Opinions

Matige film over Middeleeuws zootje ongeregeld, geleid door een breedsprakerige maar niet erg kundige ridder. Het begint wel aardig, maar gaandeweg wordt het wat minder en is het meer van hetzelfde, hij had wel een half uur korter mogen zijn. De humor is ook erg flauw. De plotomschrijving klopt trouwens niet, ze gaan op zoek naar een kasteel dat volgens een gestolen document hun toebehoort.

Ben niet zo enthousiast over deze avonturenfilm. Het uitgangspunt is natuurlijk wel leuk en Niven en Cantinflas doen hun best, maar de uitvoering vond ik vaak wat saai. Veel nogal clichématige couleur locale, begeleid door bekende deuntjes waarbij het tot in den treure ingezette Britannia Rules The Waves me danig begon te vervelen. Wel een paar scenes die ik dan wel kon waarderen, zoals het decadente geëmmer op de herenclub, het fietstochtje van Passepartout, de Spaanse dans en het stukje in Japan, maar daartegenover staan te veel saaie en langgerekte stukken zoals het stierengevecht, de bevrijding van de prinses en het gedoe met de indianen zodat de balans op het eind toch net negatief uitslaat.

Beetje tegenvaller. Leuk dat op een realistische manier getoond wordt hoe de mensheid reageert op de komst van buitenaards leven, en ook een aardige invalshoek: hoe te communiceren? Maar de politieke strubbelingen tussen de politieke grootmachten en met name de aanslag van de mariniers kwamen wat gekunsteld over. Prima rol wel van Adams, de rest van de cast is wat minder, met name de inbreng van de sceptici (Whitaker en Stuhlbarg) was maar matig uitgewerkt.
Mooie shots en origineel design van de UFO's maken het wat fantasieloze uiterlijk van de aliens zelf (een soort kruising tussen een hand en een octopus) deels goed.

Villeneuve komt verder niet echt met nieuwe inzichten en betreedt uiteindelijk toch de gebaande paden. Het gespeel met tijd en dimensies zorgt altijd wel voor de nodige filosofische mijmeringen, maar logischerwijs wordt het verstrijken van tijd als non-lineair (of eigenlijk, als een illusie) niet uitgewerkt. Je eindigt toch altijd met een paradox.

Een film die uit twee delen bestaat- een prima eerste deel waarin interessante morele vraagstukken aan bod komen, gevolgd door een erg matig tweede deel vol sentimentele drakerigheid en kitsch, dat op het eind ook nog eens volledig uit de band springt. Zelden is een mooi project zo door de mangel gehaald, en kon je zo precies aanwijzen waar het mis gaat: namelijk bij de scene dat de robot achtergelaten wordt in het bos.

De interessante wisselwerking in de familie, met de groeiende weerzin tegen het nep-jongetje van de broer en de vader, en een groeiende aanhankelijkheid van de moeder, wordt volledig losgelaten en we belanden opeens in een arena waar onder ouderwetse metalklanken robots worden gemarteld en vernietigd. Over een sfeeromslag gesproken. Het werkt allemaal voor geen meter, de rol van Jude Law vond ik weinig toevoegen, en het wordt steeds erger met Rouge City, Dr Know, de blauwe fee en weet ik veel wat een onzin we nog meer te zien krijgen. Het robotjongetje op zoek naar de fee wordt ook steeds vervelender, en ik vroeg me al af hoe Spielberg zich eruit zou redden, maar dat het zo'n belabberd einde zou hebben had ik niet kunnen voorzien.

Eeuwig zonde want het had zo veel potentieel, en als het niveau van het eerste half uur was vastgehouden was het een instant klassieker geweest. Nu een frustrerende mislukking.

Komedie over een oude knorrepot die wel een jong blaadje blijkt te lusten. Nicholson speelt nogal een dubieus figuur en het is de vraag of een dergelijke film in het huidige tijdsgewricht nog gemaakt zou kunnen worden, laat staan dat hij beloond zou worden met Oscarnominaties. Nicholson zet zijn door psychische problemen geteisterde botte hork wel met verve neer en krijgt goed tegenspel van eeuwige 'girl next door' Helen Hunt en Greg Kinnear. Grappige hondjes doen het altijd goed, dit beestje leek wel erg doorgefokt met zijn uit de kassen puilende oogballen.

