Opinions

De bouw van de Berlijnse Muur verdient wel betere 'film' aandacht dan deze tv-produktie. Er zijn al voldoende films omtrent het levens tijdens de Muur en de val van de Muur.

Die Mauer - Berlin '61 weet helaas nergens te verbloemen dat het een tv-film is. An sich geen probleem, maar het script en de daarmee gepaarde karakters zijn te gemaakt. Het gaat allemaal te netjes, wat niet bijdraagt aan geloofwaardigheid. De makers hadden beter een waargebeurd verhaal kunnen nemen ipv deze verzameling van verhaaltjes in 1 dat leidt tot een overgeromantiseerd geheel. Spijtig. Het spannende einde weet veel goed te maken. De plotselinge bouw van de Muur en de directe gevolgen verdienen een beter en geloofwaardiger verhaal.

2,5* is meer dan voldoende.

Kijk eens aan, Ceylan weet me te verrassen met een (gesproken) script. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Zoals de voorgangers reeds zeiden, een persoonlijke filmmaker, die de halve familie optrommelt om een film te maken. In deze film is dat ook de basis.

Maar ook de liefde voor het platteland, de natuur, dromen, de wind, ramen zijn terugkerende elementen in Ceylans werk, dat veelal gepaard gaat met prachtige shots, die opmerkelijk genoeg voor mijn gevoel in deze film schaars zijn.

Een kleine film qua opzet, maar een grote film qua impact.

Aanrader, maar wel het liefst te bekijken samen met de rest van de trilogie, Kasaba en Uzak. Dat geeft de film (en de trilogie) toch een ander gezicht. De beste uit de reeks, 4 sterren.

Het zijn wel scenes die in de realiteit voor zouden kunnen komen, en personages die ook daadwerkelijk ergens op deze aardbol rondlopen.

Een interessantere discussie vind ik toch het bestaan van wel/niet hoop in de film. Dat is juist hetgene wat me dwars zat na de film. Ja, de film straalt enigszins hoop uit, maar toch ging ik met een kut-gevoel naar huis. En daar wringt het bij mij. Maar misschien is dat nu juist het goede aan de film. Dooddoener-alert: ik weet het niet.

De film zit vol hilarische scenes. Met als hoogtepunten 'Back and forth. Forever' en de scenes met kunstkenner Nancy en haar koffiemok. Ik lag (en lig weer) helemaal in een deuk.

Maar de mooiste scene is en blijft de wandeling van de schoenenzaak naar de parkeerplaats. Een van de beste scenes die ik gezien heb de laatste maanden.

Helaas zijn niet alle verhaaltjes even goed. Met name de stukken met de twee tienermeisjes en 'de geile buurman' waren van een laag niveau. Dat had beter uitgewerkt kunnen worden.

Een film met ups & downs. En dat vervelende ontevredenheids-gevoel na afloop. Misschien dat ik de film in een andere 'mood' zou moeten bekijken. 3,5* voor nu.

Veelal overbelicht. Ontzettend veel (aargghh!!) slow-motion beelden. Een geheel nietszeggend script. Voornamelijk voorspelbare aktie-momenten en liquidaties. En djelle haalt me de woorden uit de mond: houterig. Oh oh oh, wat een drama. Maar het kan slechter, 1 ster. Te danken aan het feit dat er naarmate de film vorderde er meerdere kogels van de good guys nodig waren om de bad guys uit te schakelen dan 1 kogel (ten opzichte van de 30 die de bad guys missen op de good guys).

Verschrikkelijk lelijke special effects, een regisseur die niet precies weet wat voor soort film hij nu precies moet maken en er qua stijl dan ook maar stamppot van maakt (van computerspel-achtige poppetjes die rondzwieren tot slow-motion b-film direct-to-video beelden). En Lee Evans die oh zo grappig was, maar niet heus. Jeuk op plekken waar ik 't niet wil hebben. Gelukkig een achtervolgings-scene die te behappen was, de rest was bagger van de bovenste plank. 1 ster, een zeer kleine. Ik vraag me daadwerkelijk af welke doelgroep ze voor ogen hadden...

