Opinions

Verrassend leuk toch wel. Ik vind films met een amorele protagonist vaak wel aardig, juist omdat je als kijker afschuw voelt en de regisseur niet aan het pleasen is. Het dwingt de kijker toch om zijn eigen morele kompas even na te gaan. Niet dat het in dit geval een verrassende film oplevert, maar de gluiperige Geremia is toch wel een fijne smeerlap. De twist is wat flauw en in eerste instantie wat random, anderzijds was de relatie met de beeldschone Rosalba anders niet te verklaren. Het brengt de gesprekken met de voorzichtige Gino ook in een wat ander daglicht ("zijn we eigenlijk vrienden, of niet?") dus misschien was de twist ook wel noodzakelijk om het af te ronden.

Maar eigenlijk zijn de losse scenes die niet zozeer veel met de plot te maken hebben het beste. De volleybalwedstrijd in het begin, de linedance-scène, de dans tijdens de Miss wedstrijd, het is typisch Sorrentino, vaak op het randje tussen kunst en kitsch. De scenes dat Sorrentino de schaduw opzoekt zijn wel een stuk minder, zoals die met zijn moeder. Eclectische soundtrack met Antony & the Johnsons en Laurent Garnier is prima.

Goed spel van Baldwin, overtuigend als nogal zelfgenoegzame Italiaanse aristocraat/intellectueel, maar het is toch vooral de film van de Française Mylène Demongeot als mannenverslindster, die het doet met de halve cast. Vond haar knapper als brunette dan als blondje trouwens.

Verder kent Un Amore a Roma een fijn sfeertje, zo typerend voor Italiaanse films uit die tijd, mede dankzij de mooie zwart-wit fotografie. Leuk bijrolletje van De Sica als zichzelf.

Risi mag bekend zijn als regisseur van komedies, ik vind van wat ik heb gezien zijn drama's eigenlijk beter- ook zijn bekendste en wellicht beste film Il Sorpasso is toch evenveel drama als komedie.

Het gebeurt zelden dat ik denk, kom laat ik eens een leuke omnibusfilm opzetten, maar als je de Italiaanse cinema regelmatig opzoekt komt het zo af en toe op je bord. Soms word ik dan positief verrast maar zoniet hier, ik kon hier echt he-le-maal niks mee. Vond het zelfs geregeld tenenkrommend slecht, met de studentenfilm van Bellocchio wel als dieptepunt. Maar ook de segmenten van Lizzari (achteraf het meest conventioneel maar vond het een nietszeggend stukje cinema) en Pasolini deden me niks. De film in de film in de film van Godard had dan nog wat wel wat, al begon het voortdurend herhalen van alle teksten me op den duur ook tegenstaan. Eigenlijk vond ik alleen het deel van Bertolucci enigszins geslaagd al kan ik ook weer niet zeggen daar met plezier naar te hebben gekeken.

Onewomanshow van Magnani, in het eerste deel letterlijk zelfs- en in beide delen lijkt ze er een erezaak van te maken zo onaantrekkelijk mogelijk voor de dag te komen. Hoewel knap geacteerd door Magnani en ze haar hele scala aan emoties kan tonen verliep het eerste deel redelijk voorspelbaar- ik concludeerde dat de onzichtbare ex er goed aan had gedaan zijn biezen te pakken, ik weet niet of dat de bedoeling was. Deel twee is een stuk interessanter. Magnani als simpele ziel die een verkrachting als onbevlekte ontvangenis interpreteert is bijna aandoenlijk en het laaghartige gepest van haar dorpsgenoten best schrijnend. Magnani slaagt er in beide delen in boven haar personages uit te stijgen, het is moeilijk voorstelbaar dat willekeurig welke andere actrice daar zo in zou slagen. Maar zoals al gezegd, de film was blijkbaar ook voor haar gemaakt. Ik had Fellini overigens niet eens herkend
Mooie zij het een tikkeltje dramatische score van Renzo Rossellini.

Misschien niet het sterkste deel van de Morele Vertellingen maar een mooie afsluiter. Ik moet zeggen dat ik in het begin wat moeite had met Zouzou in de rol van Chloe, maar eigenlijk was ze geknipt voor de rol. Chloe is immers vergane glorie, een jaar of 10 terug een schoonheid maar inmiddels enigszins verwelkt, met doorrookte stem en flinke wallen.

