Opinions

De uitwassen van het kapitalisme leveren naast een hoop ellende gelukkig ook af en toe een fijne film op. Wall Street, The Big Short, The Wolf of Wall Street en deze Glengarry Glenn Ross past ook wel in dat rijtje. GGR is duidelijk verfilmd toneel, kortom vooral gepraat maar ik miste enige cinematografische hoogstandjes geen moment. Dat is grotendeels te danken aan de cast, waarbij vooral Jack Lemmon opvalt. Het knappe van diens rol is dat hij eigenlijk helemaal geen sympathiek figuur speelt -los van zijn bedenkelijke baan waarbij goedgelovigen geld uit de zak wordt geklopt snoeft hij er op los zodra hij denkt succes te hebben- maar door de tragiek van zijn ondergang voel je toch met hem mee. Overigens hoefden die korte telefoongesprekken over zijn in het ziekenhuis opgenomen dochter van mij niet zo, zijn personage was al beklagenswaardig genoeg.

De rest van de cast doet niet voor hem onder, maar Alec Baldwin verdient wel een vermelding als 'motivator' met zijn klassiek geworden speech vol lomp gescheld: "Good father? Fuck you, go home and play with your kids!" Geweldig ook hoe de rest eerst verbijsterd toekijkt en nog wat tegensputtert om de tirade daarna gedwee over zich heen te laten komen. Alleen voor die scène al een must-see.

Epos over de Amerikaanse Burgeroorlog waarin weer eens opvalt hoe ridicuul de manier van oorlogsvoeren toen was. Kanonnenvoer. Ik had daarom wel moeite met de sentimentele scenes over patriottisme en opofferingsgezindheid, en vooral de scène waarin het zwarte regiment wordt toegejuichd door hun witte collega's was nogal bedenkelijk. Eindelijk worden ze voor vol aangezien of iets dergelijks? Of misschien waren ze vooral aan het juichen omdat zij die zelfmoordmissie niet zelf hoefden te doen.

Ik vond Denzel als angry young man veel interessanter, iemand die vecht voor zijn vrijheid, en niet om respect te krijgen van soldaten die hem even daarvoor nog uitscholden. Het is daarom jammer dat hij niet de centrale figuur is ipv Broderick, die ongetwijfeld een voor die tijd verlicht figuur speelt, maar ook behoorlijk saai en nietszeggend is.

Overigens, in de meeste films is een commandant die zijn troepen naar een zekere dood stuurt een idioot, een crimineel, maar hier is hij een held...? Daar ben je mooi klaar mee als soldaat die wel wil vechten, maar niet per se hoeft te sneuvelen voor zijn land.

Herzien- en hoewel het onderdoet voor zn voorgangers een goede film.

Wel een aantal storende factoren, met name Sofia Coppola, die zelf gelukkig ook inzag dat ze niet kan acteren en een prima regiseur werd. Maar what was Francis thinking- toen hij zn dochter koos voor de rol van Mary. Ze levert haar zinnen af zonder overtuiging- ik vermoed dat paps kritiekloos was en alles met haar erin in 1 take opnam anders zijn die belabberde scenes niet te verklaren. De chemie tussen haar en Andy Garcia is niet-bestaand.

Daar tegenover staat de fijne rol van Al Pacino en ook wel van Diane Keaton, de intrige met het Vaticaan (op feiten gebaseerd), en het terugkeren van een paar oudgedienden: Al Neri, de lijfwacht op Sicilie, Johnny Fontaine maar het zullen er meer zijn.

Deel 1: op eenzame hoogte

Deel 2: goed vervolg

Deel 3: redelijk

Stijlvolle misdaadfilm van Gosha, met prima rol van Nakadai als huurmoordenaar met een geweten. Fijne regie van Gosha, die de vaart er in houdt, maar ook een aantal leuke scènes toevoegt die niet direct verband houden met de plot, zoals die catfight in de nachtclub. Verder sfeervol camerawerk, een eenvoudig maar leuk verhaal en een coole soundtrack.

Perfect is de film niet, dat alledrie de slachtoffers nog even een laatste zin eruit persen voor ze kassiewijlen gaan was wat too much, maar dat mag de pret niet drukken. Het einde, als wederom een aanrijding de situatie op zijn kop zet, vond ik dan wel weer sterk.

Van de drie Gosha’s die ik tot nu toe zag de leukste, maar ik heb er nog een paar klaar liggen.