Best aardige jeugdfilm. Mijn jongste neefje riep al uit dat hij aan zijn meester ging vragen of ze ook zo les zouden krijgen in 'de tafels'. Ik kan je verzekeren dat hij dat vanochtend al meteen heeft gevraagd...

Simpel verhaaltje, zonder poes of pas. Alleen onbegrijpelijk dat de 19-jarige stagiair Mees Kees een behoorlijk suffige en stoffige uitstraling heeft met een iets te grote pantalon en bijbehorend jasje met schoudervullingen. Realiteit maakt dan toch echt plaats voor fictie door gebruik te maken van een typetje. Originaliteit is ver te zoeken, maar staat dicht bij de belevingswereld van kinderen die zitten op de lagere school.

Met eenvoud weet Capra weer de goede snaar te raken. Opvallend is dat zijn maatschappij-kritische thema's nog steeds uitermate relevant zijn, ook al zouden die thema's nu al pensioen-gerechtigd behoren te zijn. Helaas niet. De invloed van bedrijven in de politiek, massa-hysterie/-geloof/-beinvloeding d.m.v. media. Gepaard met een ideale mix van drama, romantiek, en een snufje humor.

Helaas laat Capra het geheel afweten door zijn statements de kracht te ontnemen door een verschrikkelijk, slecht einde. Ongetwijfeld ook onder druk. Dikke punt aftrek hiervoor. Een meesterwerk dat geen meesterwerk mocht worden. Erg jammer.

Dit viel me ook op. Let ook op de muziek tijdens de aftiteling. Rosamunde van Dennie Christian... garant voor een gezonde lachbui.

4.0* [het had de volle pond kunnen zijn, uitermate jammer]

Jammer dat de Franstalige dialogen niet ondertiteld werden. Nou ja, de dialogen met het jonge kind Gigi beperkten zich toch tot 'vang de bal', 'je bent verdrietig', etcetera.

Guyke zegt het al: het overvloedige wannabe artistieke. Mooie zwart-wit fotografie, lekkere jazzy soundtrack. Waarom het hoofdpersonage doelloes rondzwerft wordt pas duidelijk ergens midden in de film door een flashy en hippe flash-back (prachtige 5-7 minuten trouwens), maar de rest van het verhaal (inclusief zijn ontmoetingen met Gigi (het weeskind), de schippersvrouw en de dame met lichte zeden) voelt echt aan alsof het allemaal erbij is gefutseld. De laatste minuten, de achtervolging, zit ook niet helemaal lekker in elkaar.
Ach, een aardige prent uit de Belgische cinema-geschiedenis. Maar er is meer nodig dan arti-farti om een film geheel tot zijn recht te laten komen.

tja......over de film maar weer:

De kracht van La Meglio Gioventù zit hem niet in de plaatjes van Italië en de geschiedenis, maar in de uitdiepende karakterstudies van de vele en van elkaar verscheidene spelers (bij enkelen speelt "de geschiedenis" overigens een grote rol).

Ik werd meegezogen door dit scala van personages. De ontwikkelingen omtrent hen in dit 6-urig epos/soap zorgden de ene keer voor een glimlach en de andere keer een traan op m'n gelaat.

Die 6 uur zijn toch te kort, ik wacht geduldig op de volgende uren, al loop ik dan wellicht rond met een rollator.

Als je het plotje hierboven leest, kun je inderdaad stukken missen. Indien niet gelezen, wordt het toch verrekte moeilijk de film te volgen als je nicotine-verslaafd bent of aan de diarree bent. Gelukkig heb ik van beide problemen geen last, en had ik het plotje niet bestudeerd en heb ik de 7,5 uur (met toch 2 pauzes van een kwartier) geheel uitgezeten. Geen straf, alhoewel er van een verwacht 'meesterwerk' of 'onbeschrijflijke ervaring' geen sprake was.

De traagheid leidt zelden tot verveling, wel de zogenaamde experimentele tussenstukjes die naar mijn mening niks toevoegden. Wellicht dat deze een mijmerende zit wisten te doorbreken, 'wakker blijven' waarschuwingen. Ik kon er niks mee.

Angeli Bayani speelt overigens de sterren van de hemel.

Melancholia bevat momenten die je raken, maar de film in z'n totaliteit heeft toch missers.

