Opinions

Hoe dieper ik in Wellman's oeuvre graaf, hoe minder zijn films worden, zo lijkt het. Na een tijdje terug het tegenvallende Across the Wide Missouri te hebben gezien is ook deze Great Man's Lady teleurstellend. Het verhaalt van een pionier in the good ole days, toen je nog kon besluiten land te roven en de oorspronkelijke bewoners te verdrijven en men je daarvoor niet in de gevangenis stopte maar je beloonde met een standbeeld. Maar nu blijkt de held in kwestie toch ook gewoon een middelmatig, corrupt figuur te zijn geweest, die het slechts aan zijn zichzelf wegcijferende vrouw te danken had dat hij de geschiedenis zou ingaan als een groot man (al zou hij in het huidige tijdsgewricht ook moeten vrezen voor zijn plaats op de sokkel). Een weinig aansprekend verhaal, doordrenkt van dat moeilijk te verteren patriottisme, en de structuur (gegrimeerd oud vrouwtje vertelt over haar leven met flinke sprongen in de tijd) sprak me ook al niet aan.

Het oude vrouwtje in kwestie is Barbara Stanwyck, een geweldige actrice maar hier toch vooral kampend met het matige scenario. Tegenspelers McCrea en Donlevy kunnen er ook niet al te veel mee aanvangen, en zo worden die 90 minuten nog een lange zit. Er zijn nog steeds wel een paar Wellman-films die ik wil zien maar de goesting zijn filmografie uit te pluizen is door de laatste ervaringen wel flink verminderd.

Bijzondere documentaire bestaat uit grofweg twee delen: de beelden van de expeditie en de natuurbeelden. Wat de laatste betreft, het is wel aardig om te zien hoe zoiets gedaan werd in vroeger tijden, en sommige zaken doen wel de wenkbrauwen fronsen, met name de tussenkomst van de crew om een zeehondje van een orka te redden door een harpoen af te schieten. Maar verder is er niet zoveel nieuws onder de zon en werkten de talrijke tussentitels ook niet echt mee. Veel boeiender is het gedeelte over de expeditie. Mooie beelden van de boot die door het ijs breekt, de imposante ijsbergen (wat zou daar nu nog van over zijn vraag ik me af) de crew met de honden en pony's vormen de opmaat naar de tragedie die zich in het laatste deel van de film ontvouwt.

Ponting was daar niet bij maar heeft een aantal scenes vooraf opgenomen, als de mannen bv de tent opzetten en daarna gaan eten en slapen zou dat volgens de chronologie van de film ergens halverwege de expeditietocht moeten zijn, maar aangezien Ponting het basiskamp nooit heeft verlaten zal het eerder zijn geschoten. Het doet weinig af aan de film, die vergezeld wordt van een gevarieerde soundtrack van Simon Fisher Turner die bij mij wel in de smaak viel, van banjogetokkel tot ambient en opera met op het eind Abide with Me.

Zag hier een beetje tegenop, maar na een weinig veelbelovend begin ontvouwt zich toch een aardige (zij het wel erg lange) film over een van de pioniers van Broadway. Ik kende hem eigenlijk niet, al deed de naam Ziegfeld Follies wel een belletje rinkelen. De shows waren nogal wisselend van kwaliteit, waarbij het nummer met de draaiende trap, de tapdansvirtuoos en de dames met buitenissige jurken wel het meest aanspraken, terwijl dat nummer met die gedresseerde honden weer behoorlijk saai was. Powell, van wie ik nog maar weinig heb gezien, was prima in de hoofdrol. Frank Morgan deed het ook leuk als rivaal Jack Billings.

Natuurlijk is The Great Ziegfeld ook hopeloos ouderwets, maar dat geeft het ook wel weer charme. Zo is Ziegfeld soms een groot kind, die op alle begrip van zijn vrouwen kan rekenen. Deze zijn natuurlijk nooit jaloers, of laten dat in elk geval niet blijken. De uitzondering op de regel is Audrey Lane, maar dat is dan ook een onsympathiek drankorgel (hoewel fictief, kennelijk gebaseerd op een ex van Ziegfeld).

Dat deze film de reputatie heeft als een van de slechtste Oscar winnaars is niet geheel terecht.

