Opinions

Vond dit een heerlijke road movie met perfect spel van Vogler en Rottländer en een bijzonder aangenaam kabbelend sfeertje, onder de al even aangenaam voortkabbelende klanken van Can. Leuk ook die jaren 70 stadsbeelden van New York, Amsterdam, het Ruhrgebied en Wuppertal. Werkte ook erg ontspannend. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik helemaal meegevoerd werd door een Wim Wenders film, volgens mij koos ik daarvoor ook steeds een slecht moment uit als ik een film van hem opzette. Misschien moet ik Paris Texas die ik met een schamele drie sterren beloonde toch nog maar eens een kans geven. 4,5 ster voor deze film is misschien erg hoog (en voor mijn doen al helemaal) maar het is al even geleden dat een film me zo raakte.

Edit: wat een merkwaardige poster trouwens, met Alice die zonder omhaal in de foto is geplakt.

De film begint en eindigt niet zo best, maar tussendoor vond ik het een informatieve docu, waarin een interessante link werd gelegd tussen de verkenning van de oceaan en de verkenning van andere planeten. Het aantal bijzondere dieren dat je tegenkomt valt helaas nogal tegen, voor mooie onderwaterbeelden zijn veel betere docu's te vinden, ik vond vooral het wetenschappelijke verhaal eromheen wel boeiend. Cameron had ik eerlijk gezegd niet zo heel hoog zitten met zijn blockbusters, maar ten tijde van die verdwenen miniduikboot bleek hij er nogal veel van af te weten, dus het leek me toch wel leuk deze inmiddels al wat gedateerde docu te bekijken. Het is een passieproject van hem en dat merk je. Het einde was wel heel matig, had dat nou niet gedaan.

Goede film, met langzame opbouw, een erg goede Bette Davis en George Sanders, maar andere rollen worden wat minder goed ingevuld.

Bette Davis, die er ouder uitzag dan haar 42, is perfect voor haar rol- het lijkt wel of ze een versie van zichzelf speelt, en ze loopt tegen de muur waar vroeg of laat vrijwel elke actrice aanloopt bij het ouder worden.

De rol van Anne Baxter (Eve Harrington) is lastiger te beoordelen. Het grootste probleem is dat haar opmars vrijwel buiten beeld blijft- van grijze muis die onderdanig en gedienstig is wordt ze een gevierd actrice, maar we zien haar nooit schitteren op de bühne- het blijft bij getuigenissen uit de tweede hand, en daardoor blijft ze toch de grijze muis ondanks dat iedereen haar talent roemt. Op het eind laat ze haar masker vallen en blijkt ze dan toch de kille berekenende bitch te zijn maar dan is de transformatie nog altijd van grijze muis naar kille bitch- waar is dat talent wat haar zo groot maakt?

George Sanders weet precies de juiste toon te treffen tussen verveling, cynisme, uiterlijk onaangedaan door kritiek of vuile blikken, maar op het eind laat hij ook even zn (lelijke) ware gezicht zien. Net als in het theater zijn mensen niet wie ze lijken.

Gary Merrill die Bill Simpson speelt is prima, en heeft een aantal goede scenes met Margo, maar Lloyd, de schrijver, had geen moment de air of uitstraling van een dé toneelschrijver van het moment.

Klein rolletje van MM stelt weinig voor en Thelma Ritter (Birdie) verdwijnt opeens uit de film.

De dialogen zijn scherp en tillen de film naar een hoger niveau- het is duidelijk een ode aan het theater. Niet voor niets wordt op een gegeven moment gezegd dat ze naar Hollywood gaat, maar ach het is maar film, daarna zou ze terugkomen naar het theater: datgene wat écht telt voor acteurs. Een in die tijd niet vaak vertoonde kritiek op het medium door het medium zelf.

Goed einde ook met de jong gestorven Barbara Bates als nieuwe "Eve" en een intrigerend eindshot.

Dikke 3,5 *

Minste van Sirk die ik tot nu toe zag, dit melodrama. Wel een sterke vertolking van Stanwyck maar de rest weet niet te overtuigen. Ook ging het allemaal wel erg vlot. Haar toenmalige minnaar doet alsof ze een maandje is weggeweest en eist haar weer op, en na een voorleessessie uit Browning is haar man toch ook weer om. Neemt niet weg dat het er allemaal prima uitziet, en inderdaad zoals opgemerkt mooie shots en gebruik van licht en schaduw, maar dit was mij iets te braaf.