Mooie plaatjes vullen geen gaatjes, zo zou ik deze documentaire willen omschrijven.

Het beeldmateriaal is vaak prachtig, met name dat van het derde deel. Maar als het gaat om enige informatieverstrekking en verduidelijking van de beelden, dan gaat het finaal mis. Tijdens de film schoten er tientallen vragen door mijn hoofd, die niet beantwoord werden. En dat irriteert.

Poëtisch, ja. Maar poëzie zit vol met 'eigen interpretaties'. Dat de maakster blijkbaar duidelijk wil maken als een weeskind wakker wordt gemaakt en tranen in de ogen heeft dat hij z'n ouders mist en het Tsjetsjenië-Rusland conflict verfoetert, prima. Maar ik zag een kind dat wakker werd gemaakt en verder wil slapen - of dit nu in Tsjetsenië of Nederland is, met of zonder oorlogs-achtergrond.

Liefhebbers van prachtig poëtisch camerawerk: een aanrader (vermijd alle 'basic' informatieverstrekking tijdens de docu). Diegenen die een documentaire willen zien over het conflict en het effect op kinderen: vermijden als de pest en lees krantenartikels etcetera.

The 3 Rooms of Melancholia is een gedurfde mix van "arthouse" en documentaire die bij mij niet door de maag ging. Eerder oprispingen en een zoektocht naar een maagtablet. Jammer.

Overheerlijke heist-film incl. jengelende jazzmuziek die immer op de juiste momenten wordt ingezet ... en uitgezet ... De beginscene alleen al!

De twee grootheden uit de Franse cinema van weleer, Jean Gabin en Alain Delon, spelen lijkt het wel zichzelf, een oude mopperkont en een jonge casanova. Het gaat allemaal gewoon vanzelf.

Het proces richting de overval, de overval zelf, en het hilarische slotspektakel weten te imponeren. Helaas moest er toch weer een of ander modelletje meedoen als geplande love interest. Maar verder is dit haute categorie suspense en vermaak. Lekker hoor. Die Verneuil was ook van alle markten thuis...

Eerder de IKON. Het logo van de IKON stond in beeld tijdens de uitzending op het geschiedeniskanaal van de VPRO.

Fantastisch tijdsdocument. Een meesterwerk qua montage. 13 Jongeren worden apart van elkaar geinterviewd [ze zijn niet in dezelfde ruimte], maar door de montage lijkt het net alsof ze op elkaar reageren. En dan die heerlijke jazz-muziek en de danspasjes van een van de jongedames.

Een crimineeltje/nozem, een homoseksueel, een meisje uit het klooster, een prostituee, het meisje van het platteland, de voetballer, de economie-student, een 'gehandicapte' muzikant....een keur aan achtergronden en ideeen dus. Het woordje seks of neuken wordt nooit uitgesproken door hen (hoe zei u dat: intiem samenzijn?). Relaties met ouders, muziekvoorkeuren, religie, de Tweede Wereldoorlog, seks voor/na het huwelijk, het komt eigenlijk allemaal wel aan bod. Een fascinerend portret van de jeugd van de zestiger jaren, die nogal openhartig praten over zaken (in hun ogen). Op het laatst zegt de boerendochter: "Oh, wat zal de dominee boos op me zijn, hihihi, oh oh!", terwijl haar uitspraken voor de toeschouwer juist overkomen als uiterst ouderwets en preuts.

Rondom de film (Brusse: het is geen documentaire) was nogal wat te doen. O.a. het kort geding waardoor de film even uit roulatie ging. Volgens Brusse werden er drie woorden geschrapt. Onderzoek wees uit dat het er 65 waren (Brusse ontkent dit). Maar dat niet alleen. Ook het meisje uit het klooster was het niet eens hoe ze geportretteerd werd. Het kwam over alsof ze zelf twijfelde over haar geloof. Niet lang daarna trad ze uit het klooster. Nog steeds neemt ze Brusse dit kwalijk.

