Opinions

De ideale film om je grootmoeder een plezier mee te doen bleek wel. Gelukkig kwam er al snel een surrogaat grootmoeder naast me zitten zodat ik niet geheel uit de toon viel in de filmzaal...

Dat grootmoeders ook de doelgroep zijn van deze biopic werd helaas ook duidelijk. Veel dramatiek, veel personages die wel erg losjes geintroduceerd worden en snel weer verdwijnen, de nummers van Piaf die voor een kwart geplaybackt worden waarna de muziek op de achtergrond verdwijnt en we nog meer dramatiek voor de kiezen krijgen.

Hoe prachtig de uitstraling van de film wel niet is, hoe briljant Cotillard Piaf wel niet portretteert, het script is een potpourri van te veel willen maar weinig bereiken. Volgens mij zijn de tientallen echtgenoten en aanbidders heel wat belangrijker geweest dan een ontmoeting met Marlene Diettrich, en wordt er bij andere belangrijke gebeurtenissen een race tegen de klok gehouden waardoor je al snel vergeet wat er ook alweer 2 minuten geleden precies gebeurd is. De vele tijd jumps beginnen ook op de zenuwen te werken.

Toch valt er genoeg te genieten, maar La Môme zal niet leiden tot een verjongde interesse van Piafs muziek wat we wel zagen bij Johnny Cash. De vraag is of dit bewust of onbewust is gedaan... Magere 3 sterren. En tegen mijn surrogaat grootmoeder natuurlijk netjes gezegd dat ik het ook een schitterende en knappe film vond. Ze zal me nog wel herinneren als een jonge Milord of zo.

Eens met eRCee, alhoewel de afstandelijkheid juist een onderdeel is van de genialiteit/'footprint' van Tati.

Gewoon al het bekijken van afstand hoe Hulot naar zijn zolderkamertje gaat is subliem, inderdaad een Pluk van de Petteflat huis.

Maar ook zitten er mindere stukken. Het dumpen van de 'worst' was geheel onnodig en daar zakte de film m.i. nogal in.

Maar wat een vondsten en wat een subtiele humor. Ook voor deze Hulot-film 4 sterren. Toch vind ik Playtime een tikkeltje beter, constanter, en humoristischer.

De Hulot trilogie gaat op de lijst 'aanschaffen' en 'herzien'.

Sovjet-films zitten veelal boordevol symboliek, bij 'De Biecht' is het niet anders. Alleen al het basis-gegeven: 'de geschiedenis en wandaden mogen niet begraven/vergeten worden'.

Makharadze speelt een onvergetelijke dubbel-rol als de foute opera-zingende Varlam Arabidze (compleet met Hitler-snor, zwarte fascistische kledij incl bretels, en de bril van Lavrenti Beria) en zijn tevens foute zoon Abel, die door 'het proces' geteisterd wordt door demonen in zijn surrealistische dromen. Als zijn zoon zich ook nog eens richt tegen hem, is "het drama" natuurlijk compleet.

De flashbacks door de kinderogen van Ketevan zijn ook echt door kinderogen. Fantasie-rijk, sprookjesachtig (Varlams bodyguards zijn verkleed als middeleeuwse ridders bijv.), maar als de tragiek daar is, komt het extra hard aan.

De film is bekend als eerste perestrojka film en ook doordat hij de eerste jaren niet vertoond mocht worden (pas in 1987 ging de film in premiere op het Cannes-festival waar hij wat prijzen, waaronder de Grote Prijs van de Jury, wist binnen te halen). Filmgeschiedenis mag/moet gezien worden.

Maar als men in een Sovjet-film een hevig emotioneel klassiek pianostuk (ik denk van een Russische componist) weet om te zetten in een scene waar opeens feestende mensen binnen komen op de muziek van Boney M. is het duidelijk: times were changing.

Kleine 3,5*. Veel symbolische scenes ontgingen me, en het acteerwerk van een aantal mensen wist mij niet te bekoren. De Biecht (uit op dvd via Moskwood) is geen kost voor iedereen.

Toch knap dat sommige bezoekers van een documentaire denken dat er in geacteerd wordt...

De hoofdprijs op het IDFA heeft de documentaire geen windeieren opgebracht. De documentaire is geselecteerd voor vele internationale festivals, krijgt louter positieve recensies, en is sinds een tijdje ook te zien in een aantal filmhuizen in Nederland.