Ooit had ik al de versie uit 1979 gezien, dus het verhaal kende ik in grote lijnen. Deze film moet behoorlijk rauw op het dak zijn gevallen voor het bioscooppubliek in 1930, amper 12 jaar na de Grote Oorlog. De oorlogshandelingen zien er indrukwekkend uit, af en toe wat versneld beeld maar niet storend. Natuurlijk is het sindsdien realistischer gedaan, beter misschien ook wel, maar ik vond de eerste loopgravenaanval behoorlijk heftig. Geloofwaardige effecten, als ook het ontbreken van muziek dragen bij aan het realisme.

De acteerprestaties zijn wat wisselvallig. De oude rotten - de leraar, postbode Himmelstoss, de veteranen- stuk voor stuk geloofwaardige personages. De jonkies deden het minder, dat had ook wel te maken met de gezwollen volzinnen, die niet pasten bij een 19-jarig knulletje (al denk ik wel dat mensen, ook jongeren, zich in die tijd zorgvuldiger uitdrukten), maar uiteindelijk bleven ook zij overeind.

Thematisch verwant aan het eveneens indrukwekkende Les Croix de Bois uit 1932.

Sirk staat bekend als een meester van het melodrama, maar het valt op dat hij in meerdere films flink tekeer gaat tegen de verstikkende burgerlijke moraal. Er zit vaak een flinke zweem maatschappijkritiek in zijn films, en hem afdoen als sentimenteel of kitsch doet hem dan ook geen recht.

All that Heaven Allows heeft een fraai maar artificieel kleurgebruik en ziet er uit zoals een moderne satire de 1950s zou tonen, met aangeharkte perkjes en kleurige jurkjes die de met een zwarte ziel uitgeruste roddelaarsters dragen. Toch had het nog wel wat bijtender gemogen. All that Heaven Allows is, zeker naar het eind, een stuk minder venijnig dan het enigszins vergelijkbare (en net nog wat betere) There’s Always Tomorrow. En dat hert ging mij toch echt te ver. Maar opnieuw een geslaagd drama uit de Douglas Sirk-koker.

Ik ging geheel blanco deze film in, wist alleen dat het een musical was en ik verwachtte een jazzy score- soms neem ik titels wat te letterlijk.

Het is ook eigenlijk geen musical, of in elk geval een atypische. Geen blije mensen die om het kwartier in gezang en dans uitbarsten, eerder een vrij serieuze film over een Broadway regisseur die zich letterlijk doodwerkt.. Er is nog een tweede niveau als de regisseur terugkijkt op zijn leven via gesprekjes met Jessica Lange (die wel erg prominent bij de cast staat, haar rol was klein en weinig bijzonder).

De muziek vormt niet eens zo’n belangrijk bestanddeel, al zijn er uiteraard wel lange muziekscenes. De focus ligt eerder op dans, een kunstgebied dat ik lastig te beoordelen vind, maar hier toch goed wordt gebruikt. Best een zware film ondanks de ironische ondertoon en de humor, en een knappe prestatie van Scheider, toch vaak wat ondergewaardeerd.

Nederland begin jaren 60. Er is nog weinig te merken van de grote veranderingen die zich een paar jaar later zouden aandienen. In vele opzichten is het nog vooral de sfeer van de jaren 50, met een grote rol voor de verzuiling. Nederlanders worden door Haanstra gekarakteriseerd als een soort hobbits, wars van gedoe en verdraagzaam, een beetje zelfgenoegzaam ook. Laat ze maar tevreden aan hun pijp lurken aan de waterkant en niemand heeft last van ze. Toch was het toen ook al druk, de stranden zien er net zo onuitnodigend uit als nu, er werd zelfs al wat gemopperd over de drukte op de weg.

Als tijdsbeeld is het kortom erg aardig, met de stem van Carmiggelt om het geheel van ironisch commentaar te voorzien.

Aardige film maar had er wel iets meer van verwacht. Op zich is er niet zo veel op aan te merken, een relaxed sfeertje, wat grappige scenes, maar toch wringt er iets. Zo vond ik Cudrup niet zo overtuigend, zijn drugs-scene had grappig kunnen zijn als het niet zo matig geacteerd was, ook zijn gesprekken met William (prima rol van jonge Fugit) deden het niet voor mij. Dan vond ik Jason Lee beter in zijn rol van verongelijkte lead singer. Kate Hudson was wel OK maar Oscarnominatie waardig nou ook weer niet, hetzelfde geldt eigenlijk voor McDomand.