Ze is de tegenpool van de geordende Frederic, en daardoor ook begeerlijk. Maar Frederic stond de hele speelduur nogal halfhartig tegenover vreemdgaan- hij wilde het niet eens maar de mogelijkheid/ vrijheid om het te kunnen doen had hij wel nodig. Er werd in de dialogen een hoop waars verkondigd over relaties en het huwelijk, ik vond het in ieder geval wel interessante discussies. Omdat Frederic niet eens wilde vreemdgaan was er dan ook maar weinig nodig hem op zijn schreden te laten terugkeren. Het moment met de trui dat hem deed denken aan een moment met zijn kinderen was genoeg om te vluchten, en uiteindelijk blijkt Rohmer een pleitbezorger te zijn van de huwelijkse trouw- en dat middenin de seksuele revolutie.

Visueel minder oogstrelend dan zijn zomerse films zoals Le Genou de Claire, maar die beelden van Parijs in de 60s en 70s zijn altijd leuk om te zien, vrouwen in minirok, mannen in coltruien en straten vol 2CV´s.

Na de tegenvallende herziening van De Lift was het tijd deze weer eens op te zetten. Ik kon me behalve de flauwe titel, de matige titelsong en de speedboot in de grachten (en Simon van Collem) nauwelijks iets herinneren en was eigenlijk best sceptisch. Maar wat blijkt: Amsterdamned is een toffe en ambitieuze film, waarin de zwaktes van het eerder genoemde De Lift (waarin zo'n beetje alles behalve de kills maar taaie kost was) ruimschoots worden opgelost. Dat heeft ook te maken met de setting, heel leuk om Amsterdam uit de jaren 80 weer te zien (en een gedeelte van Utrecht), en Maas benut de locatie ook heel goed.

Amsterdamned is bovendien grappig, komedie zou niet misstaan als derde genre-aanduiding. Het bloedspoor dat het dode hoertje over de rondvaartboot trekt was al meteen een prachtige binnenkomer, maar ook alle interacties met botte Amsterdammers waren leuk, en het personage van Serge-Henri Valcke zorgde geregeld voor een glimlach. En verder de nodige oneliners die Bruce Willis gezegd zou kunnen hebben als hij Nederlander was geweest: "Een groot zwart monster...Heeft je schoonmoeder een alibi?"

Wat minder te spreken was ik over de bijdehante kinderen maar hun rol is net klein genoeg om me daar echt aan te storen, en het scenario met eindtwist over de uiteindelijke dader viel een beetje tegen- maar daartegenover staat dus een vermakelijke film met veel humor en knap uitgevoerde stunts.

Interessante docu over toch wel een van de meest getalenteerde sterren van de 21e eeuw. Puur als documentaire vond ik het weinig boeiend. Lyrics als dagboek is nou niet bepaald vernieuwend te noemen. Het is dan ook puur registratie wat de docu doet, al vertelt het door de slimme editing natuurlijk wel wat het wíl vertellen: het verhaal van een getroubleerd meisje, die ook voordat ze roem vergaarde al haar issues had, en ten onder ging aan roem en verkeerde mannen.

Ze heeft niet veel geluk gehad- een van die verkeerde mannen was haar vader. Dat haar vader niet van schaamte uit de publiciteit verdwijnt maar blijft proberen mee te liften op het succes van zn dode dochter is best bizar. De scenes op St Lucia als pa met cameraploeg zn dochter komt opzoeken, wat is dat een enorme zak van een vent.

Haar ex is al niet veel beter, was destijds al wel bekend dat het een eikel was maar dat beeld wordt niet bepaald ontzenuwd. Uiteindelijk wordt haar bodyguard haar beste vriend.

En dan heb je ook nog de roddelpers- dat was nogal intens, al had ik wel het idee dat het flitsen van de camera's werd overdreven. Maar hoe dan ook treurige beelden. En des te wranger dat ze roem nooit heeft gewild, maar mede daardoor toch ten onder ging.

De keus om de film te laten vertellen in plaats van de Japanners gewoon te ondertitelen is bepaald geen gelukkige, maar wellicht was het in die tijd ondenkbaar voor een Amerikaans publiek naar een ondertitelde film te gaan kijken. Of laat dat "in die tijd" maar weg, het zal nog altijd een niche publiek zijn. Ik neem aan dat de film in Japan werd uitgebracht zonder de voice over maar het zou me ook weer niet verbazen als von Sternberg zo tevreden was met zijn eigen stemgeluid dat hij het Japanse publiek er ook mee opzadelde.