Behoorlijk gedateerd deze film, het ging eraan toe zoals ik me de jaren '50 voorstel in Nederland (in Nederland gebeurt alles 10 jaar later, zo wordt wel eens gezegd, dus dat zou ongeveer moeten kloppen): veel invloed van de kerk, veel sociale controle, en een wat kneuterige maar vertrouwde sociale cohesie- en de enige atheist in de film (uiteraard onsympathiek en wantrouwig) krijgt een sneer- andere tijden.

Ik kon niet zo veel met deze film, ondanks dat de hoofdrollen goed ingevuld werden door Crosby en Fitzgerald. Crosby is een ideale schoonzoon maar legt het er niet te dik op gelukkig- een sympathieke vent. Fitzgerald heeft een aardige rol als knorrig oud baasje die alle "moderniteit" maar moeilijk aankan. Dan heb je nog een groep kwajongens, die zich na een wedstrijdje honkbal en een ijsje gewillig laten omvormen tot koorknaapjes (kom daar nu maar eens om), een vriendelijke
operazangeres, en als plotelement nog een hypotheekfinancier en zijn zoon die uiteindelijk ook best OK zijn. Kortom, spanning of drama is er nauwelijks. Erg veel te lachen valt er ook niet dus het was soms een taaie zit.

Het sfeertje is wel aangenaam, op een voortkabbelende manier, en McCarey weet een luchtig sfeertje te scheppen. Zo af en toe komt er een liedje voorbij, waarbij de titelsong niet bepaald memorabel is. "Swinging on a Star" (bekender in de uitvoering van Big Dee Irwin en Little Eva) kreeg de Oscar voor beste liedje.

Leuke musical die nogal overeenkomt met 42nd Street, mij ook werd aangeraden vanwege mijn positieve commentaar bij die film. Zo goed als 42nd Street vond ik Gold Diggers niet, ik vond de liedjes bij eerstgenoemde beter -al blijft Pettin’ in the Park ook best hangen- en ook de showscenes net iets spectaculairder.

Maar veel scheelt het niet, en ook hier weer leuke dialogen en mooie choreografieën, en enthousiast spel van de cast. Paar aardige liedjes dus, met op het eind nog onvervalste soul, The Forgotten Man is een liedje om nog eens terug te horen.

Heb ook de versie gezien met de ingesproken teksten, wat jammer is want de kracht van de stomme film is juist dat er geen gesproken woord nodig is- ik zie dan liever een keer een tekstkaart tussendoor (al is dat vaak ook niet echt nodig) om iets uit te leggen dan alle personages met Chaplin's stem te horen praten.

Maar het is maar een kleine smet want ik was toch positief verrast. De slapstick scenes waren echt grappig (de loop van het geweer die tijdens een worsteling voortdurend op hem gericht wordt, briljante choreografie, en natuurlijk twee van de meest iconische Chaplin-momenten met de schoen en de broodjes). Ook de special effects zagen er goed uit, ik heb films gezien van veel recentere datum waar dat een heel stuk minder was. Het doet vermoeden dat er toch best wat budget was voor deze film, en je ziet dat er dan ook aan af.

Vrijwel alle hoogtepunten spelen zich af in de blokhut, de scenes in het stadje waren wat saai, al was er nog wel wat te glimlachen toen hij zich voordeed als bevroren om gratis koffie en ontbijt te bemachtigen, en tijdens het gevecht in de saloon. De romance was zoals al vaker opgemerkt niet nodig maar het hoort er kennelijk bij, en het was ook niet storend.

Fatih Akin daalt af in de krochten van het naoorlogse Duitsland en stuit op een afstotelijke groep mensen aan de zelfkant van de samenleving. Tandeloze prostituées, zwervers, dronkaards, en als stralend middelpunt de gestoorde Fritz Honka die zich omringt met rottende ledematen. Het leidt tot een niet bepaald plezierige maar intrigerende film, die echter iets te veel in herhaling valt en je dwingt naar het lelijke smoel van een groepje hopeloze marginalen te kijken (en bleef het maar bij hun smoel).

Een volledig ander soort film dan wat ik van deze regisseur ken, enig lef kan hem in elk geval niet worden ontzegd. Opvallend dat hij de hoofdrol gunde aan de jonge Dassler, die dat prima invult maar ook wel vrij duidelijk opgemaakt is. Kennelijk is het nog een brug te ver iemand te casten die daadwerkelijk lelijk is (zie bv ook Monster met Charlize Theron).