Zoals waarschijnlijk meerdere users heb ik deze vooral opgezet omdat het een Oscarwinnaar is. Ik verwachtte er eerlijk gezegd verder weinig van, maar het viel me nog best mee, en is zeker niet de slechtste Oscarwinnaar die ik zag. De rivaliteit tussen de beide trapezewerkers was bij vlagen best spannend, en ook Charlton Heston in een van zijn eerste grote rollen viel niet tegen. Verder zijn dergelijke gladde showfilms meestal niet aan mij besteed, vooral niet als iedereen zichzelf zo serieus neemt, en verschillende verhaallijntjes waren slecht en ongeloofwaardig uitgewerkt. Met name dat plotje met de Duitse olifantentrainer en de gangsters kon me gestolen worden. Ook de wat hysterische "the show must go on" attitude na het ongeluk, terwijl er ongetwijfeld doden te betreuren waren kon niet op mijn sympathie rekenen. De vrouwelijke lead Hutton was te nadrukkelijk aanwezig en acteerde niet best. De cynische Gloria Grahame beviel al wel beter. Verder blijf ik me toch afvragen waarom mensen clowns toch grappig vinden. Ik vind de historie van clowns nog wel interessant (uit het Italiaanse circus meen ik), maar in een "modern" circus komen ze toch nooit uit de verf- althans naar mijn mening.

Het circus uit de film is inmiddels ter ziele las ik, al hebben ze het nog lang volgehouden, pas in 2017 viel het doek.

Ook de versie gezien van bijna 4 uur, en moest me wel door het eerste half uur worstelen, want dat bestaat vrijwel alleen maar uit stills. Gelukkig wordt het daarna filmischer, en krijgen we te zien hoe McTeague verliefd wordt op de vriendin en tevens nicht van zijn enige vriend terwijl hij haar gebit aan het herstellen is. Tot het moment dat hij zijn werk als tandarts kwijtraakt verloopt alles redelijk voorspoedig. Ook diverse komische noten in dit stuk, waarbij von Stroheim
zijn Oostenrijkse afkomst op de hak neemt middels de karikaturale familie van Trina.

De film verandert van toon als McTeague een brief ontvangt van de Board of Dental Examiners, wat hem zijn baan kost (het komt kennelijk niet in hem op om te gaan studeren en zijn license te halen), en uiteindelijk leidt tot moord en vlucht, en de scene in Death Valley. Helaas had ik die eindscene al gezien dankzij Mark Cousins' The Story of Film: An Odyssey, maar nu binnen de context maakte het nog steeds indruk. Kreeg er ook dorst van.

Bijzondere film, dat zeker, en ik ben ook wel benieuwd naar de originele versie mocht die ooit boven water komen. Daarin zal neem ik aan vooral ook ruimte zijn voor de verhaallijnen van Maria en Zerkow (die nu toch erg onderbelicht blijft- wat was nou de deal met dat gouden servies en hoe kwamen ze aan hun eind?) en Old Grannis en Mrs Baker, het sympathieke koppel dat als tegenwicht biedt tegen de hebzuchtigen om hun heen.

Degelijke formulefilm die kennelijk een groot publiek aanspreekt, maar die m.i. niet boven de middelmaat uitstijgt. Het verhaal verloopt voorspelbaar maar heeft best wat aardige momenten, en er wordt leuk geacteerd door Mortensen en Ali (al zou je je kunnen afvragen waarom niemand valt over het feit dat Italian Americans weer eens clichématig worden neergezet als ongecultiveerde racisten en maffiosi, en dat nog wel door een niet-Italiaanse acteur- Hollywood heeft zich om minder moeten verexcuseren).

Maar ik vond de film geregeld behoorlijk mistasten, zoals dat gedoe met de fried chicken, wat wil de maker nou zeggen, African Americans houden allemaal van kip zelfs als ze er niet van zeggen te houden? Of Tony Lip die zichzelf zwarter dan Dr Shirley noemt, of (het meest cringeworthy moment) als ze worden aangehouden door een agent eenmaal in de Noordelijke staten, die, in plaats van hen te arresteren, hun vriendelijk wijst op hun lekke band. We zijn weer in het noorden hoor, mensen! Uiteindelijk is het toch weer een schouderklopje dat Amerika zichzelf uitdeelt: de racisten, dat zijn de anderen.

Bijzondere, misschien niet even toegankelijke film, ben in elk geval blij dat dergelijke films nog gemaakt worden. In plaats van een episch actiespektakel is gekozen voor een vrij rustig verteltempo (traag zou ik het ook weer niet noemen), vol dromen/ hallucinaties en symboliek. Omdat er in het oorspronkelijke verhaal kennelijk nog minder gebeurt is er nog wel voor gekozen wat verhalende elementen toe te voegen, zoals de legende van Winifred en de ontmoeting met de struikrovers. Keuzes die wat mij betreft goed uitpakken. Overigens blijven alle personages op Gawain en Essel na naamloos al zijn ze wel duidelijk herkenbaar (Arthur, Guinevere, Merlin).