Het verhaaltje stelt weinig voor (de antisemitische homofobe seksistische racist blijkt heus een toffe peer te zijn) en duurt veel te lang. De film eindigt bovendien met een totaal ongeloofwaardige liefde. Nicholson staat om 4 uur 's nachts voor de deur en in plaats van subtiel te dreigen met de politie valt ze in zijn rimpelige armen...? Ook in dat opzicht waren het andere tijden.

Herziening na dik tien jaar. Fascinerende film van Malle, die in met name het segment van de jonge crimineel opvallende gelijkenissen vertoont met Godard's A Bout de Souffle. Ik vond dat overigens van de drie verhaallijnen de minste, omdat de angry young man zo weinig persoonlijkheid had, en vooral de frustratie en het nihilisme van de naoorlogse Franse jeugd leek te moeten vertegenwoordigen. De scenes in de lift waren erg goed, maar het liefst keek ik toch naar Moreau die wacht, rondloopt, rondvraagt, steeds moedelozer, prachtig gevangen door de camera en de klanken van Miles Davis. Uiteindelijk zit het scenario toch wel erg goed in elkaar, en was de korte monoloog van Moreau waarin het besef komt een treffend slot. Verhoog naar 4,5.

Drama over de Bengaalse hongersnood van 1943, een ramp die mij eerlijk gezegd onbekend was, en waarvan de miljoenen slachtoffers waarschijnlijk niet meetellen in de cijfers van de oorlogsdoden. De film richt zich niet op de massaliteit van de ramp, Ray kiest voor een subtiel perspectief, dat van een hoogopgeleide, wat arrogante brahmin (Ray-regular Chatterjee) die zich met zijn jonge vrouw op het platteland vestigt. De hongersnood wordt vooral getoond door de almaar stijgende rijstprijs, door de vernederingen die de bewoners moeten ondergaan, van bedelen tot prostitutie, en door rondscharrelende, arme inwoners van omringende dorpen. Ook het kastestelsel komt even voorbij, na aanraking van een 'onaanraakbare' moet de hogere kaste zich wassen, slechts nadat ze is overleden durft de brahmin haar pols te voelen.

Tegen het einde is de brahmin door alle ellende en vernederingen ook gelouterd, menselijker, en als er een groep bedelaars verschijnt wil hij ze niet de deur wijzen maar legt zich neer bij het delen van het weinig wat hun nog rest. Zo zou je de film ook kunnen zien als een ode aan de menselijkheid en zijn er paralellen te trekken met de wereld van nu.

Ik kende Naruse alleen van zijn films uit de jaren 50 en 60, dus was wel benieuwd naar ouder werk. Deze viel op door de mooie titel en korte speelduur. Het blijkt ook best een aardige film te zijn, met een thema dat vertrouwd aanvoelt: de netelige situatie waarin veel Japanse vrouwen verkeren. in dit geval een jonge vrouw die van het platteland komt om haar geluk in Tokyo te beproeven. Ze is met haar 22 lentes kennelijk al te oud, want bij het zoeken naar een baan krijgt ze te horen dat men een jonger iemand zoekt. Soms gaat de film iets te snel -waar ging die slaande ruzie tussen twee hostessen nou helemaal om.

Vond het wel een beetje flauw dat het thriller-element dat een beetje uit het niets komt een "het was maar een droom" segment blijkt te zijn. Het werkt ook niet, omdat het verhaal van de zoektocht van de politie naar haar geliefde ook vanuit andere gezichtspunten wordt verteld. Wel een mooi eindshot, het papiertje met het telefoonnummer van Ogawa dat in het water drijft. En de soundtrack was best leuk catchy.

Goede film uit de nadagen van het silent tijdperk. Betty Amann had wel bij de cast mogen staan, Asphalt is toch vooral geslaagd dankzij haar rol als verleidelijke/ kwetsbare/ berekenende vrouw, een klassieke femme fatale kortom. Ik vond eigenlijk de eerste 30 minuten nog het leukst, de verkeersagent, de diefstal en de nasleep daarvan. Het gevecht op het eind was ook wel weer goed gedaan.

IJzersterke film van Huston die me van begin tot eind wist te boeien. De film is spannend, mooi geschoten, en scenario zit ook goed in elkaar.