Wel een goede soundtrack maar dat is ook niet zo moeilijk gezien het thema. De liedjes van de band zelf vond ik vrij matig, kennelijk hadden Peter Frampton en Nancy Williams van Heart een grote rol bij het schrijven van de muziek dus dat verklaart wel een hoop.

Mooi, maar ook wel gemankeerde film over het onderbelichte probleem van kwikvergiftiging rond de goudwinning in de Andes. De setting is natuurlijk al bijzonder en de film heeft schitterende beelden, maar ik vond het zonde dat er soms werd overgegaan op zwart-wit. Juist de beelden met die aardse kleuren maakten de film voor mij, dus de keuze om het af te wisselen met stemmige zwart-wit fotografie viel bij mij verkeerd. Gelukkig ging het maar om een paar scenes.

Ook vond ik het soms wat onevenwichtig, alsof de makers steeds een compromis zochten tussen het creëren van een (soms surrealistische) sfeer en het vertellen van een verhaal. Het eerste is beter gelukt, en de verhaallijn van Max en Grace kwam daardoor niet helemaal uit de verf. Het laatste stuk, als Grace Turubamba bezoekt, vond ik dan weer vrij zwak (over Grace gesproken, waarom zou ze die traumatische foto uitvergroot hebben opgehangen?)

Gelukkig draait het uiteindelijk vooral om Saturnina, een knappe rol van Magaly Solier. De scène dat ze zelfmoord pleegt is behoorlijk intens.

Een anthologiefilm, doorgaans ben ik er niet zo dol op, maar soms zitten er pareltjes tussen. Dat geldt helaas niet voor deze Altri Tempi, maar de film is de moeite waard door met name het laatste deel, dat zowel een heerlijk betoog van De Sica over de Italiaanse schoonheid als cultuurgoed, vol subtiele en niet-zo-subtiele seksuele verwijzingen, als Gina Lollobrigida in een weinig aan de verbeelding latend decolleté bevat. Naar hedendaagse maatstaven ontegenzeggelijk seksistisch dus wees gewaarschuwd.

De laatste 20 minuten zijn dus zeer de moeite waard, maar er zijn meer delen die op zijn minst amusant zijn, waarbij de kibbelende minnaars wel het hoogst scoren. Verder een allegaartje aan Italiaanse verhalen, van bekende en minder bekende Italiaanse schrijvers, van een dansnummer tot een korte boertige klucht, ook nog een segment over militaire eer en hier en daar onvervalst melodrama. Het wordt aan elkaar gelijmd door niet bijster interessante intermezzo's op een boekenmarkt, waarbij de oude cultuur wordt verdedigd tegen nieuwlichterij (waaronder gialli).

Gemiddeld kom ik uit op 3 sterren.

Rommelige en weinig geloofwaardige anti-oorlogsfilm. Aan wiens kant de molenaarsknecht nu stond bleef voor mij de hele film onduidelijk: de molen wordt bezet door de vijand, maar de knecht geeft signalen door aan de partij die tegen hen strijdt, dus je zou zeggen dat dat dan de bondgenoten zouden moeten zijn. Toch is hij kennelijk de slechterik van de film.

De gebeurtenissen verlopen zonder al te veel spanning en zijn geen moment realistisch. De jonge molenaarsdochter die door elke man begeerd wordt raakt binnen enkele tellen verliefd op een vijandelijke officier die voor haar ook zijn eigen leger verraadt. De vijandelijke soldaten zien er trouwens uit alsof ze uit een Suske & Wiske album zijn gelopen (die met de bloempotten). Toch zitten er wel enkele knappe scenes tussen en zien de sets er verzorgd uit. Maar al met al een matige film uit de oude doos.

Hoort weliswaar niet tot Becker's beste werk, toch vond ik deze film wel boeiend. Er is weinig mis met de acteerprestaties van Philippe, Aimée en Palmer, en Ventura is een goeie schurk. Wel vond ik het Parijs van 1919 er nogal uitzien als dat van de 50s, een enkele oude auto daargelaten. Het verhaal verloopt weinig verrassend, de zelfdestructieve, talentvolle artiest die bij leven verguisd werd maar zodra hij zijn laatste adem uitblaast geld oplevert, schrijnend blijft het wel.