Ik las dat Lowery o.a. Excalibur als voorbeeld had en dat is wel terug te zien in zijn beeldtaal. De beelden zijn prachtig, donker en mysterieus zoals ik me de Vroege Middeleeuwen ook voorstel. Budget was niet heel hoog blijkbaar, dat is alleen een beetje te zien in de CGI die soms een beetje afleidde, met name als de vos te groot in beeld was. Patel is goed in de hoofdrol, Viskander laat maar weer eens zien tot de beste actrices van haar generatie te horen, bij Edgerton moest ik wel even schakelen maar die scoort ook een voldoende.

Zijn nieuwe project (Peter Pan) lijkt me op voorhand niet zo interessant, maar Lowery is een regisseur om in de gaten te houden.

Na vele jaren weer eens gezien, en het is best vermakelijk maar echt goed wordt het nergens.

Het doet soms nogal amateuristisch aan wat op zich niet erg is- maar er had wel wat rigoureuzer ge-cut kunnen worden.

Het verhaal is dus best grappig en het verveelt ook niet, maar de vreemde mix van kindersprookje met horror-elementen (die totaal niet eng zijn, maar voor kleine kinderen dan weer minder geschikt) werkt niet echt. Curieuze film dus, die nu niet meer gemaakt zou kunnen worden, want wie is nou de doelgroep? Desondanks behoorlijk succesvol destijds.

Documentaire over twee labiele vrouwen die in het verleden leven is bij vlagen boeiend maar voor het meerendeel toch niet meer dan een Amerikaanse variant op "Paradijsvogels". De dames kibbelen wat af, Little Edie geeft (niet geheel onterecht) Big Edie de schuld van haar mislukte leven, en je krijgt een intiem inkijkje in hun leven -waarmee ze geen enkele moeite hebben overigens, met name de dochter geniet van de camera- maar de film is nogal stuurloos, scenes zijn inwisselbaar en duren vaak ook te lang.

Ik ben niet zo´n Tarzan fan- het hele idee van de nobele wilde verloopt vaak voorspelbaar, de wilde is uiteindelijk humaner, beschaafder dan de zogenaamde geciviliseerde wereld. Maar ik was toch benieuwd naar deze film, en het begon vrij aardig.

Maar naarmate de film vordert wordt het al snel minder.
Wat deze film vooral ontbeert is een antagonist, een goeie schurk.

Eerst leek het die schietgrage jager te worden maar die legde al snel het loodje. Daarna leek het de kapitein te worden die plotseling weer verscheen in die hut maar daar werd ook niks meer mee gedaan, een zinloze rol van Richard Griffiths. Ook de vriend van Jane verdween geruisloos uit beeld. Ook Evelyn bleek maar een bijrol te spelen.

Wat overbleef was een film over een gekwelde figuur (een weinig overtuigende Lambert) die tegen zijn wil op een kasteel belandt en die gedurende de film drie identieke situaties meemaakt als zijn "moeder" , grootvader en "vader" (was volgens mij dezelfde aap die zn echte vader had doodgeknuppeld) allemaal in zijn bijzijn overlijden.

Kortom, de nadruk werd op het drama gelegd, en niet op actie, strijd, avontuur. Hoeft op zich niet erg te zijn - kan een mooi drama best waarderen- maar bij Tarzan had ik me toch wat anders voorgesteld. Ik dacht trouwens dat dit een getrouwe boekverfilming was maar gezien de reacties van beter geïnformeerde users blijkt dat ook nog niet eens het geval.

Blijft toch wel leuk deze komedie, vooral dankzij Murray, een van die acteurs die een film altijd meteen een pak interessanter maken, net zoals bv Steve Buscemi. De uitvoering is wat braafjes maar heeft toch voldoende leuke momenten, met name het middenstuk. En zo vanzelfsprekend is het niet, een komedie die grappige momenten heeft. Muziek is bij dit soort films altijd wat aan de kazige kant, visueel is het ook weinig bijzonder, maar het scenario en Murray maken een hoop goed. Overigens het debuut van een piepjonge Michael Shannon als een van de newlyweds.