Veel ophef dus destijds. Er kwam inderdaad nog een Duitse versie, Menschen von Morgen. Tevens was deze film al gepikt van een Franse film [titel weet ik niet]. Deze info komt uit een documentaire van Gilles Frenken, genaamd Mensen van Toen. Hij gaat op zoek naar de ongeschonden kopien van de film, en naar de mensen achter de film. Sommigen waren al gestorven, sommigen waren onvindbaar. De boerendochter is getrouwd met een aardappelboer, de 'non' draagt nog steeds de last met zich mee, en de oh zo sexy vrijgevochten meid die lekker uit haar bol ging op de jazzmuziek leeft tussen de Indianen in Canada. In de film is het opmerkelijk dat juist zij niet wist of ze uberhaupt kinderen wilde hebben op een latere leeftijd...het bleek dat ze tijdens de opnamen van de film reeds zwanger was. Curiositeiten alom.

Fascinerend, dat zei ik al. Dit mag wel een dvd-release krijgen als je het mij vraagt. Het was een zeer groot succes in de bioscopen, en anno 2006 staat de film nog steeds als een huis, ook al is het inhoudelijk nu minder opzienbarend dan in 1964. Doordat het zo'n grote hit werd, kwam de commercie erachter dat de jeugd een grote commerciele groep was. Er kwamen meer jeugdprogramma's op tv, en ook reclames werden geconcentreerd op de jeugd ipv de huisvrouw. Doorbrekende mijlpaal? Dikke 4 sterren mijnerzijde. Aanrader.

The Merchant of Venice van Shakespeare werd na de Tweede Wereldoorlog verguisd door het sterk anti-semitische gevoel in de figuur van de hebberige Jood Shylock - hier neergezet door een sublieme Al Pacino.

Shakespeare heeft het personage volgepropt met alle vooroordelen die er ook maar heersen over Joden. Waarom dan?

The Merchant of Venice wordt gezien als een christelijk stuk, hoofdthema is 'vergeving' [een centraal element in het christendom]. Deze verheerlijking van 'vergeving' betekende aldus een aandikking van de ideeenwereld van een non-christen (in de vorm van een rijke Jood). De een noemt het satire, de ander anti-semitisme. Ik ga voor de eerste optie, aangezien the Merchant of Venice een dik aangezette komedie is. Niet alleen de Joden komen er slecht vanaf. Ook ijdeltuiten, machthebbers, ontrouwelingen etc.

Een ander hoofdthema is 'de liefde'. Dat in deze adaptatie van Michael Radford een ander tintje met zich meebrengt. De homo-seksuele spanningen spatten van het scherm en (met de teksten van Shakespeare nu naast me)...die spatten echt niet van het papier. Een eigenaardige interpretatie.

Ach, dan kan ik nog de prachtige lokaties gaan prijzen, en de kostuums, de vele vrouwen met blote borsten, de hilarische Spaanse prins, de mooie muziek en de acteerprestaties van m.n. Al Pacino en de oogverblindende Lynn Collins.

Vooruit, 4 sterren voor deze toch uiterst verrassende, verfrissende en sfeervolle adaptatie. Gaat het zien, gaat het zien.

Giovanni De Medici was één van de belangrijkste slachtoffers begin 16de eeuw van de moderne zware artillerie.

Wie veel veldslagen verwacht te zien in deze film komt bedrogen uit.

Wie houdt van Italiaanse cinema en mooie plaatjes (settings, kledij, licht + camera-gebruik) kan zijn/haar hart ophalen.

Inmiddels alweer gedouched, geschoren en me weten te wurmen uit die strakke spijkerbroek.

Goede documentaire over een grote band en hun sores. Het beste van de docu is dat in het begin al tegen de bandleden werd gezegd: de grootste uitdaging is dat men (de fans en andere geinteresseerden) een oordeel over jullie gaan vellen [of iets in die trant].

Dat is dus gelukt. Na het Napster incident heb ik nu nog minder sympathie voor Metallica. Twee redenen: 1) het haantjesgedrag van Lars Ulrich [drummer] en James Hetfield [zanger]. En 2) de geldmachine / fabriek dat het instituut Metallica is geworden (deze documentaire is daar ook een onderdeel van natuurlijk).

Haantjesgedrag

Lars Ulrich is niets minder dan een op geld beluste maniak. We weten het allemaal: geld maakt niet gelukkig. Hij heeft niks anders dan (naast zijn kunstcollectie) Metallica als inkomsten-bron.