Achteraf misschien niet de beste keuze om deze met mijn eega te kijken op Internationale Vrouwendag.

Aardig maar maakt de semi-legendarische status niet waar. Zal me vooral bijblijven door de Bondgirls, Famke Janssen dikt haar uitzinnige rol lekker aan en Izabella Scorupco is een leuke verschijning. Brosnan maakt niet veel indruk, de beginscène vond ik wel grappig maar was natuurlijk totaal over the top. Het scenario wordt weer nodeloos ingewikkeld gemaakt met twee GoldenEyes en wat niet, maar de plot blijkt uiteindelijk vrij simpel. Tenslotte was het een beetje jammer dat in de begincredits meteen de naam van Sean Bean prominent opduikt, die juist daarvoor in de intro was gesneuveld. Zo was al meteen duidelijk dat hij niet dood was en waarschijnlijk als eindschurk zou opduiken.

Leuke film met de al veel aangehaalde klassieke scenes (Jill op het bed, de laserscene, Oddjob met zijn discushoed), een schurk die een keer een plan heeft dat enigszins sense maakt, een onvergetelijke titelsong, en Sean Connery die steeds meer groeit in zijn rol. Toch waren er ook te veel mindere stukken, met name op het eind, de scene met die vliegtuigjes en omvallende soldaten was bijvoorbeeld erg matig.

Overigens is James Bond helemaal niet zo´n goede spion- als er een vrouw in de leeftijdscategorie 20-40 in beeld komt verschuiven zijn prioriteiten onmiddellijk, en bovendien wordt hij in vrijwel elke film al vroeg ontmaskerd en gevangen gezet, en het is te danken aan de domheid van zijn vijanden dat hij nog een kans krijgt de situatie te redden.

Knap gemaakte film over de Golem legende. Met name de Golem zelf was goed getroffen. Bijrollen ook prima, en de decors, met name het ghetto waren erg mooi. En dan die verticale shots als ze in de toren klimmen!

Frankenstein is hier wel duidelijk door geïnspireerd, maar met horror heeft het verder weinig te maken, spijtig dat de film op een aantal horrorlijsten staat waardoor mensen met verkeerde verwachtingen gaan kijken.

Goede film met hoge amusementswaarde. Je ziet al vrij snel aankomen dat ze haar moord heeft geënsceneerd, net wat te veel hints die die richting opwijzen, maar goed, het is ook niet het type film die het van een twist moet hebben. Er wordt goed in geacteerd, en het scenario zit goed in elkaar- uiteindelijk las ik er meer een aanklacht tegen media hypes in dan een moralistisch verhaal over ontrouw en wraak.

Wel vond ik de moord op Neil Patrick Harris nogal ondoordacht, Amy zegt zelfs tegen de politie nog dat ze de camerabeelden kunnen terugzien, maar als daar iets uit blijkt is het wel dat ze alles bij elkaar heeft gelogen.

Je moet tot de laatste scene wachten tot je een van de beroemdste quotes uit de filmgeschiedenis hoort. Dan heb je er al bijna 4 uur film op zitten. Om te zeggen dat de tijd voorbij vloog is wat overdreven, maar toch vond ik het geen moment inzakken of saai worden- Gone with the Wind is met recht een klassiek epos.

Dat ligt voor een groot deel aan Leigh en Gable, die beiden bepaald geen sympathiek personage spelen, integendeel. Met name Leigh was de hele film door berekenend en verwend, en het is daarom knap, met de credits aan Leigh, dat ik op het eind toch medelijden had met haar. Gable is de typische macho man zonder al te veel scrupules: iemand die gewend is te krijgen wat hij wil. Tegenwerking maakt hem alleen maar zelfverzekerder, meerdere keren zegt hij tegen Scarlett dat hij van haar temperament houdt als ze hem weer eens uitscheldt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij eerder genoemde quote eruit gooit juist als Scarlett kwetsbaar is- een gebroken vrouw die voor het oprapen ligt blieft hij niet. De dialogen tussen Rhett en Scarlett zitten sowieso vol spitsvondigheden waarbij Gable wel de beste teksten heeft.