Voor kijkers die wel gewend zijn aan ondertitels is de verteller veel te nadrukkelijk aanwezig, het schept bovendien afstand waardoor wat er op het scherm gebeurt nauwelijks de emotie oproept die het beoogt. En ik wil gewoon weten wat de Japanners tegen elkaar zeggen en niet worden vergast op allerlei bespiegelingen en voorspellingen over zaken die even later gewoon in beeld komen ("had he laughed quite so much had he known he would not see the light of another day" en dergelijke- een goede manier om het laatste restje spanning de nek om te draaien). Het is een euvel dat de hele film blijft storen, ook al raak je er na een tijd wel meer aan gewend.

Het verhaal is op zich best interessant, ik had al wel eerder gelezen over plukjes Japanse soldaten die tot in de jaren 70 nog op eilandjes zaten te wachten op de vijand. De uitwerking is los van de voice over jammer genoeg ook niet heel overtuigend, waarbij de conflicten tussen de soldaten en de achterblijvers (en de soldaten onderling) wel aardig worden opgebouwd maar meestal eindigen met een anticlimax. Von Sternberg heeft een aantal prachtige films gemaakt maar zijn laatste is een van zijn minste. Daar was hij het zelf trouwens niet mee eens, hij noemde Anatahan zijn beste werk.

Een geweldige, gelaagde rol van Hüller, in een subtiel drama waarbij de val uit de titel niet alleen de letterlijke val uit een raam is, maar ook de val van de gevierde schrijfster. Anatomy of a Fall is knap opgebouwd, vanaf het intrigerende begin naar de val uit de titel, en de daaropvolgende rechtszaak.

Ik vond de escalerende twist halverwege de film erg knap gespeeld. Een krachtig beeld van een getroebleerde relatie, met soms wel herkenbare twistpunten. Neem de taal waarin je communiceert als de ander jouw taal niet spreekt - communiceer je dan in een lingua franca, een neutrale taal, die dan wel door beiden goed gesproken moet kunnen worden, of in de taal van je partner? En hoe is de taakverdeling: 50/50 zoals de man in deze film dat graag ziet, of is dat een illusie en moet dat min of meer organisch gaan, zoals de vrouw er in staat?

De rechtszaak was ook boeiend, al vond ik de officier iets te karikaturaal- maar wellicht zijn die figuren ook zo, ik heb er gelukkig geen ervaring mee. De advocaat werd fijn gespeeld door Arlaud, maar behalve Hüller maakte vooral Machado Graner indruk als de zoon die centraal komt te staan in de rechtszaak. Een sterk geschreven rol ook, zeker als hij op het eind dat gesprek met zijn vader aanhaalt- of liever gezegd verzint: de vader spreekt met de stem van de zoon. Hoewel ik denk dat het duidelijk om zelfdoding ging, hadden ze te maken met een grillige publieke opinie en voorzag hij naast zijn vader ook zijn moeder te verliezen. Vandaar zijn beslissing een niet-verifieerbare herinnering op te roepen, die mogelijk mede-verantwoordelijk was voor zijn moeders vrijspraak.

De heren van Monty Python hebben een aantal van hun beste sketches opnieuw opgenomen en deze compilatiefilm uitgebracht, ruim voor hun bekende films Holy Grail en Life of Brian. En het werkt eigenlijk best goed, in elk geval niet minder dan eerdergenoemde films, die bij herziening toch wel aan grappigheid hadden ingeboet (of, wie weet, is mijn gevoel voor humor met de jaren gewoon minder geworden).

Python is op zijn best in korte sketches, en komen dus tot hun recht in ANFSCD, en het ontbreken van een rode draad was prima. Anderhalf uur kijken naar een aantal van Python's meest legendarische werk is wel wat veel en niet alle delen zijn even sterk, maar als ik uit mijn hoofd de geslaagde stukjes op noem zijn dat er toch heel wat: Nudge Nudge (Eric Idle op zijn best), Upper-Class Twit of the Year, Dead Parrot, Marriage Counsellor, Funniest Joke, Self Defence, Lumberjack Song, Dirty Fork...en dan vergeet ik er nog wel een paar. Zoals wel vaker met Python is Terry Gilliam's animatie niet aan mij besteed, al hoort hij onlosmakelijk bij het gezelschap- al was het maar om de begin-credits. Maar zijn stukjes vind ik zelden grappig.

Binnenkort zal The Meaning of Life er ook aan moeten geloven, in mijn herinnering een film met hoge pieken en diepe dalen- maar goed, dat is beter dan een laf heuvellandschapje.