James Hetfield, de alcoholist, is na zijn terugkeer van de afkick-kliniek nog steeds de helft van de tijd onder invloed...lijkt wel. Bazig gedrag en uit zich iedere keer maar weer als een slechte B-acteur in pseudo-Freudiaans gezever. Het gedrag van een irritant kind dat solliciteert naar een corrigerende tik.

Dat deze twee hoofdpersonages - om het even botweg te zeggen - een soort van titanenstrijd met elkaar leveren, hebben ze volgens mij niet in de gaten wat dat betekent voor de rest van de bandleden. Lars Ulrich wordt dan ook geconfronteerd met dit gegeven in de allerbeste scene van de documentaire tijdens het gesprek met voormalig Metallica-lid Dave Mustaine (oprichter Megadeth) die Ulrich beticht van verraad etcetera. Een nogal ontroerende scene moet ik toegeven.

Kirk Hammett is de nuchterheid zelve, de stabiele factor. Hij distantiëert zich veelal van de ego-tripperijen.

Money Money Money

De commercie heeft de overhand genomen tijdens het succes van 'the Black Album'. Je voelt als kijker te vaak dat het allemaal draait om geld. Commercials, MTV Icon, contract-besprekingen (waar het ook ging om winst/verlies van deze documentaire), Napster, en noem maar op. Ik werd er kriebelig van.

De documentaire geeft een goed portret van het monster dat Metallica is geworden. Alleen bevat de documentaire te veel irritaties om meesterlijk genoemd te worden en de volle speelduur te imponeren. 3,5* is een prima score.

Prachtige film om te verdrinken in prachtige beelden. Probleem van de film is echter het gesmijt met zo veel symboliek dat het vermoeiend (of geforceerd zoals The Eye het noemde) werkt.

De film zit boordevol sterke (surrealistische) scenes: de kinderhandel, de adembenemende grens-scene, de busrit (incl het in slaap gesukkelde socialisme), de rouwscene omtrent een van de straatkinderen, en de mooie en passende slotscene.

De cameravoering, muziek en de blikken van Bruno Ganz maken het geheel af. Benieuwd naar meer werk van deze Griekse 'godheid'. 4*

Mug nestelt zich op de bank, kopje thee, de film Miami Vice begint, Mug ziet een hippe 'club', Mug hoort Linkin' Park, thee is heet roepen Mugs bovenbenen, zou het nog goed komen?

W.b. muziek en beelden soms, maar gelukkig had ik geen mok thee in m'n handen toen er een blijkbaar stomende seks-scene op mijn netvliezen werd gebrand, met op de achtergrond het onlustige stemgeluid van Chris Cornell.

Het zal wel te maken hebben met smaak [rooibos spicy orange voor de geinteresseerden], maar deze voorbeeldjes zijn toch wel opmerkelijk te noemen.

De film dan. Mann opent z'n visuele supermarkt weer, gelukkig maar. Maar wat een geneuzel, een Miami Vice tv-aflevering wist na een uurtje al de end-credits te laten lopen, maar de aandacht voor de kijker moest hier verdubbeld worden. Kijken naar snelle auto's en speedbootjes, een paar vrij-scenes, een aantal actie-scenes, maar heel veel gepraat. Niks mis met gepraat, maar het moet wel interessant zijn. Het blijft allemaal bij oppervlakkig gewauwel, wat romantisch we've-heard-this-before geneuzel, en allerlei complotjes en ideetjes die ook niet meer al te fris overkomen.

Miami Vice ziet er goed uit, maar slechts de middelmaat wordt gehaald. Het enige dat echt bijzonder was, waren de onzichtbare flamingo's... ik telde er 2,5.

Interessante stille cinema. Toch een bewijs dat er ook 'intellectuele' films werden gemaakt destijds, en dat niet iedere stomme film bol moet staan van experimentele foefjes.

Mikaël moet het hebben van het plot, een aantal bijzonder fraaie scenes, close-ups (ogen spelen een belangrijke rol) en shots van een paar mensen in grote ruimtes. En een sterke finale waar mijn handjes op elkaar gingen.

Dreyer is toch een uitermate fascinerende cineast.