Ook de andere acteurs waren over het algemeen goed, Olivia de Havilland, inmiddels 101, is lief en goedhartig maar ook wel een beetje kleurloos als Melly, McDaniel en McQueen waren prima als de trouwe bedienden (al kan ik me de negatieve respons van African Americans over met name McQueen wel voorstellen), en ook bijrollen als Dr Meade en Belle Watling werden goed ingevuld. Alleen Leslie Howard was niet helemaal op zijn plek, was misschien ook al iets te oud voor zijn rol.

De achtergrond waartegen de film speelt is ook fascinerend: het Zuiden van voor de Burgeroorlog wordt geromantiseerd als de tijd van de laatste ridders, toch wel opmerkelijk. De verwoesting en het geknakte vertrouwen van datzelfde Zuiden worden mooi in beeld gebracht, opvallend genoeg worden de Noorderlingen behoorlijk onsympathiek afgeschilderd. De scheiding goed vs slecht zoals die nu, buiten enkele zuidelijke staten, toch wel algemeen wordt gehanteerd was destijds wellicht minder duidelijk. De Burgeroorlog lag in 1939 ook nog relatief vers in het geheugen, zoiets als W.O.2 nu bij ons.

Ik had hier nog niet op gestemd, lang geleden gezien en maar weer eens opgezet, en viel me mee. Ik keek deze film dan ook niet als komedie, want ik vind Robin Williams met z'n stemmetjes niet erg grappig, maar als drama met wat grappige scenes, maar dan vooral die met Bruno Kirby (ook al een tijdje niet meer onder ons trouwens) en Richard Edson.

Het geratel van Williams op de radio en de gierende collega's en soldaten- die scenes deden me niet zoveel. Plotje met Trinh en Tuan was niet echt nodig, en wat ongeloofwaardig, maar scenes met klasje leverde nog wel wat leuke scenes op.

Ontspannen filmpje begint wat gezapig, maar zodra Dreyfuss aan de deur staat ontstaat er een plezierig spel van afstoting en aantrekking. Niet erg verrassend allemaal, het volgt de bekende paden van de romantische komedie, maat de uitvoering is leuk gedaan en er zitten grappige stukjes in als Dreyfuss een alternatieve Richard III moet uitbeelden. Mason ziet er wat truttig uit, maar heeft een aardige chemie met Dreyfuss, en ook de jonge Cummings doet het niet onaardig. Ze werden alledrie genomineerd voor een Oscar, waarbij Dreyfuss zoals bekend won (van o.a. Woody Allen en Marcello Mastroianni). Ik had hem wel iets ouder dan 30 ingeschat trouwens.

Ruim 10 jaar nadat hij in het topic De Nederlandse film werd getipt dan eindelijk gezien. Vreemd dat deze zo onbekend is met 50 stemmen want het is toch een behoorlijk ambitieuze productie over een onderwerp dat veel mensen zou moeten aanspreken, tenminste dat zou ik verwachten.

Helaas ben ondanks het boeiende thema niet zo enthousiast over de film. Dat heeft vooral te maken met de hoofdrol van De Bretonière, die ik maar matig vond acteren. Ze is charmant en in sommige scenes overtuigt ze, maar soms lijkt het of ze de juiste toon niet kan vinden. Dan is ze laconiek terwijl de scène zich daar helemaal niet voor leent, zoals wanneer ze bekent vreemd te gaan. De focus op haar personage vond ik mede daardoor niet zo interessant. Ook ben ik nooit zo gek op het veelvuldig gebruik van voice-overs, die de tijdsprongetjes in de film samenvatten. De film wordt dan te uitleggerig en gefragmenteerd.

Gordel van Smaragd neemt ook veel hooi op de vork, zodat de twee uur wat kort aanvoelen. Er wordt ook zo veel verteld: de koloniale tijd, de Tweede Wereldoorlog, de internering en de troostmeisjes, de politionele acties en de massale migratie van Indische Nederlanders, thema's die elk op zichzelf een film verdienen. Positieve punten zijn de rol van Pierre Bokma, de documentaire beelden tussendoor en de zorg voor detail waaronder het gebruik van veel figuranten. Het toont een glimp van de epische film die Gordel van Smaragd had kunnen zijn.