Bepaald geen standaard-heistfilm, die best veel ideetjes samenvoegt om tot een nét niet helemaal geslaagd eindproduct te komen. Connery speelt prima als leider van een groepje gangsters, inclusief een a-typische Balsam en debuterende Walken. De heist is in het begin vooral merkwaardig: wat bezielt Connery om als eerste roof het appartementencomplex van zijn vriendin uit te kiezen? Naarmate de scenes in het complex vorderen wordt het steeds spannender, waarbij droge humor en gritty jaren 70 sfeer elkaar afwisselen. Uiteindelijk zeer onderhoudend, maar toch ook een beetje onbevredigend, omdat de outline er wel is van een would-be meesterwerk, maar de film dat punt toch lang niet bereikt.

Mijn tweede Diaz is minder goed bevallen dan Norte, the End of History, maar toch nog wel steeds de moeite waard, en thematisch overigens behoorlijk verwant. Het is een lang uitgesponnen verhaal, waarin de protagoniste meerdere identiteiten aanneemt- die van behulpzame lerares, die van superheldin die in de schaduwen leeft, en die van verzorgende (en zoekende) moederfiguur. Ze lijkt niet te slapen, heeft een dubbelleven en gebruikt ook verschillende namen, omdat ze te midden van dit alles op wraak zint- want dit is ook eigenlijk, of vooral, een wraakfilm. Jammer genoeg is dat facet het minst goed uitgewerkt en had de film beter kunnen focussen op de relatie met Hollanda, een verstotene die haar moedergevoelens losmaakt (ik was zelfs even bang dat het haar zoon zou blijken te zijn en dat de film een religieuze component van lotsbestemming zou krijgen, maar dat blijft gelukkig achterwege).

Op de achtergrond hoor je steeds berichten over ontvoeringen die destijds schering en inslag waren op de Filipijnen, maar daar wordt voor mijn gevoel verder weinig mee gedaan. Hooguit wat context over de periode waarin het zich afspeelt.

Wat de reden is dat Diaz zijn verhalen in ellenlange films in vooral statische shots vertelt wordt maar soms duidelijk, als er een ritme in de beelden zit waardoor je meegevoerd wordt en de tijd niet meer opmerkt- dat vond ik in Norte sterker aanwezig, hier had ik dat eigenlijk maar een paar scenes. En dat is dan toch wat mager voor bijna 4 uur film.

Ongeloofwaardig maar goede Koreaanse thriller (snap niet dat het onder horror staat?) met geweldige hoofdrol voor de seriemoordenaar. Hij zet een gevaarlijke gek behoorlijk goed neer, niet alleen met zijn impulsieve moordpartijen maar ook met zijn commentaar. Don´t fuck with a psychopath is de moraal van het verhaal. Hij was de enige echte hoofdpersoon, zijn tegenstander bleef een beetje vlak.

Minpunten zijn er wel, zo vond ik de vrienden van de psychopaat -die zelf dus ook behoorlijk gestoord waren- overbodig. Bovendien, dit soort gasten lijken me nou typische loners. Ook had de film wel een half uurtje korter gekund. En tsja, dat hij een zender had ingeslikt- het was op zich wel obvious omdat hij steeds op de meest afgelegen plekken werd gevonden.

Ook de uiteindelijke wraak, de onthoofding, dat was meer een ultieme wraak op zn familie en niet zozeer voor de psycho zelf, hij kwam er vrij makkelijk vanaf.

Vond dit wel een sfeervol misdaaddrama, begint meteen al goed met die onheilspellende muziek en die stills van roofovervallen. Sommige dingen worden aan je verbeelding overgelaten (of ik heb iets gemist dat kan ook goed): werd Barry nou verraden door Pope? Hij kijkt wel erg schuldig- maar dan slaat zijn wraak op de politie weer nergens op?

Josh was inderdaad een passief figuur, maar hij was pas 17 en duidelijk onder de indruk van zn criminele familie. Ik vond hem wel overtuigend acteren. Geldt ook voor de andere acteurs.

Documentaire over de jonge Anna, een zwanger meisje dat een zwervend bestaan leidt, en in contact komt met de acteur Massimo Sarchielli. Er ontvouwt zich een boeiend, bevreemdend schouwspel over hun relatie, Anna die in het begin meegaand is en Massimo met "papa" aanduidt, terwijl Massimo iets te handtastelijk is om geloofwaardig te zijn als als barmhartige Samaritaan. Nog los van het feit dat Anna toch wel erg wordt geëxploiteerd. De jaren 70 waren vrijer en losser, zoveel is duidelijk, maar hoewel ik van preutsheid weinig moet hebben vond ik de lange douche-scène onnodig en ongemakkelijk. Massimo komt een beetje over als een ouwe snoeper. Anna is (in het begin) best innemend, maar ook wel duidelijk met haar eigen agenda, en ze blijft een enigma.