Aardige zwarte komedie waar ik wel iets meer van had verwacht. Het begon wel prima, met name Mikkelsen speelt prima een bizar personage met de nodige complexen en een continue zweetkick. Ik vond Lie Kaas ook wel goed, maar zijn dubbelrol wat minder geslaagd. Dat ligt overigens vooral aan de verhaallijn met die broer die ik maar onnodig vond, net als die hele psychologische verklaring over het ongeluk. Dat geldt ook voor het romantische subplotje, maar ja als je dat ook weghaalt blijft er een filmpje over met wel heel weinig vlees aan de botten. Film had van mij nog wel wat vage afslagen mogen maken- toen de begraafplaats en het begrafenisondernemermeisje in beeld kwamen had ik eigenlijk verwacht dat ze verse lijken zouden opgraven om die te verkopen.

En natuurlijk is het een film die je niet al te serieus moet nemen, toch moet het ook in het absurde universum van Jensen wel een beetje kloppen. Dus dat het meisje gezellig vakantie gaat vieren met haar would-be moordenaar ging er bij mij niet in.

Geslaagde Italiaanse komedie is misschien wat belegen, de film kent voldoende vaart en heeft een aantal goede grappen, met name de absurdistische achtervolgingsscenes was erg leuk. Na een drukke eerste helft wordt de film rustiger van toon en werkt het naar een mooi passend einde toe.

Ik vond hem wat tegenvallen. Had misschien iets meer een road movie door Mexico Stad verwacht, waarbij de stad het hoofdpersonage zou vormen, De makers kozen voor een andere aanpak die voor mij niet altijd even goed werkte. Dat komt ook een beetje door de drie, of eigenlijk vier hoofdpersonen, die geen van allen goed uit de verf komen. Aardige ideeën zoals het aftappen van stroom van de onderburen en het upperclass feestje eindigen flauw (de boze onderbuurman, de zwempartij) en ik vond het ook een beetje makkelijk de baanbrekende, geweldige muziek van Epigmenio volledig weg te faden- al snap ik het ergens ook wel. De anticlimax als ze de legendarische muzikant eindelijk vinden kan ik dan wel waarderen, maar over het geheel genomen toch een beetje underwhelming.

Na vorige week To Sir, with Love te hebben gekeken, die me wat tegenviel, was het nu tijd voor de grote Poitier-klassieker Guess Who's Coming to Dinner. Het is een nogal merkwaardige film, emotioneel vooral omdat Tracy met zijn laatste krachten smeet, maar ook veel minder confronterend dan ik had verwacht.

De film ademt een naïef optimisme uit, wat op zich niet onprettig is, maar zich daarmee toch wel een stuk buiten de werkelijkheid plaatst. Of liever gezegd een werkelijkheid schetst die maar voor een klein smaldeel van de bevolking herkenbaar was in 1967. Dat heeft te maken met de setting, een liberaal gezin in liberaal Californië, waar een briljante jonge dokter die toevallig zwart is om de hand van de jonge dochter des huizes komt vragen. "The problem", zoals het wordt genoemd is niet zozeer de huidskleur van de dokter als wel de vrees voor de reacties van de buitenwereld, waardoor er van een echt conflict nauwelijks sprake is. Iedereen is best oké. Die subtiliteit is natuurlijk ook wel te prijzen -hoeveel makkelijker was het geweest het ongemak in het Zuiden te situeren met rednecks en openlijk racisme- maar de spiegel die de liberale witte Amerikaan nu voor zich kreeg was ook weer niet iets om van te schrikken. Ik denk dat de film interessanter was geweest als John niet die ideale schoonzoon was geweest.

Als er al sprake is van conflict is dat tussen de generaties, en daar komt dat optimisme weer om de hoek kijken. Want waar de oudjes moeite hebben met de veranderingen swingt de jeugd er lekker op los, geïllustreerd in het bijna parodiërend blije dansje tussen de delivery boy en het donkere meisje die hij een lift geeft. Nog beter is dit te zien in de aanrijding-scene, waarbij de zwarte jongen het personage van Spencer Tracy voor seniele oude idioot uitscheldt, wat hem op een staande ovatie komt te staan van zijn witte leeftijdsgenoten. Oude lullen moeten weg! "The problem" is iets voor de oude generatie kortom, de jongeren zijn ruimdenkend en willen plezier maken met elkaar. En dat in het jaar van de long hot summer, waarbij overal in de VS rassenrellen uitbraken met tientallen doden.