Is het deze bombarie waard? Jawel hoor. Mr. Vig is een van die karakters uit de wonderlijke wereld van de cinema die je altijd bij zal blijven. Cijfertjes op plastic, een opiumbed, een wiet-tuin en een halfnaakte buurman zijn slechts een kleine selectie barrieres waar hij mee te maken krijgt met zijn onderhandelingen met de Russische orthodoxe kerk.

Mr. Vig intrigeert als hij spreekt over zijn ouders en zijn neuzen-fetisjisme, maar zijn droom staat als een huis. Het einde van de documentaire is de spreekwoordelijke brok in de keel.

Fascinerend warm en menselijk portret. Dikke 4 sterren.

Gezonde dosis maatschappij-kritische humor, afgewisseld door wat misselijkmakende beelden. Mondo Cane 1 is vooral gericht op de shock, en juist daarom zakt het ook in in de tweede helft als de eentonigheid duidelijk wordt en de 'hoofdstukjes' langer en langer worden. Tevens is de Nederlandse dvd van een nog shockerendere kwaliteit als er opeens na een uur twee geluidsbanden (een Frans radioprogramma met mondharmonica-deuntjes hoor je op de achtergrond) door de speakers knallen. Wellicht dat deze irritatie m'n beoordeling beinvloedt. 2,5*. Het vervolg is zo veel leuker en beter.

Het vervolg is zo veel leuker en beter, zei ik reeds bij deel 1. Minder dierenmishandelingen (nou ja, minder bloederig), en vooral gericht op hilarische handelingen van de mens zelf, eventjes afgewisseld door wat drama van gemartelde boeddhisten in Vietnam en gemartelde Afrikaanse kindertjes.

De humoristische toon voert de boventoon gelukkig, waardoor het vooral schuddebuikend gedrag vertoont bij deze kijker. Nonsens van een hoog niveau: 3,5*.

Aardige documentaire over een unieke man, de heer Moog. Met passie vertelt hij over geluidsgolven, 'circuits', en de gevoelens van de mens die ze overdragen aan die circuits zodat er leuke geluidjes te voor schijn worden getoverd uit een grote kast vol kabeltjes...ja, de Moog.
Maar hij filosofeert ook graag, heeft humor en doet aan ekologisch tuinieren.

Minpunten van de documentaire zijn de muzikale optredens vreemd genoeg. De optredens van Stereolab, Money Mark en pionier Keith Emerson zijn niet om aan te horen. Gelukkig krijgen we slechts stukjes te zien van optredens en niet gehele nummers. Maar toch, het gaf een verkeerd beeld met wat je allemaal met een "Moog" kan doen.

Hoogtepunten, een hilarisch filmpje genaamd Edd Kalehoff and the Moog Syntesizer, dat niets anders blijkt te zijn dan een bier-commercial.
En de first ever Moog quartet, waarvan een van de leden voorspelt dat binnenkort veel kinderen synthesizers zullen krijgen van de Kerstman. Hij kreeg gelijk...

3 sterren. Enigszins teleurstellend, te weinig artiesten aan het woord of op de buhne voor een completer beeld van de invloed van Moog in de muziekwereld.

Ten eerste speelt de film zich af in Burkina Faso.

Ten tweede zie ik de link met John Ford nergens. Wellicht heb je het ergens gelezen?

Ousmane Sembene is wel 'de peetvader' van de Afrikaanse cinema. De rechten van de vrouw staan veelal centraal in zijn werk. Baandoorbrekend, reeds in de jaren 60, vanuit een Afrikaans perspectief.

Moolaadé is geen uitzondering. Het thema 'meisjesbesnijdenis' wordt op een volwassen benaderd, alle voors en tegens komen aan bod. Zo ook de non-acceptatie van onbesneden vrouwen. Ousmane Sembene geeft een luide stem aan deze verstotenen in de samenleving.

De film is kleurrijk. De eerste 75 minuten zijn lichtvoetig, de problematiek wordt met de nodige humor (finesse-werk overigens) aangekaart (typisch Afrikaans), maar opeens draait de film 180 graden. Groots en aangrijpend drama wordt gepresenteerd. De finale is dan weer - na alle miserie - uitbundig.

