Opinions

"America knows war. They are war masters."

Eindelijk eens een docu die ingaat op de misstanden die er plaatsvinden tijdens Amerikaanse oorlogsvoering.

Het geheel wordt prima opgebouwd door de oorlogsgebieden in kaart te brengen en aan de hand van interviews met familie en vrienden van overledenen die beschuldigd worden van terrorisme. Het is stuitend om te zien hoe zulke grove fouten verdoezeld worden.

Alleen jammer dat sommige dingen gescript lijken te zijn; in de eindcredits staat zelfs aangegeven dat de docu een combinatie is van fictie en realiteit. Naast het feit dat journalist Jeremy Scahill iets te veel de spotlight inneemt en bezig is met zijn uiterlijk. Dit werkt afleidend op momenten.

Al met al best een interessante documentaire om eens gezien te hebben, alhoewel het weinig nieuws aan het licht brengt.

3,0 Sterren.

Vermakelijke ontvoeringsfilm, dat toch interessant is ondanks dat er maar drie acteurs zijn.

Met name erg sterke rollen van Arterton en Marsan, met de nodige (verrassende) twists die de film fris houden.

Had alleen wel iets ingekort kunnen worden.

3,5 Sterren.

"You know, before you, I had no idea who I was. Then when we were together, I thought I had it all figured out. Now I’m just back to wondering again."

Best knap dat je als debuterend regisseur gelijk met drie versies op de proppen komt, alleen dan verteld vanuit verscheidene uitgangspunten.

Zelf heb ik voor het gemak gekozen voor 'Him', omdat dit het startpunt is. Hierin volg je als kijker - zoals de titel al aangeeft - de gebeurtenissen die vanuit het mannelijk perspectief verteld worden. Het is enigszins gissen wat er allemaal is voorgevallen, maar al gauw zijn de eerste tekenen van het tragedie zichtbaar en waarom Eleanor besluit om Conor te verlaten.

Wat volgt is een enigmatische zoektocht voor Conor hoe het ooit zo verkeerd heeft kunnen lopen, want op welke manier kun je het hoofd bieden aan de leegte die iemand achterlaat door abrupt uit diens leven te verdwijnen. Het goede spel van James McAvoy biedt inzicht in een gepijnigde man die moet opboksen tegen het drama in de hoop om toch maar enigszins afsluiting te vinden. Daarbij zijn de dialogen tussen hem en Ciarán Hinds fijn om aan te schouwen.

Het geheel wordt verteld zonder opsmuk op een realistische wijze. Voortkabbelend wordt er de tijd genomen om de personages te bestuderen, hoewel het op momenten misschien iets te langdradig kan aanvoelen. Desondanks heerst er een aangename sfeer om lekker in ondergedompeld te worden, gesteund door het stadsleven van New York en de intieme soundtrack van Son Lux. Wat dat betreft blijft het einde echt beklijven; ambigu, simpel en sterk. Prachtig.

Al met al een interessant drama dat jammer genoeg niet foutloos is, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

Dikke 3,0 sterren.

"Oh, hi Mark."

De beste slechtste film ooit, zo wordt cultfenomeen 'The Room' veelal omschreven. Afgezien van enkele hoogtepunten heb ik de film zelf nooit gezien, dus deze biopic biedt uitkomst om mijzelf 99 minuten te besparen.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Greg Sestero; hierin wordt de productie beschreven en alle problemen die daarbij om de hoek komen kijken. Tegelijkertijd is het een verhaal over de vriendschap tussen Sestero en Tommy Wiseau. Van laatstgenoemde weet je nog steeds niet zijn herkomst of leeftijd, ondanks dat er verscheidene dingen over zijn te vinden op het internet.

Het opmerkelijke aan 'The Disaster Artist' is dat alles erg meta wordt overgebracht. Met name het opnameproces is intrigerend om te zien, vooral wat er achter de schermen gebeurt. Als kijker lijkt het net alsof je zelf op de set aanwezig bent, om vervolgens van de ene verbazing in de andere te vallen. Deze momenten zijn het best en als kers op de taart krijg je zelfs een shot voor shot remake voorgeschoteld.

Wel moet gezegd worden dat de film buiten de productie niet overal interessant is. De persoon Wiseau wordt nauwelijks uitgediept en moet het eigenlijk alleen hebben van een paar inzichtelijke scènes. Het is te danken aan het sterke spel van James Franco dat het geheel weet te boeien, hoewel zijn doen en laten (maniertjes en accent) over het merendeel overkomt als een karikatuur.

