Opinions

"I don't know who he is, but his energy's absurd."

De laatste keer dat ik iets van 'Dragon Ball Z' heb gezien dateert alweer van mijn middelbareschooltijd toen de serie opeenvolgend eerst op Cartoon Netwerk en vervolgens op Yorin werd uitgezonden. Wat een heerlijke tijden waren dat zeg! Maar ik heb nooit de drang gehad om naar 'Dragon Ball Super' of de recentere films te kijken, totdat ik deze titel zag opduiken en mijn nieuwsgierigheid gewekt werd.

Broly is een karakter dat al eerder in standalone films werd geïntroduceerd, maar deze waren niet canon met de serie. Met deze film zie je gelijk zijn geschiedenis en krijg je wat delen mee hoe de Saiyans op hun thuisplaneet Vegeta te maken krijgen met Frieza. Het zet een aantal dingen in zijn perspectief. Je hoeft je zeker geen zorgen te maken als je niets van 'Super' hebt gezien, zoals ik, want alles wordt gelukkig prima ingeleid.

'Dragon Ball Super: Broly' is in ieder geval een feest der herkenning. Het is gewoonweg fantastisch om al je helden weer te zien en dat nog eens met de originele stemmen van onder andere Sean Schemmel en Christopher Sabat; ik ben nu eenmaal opgegroeid met de Engelse versie, dus ik ben niets anders gewend. Er zitten hier en daar nog wat leuke knipogen in verwerkt, zoals de oorsprong van de scouter. Wel moet gezegd worden dat het narratief enigszins simpel is, maar dat dient uiteraard slechts als kapstok.

Uiteindelijk draait de film om de confrontatie die Broly aangaat met Vegeta en Goku, terwijl Frieza de boel lekker aan het manipuleren is. Dit wordt vooral gekenmerkt door de snelle pacing waarop alles in beeld wordt gebracht. Wat volgt is non-stop Super Saiyan actie waar je je ogen bij uitkijkt. Deze krachtmeting is zonder meer meesterlijk te noemen. Gesteund door de prachtige animatie glijdt de camera vloeiend tussen alle chaos heen. Op deze wijze ontstaat er een geweldig schouwspel waar je je vingers bij aflikt. Wat dat betreft echt petje af voor Tatsuya Nagamine.

Al met al een uiterst vermakelijke film waar je als liefhebber zeker aan je trekken zult komen. Ik heb zelfs gelijk zin gekregen om met 'Super' te beginnen. Hopelijk kan men op dit succes voortborduren, want zo lust ik er nog wel een paar.

Dikke 3,5 sterren.

"That was an underwhelming performance."

Eigenlijk wou ik deze film vorige week al zien, maar sinds deze week zijn er voorstellingen in IMAX. Voor een dergelijke film is dat helemaal zeldzaam, dus dat kon ik niet aan mij voorbij laten gaan.

In dit vervolg op 'Broly' keert de Red Ribbon Army weer terug. Blijkbaar zijn ze jarenlang in het geniep bezig geweest met hun wederopbouw. Met twee nieuwe androids genaamd Gamma 1 en Gamma 2 denken ze de wereld te kunnen veroveren. Ditmaal is het aan Piccolo en Gohan om hen te stoppen.

Voor de verandering is het fijn om Piccolo en Gohan eens in de spotlight te zien in plaats van Goku en Vegeta die altijd de show weten te stelen. Des te jammer is het dat het verhaaltje als enorme filler overkomt; dat verdienen deze twee toffe personages niet. Dit is te merken aan de moeizame opening en de onevenwichtige pacing.

De gebruikelijke 2D animatie maakt plaats voor een hoofdzakelijk 3D stijltje. Dit is in het begin even wennen, maar op zich werkt het wel. Zodra de gevechten aanvangen is het gelukkig genieten geblazen. Dit zorgt voor het vertrouwde spektakel en met kleuren overgoten scènes. Alhoewel de ongeïnspireerde eindbaas beter uitgewerkt had mogen worden.

Al met al is 'Super Hero' best oké voor wat het is, maar hier had ik als fan eerlijk gezegd meer van verwacht. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een leuke verrassing.

Kleine 3,0 sterren.

"Wait, that's Beerus? He looks like a big hairless house cat!"

Nadat ik een paar dagen geleden 'Dragon Ball Super: Broly' had gezien, is mijn liefde voor 'Dragon Ball Z' weer aangewakkerd en ben ik met deze titel begonnen. Met in mijn achterhoofd dat dit het antwoord van Akira Toriyama is op het belabberde 'Dragonball Evolution' ben ik hier ingegaan.