Vreselijk jammer dat het werk van Ousmane Sembene weinig bekend en te verkrijgen is. Afrikaanse kritieken en geboden oplossingen - en de (betere) manier van aanpak - worden blijkbaar niet begrepen in het koppige westen. Alhoewel de laatste jaren deze perspectieven meer vaste grond onder de voeten lijkt te verkrijgen. Een opleving dan maar voor het oeuvre van de inmiddels overleden visionair?

Moolaadé won overigens o.a. 'Un Certain Regard' op het Cannes festival, de grootste prijs naast de Gouden Palm.

Wel met ondertiteling gelukkig, maar helaas de verknipte versie [voor de internationale markt] waar een half uur aan psychologisch gebabbel (blijkbaar) is verdwenen. Was ook wel te merken, het intrigerende script werd hier en daar onderbroken door vreemde 'jumps' in het verhaal. De volledige versie is niet verkrijgbaar blijkbaar...jammer. Een voorzichtige 3,5* voor nu.

Tegenvallende Russ Meyer [ja, ook ik had fijne avonden met RTL+]

Niet zo kleurrijk (ik heb het dan niet alleen over het feit dat de film zwart-wit is, ook de personages heb ik beter en flamboyanter gezien) helaas. Opvallend dat juist Meyer zelf floreert als het opmerkelijkste personage, de sheriff.

Motor Psycho vond ik veelal saai, er gebeurde gewoon te weinig naar mijn zin. De ontspoorde Vietnam-veteraan kwam me echt de keel uithangen.

Toch weet Meyer met geweldige camerahoeken de juiste proporties weer te geven.

Hoog camp-gehalte, vanzelfsprekend, maar dikke pret heb ik zelden beleefd tijdens de film.

[sjonges, alles wat ik nu schrijf is wel heel erg dubbelzinnig zeg]. Twee volle sterren.

Potdikkeme, mijn zielige Franse taal-hersenen werden gepijnigd. Maar soit, ze hielden het vol, alhoewel ik niet alle dialogen begreep.

Een andere prachtige scene was tevens het vangen van de vogel plus diens vrijlating, dat later terugkeerde in de worsteling tussen Arsène en de politieman.

De scene direct na de botswagens vond ik nog sterker. Van puur geluk naar diepgaand ongeluk. Ik moest toch even slikken.

Petter Næss imponeerde met het hartverwarmende Elling. Zijn Amerikaans avontuurtje, Mozart and the Whale, is rampzalig (en Næss is gelukkig weer bezig met een projekt in Noorwegen). Verschrikkelijk irritante en gekunstelde personages in het groepje en Radha Mitchell haalde het bloed onder m'n nagels vandaan. Hartnett daarentegen speelt een aardige rol.

De film kent wel een aantal schattige en romantische momentjes, die de film bekijkbaar maken. 1,5* voor deze bende.

Ik houd m'n hart vast... Script-schrijver Ronald Bass (tevens verantwoordelijk voor Rain Man) heeft een nieuw stokpaardje gevonden: Alzheimer.

Mozart and the Whale is in ieder geval eentje om snel te vergeten.

Integendeel. Ze maken de film, zeer goede samenwerking + klik.

Het geld hadden ze beter kunnen steken in betere cgi/sfx. Dra-ma-tisch! Jammerlijk, de flair van de twee en het alleraardigste script met goede grappen komen hierdoor niet goed uit de verf.

Goed vermaak, 3*. Had veel meer kunnen zijn, de irritaties van de blue/green screens waren te talrijk aanwezig.

Niks nieuws onder de zon in deze documentaire over grootheid Jan Smeets (behalve dan z'n kersenboom). Een man die leeft voor zijn levenswerk, het organiseren van het oudste Europese muziekfestival dat ooit begon als een jongerenwerk-project (en nog steeds een beetje is, zelfs achter de schermen).

Vloekend en tierend strompelt de perfectionist over het terrein en valt haast dood neer als hij een prijslijst ziet hangen die onprofessioneel is vastgemaakt met duct tape.