De acteerprestaties zijn erg goed, waarbij ik eigenlijk geen zwakke schakel kon ontdekken. Leuk om Jean Hagen te zien in deze prent, net nadat ik haar in Singin' in the Rain zag- enige twijfel over haar echte stem is nu in elk geval verdwenen. Ik wist overigens niet dat MM hierin meespeelde, ze was beeldschoon in deze film, maar haar rol is natuurlijk beperkt.

Onderhoudende maar behoorlijk lompe satire die een beetje een kruising is van millenial dramareeks Euphoria (ik zie trouwens nu pas dat dat van dezelfde regisseur is maar de overeenkomsten zijn wel vrij duidelijk) en Spring Breakers met wat Tarantinoësque randjes- slachtoffers vechten terug! Een hoop in your face ironie dus en een resem aan clichés-karakters, van de gevatte maar kwetsbare transgender tot de gewelddadige jocks.

Het gebrek aan subtiliteit wordt deels goed gemaakt door het audiovisuele, met de al eerder aangehaalde longtake bij het huis als meest opvallend wapenfeit. Vond vooral de langzaam opgebouwde, onheilspellende soundtrack bij die scène zeer geslaagd. Af en toe tast Levinson wel serieus mis om een punt te maken, zoals bij de 'hartverscheurende' scène als Lily uit huis gegooid wordt. Dat ze daarna troost zoekt bij die kerel die zich -uiteraard- ontpopt tot psychopaat was ook wel erg voor de hand liggend maar de overtreffende trap van zijn creepiness had ik dan weer niet zien aankomen.

Als commentaar op de Amerikaanse samenleving en het #metoo gebeuren komt het niet in de buurt van bv Promising Young Woman, maar als gelikte over the top tienerfilm is het redelijk genietbaar.

Stokoude film biedt niet bijster veel vermaak met lang uitgesponnen weinigzeggende scenes met kibbelende geliefden. Af en toe een knap shot met verrassend veel diepte en de muziek die men gekozen had voor de versie die ik zag was mooi, en een enkele dynamische scene werkte wél, maar over het algemeen vond ik het vooral saai. Het is de film vergeven vanwege de respectabele leeftijd.

Francesca Bertini, die naast de hoofdrol ook de regie voor haar rekening nam, wordt geprezen om haar spel maar maakt op mij geen onuitwisbare indruk. Tegenspeler "Michele" heeft wel wat weg van Alberto Sordi.

Minste film van de Marx-broers tot nu toe. Elke spontaniteit lijkt te zijn verdwenen, het heeft alle kenmerken van een moetje. Natuurlijk zijn er wel weer een aantal geslaagde momenten, als film vond ik het toch ondermaats. Het script is nooit het beste onderdeel van hun films en de romantische subplotjes kunnen me altijd gestolen worden, hier is het wel heel pover. Muzikaal houdt het ook niet over, waarbij de oorpijnigende song Two Blind Loves zelfs twee keer wordt opgevoerd. Gelukkig hebben we Groucho nog.

Een tegenvaller kortom, en dat terwijl een circus toch zoveel mogelijkheden biedt voor geslaagde comedy. Dat had Chaplin dan toch beter begrepen.

Visueel indrukwekkend achterstandswijk-drama van de zoon van Costa-Gavras. De film kent een geweldig begin waardoor je meteen helemaal in de film zit. Ook daarna blijft het genieten, als er een belegering van de banlieu volgt die Middeleeuws aandoet, iets dat nog wordt versterkt wordt door de muziek terwijl er later ook nog een paard rondwandelt.

Helaas blijkt het geen opmaat voor een meesterwerk, want na deze veelbelovende start komt de film piepend en krakend tot halt, met weinig overtuigende dramatische verwikkelingen. Ook van de rellen is het beste er dan al van af, jongeren doen niet veel meer dan vuurwerk naar de politie gooien (wat er visueel nog wel aardig uitziet) en op en neer rennen, af en toe een ongecoördineerde aanval op een peloton ME-ers uitvoerend. Daartussen loopt nog een zeer zwakke verhaallijn van een crimineel die drugs en wapens probeert te verbergen en dan is er nog Abdel, een bewoner van de wijk die de boel probeert te sussen maar die vanwege de dood van de leider van de opstand zelf ook opeens radicaliseert. Om het allemaal nog wat smeuïger te maken zijn de leider van de opstand, de crimineel en de vredesduif ook nog broers van elkaar. De vierde hoofpersoon is een jonge politieagent van wie we weinig meer te weten komen dan dat hij jonge kinderen heeft en Jerome heet.