Over de acteerprestaties verder alle lof. Hoewel ik dacht dat dit de film van Poitier zou zijn is het toch meer die van Tracy en Hepburn. Ik vond de waterige oogjes van Hepburn ook wat too much soms, maar in de context is dat beter te begrijpen. Houghton die hiermee haar verder vrij onzichtbare carrière startte vond ik trouwens ook goed als verliefd meisje, al was haar rol inhoudelijk verder het minst interessant. De katholieke priester was best amusant maar ook wel weer tekenend dat een vertegenwoordiger van de kerk als lichtend voorbeeld van ruimdenkendheid wordt opgevoerd.

Schitterend gemaakt zonder twijfel, maar ik had eigenlijk gehoopt op een iets donkerder film. Want ondanks dat dit geen Disney is, is het ook weer niet helemaal vrij van Disney-sentiment. Het blijft natuurlijk ook wel een verfilmd jeugdboek. Een duidelijk minpunt vond ik de casting van McGregor: die heeft zo'n herkenbare stem dat ik alleen hem hoorde, niet de krekel. Ook vond ik het design van Volpe niet zo geslaagd, sowieso een wat saai personage. Best geslaagd vond ik Pinocchio zelf, vooral in het begin. Naarmate de film vordert wordt het wat voorspelbaarder en moralistischer en verloor ik af en toe de aandacht. Einde vond ik wel geslaagd en ontroerend.

Of dit nu de definitieve adaptatie is weet ik niet. Ik heb de tekenfilmserie uit de jaren 80 eigenlijk nog steeds hoger zitten, die vond ik als kind in ieder geval geweldig maar misschien zou die nu tegenvallen.

Gummo viel in de herziening toch wel mee- ik vond het vroeger vooral een vage film zonder al te veel samenhang, en dat is het ook wel. Maar de vele bizarre scenes en vreemde gesprekken tussen allerlei randfiguren maken dit een unieke film over troosteloosheid die zich afspeelt aan de onderkant van de samenleving in het grote maar minder bekende Amerika, dat van de kleine stadjes in de Midwest.

Hij zou later wel beter worden, Kormine (die overigens zelf ook een klein rolletje heeft), maar hij heeft hier al wel een heel eigen compromisloze stijl.

Sterke film met de -ook zeker in 1950- wat absurde premisse van een goeie jongen die het slechte pad opgeraakt door zijn gewelddadige vriendin. Goed geacteerd en opvallend camerawerk, de bankoverval en de scène in de mist vielen vooral op, in positieve zin. Terecht opgenomen in de filmcanon door Scorsese en Cousins.

Onderhoudend oorlogsepos, maar het wil maar niet meeslepend worden. Er zijn maar een paar echt spannende momenten, verder gaat het redelijk gesmeerd, met dank aan de werkelijk onnozelste Duitse soldaten die ik ooit in een film zag. Ze laten zich voortdurend als makke lammetjes neerknallen, wachtposten worden zonder moeite overmeesterd en zelfs als ze gevangen worden gehouden en onder schot, weten ze met simpele trucjes (au ik heb buikpijn!) te ontsnappen, om vervolgens zeer gemakkelijk het vrijwel onbewaakte fort binnen te dringen. Even de deur op slot en ze hebben alle tijd de kanonnen onklaar te maken. Geen wonder dat Duitsland de oorlog verloor.

Goede acteurs en aantal mooie scenes maken nog wel veel goed, anders was het middelmaat gebleven.

Toch wel een bovengemiddelde film van Bergman, vond hem ook beduidend beter dan The Magician waarmee wel wat raakvlakken zijn. Een film over desillusies en nederlagen, getoond door de ogen van een rondreizend low budget circusgroepje. De tegenstelling tussen kunst (theater) en vermaak (circus...misschien ook cinema?) komt ook even aan de orde, waarbij Bergman als theaterman weinig sympathie lijkt te koesteren voor de mensen van het toneel, die hier vooral arrogant en onbetrouwbaar zijn.

Harriet Andersson is een aantrekkelijke verschijning maar haar rol vond ik niet zo memorabel. Grönberg deed me aan een niet-grappige variant van Ricky Gervais’ David Brent denken, die vooral veel pijnlijke momenten doormaakt gedurende deze film (waarbij de grootste vernedering wel de afwijzing van zijn vrouw moet zijn). En kennelijk is het love or hate met clown Frost. Ik vond hem juist een geslaagd personage, vond het ook een mooie scène in het begin als hij zijn vrouw ophaalt uit de zee, bedolven onder lachsalvo's, apart gefilmd ook als een semi-stom intermezzo.