Van het begin tot het heden wordt de geschiedenis nogmaals voorgeschoteld (niet altijd accuraat overigens, ze slaan de midden zero's over, toen na een uitermate vreemde line-up besloten werd het festival niet meer te houden tijdens Pinksteren, nu lijkt het alsof dit al in de eighties werd besloten...NOT). Ruim baan natuurlijk voor Jans grootste nachtmerrie in de persoon van Mick Jagger. (ik zet het toch maar tussen spoilertags, maar het zou overbekende vaderlandse geschiedenis behoren te zijn).

Daarnaast is er gelukkig meer aandacht voor Jan als persoon, zowel privé als zakelijk. De anekdotes van de mensen achter het scherm plus z'n vriendenclub maken van deze documentaire dan ook geen overbodige luxe.

Briljant en allesomvattend is het daarentegen zeker niet. Keep on rockin' in the free world, Mr. Pinkpop!

Tot mijn grote verbazing stond deze klassieker geprogrammeerd op het IFFR. Bollywood-spektakel is "one of my guilty pleasures".

Rond Mughal-E-Azam hangen mythische verhalen. Reeds in 1944 begonnen de voorbereidingen en in 1960 uitgebracht in India waar de film 3 jaar lang met zeer groot succes draaide. Maar.....de versie was niet de versie die de regisseur voor ogen had. De film had geheel in kleur moeten zijn.....de bioscoop-hit was slechts in een paar scenes gekleurd, de rest was (jaja) zwart-wit.

In 2003 begon het restauratie- en inkleur-proces. Resultaat: de klassieker in full colour zoals de regisseur gewild had...en weer een kaskraker in India.

Duizenden figuranten (en dieren) [grote middelvinger richting het computer-tijdperk van LOTR], een adembenemend paleis [met geimporteerde glas-in-lood ramen uit België...] waar onvergetelijke scenes zich afspelen. En dan de grootste acteurs & actrices van die tijd. Dilip Kumar die nog steeds films maakt...en de beeldschone Madhubala in een onvergetelijke screen-appearance.

Groots, episch, meeslepend, kleurrijk, actie-rijk, humoristisch, en natuurlijk muzikaal en theatraal. Cinema om gezien (en beleefd) te worden. En opnieuw mijn excuses voor de kwijlplekken op de bioscoop-stoel.

Sentimentele draak die gered wordt door prachtig acteerwerk van Carlos Roffé en Mónica Galán en de frisse bijrollen van de personages Miguel en Mario.

Het drama wordt compleet gemaakt door een zeer aanwezige viool-aanzwengelende soundtrack, en tientallen pauzes waarin het beeld op zwart gaat voor zo'n 10 seconden. Zeer vermoeiend.

Het grootste mankement van de film is dat het junta-argument-sausje wel erg waterig is. Wordt zeer weinig aandacht aangegeven. En dan gooit Agresti ook nog eens de Falkland Oorlog eventjes erin.

Dat het junta-beleid en de Falkland Oorlog trauma's hebben ontwikkeld bij vele Argentijnen is een feit, maar in deze film wordt het niet goed uitgewerkt helaas. 2,5* is wel voldoende. Met het weglaten van de zijlijn van de piloot en zijn zoontje (gespeeld door Agresti's kindermuze Rodrigo Noya) had het wellicht kunnen leiden tot een voldoende.

George Jonas, de auteur van het boek 'Vengeance', waar deze film en ook het origineel op zijn gebaseerd, verguisde de versie van Spielberg. Ook ik had een zure smaak in mijn mond als rond minuut 140 de zionist Spielberg toch aan het werk te zien was.

Ook al weet Spielberg belangrijke thema's aan te snijden omtrent terrorisme en het Israel-Palestina conflict. De confrontatie met de leden van de PLO in hetzelfde 'safe house' en de daarop volgende dialoog mag dan wel het hoogtepunt zijn van de film (intellectueel gezien), toch wordt deze poging compleet verneukt als Avner voor de laatste keer (tijdens het neuken nog wel, gelukkig kondigde z'n vrouw niet aan dat ze opnieuw zwanger was, dan was het nog erger geweest qua symboliek) terugdenkt aan de aanslag in Munchen, deze keer waar de Palestijnen zonder genade de Israelische atleten doodschieten. Spielberg mag dan raar opkijken als het anti-semitisme nog steeds heerst, hij voedt het met deze film dan ook flink. Vreselijk, valt niet goed te praten.