Deze film speelt zich af na de gebeurtenissen van de serie en de rust lijkt wedergekeerd te zijn, maar na een slaap van 39 jaar ontwaakt Beerus, de god van vernietiging. Op het eerste gezicht lijkt hij op een katachtig wezen dat nogal lui overkomt. Zijn intentie wordt al gauw duidelijk als hij op zoek is naar een waardige tegenstander en dan het liefst een Super Saiyan God...

Het is te merken dat de droge humor de overhand heeft, want het merendeel komt nogal flauw over. Toch is dit mij nog best meegevallen en moest ik geregeld lachen om de gestoorde situaties, ondanks dat dit sommige karakters geen eer aandoet, zoals een Vegeta. Daarbij is het leuk om de hele gang weer bij elkaar te zien tegen het aanzicht van Bulma's verjaardagsfeest. Het zorgt voor een heerlijk nostalgisch sfeertje.

Echter mis ik een beetje de noodzaak van het geheel vanwege de lichtvoetige aanpak. Hierdoor lijkt het alsof het niet uitmaakt of Beerus wel of niet verslagen wordt, hoewel het begin nog wel spannend is. Jammer genoeg weet men hier geen goed gevolg aan te geven, waardoor de climax enigszins een domper is. Het is dat een nieuwe transformatie de boel opschudt en de animatie in orde is.

Al met al is 'Battle of Gods' een aardige film geworden, maar meer dan dat helaas ook niet. Als je niets hebt met de serie zul je hier bar weinig uit kunnen halen.

Dikke 3,0 sterren.

Erg jammer dat er zoveel tijd wordt besteed aan het te verwaarlozen verhaaltje. Ik weet nog geen eens meer waar het over ging, iets met wapensmokkel of iets dergelijks. Het zijplotje met de vriendin van Wilson had van mij wel weggelaten mogen worden.

Gelukkig maakt het overbodige verhaal na dik een uur plaats voor wat harde actie en dat is me toch een potje bruut zeg. Toegegeven in het eerste uur zaten er al een paar actiescènes, maar die waren zo afgelopen. Wat er in het slotstuk gebeurt maakt een hoop goed. Donnie Yen gaat de MMA kant op met zijn grapples en submission moves, naast de gebruikelijke knokactie.

Al met al best vermakelijk om eens gezien te hebben, je moet alleen wel het matige verhaal voor lief nemen. De lichte humor die er hier en daar in is verwerkt maakt het nog enigszins dragelijk.

3,0 Sterren.

"I wanted to create a way to meet people through music."

Zelf heb ik nooit met Napster gewerkt, dus dit leek me wel een interessante documentaire over de controversiële dienst.

Op zich wordt het geheel prima opgebouwd door terug te gaan naar het begin aan de hand van interviews met de oprichters en enkele medewerkers. Hieruit komen een aantal leuke dingen naar voren. Daarnaast mogen de vele criticasters niet ontbreken; denk maar bijvoorbeeld aan een - vervelende - Lars Ulrich.

Helaas is 'Downloaded' meer een opsomming van feiten en opinies bij elkaar. Hierdoor gaat het enigszins de langdradige kant op, zeker met zo een speelduur. Ik heb het gevoel alsof de impact van Napster niet goed wordt weergegeven, enkel in een paar scènes wordt dit licht aangekaart in de zin dat downloaders meer muziek kopen enz. Tevens mocht er nader ingegaan worden op de invloed die het heeft op de huidige maatschappij.

Al met al best een aardige docu, maar verwacht niets noemenswaardig te zien.

Kleine 3,0 sterren.

"There's a shooter! A shooter!"

Tot nu toe heb ik geen al te beste ervaringen met Ryûhei Kitamura, maar vanwege de overwegend positieve berichten hier heb ik mij toch gewaagd aan deze titel.

Een groepje carpoolende tieners strandt door toedoen van een sluipschutter op een verlaten landweg. Zo volgt er een dodelijk spelletje dat mij een beetje doet denken aan een 'Phone Booth', alleen dan vele malen bloederiger. Het is een lekker simpel gegeven waar het optimale uit wordt gehaald.

Er worden dan ook geen doekjes omheen gewonden. Als kijker zit je vol in spanning af te wachten of het volgende schot wel raak is, dan wel wat voor schade dit zal aanrichten. Op dat gebied word je zeker niet teleurgesteld. 'Downrange' is namelijk gevuld met een hoop gore en toffe praktische effecten die indruk maken.

Hier en daar moet je wel rekening houden met enkele langzame stukjes. Daarbij kan het acteerwerk beter. Kitamura probeert de boel geregeld op te schudden door te spelen met shots en wat stunts. Het levert een aantal leuke momenten op, ondanks de knulligheid van sommige personages. Wel had ik iets meer te weten willen komen over de genadeloze sluipschutter.