Behalve dat het wel en wee van Anna wordt gevolgd, waarbij de crew ook zeer actief deelneemt aan de ontwikkelingen- naast Massimo heeft ook de jonge editor een saviour-syndroom, en met een ander communiceert Anna kortaf en vijandig, terwijl haar door datzelfde crewlid opportunisme wordt verweten. Het is best op het randje, en dat weten de crewleden ook, er wordt zelfs een advocaat bijgehaald- die later in de film op zijn beurt als homoseksueel en voyeur wordt ontmaskerd. Ik kan me zo voorstellen dat deze documentaire wel wat levens heeft veranderd.

Tussendoor zijn er ook politieke discussies, van best interessant tot onsamenhangend gebazel, met een speciale vermelding voor een irritante Amerikaan die in elke discussie iedereen 'doodsbang' noemt als een stokpaardje. Het was een leuke running gag geweest als hij op het laatst nog een keer was aangeschoven. De minst interessante figuur, die voortdurend onder invloed lijkt, heeft helaas de meeste schermtijd om zijn onnavolgbare gewauwel tentoon te spreiden.

De makers van Anna maken al vanaf het begin duidelijk dat veel geregisseerd is. Zo komen er geregeld 'replays' langs, waarbij een scène nog eens moet worden overgedaan. De film duurt trouwens erg lang en had best korter gekund. Zo zit er een ellenlange scène in waarin Anna iemand probeert te bellen maar steeds de ingesprektoon krijgt. Wie ze wil bellen en waarom werd me nooit duidelijk. Ook is er een scène van een random protest met wat gescheld over en weer. Het geeft wel wat meer context aan de tijd waarin alles zich afspeelt, een tijd van politieke onrust, polarisatie en terrorisme. Op het eind kiest Anna dan toch voor inkapseling in het systeem en komt ze niet meer voor de camera. Zij heeft op haar manier ook de filmmakers gebruikt, om uit haar ellende te komen.

Ik was wel benieuwd hoe het haar en haar kind na 1973 is verlopen maar daar is weinig informatie over te vinden. Er is in 2020 nog wel een video-essay gemaakt naar aanleiding van deze film: Gli appunti di Anna Azzori.

PS, voor Jane Fonda-completisten, mochten die bestaan: bespaar je de moeite, want van Jane Fonda was geen spoor te bekennen (of ik heb haar cameo volledig gemist).

Behoorlijke film van Lubitsch, die misschien niet in de buurt van zijn beste werk komt, maar gezien het jaartal vond ik hem toch vrij vlot. Porten in de titelrol is niet bijster boeiend, maar dat heeft vooral te maken met de focus van Lubitsch, die meer geïnteresseerd lijkt in haar echtgenoot. Jannings is op dreef als de ongelikte beer Henry VIII, die van grensoverschrijdend gedrag zijn handelsmerk maakte- althans volgens deze film, maar de ongelukkige stoet vrouwen die met hem in de echt verbonden was lijkt dat alvast niet te weerspreken.

Film met een aardig budget gezien de sets en de grote aantallen figuranten. Op een gegeven moment denderen zo'n honderd ruiters door het beeld. Hij zal niet snel opduiken in Lubitsch-lijstjes, maar ten onrechte een beetje vergeten, deze film.

Tien jaar geleden al eens opgezet maar toen na 5 minuten afgezet: dat was niks voor mij. Nu een slordige 2000 films later maar weer eens geprobeerd, en ik moet zeggen, het helpt die tussenpoos. Niet dat ik er nu meteen door werd gegrepen maar het was intrigerend, de eindeloze herhaling met die traag glijdende camera. Wat de muziek betreft, die was behoorlijk ontregelend en niet altijd even fraai, droeg wel bij aan de dreigende sfeer.

Dreigend ja, ik zag er namelijk helemaal geen dromerige film over herinneringen in zoals het kennelijk bedoeld was, ook geen moment stilgestaan bij Kubrick, terwijl dat achteraf best in your face is, ik zag het meer als een soort literaire variant van Hotel California, het vagevuur, vol levende doden. Wellicht dat ik die theorie bij een volgende kijkbeurt uit het raam sodemieter, maar het zal wel weer een paar jaar duren vermoed ik.

Film die niet lang na de oorlogsjaren uitkwam die afrekent met de fascisten, niet eens zozeer vanwege hun ideeën, maar vooral vanwege hun gehuichel en opportunisme. Zoals in Nederland iedereen na de oorlog in het verzet had gezeten, zo was in Italië elke Italiaan een anti-fascist. De verslagen Aldo is een nederige everyman, die zich genoodzaakt ziet mee te doen met de zwarthemden, om daar na de oorlog genadeloos voor te worden afgestraft, terwijl de ware fascisten hun leven weer oppakken alsof er niets is gebeurd. Een tragische film met wat comic relief die zich in de laatste scenes ontpopt tot een bijtende kritiek.