Toch, ondanks deze harde woorden, een 3,5*. Munich ziet er schitterend uit in kleuren en geuren. Met name de digitale matte paintings (de Eifeltoren en de Brooklyn skyline tijdens het laatste gesprek tussen Avner en Ephraim) zijn om te smullen. Spielberg grijpt zodoende terug naar traditioneel Hollywood in een modern jasje. Dit zien we tegenwoordig echt te weinig.

Qua verhaal vond ik het origineel de tv-film Sword of Gideon toch een pak beter, dure Hollywood-produktie Munich wint het van de visuele flair.

Ik kon er ook weinig mee. Het gaat me allemaal net iets te langzaam en net iets te gezapig. Het acteerwerk (realisme my ass, het gros lacht te overduidelijk te veel in de camera en spreekt de ingestudeerde tekst hardop zonder enige schwung) is behoorlijk dramatisch. Alleen hoofdrolspeler (en anti-held) Alan komt er enigszins zonder kleerscheuren vanaf. Het speelt de film alleen maar parten dit amateurisme.

Geef mij dus meer tempo en acteerwerk dat onopvallend acteerwerk is. Zo iets als La Vie au Ranch (2009) bijvoorbeeld om nog maar een titel in de brij te gooien.

Desalniettemin een geinig verhaaltje. Ik geef de andere 2 films van Bujalski zeker nog een kans.

Jammer dat de Nederlandse zenders veelal ingekorte versies laten zien van documentaires.

Deze documentaire won trouwens publieksprijzen op onder andere het IDFA en Sundance. Ook wel begrijpelijk, want het verhaal is verwonderlijk en aangrijpend.

Waar de documentaire wel in faalt is dat de camera gericht blijft op de kinderen op momenten dat ze duidelijk aangeven dat ze de camera beu zijn. Niet erg respectvol jegens het gezin dat respect afdwingt.

Aanrader, 4 sterren.

(herhaling volgende week zaterdag als het goed is)

Uitermate fijne coming-of-age drama met twee jonge hoofdrolspeelsters die naar mijn mening de sterren van de hemel spelen. Hun samenspel is zeer natuurlijk. En ook geweldige dialogen hier en daar.

Ook de muziek speelt een grote rol qua sfeer, zoals het vroege werk van Goldfrapp, het reeds genoemde La Foule van Edith Piaf, en Le Cygne van Camille Saint-Saëns.

Een en al lof lijkt het wel. Helaas is er een rotte appel. Het hele gedoe met Phil, de broer van Mona. Zijn rol had beter geschreven kunnen worden ipv dit ongeloofwaardige aspect van de film. Tevens hoe hij toch weer 'bij zinnen komt' is zo ongeloofwaardig als een vliegend varken. De relatie tussen hem + zuslief had wel op een andere manier meer impact gehad. Jammer. Nu slechts 3,5*.

Ik ben zo te zien een van de weinige personen die deze film niet traag vond of misselijk werd van de immens wiebelende camera (ik vond dit zelfs functioneel grotendeels). Er is genoeg spanningsveld te bespeuren. Tevens is deze film niet een horrorfilm pur sang; er ligt toch een grote nadruk op het gebrek aan moraal (normen en waarden om 't maar eens op z'n oubollig Nederlandsch te zeggen) bij de personen in de film, wat her en der leidt tot (mijns inziens) mislukte zwarte humor.

De film moet het dan ook vooral hebben van sfeerschepping, wat lukt met veel gewiebel, veel ge-cut, en een intrigerend sound-design. Want echt bang worden we niet meer van louter spookmeisjes met lang zwart haar over hun gelaatstrekken, een zwaktebod. Toch altijd een hekel punt van horrorfilms, het gebrek aan originaliteit.

Helaas moet er na een kakofonische en briljante finale (waar onze hoofdrolspelers worden 'afgeslacht', nog een andere finale komen...en die was helaas tergend idioot.

Een film die balanceert tussen enerzijds een interessant spektakel en een dikke middelvinger naar de verwesterde moderne Russische jongelui, en anderzijds een zielloze horrorflick met een slecht script.

Voor de verandering winnen eens de positieve gevoelens...

Gelukkig ook te verkrijgen bij mijn bibliotheek...