Een film zonder grote verrassingen; eerder voor de hand liggende situaties. En dat is nu juist zo jammer aan deze warme (en enigszins poëtische) film. Een aardige tragi-komedie met een uitstekende hoofdrolspeler. Een film met potentie, alleen het script mist lef.

Eigenaardige adaptatie van Shakespeare's komedie. Leuk dat men zich houdt aan de Shakespeariaanse teksten, maar om dan de film te laten afspelen in Italië, terwijl de tekst boordevol verwijzingen zit naar Athene (en dat ligt in Griekenland voor de onwetenden), is behoorlijk stupide.

De feeërieke aankleding vond ik ook niet 'breath-taking'. Ik vond het er maar allemaal amateuristisch uitzien. De acteurs variëren van heerlijk (Kevin Kline) tot uiterst irritant (Calista Flockhart en een of andere clown in het theatergezelschap die denkt dat ie in een slapstick film speelt, au).

Gelukkig is het allemaal wel amusant, met als hoogtepunt de langverwachte opvoering van het toneelstukje met een pratende muur.

Het probleem van de documentaire is dat Bussink geen keuze heeft gemaakt wat voor soort documentaire ze nu wilde maken.

Het begint (en eindigt) als een ego-document, verwordt al snel tot een gekke-mensen-parade à la de documentaires van Michiel van Erp, en ze ontpopt zich ook nog eens tot een (slechte) studente van Peter R. de Vries in haar zoektocht naar Andre de Vries (die als zwart schaap fungeerde en zodoende ook werd veroordeeld en later weer werd vrijgesproken).

En dat alles in 70 minuten (voor tv weer eens verknipt naar nipt een uur)!

Gelukkig zetten mooie beelden en artistieke kunstjes een hoop recht. Maar echt knallen....neuh....

Sterk vertelde en geconstrueerde film die het gemakkelijke sentiment toch niet met een dikke Hollywood-saus weet te overgieten. De film neemt de tijd, de opzwellende violen worden achterwege gelaten [in plaats daarvan geen muziek of een uitermate rustig piano-deuntje], het acteerwerk is van grote klasse, de voice-over van Freeman werkt fenomenaal.

Helaas zat er een vervelend personage in de film, 'Danger'. Die extra 'emotionele' + 'grappige' bagage had de film niet nodig. Uitermate jammer, daarom kom ik niet verder dan een prima 4*. Boven verwachting overigens.

Dan nog een rechterstoot richting de media die het einde al verklapten (ja, ook tijdens journaals e.d.). Maar goed, het is natuurlijk wel opmerkelijk dat een film waarin euthanasie wordt gepleegd de Oscar voor beste film won.

Forman is inderdaad een prima talking head, vol schitterende verhalen en anekdotes vanaf de filmset. Een outsider is ie wel degelijk, maar dat heeft vooral te maken met de thematiek van zijn films, die ook over eenlingen en rare snuiters gaan.

Maar goed, het filmmateriaal en bijdragen van andere personen, voornamelijk acteurs, zijn karig. Al helemaal als men het flikt (blijkbaar vanuit oogpunt van filmrechten???) om trailers van Formans films te vertonen in plaats van een of meerdere scenes. Zo voelt deze tv-documentaire nog extra goedkoop aan. Laat het dan achterwege...een gemiste kans.

Hoogstwaarschijnlijk is die er al: Milos Forman: Co Te Nezabije... (2009)

Mocht ik die ooit tegenkomen, zou het me niks verbazen als dit 'tv-aftreksel' een lagere score zou krijgen. Als Forman in die documentaire met dezelfde anekdotes komt aanzetten, dan is deze productie geheel overbodig.

Ik zie nergens argumenten waarom dit 'waardeloos' is. Veel geroep in een woestijn.

Nederlandse begrippen...zucht...ik vind Minoes veeleer van internationale allure als het gaat om jeugdfilms. Kan met veel gemak de concurrentie aan met de fillms uit Scandinavië, de meesters van originele jeugdfilms.

Het heeft ook de juiste ingrediënten, prima cast, fantastische sets, leuk verhaal, en natuurlijk pratende dieren. Hoognodig eens herzien.

Nuchter onderzoek van een kleinzoon, die zijn emoties niet laat gaan om anders gemakzuchtig tranen te trekken uit de kijker.