Al met al een vermakelijke horror die garant staat voor een leuk avondje.

Dikke 3,0 sterren.

Redelijke film, al vind ik het comedy gedeelte niet zo geslaagd op een paar dingen na.Het had beter een pure horror kunnen blijven.

Met de gore en kills zit het overigens wel goed.

Nipt 2,0 sterren.

"Zombies are cool."

Død Snø (2009) (2,0 sterren) vond ik destijds niet echt boeiend, omdat het comedy gedeelte me over het algemeen niet aansprak. Dus ik ging hier met lage verwachtingen in, maar wat heeft dit vervolg me verrast zeg. Tommy Wirkola presteert het gewoon om een geslaagde mix van gory kills en zwarte humor af te leveren. Naast het feit dat Nazi zombies tof blijven.

Het verhaal gaat in principe verder waar deel één is opgehouden, alleen voelt het door enkele ontwikkelingen grootser aan; het is duidelijk te zien dat dit vervolg een groot budget heeft meegekregen. Hierbij is de Zombie Squad van toegevoegde waarde. Het zal waarschijnlijk bedoeld zijn om een internationale markt aan te spreken, maar in dit geval is het zeker een aanwinst.

Zoals eerder gezegd, komt de mix van horror en comedy in 'Død Snø 2' beter tot uiting. Het is veel grover te noemen en zowat niemand wordt gespaard. Dit komt mede door de snelle pacing, waardoor er een hoop gebeurt en de ene gory kill al gauw afgewisseld wordt met een onzinnige situatie, dan wel een inventieve grap. Wat dat betreft val je als kijker met de neus in de boter.

Al met al een erg vermakelijk vervolg. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Dikke 3,5 sterren.

"I want the power to destroy my enemies and save my family."

Op voorhand verwachtte ik een generieke film te zien, maar dit is wel erg ondermaats te noemen zeg.

Het idee voor een 'origins story' is op zich leuk, maar het blinkt gewoonweg nergens in uit. Het probleem is dat de film episch probeert over te komen, terwijl het verre van dat is; het is allemaal zo dik aangezet met de gewichtige dialogen en een clichématige voice-over. Hierbij voelen de scènes waarin Vlad de tekortkomingen van zijn krachten ontdekt, vermoeiend aan. Niets ten nadele van Luke Evans die het aardig doet.

'Dracula Untold' lijkt dan ook vooral op een veredelde B-film, wat te merken is aan het decor en de aankleding. De vele actiescènes redden de boel nog enigszins, maar daarvoor ogen ze te rommelig. Tevens helpt het niet dat het meeste buiten beeld wordt gehouden, waardoor de veldslagen een tamme indruk achterlaten. De krachten die Dracula gebruikt, ondersteund door redelijke CGI kunnen ermee door. Alleen jammer dat de beste man meer als een soort van superheld wordt neergezet i.p.v. het bloeddorstige monster die hij eigenlijk behoord te zijn.

Al met al een inspiratieloze reboot die wat mij betreft gelijk op dvd uitgebracht had mogen worden. Overigens voegt IMAX niets toe aan de ervaring.

Dikke 1,5 sterren.

Erg tegenvallende film die niet echt serieus te nemen is vanwege de onbedoelde(?) komische scènes als Christine een bloedneus krijgt en de geit bij de seance. Als er de tag comedy bij had gestaan, dan had ik het nog wel enigszins begrepen.
Maar dit wordt toch echt gebracht als een serieuze horror en in deze film is echt geen greintje spanning te vinden, tenzij je bang gemaakt wilt worden door de geluidseffecten. Plus het oude vrouwtje vond ik echt lachwekkend slecht. "Choke on this bitch."

Gelukkig eindigt de film goed en gaat ze dood.

Ik heb trouwens de Unrated versie gezien, maar die kan ik niet echt spectaculair noemen...

1,0 Sterren.

"Do not prioritize money over having a heartbeat."

S. Craig Zahler heeft een erg eigenaardige stijl die ik zeker kan appreciëren. Het is dan ook fijn om te lezen dat hij stellig heeft vastgehouden aan zijn final cut van 159 minuten, ondanks dat Lionsgate hem verzocht om de speelduur in te korten.

Net zoals zijn voorgaande films neemt Zahler hier weer rustig de tijd om je als kijker te introduceren met alle personages, welke zo hun eigen beslommeringen hebben. Hier ligt de focus vooral op twee geschorste agenten die het slechte pad bewandelen, omdat ze geen andere manier zien om hun hoofd boven water te houden. De bedoeling is om een crimineel te beroven, maar je kunt al raden dat zoiets niet helemaal vlekkeloos zal verlopen.