Het liep overigens ook voor Jeanne niet goed af, twee dagen na Modigliani's dood pleegt ze, hoogzwanger, zelfmoord door uit het raam van haar ouderlijk huis te springen.

Juliette Binoche is van de groep Franse actrices die doorbrak begin jaren 90 (o.a. Julie Delpy, Irene Jacob, Élodie Bouchez) de meest getalenteerde gebleken en ook hier is ze weer geweldig. Samen met Huppert wel m'n favoriete hedendaagse Franse actrice. Lavant is een merkwaardige acteur die hier ook wel op zijn plek is, maar de liefde tussen beide tegenpolen vond ik dan weer niet geloofwaardig, althans niet op het eind: dat Michèle met hem optrekt als ze helemaal naar de klote is valt nog wel te begrijpen, maar dan nog uit hun liefde zich toch vooral in zuippartijen en uitbundig gedrag, een soort kameraadschap. Maar dat ze eenmaal beter toch weer voor hem valt en zelfs met hem de boot richting de oceaan pakt, nee dat ging er bij mij niet in. Lavant is toch een beetje een bizarre gast, egocentrisch en jaloers bovendien, die haar gerust blind had laten worden puur in zijn eigen belang en degenen die haar zoeken saboteert en zelfs doodt. Het al te vrolijke einde is een klein minpunt (als je daar al over kunt spreken) van een zeer intrigerende film over mensen in de Parijse goot.

Visueel best apart, soms afstotelijk, dan weer overweldigend mooi, en bepaald geen toeristenfolder gelukkig, iets waar films over Parijs nog wel eens in dreigen te verzanden. De waterski-scène en het vuurwerk daaraan voorafgaand is denk ik voor veel mensen het hoogtepunt van de film, maar ook de scène met de brandende posters was stijlvol en de hele setting op de vervallen brug vond ik erg intrigerend. Soundtrack pakte ook goed uit.

Derde film van Carax die ik zie en de derde keer 4 sterren. Fijn dat er dit jaar -als alles goed gaat- ook eindelijk weer nieuw werk van hem verschijnt.

Ik mag ze eigenlijk wel, die idealistische studenten die de wereld probeerden te veranderen eind jaren 60. Ook als ze misschien helemaal niet zo idealistisch waren, sommigen waren misschien gedreven door sensatiezucht of verveling, of raakten meegesleept in het vuur van de opwinding, of raakten gemotiveerd door de paniek van de bourgeoisie en de heersende klasse (De Gaulle vluchtte zelfs even het land uit, een echte revolutie leek uit te breken). Je moet op die leeftijd toch ook wel iets van een rebel en wereldverbeteraar in je hebben imho.

Maar dan leidt het allemaal tot weinig. De vrienden proberen hun weg te zoeken in de wereld van na '68, die verdacht veel lijkt op die van ervoor, zich verliezend in drugs en elkaar, waarbij na de ontnuchtering van het gedoofde revolutionaire vuur nog vele ontnuchteringen zouden volgen. Een enkeling volhardt in zijn idealen en keert de rest de rug toe, maar de meesten zijn pragmatischer. Ze worden langzaam ingekapseld door het systeem wat ze wilden veranderen, hun kunst wordt welwillend aanschouwd door de oude generatie, zoals getoond wordt tijdens de treffende scène van het politiebezoek, en een voorzichtige drang naar huisje-boompje-beestje begint zich al aan te kondigen. De hoofdpersoon, een wederom uitstekende Garrel jr, blijft hangen in lethargie en dooft uit, net als de geest van de revolutie.

Voor een film die zich in de jaren 60 afspeelt is er weinig sixties muziek, wat goed uitpakt want als er dan opeens een nummer te horen is levert dat meteen een memorabele scène op. De muziekscore bestaat verder vooral uit Satie-achtig pianospel, maar (gelukkig) geen gnossiennes.

Jeanne Moreau bewijst weer eens een prachtactrice te zijn in deze nogal volwassen film van een pas 25-jarige Malle. Ik vind Moreau niet eens zo beeldschoon maar ze heeft een onweerstaanbare uitstraling- en ik geloof haar personages altijd, zo ook deze Madame Bovary variant (het is misschien een cliché om elke verveelde Franse vrouw uit de provincie een Madame Bovary variant te noemen maar het is natuurlijk wel een uitgelezen kans even te laten zien dat ik mijn klassiekers ken).