De Zweden staan bekend als koel en gereserveerd, maar daar was vroeger nog weinig van te merken als je Gösta Berlings Saga tenminste moet geloven: het zijn grote gebaren, vurige ruzies, ziekelijke jaloezie, dronken melancholie, onterving en passie wat de klok slaat in dit indrukwekkend epos. Het hoogtepunt zit in het middenstuk: de grote brand en vooral de vlucht over het bevroren meer, achtervolgd door een roedel wolven, werkelijk schitterend geschoten. Jammer dat het einde dan wat sleept en wat als een anti-climax aanvoelt, maar neemt niet weg dat dit een meeslepende film is. Garbo is duidelijk al een superster in wording, en ook Hanson in de titelrol is goed. De uitstekende score van Matti Bye mag ook niet onvermeld blijven.

Prima wegkijker voor een vrijdagavond, maar niets bijzonders. Grootste minpunt is dat de film ondanks wat goedkope schrikmomenten nergens ect spannend wil worden. De ontdekking van de martelkelder zag je al van ver aankomen, net als de ontmaskering van de sheriff als tweede dader. Berry doet het niet slecht, maar Cruz laat in een klein rolletje toch beter acteerwerk zien. Downey jr. loopt er wat verloren bij.

Het is wel jammer te zien hoe ver afgegleden regisseur Kassovitz is na zijn sterke debuut La Haine. Hij lijkt inmiddels helemaal gestopt te zijn met regisseren, als ik zijn profiel moet geloven.

Fantastische Gosha, nog wat beter dan Gohiki no Shinshi (1966). Nakadai is ijzersterk als de ronin en het verhaal is meeslepend, met een vrij originele intrige. De opening is meteen al prachtig in dat verlaten dorp met die kraaien, het lijkt wel de aanzet voor een Japans spookverhaal. Daarna zakt het wel iets in, vooral door een wat verwarrende editing, waardoor ik de chronologie even kwijtraakte.

De film herpakt zich gelukkig snel en het leidt tot een schitterend eindstuk in de sneeuw. Ook weer een mooi detail trouwens, de bevroren handen (en hoe hij ze weer warm krijgt). En ik weet niet waar ze opeens vandaan kwamen, maar die gemaskerde trommelaars maakten het helemaal af. Sowieso een opvallende score, heel sfeervol en ergens ook wel herkenbaar.

De films van Gosha verdienen een groter publiek.

Sterk, sober drama over een enorm misbruikschandaal in Frankrijk. Een lange zit, maar door de tijd te nemen wordt je als kijker echt meegevoerd in het hele proces. Het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers is subliem. Bij Emmanuel had ik wel het gevoel dat het slecht met hem zou zou aflopen, en het moment dat hij foto's van zijn intieme delen toonde aan zijn geschokte advocaat was wel even een wtf-moment. Ik vond de meetings ook sterk gefilmd, het was inderdaad soms bijna documentaire-achtig. Ook complimenten voor de acteur die Preynat speelde, die zijn personage een bepaalde gelaagdheid meegeeft. Niet de slechtheid zelve, maar wel arrogant, in zijn eigen ogen geen slecht man. Tekenend hoe hij zijn inmiddels volwassen slachtoffers bejegent- als een man die geen idee heeft van wat hij op zijn geweten heeft.

De positie van de ooit almachtige katholieke kerk is door ontkerkelijking, maar ook zeker door dit soort schandalen steeds brozer geworden. Slachtoffers spreken zich steeds meer uit, maar de bodem van de beerput is ongetwijfeld nog lang niet in zicht- alleen al het feit dat dader-priesters vaak op missie werden gezonden naar Latijns Amerika, Afrika, Azië, waar ze buiten het zicht waren, is een teken aan de wand. Wat dat betreft heeft de kerkleiding structureel enorm gefaald, door niet in te grijpen, en terecht dat naast de feitelijke dader ook degenen die het wegmoffelden worden aangeklaagd.

Helaas heeft Barbarin nooit hoeven boeten- zijn ontslag werd zelfs geweigerd door de Paus, wat alleen maar aangeeft dat de rot nog steeds diep zit in dat instituut. Preynat heeft uiteindelijk wel vastgezeten voor zijn misdaden en is kort na zijn vrijlating overleden.

Mooie cinema, dicht op de huid gefilmd, met geloofwaardige personages die helemaal niet lijken te acteren. Habib Boufaris is uitstekend in zijn eerste en enige rol als bedachtzame, trotse Slimane, maar dit is, zonder hem en de andere acteurs te kort te willen doen, toch vooral de film van Hafsia Herzi die werkelijk van het scherm af spat. Toen zij eenmaal aan het dansen sloeg in een mooie, wel iets te lang uitgesponnen scène, dacht ik dat er een mooi eind aan zou worden gebreid maar dat was buiten een paar brommerdieven gerekend. Ik hou wel van wat drama maar hier had ik toch vurig gehoopt op de verlossende entree van de pan met couscous. Zelfs tijdens mijn eigen restaurantbezoekjes was het wachten op voedsel niet zo frustrerend.