De ingrediënten zijn er wel, maar de regisseur verliest zich in zijn longtakes en het drama is uiteindelijk matig geschreven, terwijl ook niet alle acteurs overtuigen. Tegen het einde toe wordt het verhalend alsmaar zwakker (die Sebastien was een overbodige toevoeging) en de eindscène is een regelrechte anticlimax.

Had meer in gezeten, vanwege de visuele flair kom ik nog wel op een voldoende uit.

Leuk waar een klein leugentje al niet tot kan leiden: die Dave die natuurlijk maar wat lult om Lou voor zijn karretje te spannen ('You heard about me in Vegas?' 'Yeah, you're the man to know!'), waardoor Lou wel helemaal opbloeit, met alle gevolgen van dien. Sarandon is hier nog fris en fruitig en speelt een leuke rol, Piccoli mag ik altijd graag zien maar voegt niet zo gek veel toe, en het is Lancaster die de show steelt als een ietwat meelijwekkende dief op leeftijd die zijn buurvrouw begluurt, de hond uitlaat voor een verlopen gangsterliefje en dubbeltjes en kwartjes int voor de lokale gokbaas. Hij is een tragisch figuur, maar ik moest ook wel lachen om zijn onprofessionele gedrag nadat hij twee gangsters neerschiet.

Atlantic City kende ik vooral van The Boardwalk Empire, over de stad in zijn hoogtijdagen, maar hier is het een vervallen plek, waarbij de imposante paleizen van weleer worden opgeblazen om plaats te maken voor nieuwbouw en de oude garde weemoedig terugblikt op de goeie oude tijd. Het geeft de film een melancholieke sfeer en Malle brengt het allemaal mooi in beeld. Leuk buitenbeentje binnen het genre.

Mooi drama dat trouw blijft aan het boek. McEwan was nauw betrokken, dat helpt natuurlijk. Het is grappig om al die inmiddels doorgebroken acteurs in hun jonge jaren te zien. Van Saoirse Ronan in een van haar eerste rollen tot McAvoy en Cumberbatch, en ook Alfie "Reek" Allen heeft een klein rolletje. Ook een goede rol van Keira Knightly, die toen natuurlijk al een hele dame was. Visueel overdondert Atonement soms, er zijn de nodige oogstrelende shots waarbij met name de scenes in Duinkerken opvallen, die overigens véél overtuigender en pakkender zijn dan het hele Nolan-vehikel.

De gedeeltes in het oude landhuis en de tuin doen daar niet zo veel voor onder, en de kinderblik werd goed gevangen- hoe Briony alles wat ze ziet verkeerd interpreteert wordt geloofwaardig gebracht. Daar zat van alles achter: gekwetstheid na een afwijzing, fantasie, het krijgen van aandacht. Vond het ook nog redelijk subtiel, nou ja dat briefje was dat natuurlijk niet maar het was toch wel voorstelbaar. Het einde met de oude Briony komt uit het boek, maar komt op film toch niet geweldig over, omdat je voor de tweede keer in korte tijd geacht wordt mee te gaan in de gedaanteverandering van Briony. De drie actrices die Briony vertolken lijken in de verste verte niet op elkaar, dat vond ik wat afleiden. Klein smetje op een verder prima film.

Wat een geweldige film is dit van Duvivier, uit wat sowieso een van mijn favoriete filmperiodes is, de nadagen van de stomme film. Het verhaal is interessant, met een thema dat nog zeer eigentijds aandoet, de grote warenhuizen die de kleine zelfstandigen wegconcurreren. De uitvoering is nagenoeg perfect, met als enige kleine smet de wel erg dramatische dood van het verder niet zo belangrijke personage Genevieve en wat losse eindjes.

Een knappe opbouw zorgt ervoor dat ik anderhalf uur aan het scherm gekluisterd zat: een meisje uit de provincie die zich vergaapt aan de metropool, haar eerste schreden zet als werkneemster van het bedrijf, de jaloezie waarmee ze te maken krijgt, tot de onverwacht gewelddadige apotheose en het nogal cynische einde dat niet iedereen zal smaken, maar dat ik juist vrij geniaal vond- het is do or die, dog eat dog, if you can't beat them, join them en meer van zulke fijne Nederlandse gezegden, in optima forma. Een voorbeeld van fijne ironie trouwens dat Baudu aan zijn einde komt onder de wielen van een vrachtwagen waarop groot "Au Bonheur des Dames" prijkt.