Les Amants (mooie, krachtige titel) wordt romantisch genoemd en dat is het ook maar dan wel op zijn Frans- dus met enig voorbehoud. De voice-over op het eind verraadt al de twijfel die Jeanne voelt al heeft ze dan geen spijt- jammer, Malle had mogen vertrouwen op de gezichtsuitdrukking van zijn actrice die een en al wankelmoedigheid toont in de laatste scène- ook goed aangevoeld door haar tegenspeler die ook wel weet dat zijn teksten over de maan en de liefde het minder goed doen in het onbarmhartige zonlicht. Desalniettemin een knap drama met een mooie muzikale ondersteuning.

Na vele jaren weer eens herzien, deze misschien wel meest Felliniaanse film van de oude meester die ik tot nu toe heb gezien- grotesk, uitbundig, melodramatisch en vaak ook behoorlijk grappig. De dorpelingen die Amarcord bevolken worden gekenschetst met grove penseelstreken - de dorpsschoonheid, de dronkelap, de praatgrage advocaat, de nieuwsgierige priester, de hitsige pubers, de strenge hoofdmeester- maar (meestal) zonder over te gaan in karikaturen. Want ondanks de waanzin en geringe screentijd blijven het mensen van vlees en bloed, ongetwijfeld gebaseerd op mensen die Fellini gekend heeft. Want het mag geen autobiografie zijn, het kan toch haast niet anders dat Fellini geput heeft uit zijn herinneringen, zoals de titel al aangeeft.

Het zijn losse anecdotes met enkele rode draden, die een jaar verbeelden in het fascistische Italië van voor de Tweede Wereldoorlog, met als protagonist Titta. De kijker is getuige van de grote en kleine belevenissen in het dorp die soms historisch zijn, meestal onbeduidend, maar altijd met oog voor detail en kleurrijk in beeld gebracht. Scenes die erbovenuit steken zijn wat mij betreft de introductie van de leraren op school, Oom Teo die in een boom gaat zitten, de sneeuwscene en de scene bij de tabakverkoopster, vooral die laatste moet indruk gemaakt hebben want dat was een van de weinige scenes die ik me nog kon herinneren.

Vooralsnog blijft I Vitelloni mijn favoriete Fellini-film maar deze scoort zeker hoog.

Geen aangenaam weerzien. Ik vond ze vroeger wel leuk, die films van Hartley, een regisseur die wel enige faam genoot maar een beetje vergeten lijkt. Zijn films waren geen dijenkletsers natuurlijk, en ook niet erg spannend of visueel bijzonder, maar ze hadden een aangenaam kurkdroog sfeertje. Maar ik vond er nu eigenlijk weinig aan. Origineel misschien en alternatief maar ook flauw en eerlijk gezegd ook behoorlijk saai. Het verhaal van de non die erotische verhaaltjes schrijft en het plotje over een Nederlands misdaadsyndicaat komt nauwelijks van de grond en slechts een paar keer moest ik even glimlachen, maar dat was vooral uit herkenning.

Beetje bezorgd hoe een herziening van andere vroege Hartley's uit gaat pakken, maar zoals het er nu uitziet kijk ik liever een Kaurismäki als ik in de stemming ben voor een gortdroge film. Deze Amateur heeft zoals dat heet de tand des tijds maar matig doorstaan. Soundtrack wel leuk met bekende groepen uit de jaren 90 en geinig om een jonge Michael Imperioli en Parker Posey te spotten. Isabelle Huppert is niet veel veranderd trouwens, ze ziet er hier niet wezenlijk anders uit dan in recente films.

Ik heb toch best wat giallo's (of eigenlijk gialli) gezien maar ik legde de link met dat genre pas vrij laat bij het bekijken van Amer. Pas bij de scenes tegen het eind, met het mes en de zwarte handschoen, en dat waren ook wel vrij duidelijke signalen. De poster geeft ook wel een hint. Maar de aanloop naar die scenes vond ik best atypisch, zeker als het een ode betreft. Maakt verder allemaal weinig uit, het was audiovisueel best leuk gedaan, inhoudelijk vond ik het dan wat minder sterk. Ik vond Laissez Bronzer Les Cadavres dan toch iets beter. Maar best fijn en wellicht ooit in de herkansing.