Wroetend in veelal verloren gegane archieven, bezoekjes aan verscheidene 'strafkampen' en een heuse (behoorlijk opmerkelijke) confrontatie met de agent die verantwoordelijk was voor de arrestatie van 'het misdrijf van Abraham Prins'.

De nuchtere aanpak weet toch te verbazen en te intrigeren, waardoor ik opnieuw stil werd van de gebeurtenissen tijdens (en direct na) de Tweede Wereldoorlog.

Aanradertje voor vanavond, te zien op NL2 rond 23.20 uur.

Eens met Freud. De zoektocht naar het precieze midden van Europa (het zijn er nogal wat!!!) is hilarisch, nee HILARISCH. En wat een ontzettend lelijke gedenk'stenen' hebben ze wel niet gemaakt.

Terwijl we verder naar het oosten trekken en uitkomen bij voormalige Sovjet-staten, komt er 1 ding sterk naar voren. Is dit nog wel 'Europa'? Terwijl ik geheel krom lig van het lachen omtrent tv-antennes en een oud vrouwtje met een synthesizer bij de Crucifix-heuvel, ging er toch ook een beangstigend gevoel door me heen omtrent het imago van Europa. Euro-sceptische napraat in het cafe met vrienden was het gevolg.

Een fascinerende documentaire die helaas toch een aantal misstapjes begaat, m.n. (om Freud even te quoten) "het ineens ingezoomen op een aantal mensen die meer gedetailleerd getoond worden."

Vermakelijke avond beleefd, 3,5*.

Laat ik dan maar pareren met drakerige propaganda. Rabin en Peres mogen ook nog opdraven als zichzelf en het Israelische leger voorzag de crew van de voertuigen etc. Het overmatig sentiment begint op den duur echter ontzettend te jeuken.

Kritiekloze documentaire voor de fans van Jean Giraud. Zijn carriere komt geheel aan de orde, maar de 'oh, wat is hij toch briljant' sfeer is overal aanwezig.

Toch nog wel leuke informatie en background informatie. Zoals zijn ontwerpen voor het afgeketste filmproject 'Dune' in de jaren 70. En het feit dat alleen Giger lof kreeg voor Alien. Giger ontworp het monster, Giraud alles daar omheen. En het feit dat Ridley Scott (voorheen striptekenaar) tekeningen en een verhaal van Giraud geheel gejat heeft voor het ontwerp van Blade Runner. Giraud was tevens de ontwerper van Silver Surfer en de vernieuwde Wolverine voor Marvel.

Leuke droge feitjes die gelukkig worden bijgestaan door de bijpassende muziek van Karl Bartos (Kraftwerk), waardoor het geheel appetijtelijker werd: 3*.

Discriminatie jegens de Roma-bevolking en het daarmee gepaarde (extreem-)nationalisme zijn aan de orde van de dag in Oost-Europa. Een behoorlijk diepgewortelde problematiek die zowel onbegrijpelijk als niet-op-te-lossen is.

Regisseuse Mira Fornayová wilde het rechts-extremisme 'begrijpen' en besloot een paar jaar op te trekken met een groep om zodoende een filmproject te realiseren. Resultaat: My Dog Killer, een ultra-realistische film over een groep skinheads, waarvan 1 lid, sowieso al het buitenbeentje, blijkt een halfbroertje te hebben die Roma is. U raadt het al: dat leidt tot de nodige problemen. De compleet emotieloze Marek doet er alles aan om zijn halfbroertje 'verborgen' te houden voor zijn wereld. In 1 scene vloeit er bij hem een traan, wat met het eindshot van de film compleet wordt weggevaagd.

De cast bestaat volledig uit non-acteurs. De skinheads (m.u.v. de hoofdrolspeler, die een doodnormale jongen is die werkt in de IT) en Roma's spelen zichzelf.

Angst en eenzaamheid (het willen horen bij een groep) zijn veelal de motieven. De scene in het winkelcentrum waar Marek voor een nagelstudio op een bankje 4 minuten lang wacht op zijn moeder illustreert dit het beste.

Een film vol rare, onderhuidse spanning. Uitermate geslaagd.