Duvivier verpakt het verhaal bovendien in aantrekkelijke beelden, met dynamisch camerawerk, prachtige decors - als Denise voor het eerst het warenhuis bezoekt voel je bijna dezelfde indruk, terwijl we inmiddels natuurlijk wel wat gewend zijn- en knappe montage, die op een gegeven moment leentjebuur speelt bij de Sovjets. Muzikale ondersteuning is ook fijn.

En ook de acteurs kunnen niet onbesproken blijven, en dan met name de protagoniste. Dita Parlo is prachtig in de hoofdrol, een beetje girl next door maar tegelijk onweerstaanbaar, wat de crush van de grote baas en de risico's die hij neemt dan ook verklaart. Met een andere, minder innemende actrice was het maar de vraag of deze film zo goed zou werken dus een pluim voor de casting. Ook de andere acteurs waren prima, met een speciale vermelding voor Germaine Roue als de bitcherige Mme Deforges en René Donnio als de nogal onaanzienlijke collega.

Jammer dat deze film zo weinig gezien is.

Knappe film van Malle die ondanks het gruwelijke onderwerp zeer subtiel blijft, en zich focust op de ontluikende vriendschap tussen twee jongens op een internaat. Door zich te concentreren op enkele personen, zonder al te veel achtergrondinformatie te geven, wordt de alledaagsheid van de dreiging extra voelbaar, ook al speelt de oorlog en de Jodenvervolging in veel scenes maar een beperkte rol.
Het is geen film van grote gebaren, de reden voor het verraad is zelfs banaal te noemen. De film is daardoor nauwelijks vergelijkbaar met Holocaustfilms die de horror van het gebeuren in beeld brengen, maar komt zeker niet minder hard binnen. Van de twee jonge acteurs is na deze film niet al te veel meer vernomen, maar de film is ook het debuut van de immer lieftallige Irène Jacob.

Ik kan Herzog wel waarderen, eigenzinnige filmmaker met aantal prachtige films in zn oeuvre, en ik was dan ook erg benieuwd naar deze vroege film. De plot vond ik al intrigerend om te lezen, maar uiteindelijk viel het me toch wat tegen. Herzog zet dwergen in een vreemde setting met verschillende elementen: het is Spaanstalig (de dwergen hebben ook Spaanse namen: Pepe, Marcella, Hombre), de muziek is Afrikaans. uiteraard zijn de kleine rakkers Duitstalig.

Er gebeurt eigenlijk niet veel. Een opzichter houdt en grinnikende dwerg gevangen terwijl de rest van de bewoners van het instituut (?) rebelleren. Dat doen ze met name door dieren te mishandelen, bloemen in de fik te steken, een auto in de prak te rijden en de blinde bewakers te treiteren.

Er zijn wel wat leuke scenes (Hombre die op bed probeert te klimmen, de scene met de dromedaris op het eind) maar verder was het vooral bizar en weinigzeggend. Ik hou wel van vreemde films dus verveeld heb ik me niet maar echt goed is dit ook niet te noemen.

Curieus, wel leuk om een keer gezien te hebben maar een van Herzog´s minste films. Aanduiding "horror" slaat overigens nergens op.

Het is al een tijd geleden dat ik Gegen die Wand zag, dus ik kan geen vergelijking met die film maken, maar met Auf der anderen Seite toont Akin zich andermaal een begenadigd verteller. Misschien ligt het aan mij maar ik had het idee dat het al een jaar of 10 stil was rond zijn persoon (tot zijn laatste film die wel weer de nodige exposure kreeg).

Auf der anderen Seite biedt twee verhalen die elkaar soms rakelings passeren om nèt niet helemaal samen te komen. Het lot beslist anders. Dat dat voor sommigen onbevredigend is kan ik mij ook wel voorstellen, gewend als we zijn aan afgeronde verhalen met kop en staart, maar ik vond het erg verfrissend dat Ayten juist niét de foto van haar verloren moeder onder ogen kreeg en dat de hereniging tussen Nejat en Ali niet getoond wordt. Het beeld van Ali, tot tranen geroerd na lezing van het boek (overigens geschreven door een vriend van Akin, een vriendendienst dus) dat hem door Nejat cadeau was gegeven was meer dan voldoende.