De cast is hier op zijn best, mede omdat elke acteur de ruimte krijgt om zijn personage te vertolken. Zo is de wisselwerking tussen Mel Gibson en Vince Vaughn fijn om te zien, besprenkeld met wat leuke droge humor. Het is alleen jammer dat er hier en daar wat twijfelachtige beslissingen genomen worden omtrent enkele karakters, waardoor de geloofwaardigheid een knauw krijgt.

Desalniettemin kent 'Dragged across Concrete' een heerlijke slow burn stijl. Deze wordt gekenmerkt door de mate van onvoorspelbaarheid; je weet simpelweg niet wie het zal overleven. Op deze wijze blijven de ontwikkelingen spannend. Qua geweld is dit helaas wel een stap terug ten opzichte van 'Brawl in Cell Block 99', maar er blijft gelukkig genoeg rauwheid over. Het geheel wordt afgetopt met een prima soundtrack.

Al met al levert Zahler weer een degelijke film af. Maar na zijn vorige titel had ik hier toch iets meer van verwacht.

Dikke 3,0 sterren.

"You know just once it might be nice for you to show up at the start of the fight."

Deze titel was nog de laatste van de nieuwe 'Dragon Ball Z' films die ik nog moest zien.

In dit vervolg wordt Frieza - één van mijn favoriete bad guys uit de serie - weer tot leven gewekt. De beste man heeft natuurlijk nog een appeltje te schillen met Goku en Vegeta. Hij denkt ditmaal het verschil te maken door eerst goed te trainen en zo zijn volledig potentieel te kunnen bereiken, gezien hij nooit van zijn leven getraind heeft; een nieuwe transformatie staat in het vooruitzicht.

Veel tijd wordt er niet besteed aan het verhaal, maar des te meer aan de gevechten. Het is ook een goed excuus om vechters als: Krillin, Piccolo, Tien en zelfs Master Roshi weer aan bod te laten komen. Laatstgenoemde heb ik nooit in actie gezien, dus het was een welkome verrassing om eens wat van zijn kunsten te zien. De vele handlangers van Frieza dienen hierin slechts als kanonnenvoer. Prima fan service voor de liefhebber, hoewel Gohan jammer genoeg een minimale rol toebedeeld krijgt.

Het wachten is natuurlijk op de uiteindelijke confrontatie die Frieza aangaat met Goku en Vegeta. Dit gaat vanzelfsprekend gepaard met een hoop machtsvertoon en de gebruikelijke transformaties. De actie is vermakelijk te noemen, maar had iets meer spanning kunnen gebruiken, omdat de transformaties zo vloeiend gaan. Toch is het qua actie en animatie meer dan voldoende.

Al met al een aardig vervolg, maar louter voor de fan. Overigens wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Kleine 3,0 sterren.

Ik dacht dat ik hier al op gestemd had, blijkbaar niet.

Erg interessante verfilming over het leven van Bruce Lee, met een sterk spelende Lee.

Leuk om te zien hoe humor, actie en romantiek met elkaar gecombineerd worden.

3, 5 Sterren.

Gisteren maar eens in de bios gezien met een vriend, ik had er absoluut geen verwachtingen bij. Want toen ik voor het eerst de poster zag moest ik al bijna huilen.

Uiteindelijk is het toch een belabberde film geworden, wat nog enigszins wordt gered door de eye candy en bepaalde aspecten uit de anime in terugkomen. Zoals die bespottelijke humor, denk maar eens aan Yamcha die z'n ballen bijna verbrandt. Goku die zijn haar in mode probeert te brengen, wat uiteraard niet mogelijk is. Master Roshi en z'n naaktbladen. En dat ze door meerdere rotsblokken tegelijk vliegen.

Alleen een beetje jammer van Piccolo, die gast ziet er echt niet uit. Daar hadden ze toch wat meer werk in kunnen steken.

Het verhaal stelde niet al te veel voor en de actie had ook wel iets beter gekund.

Desondanks heb ik me toch meer dan vermaakt, alleen dan niet op de manier die de makers bedoeld hadden. Ik lachte me soms echt kapot om al die serieus bedoelde scènes enz. En op het laatst ging iedereen in het publiek keihard klappen en joelen, ik deed uiteraard ook mee.

1, 5 Sterren voor de moeite. Bring on Dragonball 2.

Op voorhand verwachtte ik eigenlijk niks van deze film, maar het is me allemaal reuze meegevallen.

Dredd is een heerlijke actiefilm gevuld met bruut geweld. Ook deze film ontkomt helaas niet aan de slow mo's, er zit zelfs een drugs in genaamd 'Slo-Mo', maar gelukkig zijn deze scènes op één hand te tellen en worden best sfeervol in beeld gebracht waarbij het bloed rijkelijk vloeit.