Bijzondere film van Kazan, niet direct mijn favoriete regisseur, maar toch wel iemand die een aantal monumentale films heeft gemaakt. Deze past daar wat mij betreft ook wel tussen. Het is geen vrolijke film, het is eigenlijk een en al ellende, maar het onderwerp leent zich ook niet voor een luchtige toon. De Turkse moordpartijen onder de Armeniërs van de jaren 90 van de 19e eeuw vormen de achtergrond van het verhaal van een wanhopige vlucht van de protagonist, gespeeld door de Griekse debutant Gialellis, die ziel en zaligheid in zijn spel legt. Ik begrijp wel dat niet iedereen van zijn spel gecharmeerd is, hij is niet direct een sympathieke hoofdpersoon, maar de blinde drift zijn lot in eigen handen te nemen, ten koste van alles, is wel goed verbeeld. Vooral de scenes bij zijn 'schoonfamilie'' vond ik sterk. Het warme bad waarin hij terecht komt, alles wat een man zou wensen in zijn woorden, is ook niet aan hem besteed.

Omdat de film veelal op locatie is opgenomen geeft dat de film een rauwe authentieke sfeer mee, die gelukkig niet teniet wordt gedaan door het gesproken Engels. Ik was wel verbaasd dat de film voor een deel kon worden opgenomen in Turkije, de Turkse autoriteiten zijn over het algemeen toch niet zo happig om de zwarte bladzijdes van hun land te zien blootgesteld.

Wat minder dan verwacht (gehoopt) maar zeker de moeite waard, deze American Honey. Om positief te beginnen: Sasha Lane is erg goed in de titelrol- alsof ze zelf net voordat er gedraaid zou worden ergens is opgepikt. De scène met de cowboys bijvoorbeeld, haar acties en teksten zijn zo geloofwaardig dat het geïmproviseerd lijkt. Stoer, kwetsbaar, behaagziek, naïef, het zat er allemaal in. Ben benieuwd of ze Star gewoonweg was, en dus vastzit aan typecasting, of dat ze ons in de toekomst verrast met totaal andere rollen- de tijd zal het leren.

Een tweede aspect waar geen enkele recensie aan ontkomt is de muziek, die zeer aanwezig is. Beste nummer vond ik nog het liedje van Pagan (the Raveonettes), de commerciële rapnummers over geld pasten wel prima bij de jongeren, die nogal hedonistisch en egoïstisch overkwamen, en die me trouwens, op een enkeling na, eerder op drift geraakte middle class kids leken dan white trash. Laatste nummer was ook fijn trouwens.

De film ziet er ook mooi uit, zowel de buitenopnamen als de claustrofobische scenes rondom de groep, de aandacht verslapte geen moment. Over wát Arnold nou laat zien ben ik minder enthousiast, ze kijkt naar de VS zoals Europeanen dat vaak lijken te doen, ietwat schematisch. Dus krijg je niet heel verrassende scenes als de rijke vrouw die twee zwervers binnenhaalt om naar hun bullshit te luisteren omdat ze christen is, terwijl haar dochter buiten een volwassen dansje opvoert, en aan de andere kant van de medaille het arme gezin met de verslaafde moeder en de lege ijskast, wel verrassend dat een 6-jarig meisje van Latijns-Amerikaanse afkomst de Dead Kennedy's kent, dat dan weer wel.

Ook de uitbarstingen van LaBoeuf, die wel prima speelde, vond ik minder. Met name de afwikkeling van de eerder genoemde cowboy scène viel tegen, terwijl die tot LaBoeufs intrede juist zo goed en nieuwsgierigmakend was.

Misschien niet heel zware kritiekpunten maar wel het verschil tussen "goed" en "indrukwekkend".

American hustle, de grote verliezer bij de Oscars, is een niet onaardige film waarin vooral Bale een goede rol neerzet. Bradley Cooper en Amy Adams zullen nooit mijn favorieten worden- Cooper overtuigt me nooit en doet te veel aan overacting (de scene dat hij zn baas afzeikt vond ik tenenkrommend) en Adams vind ik een erg fletse actrice. Lawrence speelt ok en de cameo van DeNiro was wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Het probleem met de film is dat er een soort lullige lusteloosheid van uitgaat, en geen ondedoelde lulligheid zoals in Coen-films, ik denk dat de makers ervan overtuigd waren bezig te zijn met epische film over de 70s. Maar het werkt gewoon op te veel fronten niet.