Tot nu toe stelt Kechiche bepaald niet teleur want dit is al de derde keer dat ik 4 sterren kwijt kan aan een film van zijn hand. Zijn laatste film werd de grond in geboord en is nauwelijks gezien, hopelijk pakt hij de draad weer op.

Bijzondere film. Reno is altijd een fijne acteur maar ik vond ook de andere hoofdrolspelers wel goed. Barr balanceerde tussen afstandelijk en sympathiek, wat goed paste bij zijn personage, iemand die zich meer op zijn gemak voelt met dolfijnen dan met mensen, behoorlijk wereldvreemd en soms kinderlijk naief. Arquette speelde de luchtige Amerikaanse die wat misplaatst lijkt maar uit wiens gezichtspunt het verhaal toch wel verteld wordt- als toeschouwer van een rivaliteit en vriendschap tussen twee mannen die de zee als hun thuis beschouwen. En het einde kwam niet onverwacht na het verhaal van Jacques over de zeemeerminnen.

Mayol en Enzo zijn kennelijk gebaseerd op echte free divers. Mayol schreef zelfs mee aan het scenario.

In verband met het recente overlijden van Michel Piccoli na jaren weer eens gekeken. In zijn rijke oeuvre wellicht zijn minst flatteuze rol, en dat zegt in zijn geval wel wat. Hij wordt vergezeld door zo'n beetje de Europese top van dat moment waarbij met name Mastroianni opvalt als seksverslaafde piloot.

La Grande Bouffe is geregeld onprettig om naar te kijken, al komt het niet in de buurt van Sweet Movie of Pink Flamingos, om maar eens wat onsmakelijke films te noemen. Er is het nodige geschrans en niet bijster appetijtelijke seks, en flatulentie speelt ook een vrij grote rol, toch blijft het allemaal redelijk binnen de perken, de grote controverse is het in elk geval niet waard. Toch zou een dergelijke film nu niet meer gemaakt kunnen worden, in elk geval niet met zulke acteurs. Nou is een zoveelste afrekening met de decadentie van de bourgeoisie ook niet bepaald een thema dat nog veel aan bod komt dus ook om die reden zal een remake niet snel in het verschiet liggen.

Geniaal is het allemaal niet, maar dat komt met name door de regie- net als mister blonde had ik hier ook liever Bunuel aan het roer gezien, het onderwerp ligt in ieder geval prima in zijn straatje. Ferreri benut de locatie nauwelijks en lijkt maar weinig interesse te hebben in dialogen. Visueel valt het ook nogal tegen- daar waar het bereiden van copieuze maaltijden zich toch best leent voor het maken van bijzondere shots. De film wordt nog enigszins gered door het redelijk intrigerende onderwerp (collectief zelfmoord plegen door je dood te eten) en de acteurs.

Na het behoorlijk flauwe Brancaleone was ik wat huiverig voor ander werk van Monicelli maar deze is wel een klasse beter.

La Grande Guerra is een goede zij het wat wisselvallige anti-oorlogsfilm waarbij de balans dankzij het sterke einde toch positief doorslaat. De film heeft een behoorlijk ironische ondertoon, wat prima bij het onderwerp past. Gassman speelt een cynische anarchist, zijn tegenspeler Sordi is een lafaard en opportunist. Je volgt hun leven in het leger, met wat humor hier en daar. Als ze kleur moeten bekennen blijken het toch wel goede kerels te zijn- en ze sterven uiteindelijk alsnog een heldendood- al is dat anoniem en zullen ze als lafaards herinnerd worden.. Kleine rol voor Mangano- vooral de scene dat er honderden soldaten onder haar raam staan is geslaagd, voor de rest was haar rol niet zo bijzonder.