Dat sommigen deze film het predicaat "politiek correct" geven verbaast me- ik denk dat veel Turken helemaal niet blij zijn met hoe de Turkse gemeenschap in Duitsland en ook Turkije zelf getoond worden. Dreigementen van Grijze Wolven-types richting Yeter, dodelijk huiselijk geweld, tasjesroof culminerend in doodslag, veel kritiek op het Turkse rechtssysteem enzovoort. Ja, de tekortschietende asielprocedure wordt ook getoond, maar het is allesbehalve een eenzijdig verhaal.

Sterk spel van de zes hoofdpersonen, mooie beelden, melancholische soundtrack (Kazim Koyuncu!) en een intrigerend verloop maken dat ik hier toch wel met gemak 4 sterren aan kwijt kan.

Goed drama waarin wel erg veel komt bovendrijven: ziekte, zelfmoord, moeilijke jeugd, scheiding, vreemdgaan, pedofilie- op een gegeven moment was het wachten op het volgende probleem: ah daar hebben we hem: incest.

Neemt niet weg dat het behoorlijk boeiend was om naar te kijken, al voelde ik me soms een ramptoerist, maar het was wat veel. Het acteerwerk was van hoog niveau. Streep en Roberts waren goed, licht hysterisch, maar ik was meer gecharmeerd van de prestaties van Chris Cooper, Margo Martindale, Julianne Nicholson en Dermot Mulroney. Cumberbatch vond ik een beetje een miscast, dat had ik ook bij de zeer Bitse McEwen die "Bill" speelt maar die redde zich uiteindelijk wel.

Een acteursfilm dus, gebaseerd op een toneelstuk dus wat statisch, en de film moet het niet hebben van visuele pracht (al zijn er ook wel wat aardige shots).

Vond er niet zo veel aan. Eerste film die ik zie met Russell en kan niet zeggen dat ik onverdeeld enthousiast over haar ben, maar ronduit vervelend waren nogal wat bijrollen zoals de jonge Patrick, de giechelende Japanse bediende en Gooch. De leukste rol vond ik nog die van Gloria Upson als eastcoast trutje. Waarschijnlijk was dit in de jaren 50 best gewaagd en fris, het is toch Hollywood van z'n meest belegen kant- dat is een term die ik niet graag bezig, maar hier toch wel van toepassing helaas. Het duurt ook nog eens veel te lang.

Sterk geacteerd drama overtuigt vooral in de eerste akte. Vond het ook een goede keus de aanslag zelf niet te tonen, de nadruk ligt daarmee op de nasleep. Je wordt tijdens het onderzoek een paar keer op het verkeerde been gezet, maar nadat de blonde dader in beeld kwam, met ook de zogenaamde 'dönermoorden' indachtig was het snel duidelijk dat om nazi's moest gaan.

De rechtszitting in de tweede akte vond ik vrij ongeloofwaardig, net als de vrijspraak. Hun alibi dat aan alle kanten rammelde (ze hadden geen vliegtickets neem ik aan, of gepind in Griekenland) vond ik zelfs vrij storend. Het vormt de opmaat voor de slotakte. Hier wordt wat meer nadruk op spanning gelegd en hoewel dat wel redelijk werkt was het maar moeilijk voorstelbaar- en dan doel ik met name op het in elkaar knutselen van een spijkerbom en eigenlijk alles wat daarna gebeurt. Toch komt de film er wel mee weg, dankzij het sterke spel van Diane Kruger.

Zoals verwacht is Austin Powers redelijk flauw maar zijn er ook wel wat grappige momenten. Viel me op dat een paar grappen rechtstreeks uit The Naked Gun komen. Austin Powers is het leukst als iets tot in het absurde wordt doorgevoerd, dan denk ik bijvoorbeeld aan Will Ferell's gekerm of het keren van het karretje in de gang, en heeft ook een paar slimme visuele gags. Waar de film het minst werkt is als die James Bond dingetjes die iedereen wel kent op de hak worden genomen, en dat zijn er nogal wat. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het voorbij voor de verveling toeslaat. Veel bekende acteurs maar de meesten lopen nogal verloren rond, wat bv Michael York nou in zijn rol zag is me een raadsel.