Een Italiaanse vertelling vol drama, met het in het moeras wegzakkende Venetië als decor. Venetië was nog een echte stad, geen openluchtmuseum, en je zou wensen dat het weer zo kon worden. De film wordt vooral bevolkt door Venetianen, slechts een enkele keer loopt een cultuurminnende toerist langs, ingetogen, nauwelijks zichtbaar. Het spreekt vanzelf dat ikzelf in een dergelijk toekomstbeeld die ene welkome, ingetogen toerist ben

De beelden van Venetië vormen de hoofdmoot, het verhaal boeide in eerste instantie maar half, misschien omdat de hoofdpersoon toch ook wel een beetje een eikel was. Maar op het eind, als hij het titelstuk dirigeert en zijn vrouw vermaant te gaan was dat toch wel mooi, en blijkt de film naast een ode aan de stad toch ook een ode aan de ziel. De ziel die, zo bleek even daarvoor, nog niet klaar is en niet gelaten zijn dood accepteert maar in opstand komt, boos wordt, en zich tegelijk onmachtig weet. De film wist dus toch een (Venetiaanse) snaar te raken en is dus wel degelijk meer dan een verzameling mooie plaatjes- de pontificale reclame voor Bevilacqua was er wel net iets over.

Ouderwetse avonturenfilm was behoorlijk succesvol maar is wat saaiig en dan wreekt zich tochj ook de speelduur. De cast is niet mis maar Fredric March is geen favoriet en de rol van de Havilland, die ik wel graag mag zien, is al met al niet zo groot. Dat geldt ook voor de rol van de met een Oscar bekroonde Sondergaard, die met Claude Rains op zich een mooi duo schurken vormt. Spijtig dat ze vrij snel uit beeld verdwijnen, om af en toe nog even op te duiken, maar daar had toch meer in gezeten.

Sowieso ontbreekt het goeddeels aan spanning, terwijl het verhaal zich daar op zich wel voor leent. Neem de scène in de Alpen, een matig bedachte en slecht uitgevoerde moordaanslag die ook niet zo best wordt verbeeld. Ook de scenes in Afrika overtuigen helemaal niet. Toeval speelt ten slotte een te grote rol zodat alle toevallige ontmoetingen in verschillende delen van Europa een beetje belachelijk begonnen te worden.

Redelijk drama over een vrijgevochten, nuchtere vrouw die in besloten katholiek dorpje in Limburg of Vlaanderen een soort commune begint voor gelijkgestemden en buitenbeentjes. Antonia en haar familie en vrienden worden door de jaren heen gevolgd (waarbij sommige personages eeuwig jong lijken te blijven en anderen duidelijk verouderen).

Film is nogal hit and miss en dat geldt ook voor de cast. Van Ammelrooy houdt zich vrij goed staande, maar slaat toch een aantal keer de plank mis, met name met die theatrale vervloeking van Pitte. Ik dacht dat dat later wel terug zou komen in het verhaal, maar een minuut later wordt Pitte al verzopen door zn broer. Had die hele vervloeking er dan maar beter uitgelaten. Ik moet in het algemeen toch constateren dat de Vlamingen in deze film beter acteren, meer naturel.

Howel het best lekker wegkijkt vond ik het niet echt bijzonder, en dat deze de Oscar heeft gewonnen voor beste niet-Engelstalige film is dan ook licht verbazingwekkend- maar ik heb (nog) geen van de andere genomineerden van dat jaar gezien dus kan niet beoordelen in hoeverre dat terecht of niet was.

Een voor Masumura nogal blijmoedig werkje, terwijl zijn muze Ayako Wakao hier ook nog niet de ongenaakbare schoonheid uitstraalt zoals in latere films. Het verhaal is eenvoudig en geregeld behoorlijk grappig, al dan niet bedoeld, zoals tijdens de pingpongwedstrijd. Af en toe werd er wel matig geacteerd- hallo, boze stiefmoeder- en de film steekt een beetje bleek af tegen Masumura's beste films van een paar jaar later. Maar een wat mindere Masumura is nog steeds de moeite waard.