Verder is het bekend terrein- ondergeschikten die tegen wil en dank in de loopgraven zitten, wachtend tot hun superieuren hun de dood insturen; een koerier die een belangrijke brief moet afgeven en daarbij sterft- de belangrijke brief blijkt een kerstkaart van de generaal- het zijn maar twee voorbeelden die de waanzin van de Grote Oorlog prima verbeelden. Voor de moderne kijker niks nieuws onder de zon misschien maar het genre anti-oorlogsfilm was in 1959 nog niet zo wijdverbreid als tegenwoordig, en het werkt nog steeds wel. Ook mooie ironie bijvoorbeeld in een opmerking bij het zien van een baby, geboren in '16; "hij zal nooit in de oorlog hoeven te vechten de bofkont" (of iets van die strekking) - maar de kijker weet wel beter.

Interessant trouwens de Eerste Wereldoorlog vanuit een ander perspectief te zien- Italië versus Oostenrijk-Hongarije. De Slag bij de Piave rivier is in italië beroemd, niet vergelijkbaar (qua verliezen) met Verdun of de Somme, maar strategisch van belang.

Leuke Scandinavische film die haar eigen folklore in een moderne context plaatst, met ook nog een duidelijke verwijzing naar de dubieuze 20-eeuwse Zweedse politiek van eugenetische praktijken als gedwongen sterilisatie. Even was ik bang dat het op een Zweedse variant op een origin story van een mij onbekende superheld zou uitdraaien, gelukkig wordt de crimefightende kant van Tina niet overdreven en gaat het vooral om het drama van een levensecht sprookjesfiguur. De grime is geweldig, en onder die laag make-up weet met name Eva Melander een geloofwaardig trolletje neer te zetten.

Ik wil voor de deadline van de Top 1000 graag nog een aantal films zien waarvan ik vermoed dat ze wel eens een plaatsje zouden kunnen bemachtigen in mijn toplijst, en deze stond ergens in de bovenste regionen van mijn watchlist. Ik verwachtte hier dus veel van: het boek vond ik indrukwekkend, Ford is niet mijn favoriete regisseur maar heeft toch een behoorlijk oeuvre op zijn naam, de film wordt hier als een van de weinige klassiekers alom hoog gewaardeerd, staat ook in zo'n beetje elke respectabele canon van beste films- what could go wrong?

Op zich niet zoveel, want slecht is The Grapes of Wrath allerminst, maar het legt het op alle vlakken toch ruim af tegen Steinbeck's boek en dat bleef me de hele film toch dwarszitten. Het begint goed, er wordt ruim de tijd genomen de omstandigheden te verklaren waardoor de grote volksverhuizing plaatsvond. Ook is Fonda best fijn in de hoofdrol. Eenmaal op weg wordt het wat minder, er wordt veel weggelaten. Verschillende personages zijn gereduceerd tot nietszeggende bijrollen- had Noah beter helemaal weggelaten als zijn verdwijning door zijn eigen familileleden niet eens wordt opgemerkt. Rose of Sharon en Connie hebben één scène samen, Al heeft nauwelijks iets te doen, alles draait om Tom en Ma. Maar goed, je kunt nou eenmaal niet een boek van dik 600 pagina's in twee uur film stoppen zonder concessies te doen dus daar kan ik begrip voor opbrengen. Wel opvallend, het boek is een grimmig verhaal over landarbeiders, en het werk wordt uitgebreid beschreven. In de film wordt vooral over werk gesproken maar je ziet niemand ook daadwerkelijk op het land de handen uit de mouwen steken.

Het einde is voor mij het grootste pijnpunt. Kennelijk zijn boekenlezers makkelijker op te zadelen met een open dan wel pessimistisch einde, want dat is wel het meest in het oog springende verschil met de film. Het is best voor te stellen dat, ook gezien het productiejaar, men de bioscoopgangers met een hoopvolle boodschap naar huis wilde sturen, maar dat is erg zonde want het oorspronkelijke einde was juist zo krachtig.

Als film prima, als boekverfilming degelijk. Geen topnotering van mij dus.

Bijzondere docu van de man die King Kong bedacht. Het is een reis terug in de tijd, ook vanuit het perspectief van de makers, toen alles buiten de VS en Europa nog exotisch en onbekend was, en dat levert mooie plaatjes op van het huidige Turkije (toen Ankara kennelijk nog Angora heette), Saudi-Arabië en Iran. Het begin is hooguit aardig met dansende agenten en een goocheltruc met een hondje, maar als de reis begint wordt het veel boeiender. De ontberingen die gefilmd worden grenzen soms aan het ongelooflijke. Met name de oversteek van de rivier is onvergetelijk, zowel gruwelijk als intrigerend. Het zou me niks verbazen als daar honderden schapen verdronken (de geiten hadden het dankzij hun koppige weigering te zwemmen wat dat betreft beter). Sowieso zijn de beelden van tienduizenden mensen en honderdduizenden dieren die door de kale vlaktes en bergen trekken bijna bizar. Zo zie je koeien en paarden bijna verticale rotsen opklauteren en mensen blootsvoets door de sneeuw ploeteren.