Sterke documentaire waarin, zonder enig commentaar, de politieke carrière van Ceausescu wordt getoond door middel van speeches, staatsbezoeken, wat vakantiefilmpjes, dan zie je Ceausescu ongemakkelijk dansend, dan weer met gepaste ernst een ramp bezoeken. Je ziet hem met geamuseerde verbazing kijken naar de Noord-Koreaanse welkomstdans, een beer schieten (ironisch genoeg was zijn bewind voor de Roemeense beer een gouden tijd, omdat alleen Ceausescu op ze mocht jagen), afscheid nemen van zijn moeder en in talrijke onderonsjes met eerst nog een mix van westerse en communistische leiders, later in zijn loopbaan uitsluitend de laatste categorie, steeds verbetener klinkend (al klinkt zijn antiwesterse retoriek in vergelijking met wat Poetin nu allemaal uitkraamt vrij mild).

Zijn speeches zijn niet erg begeesterend, op zijn boosheid na de inval in Tsjechoslowakije na, maar verder is het vooral niet erg to the point geklets over schrijvers die revolutionaire gedichten moeten schrijven, of over het oprichten van allerlei commissies. Zijn hang naar megalomanie komt vooral op het eind naar voren als hij het centrum van Boekarest laat platgooien om zijn absurde paleis te bouwen. Dat zijn executie niet in de docu zit is wel logisch: dat past niet in een autobiografie.

Beste scene vond ik de al genoemde scene in het parlement als een communist van de oude stempel het in zijn eentje opneemt tegen het parlement in zijn afkeur van de gang van zaken. Moest schokkend zijn geweest voor Ceausescu, die altijd de regie had maar die nu heel even verloor, het koor van jaknikkers dat daarna losbarst ten spijt. Ik heb het even nagezocht: de dissonant heeft Ceausescu overleefd.

De titel zei me vaag iets, maar ik ging hier volledig blanco in. Ik dacht lang dat ik naar een thriller aan het kijken was, een spannende, nogal lugubere thriller. Ik vond het eerste deel eigenlijk verrassend goed, sfeervol en best naar.

Mijn aandacht begon wel te verslappen toen het steeds bovennatuurlijker werd, zeker toen de uitleg kwam dat het lijk een heks uit Salem was. Hoewel er nog wel wat effectieve jump-scares kwamen in het tweede deel werd het vage gevoel van onrust uit het eerste deel teniet gedaan. Kom nog wel tot 3 sterren maar hier had toch meer in gezeten. Misschien was het beter geweest de hele uitleg achterwege te laten.

Eindelijk dan eens gezien, en hij viel me alleszins mee. Een onderhoudende film met een boodschap, die er mooi uit ziet, ik kan me voorstellen dat dat in 3D in de bios wel -letterlijk- een extra dimensie toevoegt. Maar ook thuis op de bank met mijn ouderwetse 2D TV prima te doen.

Acteurs zijn prima, zowel Worthington, Weaver als Saldana deden het meer dan behoorlijk. De bad guy was dan weer wat te cartoonesk. Maar toch wel verrassend, dat de Amerikaanse mariniers de slechteriken zijn, en je als publiek goedkeurend toekijkt hoe hun helicopters aan flarden worden gereten door vliegende dino's. Geen USA-heroïek in Avatar, en dat is voor een Amerikaanse blockbuster toch op z'n minst opvallend.

De wereld ziet er mooi uit maar lijkt toch eerder op een heel mooi computerspel (ik moest geregeld aan Final Fantasy denken, en natuurlijk aan Michael Jackson's Billie Jean) dan een echte levende wereld. En hoewel de natuur en beesten er indrukwekkend uitzagen waren ze allemaal toch varianten van bestaande dieren: neushoorns, paarden, apen, wolven, dino's etc. Ik vond de Nevi er nog het minst overtuigend uitzien, en qua design ook niet zo geweldig- blauwe basketballers met katachtige trekjes.

De eerste van Costa-Gavras pas die ik zag, en het was zoals verwacht een zeer politieke film. Zoals hierboven al wordt geschreven is het nogal taaie materie, en ik keek dan ook geregeld naar de klok. Goed geacteerd wel, ook van de verschillende ondervragers, maar het sleepte nogal. Ik begrijp wel dat de herhaling van zetten de psychische marteling moeten verbeelden, maar het schoot wat mij betreft z’n doel voorbij. Tegen het eind met de rechtszaak komt er wel meer vaart in, maar toen was ik al half ingedut.