Al met al een onderhoudende biopic die helaas te veel op de vlakte blijft. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken en ik vond het wel een vermakelijke film. Het thriller aspect zit er goed in en dat virtuele gedeelte ziet er erg goed uit voor een film uit 1994. Alleen dat van die 'A friend' vond ik wel vaag dat dat die ene zoon van die ene collega bleek te zijn.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Ik was naar deze film gegaan zonder grote verwachtingen, maar ik ben echt tevreden uit de zaal gelopen.

Sowieso het verhaal heeft een leuke insteek, dat aliens dus gesegregeerd op aarde wonen door een defect aan hun ruimte schip. Dit had alleen wel iets uitgebreider uitgelicht kunnen worden, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt.

Verder is het leuk om te zien dat de film in een soort van documentaire achtige vorm wordt verteld en die Copley zet zijn personage echt goed neer. In het begin is het nog een naïeveling en naargelang de film vordert wordt hij steeds meer een (anti) held.

Special effects, muziek enz. zijn prima in orde.

4, 5 Sterren van mij. Gelukkig worden er de laatste tijd nog wel goede films uitgebracht.

Zag 'm vanmiddag in de bioscoop en was een goede film. Het beging eerst rustig met Kale die met z'n pa zit te vissen en op weg naar huis botsen ze tegen een andere auto en dan denk je dit was het wel botst er nog een andere auto op hun, dat was wel even schrikken ja.
Het verhaal is verder wel aardig, dat Kale huisarrest krijgt, omdat hij z'n Spaanse leraar heeft gehoekt die een opmerking over z'n pa maakte. Dan gaat hij zich thuis maar vermaken met z'n X-Box 360, I-Tunes enz., tot z'n ma alles opzegt en hij niet veel meer kan doen dan een beetje met z'n verrekijker naar buiten kijken. Dan komt er een nieuw gezin met een leuk buurmeisje naast hun wonen en raakt hij helemaal verliefd op haar. Tijdens één van de keren dat hij bezig is, ziet hij z'n buurman iemand vermoorden en dan begint het allemaal wel. Met het indringen van z'n huis, auto, hem volgen enz.

Wat overigens niet duidelijk wordt in deze film is waarom die buurman nou al die moorden pleegt en wat er in de tussentijd nou is gebeurd met Shia. Ik bedoel botsing en opeens was z'n vader dood, we zien nog geen eens een begrafenis of zo. Dat was wel een beetje raar.

Maar het is zeker een vermakelijke film, de humor is goed, de spanning zit er zeker goed in en die Shia kan wel leuk acteren.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"You don't fit into a category."

Vanwege Shailene Woodley toch maar meegepakt in de bios, anders had ik 'm waarschijnlijk links laten liggen. Met het bronmateriaal zelf ben ik niet bekend, maar toen ik de trailer voor het eerst zag, dacht ik meteen dat dit een wannabe The Hunger Games (2012) was. De ingrediënten zijn in ieder geval aanwezig: een dystopische wereld, onderdrukte bevolking, jongeren die in opstand komen enz.

Helaas valt de uitwerking enigszins in het water; het verhaal komt daarvoor gewoonweg te onlogisch over en de film gaat ervan uit dat je als kijker bepaalde dingen - zonder enige verklaring - voor lief moet nemen. Gelukkig weet Woodley het met haar performance nog goed te brengen, waardoor je met haar personage mee gaat leven, hoe onzinnig het hele gebeuren wel niet is.

'Divergent' kent een te lange opbouw en lijkt daar vervolgens niet meer uit te komen. Wat dat betreft mocht de pacing wel iets sneller, ondanks dat er een paar aardige actiemomenten in zitten. Voor mijn gevoel leek het dan ook alsof ik de hele tijd naar trainingen zat te kijken, terwijl ik juist meer over het 'afwijkende' te weten wou komen. Pas tegen het einde wordt er het één en ander duidelijk, maar het voelt aan als mosterd na de maaltijd.

Al met al matig, al zie ik wel enige potentie in de vervolgen. Jammer genoeg is dit deel verwaarloosbaar te noemen.

Kleine 2,5 sterren, omdat het nog redelijk onderhoudend is.

Sterk.

In eerste instantie wou ik deze film eigenlijk links laten liggen, omdat veelal de vergelijking met Hunger (2009) (I) werd gemaakt en dat vond ik dus echt een pauperfilm. Maar uiteindelijk heb ik in een opwelling toch maar besloten om deze film te kijken, omdat ik wel van films houd die zich in een kleine ruimte afspelen en daar heb ik zeker geen spijt van gehad.