Van een geplande remake werd in de jaren 40 afgezien toen bleek dat de reis toen al grotendeels per vrachtverkeer ging en er inmiddels een brug was aangelegd over de Karoen.

Grease is typisch zo'n film die vrijwel iedereen kent, al was het maar omdat hij elk jaar wel ergens op TV is. Maar ik had hem niet meer gezien sinds m'n tienerjaren, dus ik was zo'n beetje het hele verhaal op een enkele scene na, vergeten. Nou blijkt bij herziening dat het verhaal ook bar weinig voorstelt. Sterker nog, het is nauwelijks een verhaal te noemen. "Dramatische" plottwists (ik noem de openslaande autodeur tegen het hoofd van de coureur waardoor Danny zijn plaats moet innemen, het gescheurde condoom en de wel/ niet zwangerschap van Rizzo) worden zo knullig uitgevoerd dat al snel duidelijk is dat dit een film is die je niet al te serieus moet nemen en dat een degelijk script niet tot de merites van deze desondanks klassiek te noemen musical behoort.

Wat dan overblijft is het enthousiasme van de cast, (overigens bijna allemaal veel te oud voor hun rol, met als uitschieters dikke dertigers Rizzo en Sonny) en natuurlijk de liedjes en dansjes. Daar zit dan de kracht van de film, want ondanks dat het niet bepaald mijn smaak is zitten de liedjes goed in elkaar en zijn ze behoorlijk catchy. Verderzal het ongetwijfeld nostalgische gevoelens oproepen bij mensen die de jaren 50 hebben meegemaakt.

Onderhoudende ontsnappingsfilm met veel bekende gezichten bestaat feitelijk uit twee delen: voor en na de Grote Ontsnapping. Het eerste deel is vrij licht van toon- niemand lijkt het gevangenkamp erg serieus te nemen, Duitsers noch gevangenen, het leek wel een soort ontgroeningskamp. De Duitsers lijken niet bepaald alert en de toch vrij opvallende ontsnappingspogingen worden bij stom toeval ontdekt.

Maar zelfs gesnapt worden is niet onoverkomelijk, je wordt een tijdje in de isoleercel gestopt maar daarna probeer je het gewoon opnieuw. En je mag je honkbal gewoon meenemen ter tijdverdrijf. Dat de Schot Ives kennelijk zo doordraaide ondanks de vrij relaxte opstelling van de Kommandant vond ik niet erg geloofwaardig, maar de film had kennelijk een kantelmoment nodig en werd vrij plotseling wat donkerder van toon.

De ontsnapping zelf was spannend, en ook het lange gedeelte daarna was sterk, waarbij de een na de ander wordt opgepakt- het bleek ondanks de succesvolle uitbraak toch een heilloze missie, althans voor de grote meerderheid. Goed spel van de sterrencast, en mooie shots van het Duitse landschap die aan een ouderwetse promofilm doen denken.

Wat aardige weetjes van Wikipedia: veel acteurs waaronder Bronson, Pleasance, Attenborough en McQueen hebben gevochten tijdens W.O.II. Pleasance heeft zelfs een jaar in een POW kamp gezeten. En de drie geallieerden die ontsnapten blijken in het echt twee Noren en een Nederlander te zijn geweest.

Ouch.

Mijn eerste Tom Mix-film, en ik denk ook mijn laatste. Een korte film die voor mijn gevoel wel een uur langer duurde. Weliswaar op locatie gefilmd en de scenes met de trein zijn voor die tijd knap gedaan, maar verhalend vond ik het van een bedenkelijk niveau. De Donald Duck heeft meer diepgang. Hoofdrolspeler Tom Mix was vast een goede cowboy en het is te prijzen dat hij zijn stunts zelf deed (hij was ook niet meer de jongste trouwens), maar als acteur...meh. Er zijn veel goede films gemaakt in het stomme tijdperk, maar dit is een van de minsten die ik gezien heb.

John Wayne niet gezien trouwens.