Knappe verfilming van één van Neerlands grootste klassiekers met uitstekend spel van de drie hoofdpersonen, ik heb Rijk de Gooyer en Thom Hoffman volgens mij nooit beter gezien. De Gooyer weet zijn toch nogal belachelijke personage een zekere treurige waardigheid mee te geven, een vroegoude man die de wereld om zich heen niet meer begrijpt. Hoffman is geknipt als antiheld Frits en brengt de vileine droogkomische oneliners met verve. Tel daarbij de goed getroffen groezelige en troosteloze sfeer van naoorlogs Amsterdam -de geur van doorgekookte groenten en reuzel komt je haast tegemoet- en een aantal geslaagde droomscènes en je kunt spreken van een van de betere vaderlandse films.

Prachtige film die je voortdurend op het verkeerde been zet. Na het mooie eerste stuk waarin iemand (die de hoofdpersoon leek te zijn) op mysterieuze wijze verdwijnt volgt een halfslachtige zoektocht door haar vriend en beste vriendin, maar al snel wordt duidelijk dat de zoektocht niet langer naar de verdwenen persoon is, maar naar elkaar.

De beelden die de zoektocht begeleiden zijn schitterend: van het eiland natuurlijk, de vreemde scene met de massa jongens en mannen die Vitti aanstaren, het lege Siciliaanse landschap, een shot van Vitti die gekke bekken trekt in de spiegel, de laatste shot; de film kent talloze briljante momenten.

Kritiek dat de personages emotieloos zouden zijn begrijp ik echt niet, onder de oppervlakte borrelt juist van alles: verveling, lust, schaamte, woede- treffend vertolkt door de hoofdpersonen, met name Vitti maar ook zeker haar tegenspeler. Ik vind ze ook een stuk natuurlijker dan personages die in elke scene hun emotie er zo dik bovenop moeten leggen, bang dat ze anders niet goed worden geinterpreteerd- maar dat terzijde.

Ik moet er altijd even inkomen bij die Indiase klassiekers maar uiteindelijk beviel deze me ook goed. Het verhaal is meeslepend, al moet je wel meegaan in de soms niet al te geloofwaardige ontwikkelingen (toeval speelt bijvoorbeeld een vrij grote rol) en Kapoor schroomt niet grote thema's te gebruiken: nature versus nurture, de klassenmaatschappij, de ondergeschikte rol van de vrouw en sociale uitsluiting na een vermeende verkrachting. De vertelstructuur, waarbij de film begint met een rechtzaak tegen de protagonist, om vervolgens uit de doeken te doen hoe het zo ver gekomen is, is vaker gedaan natuurlijk, maar het werkt wel om het verhaal net even interessanter te vertellen.

Een film uit India, dus ook de nodige liedjes. In het begin worden ze spaarzaam gebruikt, in het tweede deel zijn ze wat talrijker, maar mij stoorden ze niet, sterker nog het vormde een meerwaarde. De tien minuten durende, nogal bizarre droom/nachtmerrie sequentie was geslaagd en ook het duet aan het water en het liedje waarin "de tramp" zichzelf voorstelt waren meer dan aardig. De zangstem van Nargis past trouwens totaal niet bij haar normale stem, maar dat is een detail.

Film die uit twee delen bestaat: in deel één drinken en discussiëren vier vrienden met een vijfde gast die later binnenkomt, en eindigen de avond met een moreel dilemma: wie ben je liever, een beul of een slachtoffer?

Iedereen doet zijn zegje, maar de volgende dag moeten zij dit theoretische probleem plotseling in de praktijk brengen. De wrede SS-er, of een Hongaarse equivalent daarvan, wil namelijk dat de mannen die de fascisten verwensten niet zomaar gebroken de gevangenis uit komen, ze moeten hun zelfrespect verliezen, door een weerloze en stervende partizaan in het gezicht te slaan. De opportunistische kroegbaas blijkt op het moment supreme een held, en ook de vreemdgaande lafaard stijgt boven zichzelf uit, terwijl degene die zich voordoet als een moreel hoogstaand mens de anderen had verraden uit rancune. De enige die de Jezusfiguur in het gezicht slaat doet dat omdat hij verantwoordelijk is voor de levens van vele (Joodse?) kinderen. Je leert iemands ware karakter pas kennen onder dergelijke extreme omstandigheden. Knappe film die je aan het denken zet.