Le Mystère de la Tour Eiffel is het beste te omschrijven als een zeer geslaagde verfilming van een stripboek...ware het niet dat het niet gebaseerd is op een stripboek.

Uitermatige grappig, vol persoonsverwisselingen, verkleedpartijtjes, en heel heel heel veel achtervolgingen in allerlei stijlen: man volgt man, auto volgt auto, vliegtuig volgt auto, en natuurlijk de grand finale op de Eiffeltoren. Wat een scene, verdomd goed studiowerk??? Of toch geheel daar opgenomen met halsbrekende klimpartijtjes?

Of wat te denken van Saturnins tweede vlucht uit het kasteel, vol deuren, ramen en bewegende gangen, het leek wel een Scooby Doo cartoon, ik lag helemaal in een scheur.

Zeer vlotte en visueel aantrekkelijke avonturenkomedie die hier en daar onderbroken wordt door iets te lange scenes met elkaar aankijkende mensen, ik houd niet van dit soort onnodige rustpauzes.

De gerestaureerde print door het (Nederlandse) Filmmuseum, die de enige (tot nu toe bekende) print in bezit heeft, ziet er niet alleen keurig uit. Fay Lovsky kreeg de opdracht de film muzikaal te ondersteunen + soundscape. Dat ze daarvoor daadwerkelijk allerlei geluiden heeft opgenomen in Parijs zal me worst wezen, met haar geluiden weet ze een belangrijke humoristische stempel te drukken, een aanwezige stempel. De gehele soundtrack is een belangrijk toegevoegd onzichtbaar personage. Om maar te zwijgen van de vrolijke deuntjes die mij daadwerkelijk lieten meeklappen van jolijt. (een verborgen camera-opname in m'n huiskamer zou wellicht geleid kunnen hebben tot een veronderstelling dat ik het Schlagerfestival aan het kijken was) Lovsky weet zelfs van een politie-sirene over te gaan in een liedje. Haar bijdrage en visie verdient zeer veel lof.

Le Mystère de la Tour Eiffel werd overigens vertoond op Cannes en andere belangrijke filmfestivals. De print heeft Nederlands(ch)e tussentitels. Erg jammer (en onbegrijpelijk) dat het Filmmuseum dit niet heeft gereleased in de filmtheaters. En ook jammer dat de dvd geen Engelstalige ondertiteling heeft voor de internationale markt, of zijn ze bezig met tussentitels in andere talen?

Ik had dikke pret, die 4* kunnen best wel eens verhoogd worden als de pret blijft hangen.

Gregg Araki wilde blijkbaar een art-house film maken, en haalt alle mogelijke trucjes daarvoor uit de kast. Een naar sfeertje, een plot vol flashbacks + perspectieven en 'psychologische diepgang', alternatieve muziekjes, een keur aan vreemde personages, en een thema waar de gemoederen nog niet over uit gepraat zijn.

Mysterious Skin is een film waarvan ik niet goed weet hoe ik hem moet 'waarderen'. Intrigerende opbouw en het acteerwerk van de hoofd-cast was zeer goed. Maar waar het me niet lekker zit is het gevoel dat de film uitstraalt. Aan de ene kant naargeestig, en aan de andere kant juist weer geestig. Er wordt flink gespeeld met kleurtjes en dromen en waanideeen en theorietjes, en pseudo analyses door de hoofdpersonages. Ik betrapte me er eerder op dat ik vaker moest lachen dan 'geshockeerd' te zijn. Of was het juist door die luchtigheid dat het naargeestiger werd? Sowieso vond ik 'de homo-seks-scenes' banaal en stereotyp, ik kon dit aspect van de film ook totaal niet serieus nemen. De film wringt her en der en ik kan er niet goed mijn vinger op leggen. De film heeft een inspiratievol thema en de makers doen er alles aan om het bijzonder te doen lijken, maar mijn gevoel zegt toch dat het gebakken lucht is. 3,5*, maar het kan net zo goed een ster hoger of lager zijn. Een compromis-waardering dus. Een mogelijke herziening en/of analyse(s) van mede-gebruikers zullen wellicht ooit de twijfel weghalen.

[mijn excuses voor enige onduidelijkheden van mijn bericht, ik kan niet op de juiste bewoordingen komen om mijn visie te verhelderen...]