Een klein minpuntje is wel dat ze tegen het einde wel erg snel en makkelijk de top van het flatgebouw hebben bereikt.

Karl Urban als Dredd was best goed te pruimen en ik was ook bijzonder gecharmeerd van Olivia Thirlby als Anderson. Al vond ik Lena Headey als Ma-Ma (what's in a name) maar irritant.

Qua verhaal stelt het uiteraard niks voor en ik ontkom er dan ook niet aan om de vergelijking met Serbuan Maut te maken waarin ook een flatgebouw bestormd wordt. Al vind ik laatstgenoemde wel een klasse beter, maar dat terzijde.

Al met al doet Dredd wat het moet doen en zorgt voor fijne hersenloze actie.

Kleine 3,5 sterren.

Vanmiddag in de bios gezien, wou in eerste instantie naar In Time gaan las daar alleen vrij slechte recensies over dus maar voor Drive gekozen waar ik eigenlijk maar positieve recensies over las en ik moet zeggen dat ik er zeker geen spijt van heb.

Wow, wat een film is Drive zeg. Het doet me in eerste instantie denken aan de de game Driver waar je ook missies moet completeren door met een auto te racen, daarnaast deed het me zeer sterk aan Grand Theft Auto: Vice City denken vanwege de sfeer.

Het goede aan deze film is dat het zichzelf weet te doseren, het wordt langzaam opgebouwd, lekker veel langzame shots en ook mooie longshots van Los Angeles.
Plus je ziet Ryan Gosling echt vanuit een hele andere kant, het mysterieuze, zwijgzame type dat alleen praat wanneer het nodig en uiteraard ook in actie komt.

De actie is ook zeer goed te noemen, alhoewel dit zeer spaarzaam. Maar dat deert de film zeker niet. Enkele mooi vluchtscènes, als ze overvallen worden in de motel, Gosling die de hoofd van de crimineel helemaal kapot trapt. Prachtig, ook mooi om te zien dat ze de camera helemaal niet wegdraaien als er bloed gaat vloeien, chapeau.

Om vooral de heerlijke soundtrack niet te vergeten waardoor het soms net leek of ik naar een lange videoclip zat te kijken. Gewoonweg prachtig, zorgde er zelfs in combinatie met de beelden erbij voor dat ik bijna een traantje moest wegpinken.

Dikke 5,0 sterren en ik zonder twijfel de beste film die ik dit jaar heb gezien. Denk niet dat de opkomende releases hier nog iets in kunnen veranderen.

"My line of work is kinda hard to come by."

Na het zien van 'Drive' las ik dat deze titel van grote invloed was. Ondertussen zijn er alweer een aantal jaren voorbij, maar ik heb 'm nu dan toch eindelijk gezien.

'The Driver' is een rechttoe-rechtaan film zonder enige poespas; geen ingewikkelde complotten en zo min mogelijk dialoog. Als kijker krijg je te maken met een zwijgzame getaway driver die op de hielen wordt gezeten door een rechercheur die er wel erg rare praktijken op nahoudt om de beste man te pakken.

Het opmerkelijke is dat alle personages anoniem zijn, aangezien niemand bij zijn naam wordt genoemd. Walter Hill lijkt een soort van alternatieve realiteit gecreëerd te hebben waar protagonisten en antagonisten elkaar slim proberen af te zijn te midden van mysterieuze stegen en straten. Het zet een heerlijke film noir sfeer neer die ongekend is. Wat dat betreft is Ryan O'Neal de man bij uitstek om een coole chauffeur te spelen die het liefst zijn daden voor zich laat spreken. Daarbij was ik ook zeer gecharmeerd van de lieftallige Isabelle Adjani.

De actie blijft tot op de dag van vandaag indrukwekkend. Je wordt getrakteerd op lange achtervolgingen die goed in beeld worden gebracht en bovenal voor veel spanning zorgen. Voornamelijk de P.O.V. shots zijn enerverend. Het blijft alsmaar een verrassing wat voor dollemansrit er nu weer aan komt. Met als gevolg een slim kat-en-muisspel tussen onze cowboy en zijn achtervolgers.

Al met al een prima actiefilm die in de loop der jaren met recht een cultstatus heeft verworven. Echt zonde dat ten tijde van de release de film door zowat iedereen is neergesabeld. Overigens voor de gamers onder ons, ik herken ook heel veel van 'Driver' hierin terug.

3,5 Sterren.

"They never see you coming; do they Bob?"

De laatste film van wijlen James Gandolfini waarin hij beter tot zijn recht komt in tegenstelling tot Enough Said (2013).

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar 'The Drop' is op het eerste gezicht een oppervlakkig misdaaddrama. In het begin wordt er een hele uitleg gegeven hoe het geld afleveren in zijn werk gaat, maar eigenlijk is het gebeuren rondom deze 'deposito's' bijzaak.