Vanaf de eerste minuut hield The Divide mij gelijk in zijn greep als je de nucleaire aanval ziet en de overlevers net op tijd de schuilkelder hebben bereikt. Vanaf dat moment wordt het allemaal interessanter.
Wat op den duur komt er steeds meer en meer wrijving tussen de verscheidene personages, er is sprake van groepsvorming, verval, (geestelijke) martelingen enz. Dit is zeer goed in beeld gebracht en het grijpt je tegen het einde bij de keel vast en laat gewoon niet meer los.

Al vond ik het wel jammer dat sommige dingen niet helemaal goed uitgewerkt/belicht worden, zoals: de mannen in pakken, wat ze met kinderen doen in het laboratorium, de transformatie van Josh in een travestiet. En zo zijn er nog meer onbeantwoorde vragen, maar in principe deert dit de film niet. Omdat de essentie van deze film is om te laten zien hoe mensen overleven in zo een situatie.

Het einde is trouwens ook erg sterk, als Eva - erg sterke rol trouwens van Lauren German - eindelijk ontsnapt is en ziet dat er eigenlijk helemaal geen hoop is. Daar wordt je toch wel even stil van.

Dikke 4,0 sterren.

Afgelopen zaterdag eindelijk ook in de bios gezien en het is me op enkele punten na zeker niet tegengevallen. Quentin Tarantino heeft weer uitstekend werk afgeleverd.

Het verhaal is an sich vrij simpel te noemen, maar het draait meer om de dingen erom heen. Zo heb ik echt genoten van: de soundtrack, actie, shoot outs, het acteerwerk en de uitstekende dialogen waar Tarantino befaamd om is.
Alleen het einde - waar Tarantino ook even zijn opwachting maakt -voelde wel ietwat uitgerekt aan. Voor mijn gevoel had het gewoon moeten ophouden bij de shoot out in het grote huis waar het bloed rijkelijk vloeit met een paar mooie slo mo's.

De acteurs zelf zijn perfect gecast. Ik heb zelf nooit echt iets met Jamie Foxx gehad, maar hij zette toch een degelijke Django (met een stille 'D') neer.
Christoph Waltz is gewoon geniaal, zodra hij aan het woord was genoot ik er gewoon van. Alleen al op de nonchalante manier waarop hij zijn dialogen brengt. Al deed hij mij me wel denken aan zijn personage uit Inglorious Basterds, met als verschil dan dat hij hier de good guy is.
Leonardo DiCaprio zette ook een goede rol neer als slavendrijver, ijzersterk. Vooral als je nagaat dat hij zo in zijn rol op is gegaan dat zijn hand gewoon begon te bloeden toen hij te hard op tafel sloeg.
En dan Samuel L. 'motherfucking' Jackson van wie ik stiekem ook wel genoten heb. Hij zette een grappig doch geniepig personage neer.

Om vooral de humor niet te vergeten, want dat zit er volop in met als hoogtepunt toch wel de algehele discussie rondom de maskers. Ik ging helemaal stuk daarom.

Al met al een film die zeker de lange zit waard is.
Dikke 4,0 sterren.

"I'm making a reality style horror film."

Erg tof dat er zoiets als Kickstarter bestaat, want anders was deze film er waarschijnlijk nooit gekomen. Dit project is immers succesvol gefinancierd met 74 'backers' die bij elkaar een bedrag van $5,100 hebben opgehaald.

De simpele opzet is in ieder geval geslaagd te noemen; men neme een gestoorde protagonist, een grimmige kelder en een vrijwel onbekende cast die naar behoren acteert. De grootste kracht van 'Do You Like My Basement?' is dan ook de manier waarop het overkomt, het zou zomaar waargebeurd kunnen zijn. Het geheel resulteert zich in een vermakelijke horror met wat geinige vondsten.

Omdat de film een aaneenschakeling van castinggesprekken is, zou je zeggen dat het nogal repetitief wordt. Maar het tegendeel is waar, aangezien de spanning tijdens deze conversaties gedegen wordt opgebouwd. Het knappe hieraan is dat hoofdrolspeler Charlie Floyd nauwelijks in beeld komt en je zowat alleen zijn onheilspellende stem hoort. De onderhuidse spanning is op momenten goed te voelen, omdat je er nooit zeker van bent wat de volgende handeling van Stanley zal zijn. Aan de ene kant probeert hij namelijk de mensen gerust te stellen, maar aan de andere kant beeld je jezelf de ergste dingen in. De wijze waarop er met de 'echtheid' wordt gespeeld, is leuk gedaan met subtiele zwarte humor erin verwerkt.

