zijn mindere films is, kan ik er toch niet minder dan 3,5 voor geven. Overigens best een vreemde titel, die nadruk op Ryan- die niet meer dan een bijrol heeft.