Daartegenover staat een sluimerende spanningsopbouw die een bepaald onderbuikgevoel van de onderwereld weergeeft. Dit wordt versterkt door de setting en aankleding, wat een zeker rauw randje aan het geheel meegeeft. Wat dat betreft hangt er - constant - onheil in de lucht vanwege de manier waarop de louche zaakjes enigszins nonchalant de ronde doen.

Maar hoe de verscheidene karakters uitgediept worden, ondersteund door sterk acteerwerk, is pas mooi om te zien. Met name Tom Hardy steelt hier de show als de zwijgzame protagonist waarachter meer schuilgaat dan hij in eerste instantie laat blijken. Qua verloop resulteert het zich dan ook in goede dialogen en een intrigerend causaal verband; de uiteindelijke plotwending zie je inderdaad niet aankomen.

Al met al een degelijk gemaakte thriller die naargelang de speelduur vordert alsmaar beter wordt. Als kijker moet je hier geduldig voor zijn, maar je krijgt er een hoop moois voor terug. Hardy heeft mij wederom verrast en voor Gandolfini is dit een passend afscheid in een voor hem kenmerkende rol.

3,5 Sterren.

Een redelijke comedy, er zitten hier en daar wel wat leuke dingen tussen. Maar meer moet je ook niet verwachten, het blijft steken in een soort van vicieuze cirkel.

Ik geef 'm 2, 0 sterren.

Afgelopen zaterdag in de bios gezien en ik moet zeggen dat dit me wel deed denken aan Planes, Trains and Automobiles.
Maar bet goed gestolen dan slecht bedacht zullen we maar zeggen.

Downey is leuk als aangever en om Galifianakis ging ik helemaal stuk. Erg hilarische situaties waarin ze belanden. Sommige dingen zijn echt te absurd voor woorden, zoals: masturberende hond, Downey die in het gezicht van de hond spuugt, dat ze as opdrinken en ga zo maar door.

Dikke 3, 5 sterren.

Leuke comedy om te zien met een goede chemie tussen Daniels en Carey.
Wat me nog steeds is bijgebleven, is die scène dat Daniels laxeermiddel had gekregen van Carey en dan op de wc gaat zitten schijten, maar die wc kan niet doorgetrokken worden enz. Echt lachen was dat.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"Do you mean you have been faking for 20 years?"

Voor mij is het alweer een tijdje geleden dat ik Dumb & Dumber (1994) heb gezien en het meest verrassende is dat ze 20 jaar(!) hebben gewacht met een vervolg.

Qua verhaal is het eigenlijk een herhaling van zetten; Harry & Lloyd mogen weer een road trip maken om een pakketje af te leveren. Alleen in dit deel komt er een dochter bij kijken. Het heeft allemaal weinig om het lijf en is uiteraard bedoeld als kapstok voor de dingen die komen gaan.

Wat ik me het meest afvroeg aan 'Dumb and Dumber To' is hoe Jim Carrey en Jeff Daniels na al die tijd hun rollen van weleer zouden vertolken. Ik moet zeggen dat het ze vrijwel vlekkeloos afgaat. Carrey trekt wederom gekke bekken als vanouds en Daniels is gewoon Harry. Het is alsof ze nooit anders hebben gedaan.

Het resulteert zich in een hoop gestoorde - puberale - situaties en slimme woordgrappen. Hoewel niet alles even geslaagd is, zorgt de hoge grapdichtheid ervoor dat je als kijker nooit lang hoeft te wachten voor de volgende grap zich aandient. Jammer genoeg zakt het tegen het einde wel in, waardoor de film enigszins begint te slepen.

Al met al een aardig vervolg, maar de speelduur is te lang om je geboeid te houden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Dikke 2,5 sterren.

"He doesn't look like magic to me."

Met het origineel ben ik niet zo bekend, maar met Tim Burton aan het roer leek deze titel in ieder geval geen zoetsappig verhaal te worden.

Deze film is een hervertelling van het origineel en laat je op een andere manier kennismaken met het vliegende olifantje. Aan de hand van oorlogsveteraan Holt Farrier en zijn twee kinderen word je meegenomen in het reilen en zeilen rondom Dumbo. Ondertussen staat geldwolf V.A. Vandevere al klaar om het olifantje uit te buiten voor eigen gewin.

In de eerste helft begint het allemaal nog vrij voortvarend. Het is leuk om het gebeuren in het circus te zien met Danny DeVito en Dumbo die probeert om te vliegen. Des te jammer dat het overzicht verloren wordt zodra het grootschaliger wordt; de nodige charme gaat hiermee verloren. Als kijker is het dan ook meermaals zoeken waar de daadwerkelijke focus van 'Dumbo' ligt.