Ik zie hier meerdere verwijzingen naar de Joker, maar het personage van Madeleine was duidelijk gebaseerd op The Man Who Laughs, wat niet alleen een film is uit 1928 maar ook een roman (l'Homme qui rit) van Victor Hugo uit de 19e eeuw, over een man die als kind een eeuwige glimlach in zijn gezicht gekerfd kreeg. Madeleine staat in deze film na de mishandeling dan ook bekend als "de vrouw die lacht", wat een duidelijke verwijzing is. Het zou me niet verbazen als het Joker-personage ook op dat verhaal is gebaseerd.

Afijn, vond l'Appolanide een zeer fijne, sfeervolle film over de treurnis van een hoerenkast een eeuw terug. Er gebeurt misschien niet zo veel plot-gewijs, maar het toont de dagelijkse gang van zaken, de onderlinge solidariteit, de sleur, ook de onmacht en de risico's in een Huis van Plezier. Op subtiele wijze wordt de vergankelijkheid van schoonheid en begeerte getoond, door Clothilde met name, die als oudere prostituée (nou ja, 28 lentes) al minder klanten heeft en steeds verder wegzakt, en dan maar opium gaat roken. De enige die zich weet te onttrekken aan de halve slavernij waarin de vrouwen verkeren is de jonge Pauline, die op een dag gewoon haar biezen pakt.

De anachronistische muziek paste perfect, met name Moody Blues' Nights in White Satin, dat tilde die scène echt naar een hoger plan. Ook het einde paste imho, om te tonen dat er niet zo gek veel veranderd is in 100 jaar, alleen moeten de vrouwen hun klanten nu buiten oppikken.

Interessante regisseur die Bonello, vond Nocturama ook al een voltreffer. Maar meer van opsnorren.

Mijn eerste Mamoulian, en waar beter te beginnen dan met zijn debuut. Applause is een onvervalst melodrama met een mooie rol van Morgan als een burlesque ster op leeftijd. Applause valt, behalve door de bedenkelijke danspasjes van de niet bepaald aantrekkelijke dansmariekes vooral op door de zwierige en originele stijl, al vanaf het openingsshot. Dan denk ik bijvoorbeeld aan de dansscène met de close-ups van het verlekkerde publiek en het shot van enkel benen als April alleen naar het hotel wil lopen en Tony ontmoet, en ook de laatste scene als April dan toch gaat dansen terwijl haar moeder sterft mag er zijn. De romance is wat knullig, de buitenscènes in het New York van eind jaren 20 zijn wel leuk om te zien.

Ik vond deze afsluiting toch wel erg goed, had geen problemen met de hoofdrolspeler die kennelijk slecht overkwam op sommigen. Het was weer genieten van de mooie lome sfeer die als bij donderslag omslaat als (weer) het noodlot toeslaat. Prima muzikale ondersteuning wederom die meer opviel dan in deel 2 - wat ook aan mij kan liggen- en een mooi passend einde: de problemen zijn zeker nog niet voorbij voor Apu maar een moment van geluk is hem gegund.

Net als in Neighboring Sounds weet Mendonça wel raad met de persoonlijke besognes van de Recifense middenklasse. De strijdlust van de eenling tegen de overmacht wordt sterk vertolkt door Sonia Braga, een actrice van wie ik nog maar weinig gezien heb maar die indruk maakt. Bacurau staat sowieso hoog op mijn to-see lijstje. Zij speelt prachtig een koppige dame die zich ondanks alle tegenslag niet uit het veld laat slaan.

Mij viel de speelduur tijdens het kijken niet eens op, terwijl ik toch redelijk moe was en ik aanvankelijk wel mijn bedenkingen had vanwege de forse lengte. Maar ik zat er al snel helemaal in, was eigenlijk gedurende de hele film geboeid. Ik vind Brazilianen ook een buitengewoon sympathiek volk dus ik kon alle onderonsjes en het geklets wel waarderen. Dat betekent niet dat Aquarius een luchtige film is. Clara's afwijzing na de ontdekking van haar borstamputatie was bijzonder pijnlijk, en met de ongewisse plannen van de projectontwikkelaars hangt voortdurend een dreiging in de lucht. Mooie apotheose als Clara een termietennest op de bureautafel mikt al eindigt het dan wel abrupt.

Op redelijk unieke wijze verbindt Aquele Querido Mês de Agosto een documentaire dan wel mockumentary over het maken van een film met de film zelf. De eerste 45 minuten kijk je naar -zo lijkt het- beelden van interviews en lokale bandjes die Portugese evergreens ten gehore brengen, waarin ook nog even een niet-geïntegreerde Nederlander opdraaft en ene Paulo wordt gevolgd die jaarlijks de rivier in springt. De crew zit verder een beetje een soort petanque te spelen tot een meisje opduikt die wel een rol wil in de film die de crew geacht wordt te maken, en als zij een weddenschap wint begint de eigenlijke film dus.