Doordat het grootste gedeelte gefilmd is vanuit een P.O.V. aanzicht zit je er als kijker dicht op, hierdoor voelde ik mijzelf meer betrokken. Visueel ziet het er prima uit; het low budget gehalte is wat dat betreft duidelijk een pluspunt. Om vooral de sfeerverhogende score niet te vergeten.

Al met al een interessante horror om eens gezien te hebben. Qua script kon het hier en daar wel wat bijgeschaafd worden, maar het heeft toch zo zijn charme. Ik ben benieuwd waarmee Roger Sewhcomar hierna zal komen.

3,0 Sterren.

"Zombies are definitely part of mainstream culture now."

Als fan van zombies kon ik deze documentaire uiteraard niet aan me voorbij laten gaan.

Het geheel wordt prima opgebouwd door helemaal terug te gaan naar de oorsprong met White Zombie (1932) waarin voor het eerst het woord 'zombie' wordt uitgesproken. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat zombies in eerste instantie gebruikt werden om racisme aan te duiden. Hierbij zijn de verscheidene archiefbeelden die de kijker inzicht geven op deze ontwikkeling van onmisbare waarde.

Met o.a. - grote - namen als: George A. Romero, Robert Kirkman en Tom Savini die hun licht over de zaak laten schijnen, valt er dan ook genoeg te genieten. Alleen is het jammer dat sommige geïnterviewden sporadisch aan het woord komen. Wat dat betreft mochten bepaalde dingen er echt uitgeknipt worden, zoals het gedoe met de 'zombiewalk'. Het voegt zowat niets toe, waardoor het op een gegeven moment een sleur wordt.

Al met al best een vermakelijke docu om eens gezien te hebben. Wel is het meer voor de liefhebber, desondanks kun je als leek enkele interessante weetjes eruit pikken.

Kleine 3,0 sterren.

"I'm running away from myself, I guess."

Mike Flanagan is een meer dan capabele regisseur, maar een vervolg maken op een klassieker als 'The Shining' is een horde te ver.

In dit vervolg zie je hoe een volwassen Danny Torrance in de voetsporen lijkt te treden van zijn vader. Na wat soul searching besluit hij om een jong meisje te helpen dat dezelfde gaven bezit. Een occulte groep blijkt namelijk op mensen te jagen die dergelijke gaven bezitten. Het is een opzet die voor mijn gevoel te ver afstaat van de voorganger.

Er wordt gekozen voor een slow burn stijltje dat op zich aardig uitpakt, echter is er nauwelijks een pay-off te bespeuren; de film vergeet om daadwerkelijk spannend te worden. Ik mis simpelweg de kleinschaligheid en de paranoia van 'The Shining'. Het resultaat is een langdradige expositie, waarbij de broodnodige dreiging gemist wordt en momenten gecreëerd worden die uit de toon vallen.

Flanagan probeert in te spelen op de nostalgie door te werken met flashbacks en de cameravoering. Een terugkeer naar het Overlook Hotel mag hierbij uiteraard niet ontbreken. Dit zorgt voor een sfeervol geheel, maar eigenlijk springt voor mij louter het slot eruit. De wijze waarop alles samenkomt, is mooi om te zien.

Al met al is 'Doctor Sleep' een redelijk vervolg, maar uiteindelijk te weinig horror voor mijn smaak.

2,5 Sterren.

"What if I told you the reality you know is one of many?"

Doctor Strange ken ik van een paar verschijningen in 'Spider-Man: The Animated Series', maar zijn personage is altijd geneveld in een hoop mysterie. Dit oorsprongsverhaal moet daar verandering in brengen.

De film doet in grote lijnen denken aan een 'Iron Man'; een arrogante protagonist à la Tony Stark die de wijsheid in pacht denkt te hebben. Daarbij mogen de bekende elementen waarmee zowat elke film in het Marvel universum is bezaaid zeker niet ontbreken. Wel moet gezegd worden dat er een verfrissende draai wordt gegeven aan het geheel door meer in te gaan op tijd en ruimte.

De persoonlijke zoektocht van Strange zou dan ook moeten intrigeren, maar qua narratief gebeurt er eigenlijk niets bijzonders. Debet daaraan is de matige uitwerking van personages als Mordo en The Ancient One, met name de bad guy is wel erg zwak. Toch blijft het verhaal onderhoudend en Benedict Cumberbatch weet met gemak de film te dragen.