Burton weet het geheel simpelweg niet voort te stuwen naar grote hoogtes. Daarvoor is het verloop te standaard en vrijwel spanningsloos te noemen. Tevens helpt het niet dat de meeste personages eigenlijk niets toevoegen. Hierdoor is het vaak wachten op het koddig geanimeerde olifantje en wat aardige visuele beelden.

Al met al een onderhoudende film, maar wel erg op safe gespeeld.

Kleine 3,0 sterren.

"This is only the beginning."

Denis Villeneuve delivers again.

Vooropgesteld ben ik niet bekend met het bronmateriaal en de versie van David Lynch heb ik ook niet gezien. Het was voor mij een hele ervaring om hier zowat blanco in te gaan, al begrijp ik wel dat Villeneuve vrij trouw is aan het bronmateriaal. Op mij komt het over als een groots opgezet politiek spelletje waarin verscheidene volkeren uit zijn op de grondstof Spice, die louter op woestijnplaneet Arrakis is te vinden.

Als kijker word je meegenomen aan de hand van Paul Atreides. Hij lijkt zich evenzo verloren te vinden in alle gebeurtenissen. Het is namelijk een hoop informatie wat over je wordt uitgestort, maar het is wonderwel prima te volgen. Je wordt zo helemaal ondergedompeld in deze wereld waarin niets is wat het lijkt. Het smaakt naar meer en je geduld wordt zeker beloond, ondanks dat er zaadjes worden geplant voor het tweede deel.

'Dune' ziet er echt uit om door een ringetje te halen. Het is simpelweg adembenemend hoe indrukwekkend de wereld is weergegeven. De sfeer zit er goed in en de overdonderende score van Hans Zimmer leidt alles mooi in. Het geheel verzandt (pun intended) gelukkig niet in overpeinzende dialogen, want er zitten meer dan genoeg spectaculaire actiescènes in. En als je dan voor het eerst de Shai-Hulud mag aanschouwen, wauw!

Al met al is dit eerste deel een zeer veelbelovend begin van een episch tweeluik. Op naar deel twee.

4,0 Sterren.

"This world is beyond cruelty."

Door de SAG-AFTRA staking in Hollywood was de release helaas uitgesteld, maar het is het wachten meer dan waard geweest.

'Part One' leidde ons al in het politiek spelletje dat gespeeld wordt omtrent grondstof Spice, die louter op woestijnplaneet Arrakis is te vinden. In dit vervolg wordt de draad weer opgepakt bij Paul Atreides en zijn moeder die zich aansluiten bij de Fremen. En zo zie je hoe de eerder geplaatste pionnen eindelijk verschoven worden.

Het is duidelijk dat Denis Villeneuve veel te vertellen heeft. Jammer genoeg wordt niet alles even goed uitgewerkt, waardoor sommige subplots nogal halfslachtig aanvoelen. Zo krijgen de personages van Florence Pugh en Christopher Walken wel erg weinig te doen. Daarentegen is het een verademing om Timothée Chalamet te zien groeien in zijn rol als zogenoemde verlosser.

De wereld is wederom prachtig vormgeven. Als kijker word je getrakteerd op imposante beelden; van de glinsterende woestijnen van Arrakis tot aan de zwart-wit scènes bij de Harkonnen. De sfeeropbouw is werkelijk fenomenaal te noemen en de overdonderende score van Hans Zimmer maakt het helemaal af. Om eerlijk te zijn had ik hier nog wat langer in willen vertoeven, gezien het slot dat zeker naar meer smaakt.

Al met al is 'Part Two' ondanks enkele oneffenheden een fijn vervolg geworden. Wat mij betreft plakt Villeneuve er nog een derde deel achter.

Dikke 4,0 sterren.

"Did that count as a question?"

Buiten de oude tekenfilmserie heb ik eigenlijk niets gezien van deze franchise, maar dat is voor deze reboot niet nodig.

Nadat de dief Edgin door verraad een eeuwenoud relikwie is verloren, probeert hij zijn fout recht te zetten. Hiervoor schakelt hij de meest kleurrijke metgezellen in om hem verder te helpen. Wat volgt is een groots avontuur in een wereld gevuld met magie en draken.

Bij dergelijke fantasyfilms is de toon gelijk zo serieus van aard, des te verfrissender is het dat het in deze film lekker luchtig is gehouden. Er wordt op een grappige manier de draak gestoken met het genre en alle clichés die daarbij komen kijken. Dit zorgt geregeld voor gevatte dialogen tussen de personages; het plezier spat van de cast af. Het deed mij enigszins denken aan een 'Guardians of the Galaxy'.