Narratief blijft het ook daarna bijzonder. De film wordt tussendoor "onderbroken" en besproken door de regisseur en een producent- die klaagt over het gebrek aan acteurs om vervolgens zelf als acteur te verschijnen in de rol van Domingos, de vader- en ook Paulo blijft terugkomen met zijn relaas over hoe hij kreupel raakte, dat van meerdere kanten (en telkens geheel anders) wordt belicht. Hijzelf speelt verder geen rol, de brug waar hij van af springt komt wel geregeld terug. Verder zijn er ook genoeg pakkende beelden en werkt ook het dramatische gedeelte, zodat het op meerdere vlakken boeiend blijft.

Muziek speelt een grote rol. Bij Portugal denk je normaal gesproken aan fado maar Gomes houdt het bij volkse, sentimentele liedjes die wel eenzelfde melancholie bezitten. Om een of andere reden vond ik de scene dat er over en weer gezongen wordt met beledigende teksten het beste, lijkt me wel leuk zo'n traditie- al zal dat in het Nederlands wel weer niet werken.

Opvallend genoeg kiest L'Herbier voor Saccard als protagonist, een patserige bankier type Weinstein, en niet voor de kranige piloot-held Hamelin. Die keuze pakt op zich wel goed uit, maar nu wordt je als kijker wel de recordvlucht over de Atlantische Oceaan door de neus geboord. Terwijl de film wel wat peper kon gebruiken want het was wel heel veel opgewonden mannen op de beurs en verveeld kijkende maîtresses. Dramatische spanning is er toch echt te weinig voor zo'n ruim drie uur durend epos, zeker het lange middenstuk was soms behoorlijk saai. Voor zo'n dure productie hadden de dansmariekes wel wat beter mogen oefenen trouwens want dat ging bepaald niet synchroon. En de heren en dames van de schmink-afdeling lieten ook wel wat steekjes vallen- je zag toch geregeld wit bepoederde gezichten en donkere nekken.

Wat de moraal van het verhaal is, dat wordt zo'n beetje uitgesproken door de dienstdoende rechter: geld is een goede dienaar maar een slechte meester. Of geld corrumpeert, zoals de laatste scène maar weer eens laat zien. Verder is het ook wel aardig die beelden van de beurs te zien, een jaar voordat het allemaal zou instorten.

Visueel is het verder dik in orde, met flair geschoten, al zat er niet één scène bij die me echt zal bijblijven.

Intens. Ook wel triest om Kim Ki-Duk zo te zien, zeker met de wetenschap dat hij niet meer onder ons is- al is hij dan niet aan zijn depressies ten onder gegaan. Kim stelt zichzelf niet alleen kwetsbaar op, hij filmt zichzelf tijdens wat waarschijnlijk de grootste crisis van zijn leven is, ik had geen idee dat hij liefst drie (!) jaar op een Koreaanse berg een kluizenaarsbestaan leidde. Kim praat tegen zichzelf, in verschillende shots opgenomen, waarbij hij verschillende rollen aanneemt, en het gesprek daarna ook nog terugkijkt en becommentarieert. Leuk en origineel kwa opzet maar ook wel licht verontrustend, mocht het meer zijn dan alleen een filmisch experiment.

Hij vertelt openhartig over zijn frustraties en angsten, zijn eenzaamheid, maar steekt ook zijn trots op zijn faam en gewonnen prijzen niet onder stoelen en banken (en waarom zou hij). Het is toch wel ontluisterend dat hij zo alleen was voor zo lange tijd, al zou het natuurlijk ook best kunnen dat hij contacten afweerde. De laatste scene met het pistool zou door zijn gebrouilleerde collega's best als dreigement kunnen worden opgevat, ik zou me toch wel een beetje zorgen hebben gemaakt als ik Hun Jang was.

Arirang is kennelijk het officieuze Koreaanse volkslied, of in elk geval een zeer bekende folksong, ook gebruikt in Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, en het is een prachtig lied (al zou je dat niet zeggen als Kim het zingt).

Dank voor de tip nog Onderhond

Prima thriller over domestic terrorism, een thema dat nog steeds behoorlijk relevant is. Bridges is prima als beschadigde professor, Robbins en vooral Cusack zijn goed als de nieuwe buren. De film is spannend en heeft een erg goed einde, was destijds ook best spraakmakend. Had Arlington Road een standaard happy end gehad was de impact niet half zo groot geweest en was deze film nu ongetwijfeld vergeten.

Wat ik niet helemaal begreep: Hoe was Brady gewond geraakt?