De korte momenten met wat humor zijn meestal net niet raak, de film kakt in op momenten dat het spannend zou moeten zijn, te veel miscasts, niet altijd gelukkige en vooral weinig gedurfde muziekkeuze - terwijl de jaren 70 toch voldoende inspiratie zouden moeten bieden- en een scenario waar te weinig in zit voor een film van bijna twee en half uur.

Nee wat mij betreft is Russell een bekwaam regisseur die één sterke film heeft gemaakt (the Fighter) en verder vooral veel middelmaat.

Pas de eerste van Minnelli die ik zag, verrassend genoeg. Het was niet meteen een geweldige kennismaking. Waar een musical als Singin in the Rain mij heel positief verraste was deze minder aan mij besteed. Een wel erg geromantiseerd Parijs, minder leuke liedjes en ook een weinig sprankelende love interest- lenig was ze wel.

Vond deze na de eerste kijkbeurt destijds tegenvallen, met name omdat veel gruwelijkheden uit het boek ontbraken- al wist ik ook niet goed hoe je de zieke scene met de rat uit het boek enigszins acceptabel zou kunnen vertalen naar film. Dat was toen de film net uitkwam.

Door de hoge notering in de Top 1000 toch maar weer eens opgezet en ik vond hem nu een stuk beter. Bale is uitstekend als snelle Wall Street jongen die als een lege huls is, een zielloze, bijna synthetische mens. De banale gesprekken tussen hem en zijn collega's zijn vaak erg grappig- de leeghoofdigheid, het narcisme, de oppervlakkigheid worden op een bijtend sarcastische manier verbeeld. Ook leuk dat ze zo inwisselbaar zijn dat ze voortdurend een ander voor zich denken te hebben. Ook de muzikale uitwijdingen van al die middle of the road popmuziek zijn geregeld hilarisch.

De interacties met vrouwen zijn dan weer verontrustend, en die combinatie werkt op een of andere manier heel goed. American Psycho is behoorlijk grappig, maar dan plotseling is er een gruweldaad die je bijna schuldig doet voelen dat je je even daarvoor nog amuseerde over Bateman's voorliefde voor het Huey Lewis hitje Hip to be Square. Het einde was leuk over the top met die ontploffende auto's, en lijkt duidelijk te suggereren dat alle moorden met een flinke korrel zout moeten worden genomen, van het boek meen ik me een dubbelzinniger einde te herinneren.

Ze heeft maar weinig films gemaakt, Mary Harron, ik ken haar verder niet maar zie dat ze verder vooral series heeft geregisseerd (en niet de minste). Misschien toch maar op zoek gaan naar die paar andere films uit haar oeuvre, met name I Shot Andy Warhol.

Aangezien An American Tragedy een van de meest indrukwekkende boeken was die ik de laatste jaren las, en ik ook onder de indruk ben geraakt door von Sternberg's films, was dit wel een film om naar uit te kijken. Dreiser zelf was allesbehalve tevreden over deze productie, Eisenstein was de beoogde regisseur - dat was ook wel wat geweest.

Nu zag ik aan de duur van de film, net anderhalf uur, dat het onmogelijk een getrouwe verfilming kon zijn, en dat bewijst het eerste deel. In sneltreinvaart behandelt de film de gebeurtenissen tot zijn aankomst in Lycurgus, pas dan wordt het ritme wat trouwer aan het boek. Dat is jammer, want het eerste deel, de hoteljaren van Clyde, de verwikkelingen rond het ongeluk en zijn moeizame familierelaties zijn interessant genoeg. Maar bij een boekverfilming worden keuzes gemaakt, en von Sternberg kiest er logischerwijs voor vooral de moord en rechtszaak te belichten.

De cast is uitstekend, Phillips Holmes zet een geloofwaardige Clyde neer, en ook de actrices die Sondra en Roberta spelen overtuigen. Filmisch is het ook best sterk, al had er wel meer tijd moeten worden besteed aan de planning van de moord en de gebeurtenissen op de dag zelf- ik herinner me dat ik dat stuk in een adem uitlas, en daar kom ik weer terug bij het voornaamste punt van kritiek: de film is veel te kort, had makkelijk een uur, of meer, bij gekund. Het deel in de rechtbank is wel sterk, en kent de nodige memorabele scenes zoals de getuigenis van Clyde en het jury/overleg.