Van het verhaal moet je verder niet al te veel verwachten, gezien het merendeel vrij standaard is te noemen. Zelfs bij de bad guys halen deze helden hun schouders op. Daarentegen is de actie best spectaculair en volgt het elkaar vlot op. Op momenten mocht de CGI wel iets beter zijn, maar dat is een kleine smet.

Al met al is 'Honor among Thieves' een vermakelijke film voor tussendoor. Wat mij betreft mag hier zeker een vervolg op komen.

3,0 Sterren.

"What are you doing?"

De saaie trailers beloofden al niet veel goeds, maar de eigenlijke film is helaas niet veel beter.

Operatie Dynamo oftewel De Slag om Duinkerke spreekt tot de verbeelding; een grootse evacuatie van geallieerde troepen die steeds verder en verder worden teruggedrongen door het Duitse leger. Dit wordt vanuit drie perspectieven verteld die elk weer een ander tijdlijn hebben. Hierdoor krijg je te maken met: een groepje soldaten die de overtocht probeert te maken, een paar Spitfire piloten en een Britse vader die in zijn bootje soldaten wil oppikken.

Centraal staat duidelijk het gevaar voor de vijand - die nooit in beeld komt -, getuige de schaarse dialogen en personages die niet uitgewerkt worden. Als kijker word je al gauw in de chaos gegooid, waardoor op momenten de spanning om te snijden is. Mede door het sterke sound design voelen de scheurende gevechtsvliegtuigen en kletterende kogels aan alsof je zelf op het strijdveld bent beland.

Echter heeft al deze expositie wel een keerzijde, omdat je nooit ofte nimmer binding krijgt met de personages die soms zelfs als vergulde figuranten overkomen. Daarbij weet men de gruwelen van de oorlog nooit te vangen, gezien er nauwelijks een drupje bloed valt en zowat iedereen opvallend schoon ronddartelt. De echte dreiging blijft hiermee uit, ondanks dat het geheel erg fraai in beeld is gebracht.

Al met al is 'Dunkirk' niets meer dan een brave exercitie. Best zonde, want met een dergelijke premisse had hier meer uitgehaald kunnen worden. Dit is dan ook de eerste keer dat ik Christopher Nolan een onvoldoende moet geven. Overigens heb ik dit gezien in IMAX van Pathé.

Kleine 2,5 sterren.

"If I wanted you dead, you would be dead."

Op basis van enkele positieve berichten had ik hier toch wel iets meer van verwacht, helaas viel het voor mij tegen.

Het gegeven is op zich interessant te noemen, maar de uitwerking laat op vele fronten te wensen over. Naar mijn inziens gebeurt er gewoon vrij weinig. Dit heeft mede te maken met het matige acteerwerk van beide hoofdrolspelers, met name Sakis Rouvas maakt het erg bont. Ik begrijp dat Rouvas een bekende Griekse popzanger is, wat mij betreft had hij het bij zingen kunnen houden; er gaat namelijk geen enkele dreiging van zijn personage uit.

De spanning is op momenten dan ook redelijk ver te zoeken. Alleen het einde maakt het geheel nog enigszins interessant, omdat je vanuit een ander perspectief naar de film gaat kijken. Maar als ik eerlijk ben, is het hele gebeuren wel erg vergezocht.

Al met al een matige thriller die nergens echt bijzonder wordt. Gelukkig is de speelduur niet al te lang, waardoor je er redelijk snel doorheen bent.

2,0 Sterren.

"Everything is all right and everybody has to do exactly what he does."

Van de regisseur van o.a. Die Hard 2 en Cliffhanger zie ik, leuk om te zien dat hij een uitstapje naar het horrorgenre maakt.

De film doet me qua opzet ietwat denken aan The Blair Witch Project en - zoals al eerder genoemd - The Tunnel. Maar desondanks wel vermakelijk om te zien. Het wordt rustig opgebouwd met uitleg rondom het Dyatlov incident. De bergsetting van Rusland helpt hier erg bij, er wordt zo een mooie kille sfeer gecreëerd.

Het duurt wel ruim drie kwartier voor het eindelijk losgaat en het gaat uiteindelijk toch een andere kant op dan wat ik aanvankelijk dacht. Net zoals Onderhond verwachtte ik ook een soort van Bigfoot-achtige wending, maar het tegendeel blijkt waar te zijn.

Het slotstuk is namelijk interessant te noemen met die ondergrondse bunker, vage wezens en teleportatie portaal. Het is best ingenieus hoe er een paar losse eindjes aan elkaar geknoopt worden in de vorm van hoe hun camera in de bunker is terecht gekomen en dat er 11 doden waren i.p.v. 9.

Al met al een vermakelijke found footage horror waarmee je de avond zeker doorkomt.

3,0 Sterren.