Geïnteresseerden zou ik het boek aanbevelen, meer dan de film, maar los daarvan is de ook de film zeker de moeite waard.

Voor het eerst sinds mijn tienerjaren weer gezien en dat viel helemaal niet tegen. Na een sfeervol begin zakt het wel wat in in het ziekenhuis, al zijn de nachtmerries wel goed gedaan (de dubbele nachtmerrie was een van de spaarzame momenten die ik me nog wist te herinneren). Vanaf de eerste transformatie gaat het toch wel flink los. De transformatie zelf was al fenomenaal, Landis mocht het later nog eens dunnetjes overdoen in Michael Jackson's Thriller video maar weet zijn huzarenstukje van een paar jaar eerder zeker niet te evenaren. Ook de scènes met het monster waren knap gedaan ook al blijven de kills zelf grotendeels buiten beeld.

Ik kon me ook herinneren dat ik de gesprekken met de overleden Jack destijds erg grappig vond, dat vond ik nu iets minder, vond het sowieso niet echt een komedie al was er wel de nodige humor. Wel een aardige running gag, een soundtrack vol met moon-themed songs, miste nog wel Moon River en Walking on the Moon.

Vervelende film met Sordi, die hier een nogal onnozel figuur speelt die in allerlei kluchtige situaties verzeild raakt. Ondanks een hoop drukte wil het maar niet grappig worden, misschien twee keer geglimlacht en me verder geërgerd of verveeld. Eentje om snel te vergeten.

Fijne film zeg. Heel fijn sfeertje, en prachtig in beeld gebracht door Robby Muller. Of het zo bedoeld was weet ik niet, maar de spaarzame actiescenes, vooral die in de trein, deden me denken aan films uit een ouder tijdperk. Ook de soundtrack is heel sfeervol, dat is wel een constante in Wenders' films lijkt het.

Ganz is sterk als de al dan niet dodelijk zieke Jonathan, die wordt ingehuurd als hitman en daarin na enig twijfelen nog meegaat ook. Hopper doet niet veel voor hem onder als de man die een gerucht over Jonathan verspreidde en hem daardoor naast rijkdom ook in de problemen heeft gebracht. Hij leidt aan een vorm van existentiële twijfel en probeert de zaken weer recht te zetten. Het leuke is dat de personages meestal maar wat aan lijken te rommelen, vaak met meer geluk dan wijsheid. Eigenlijk handelt alleen de echtgenote van Jonathan rationeel. Ook grappig dat er maar liefst drie beroemde regisseurs een bijrol hebben (naast de al genoemde Fuller en Ray heeft ook Jean Eustache een klein rolletje als de man met de pleister).

Le Amiche heeft wat minder diepgang dan zijn latere films, maar ook hier bewijst Antonioni zich weer als een goede observator van de menselijke psyche. Ik hou sowieso erg veel van dergelijke settings, een vriendengroep in Italië in de jaren 50, dan scoort een film al meteen punten. Het wordt ook allemaal erg sfeervol in beeld gebracht.

Antonioni laat enige minachting blijken over rijkeluisvrouwen die niets omhanden hebben, zo wordt de tragische Rosetta voorgesteld als een verwende bakvis, om nog maar te zwijgen van haar vriendinnen, van wie alleen Nene sympathie opwekt- niet toevallig naast Clelia de enige die werkt. Mannen spelen in deze film de tweede viool, maar dat is in vrijwel elke Antonioni het geval (althans die ik gezien heb) hij lijkt in de eerste plaats een vrouwenregisseur.

Poster is niet erg uitnodigend. Het is een aparte film, de grappen en streken zijn nogal onbenullig en kinderachtig, maar omdat het tot het uiterste wordt doorgevoerd krijgt het toch een komische lading (ook al omdat het slachtoffer van hun laatste grap niet echt geïmponeerd lijkt te zijn). Maar goedbeschouwd zijn de boezemvrienden een onuitstaanbaar stelletje eikels.

Maar onder de oppervlakte zit toch wel iets meer dan een flauwe schelmenkomedie over heren op leeftijd. Het was eerder een tragikomedie, de mannen hebben een weinig gelukkig leven, slechte relaties en leven pas op als ze zich even kunnen ontrukken aan hun lege bestaan. Als Perozzi het loodje legt zijn de reacties van zijn ex en zoon veelzeggend.