De grootste troef van 'Doctor Strange' zijn de toffe - surrealistische - visuele effecten die verscheidene dimensies en parallelle werelden tentoonstellen. De kromtrekkende gebouwen doen enigszins denken aan 'Inception', maar de actie tilt deze scènes naar een hoger niveau. Gelukkig vergeet men de humor niet, waardoor de luchtigheid zorgvuldig behouden blijft.

Al met al een vermakelijke oorsprongsverhaal dat naar meer smaakt. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

3,5 Sterren.

"What do you know about the Multiverse?"

Toch niet zo gestoord als ik had verwacht.

In 'No Way Home' werd er al gespeeld met het multiversum. Daar borduurt deze film verder op met de introductie van America Chavez, een jonge latina die door verscheidene universums kan reizen. Dit gaat niet gepaard zonder gevaren, want al gauw verschijnen er allerlei monsters op het toneel. Doctor Strange schakelt hiervoor de hulp in van Wanda Maximoff en zo mag het avontuur beginnen.

Op deze wijze wordt er een soort van 'What If...?' structuur gecreëerd waarin het de grote vraag is welke alternatieve versie van een superheld het universum zal betreden. Hier en daar zorgt het zeker voor wat leuke verrassingen. Jammer genoeg blijft het daar ook bij, gezien het narratief veel te wensen overlaat. De meeste plotelementen voelen namelijk vrij gekunsteld aan om het gebeuren onnodig te rekken.

Getuige de horrorelementen is het duidelijk te zien dat Sam Raimi aan het roer is. Dit levert een aantal opmerkelijke momenten op die de grenzen opzoekt. En daarbovenop word je als kijker op flink wat visueel geweld getrakteerd wanneer er gereisd wordt door het multiversum; lekker trippy. De actie zelf is - zoals verwacht - onderhoudend te noemen.

Al met al is 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' best vermakelijk, maar het echte spektakel blijft helaas uit. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor twee extra scènes.

Dikke 3,0 sterren.

Zitten wel wat aardige dingen bij, maar daar blijft het ook bij.

Zeker geen film om nog een keer te zien.

Ik geef 'm 2 sterren.

"This trip was a bad idea."

Net zoals de andere gebruikers hier al eerder hebben opgemerkt, vertoont deze film veel overeenkomsten met Shaun of the Dead (2004). Alleen nu dus met mannenhatende zombies, kannibalen - zoals in het plot staat aangegeven - geloof ik niet; daarvoor wijken ze te veel af.

Het verhaaltje is dan ook meer als kapstok bedoelt om de groep vrienden in een hoop gestoorde situaties terecht te laten komen. Het is veelal hit-and-miss met de humor, maar door de hoge grapdichtheid hoef je als kijker niet lang te wachten voor de volgende grap zich aandient.

Daarnaast zit het wat betreft de smerigheid goed, want vaak zijn dergelijks films maar tam op het gebied van gore. Gelukkig zaten er hier en daar toch leuke dingen in met een hoop bloed. Om vooral de zombies niet te vergeten, deze zien er erg goed uit en bovenal distinctief (ik ging helemaal stuk om die dikke zombie). Het is te prijzen dat elke zombie een ander uiterlijk heeft en er niet zomaar voor generieke versies zijn gekozen.

Al met al een vermakelijke film die zowel op het gebied van horror als comedy niet tekort schiet. Het komt hier en daar wel iets misogynistisch over, maar dat deert de pret niet; tenzij je uiteraard een feminist bent.

3,0 Sterren.

Wat een tergend saaie film is dit zeg. Hij moet onder het genre comedy vallen, maar daar is niks van te bespeuren in deze film. Om te huilen gewoon.:?

Eén tip voor mensen die van plan zijn om deze film te bekijken: DOE HET NIET, je kan je tijd wel aan iets beters besteden dan aan deze flut film.

Ik geef 'm 0, 5 sterren,

Op aanraden van een vriendin gekeken en poeh, wat een lange zit zeg en bij alle Bollywoodfilms heb ik weer: laat dat onnodige zang en dans er nou eens een keer uit als je een serieuze film wilt hebben...

Het verhaal zit vol met plotgaten, zoals Jasjit die opeens in the picture komt, De Silva die dus al die tijd de bad guy Vardhaan blijkt te zijn en ga zo maar door.
Op het einde wordt wel uitgelegd dat Vijay toch is doodgegaan en het uiteindelijk de hele tijd dus toch Don blijkt te zijn. Maar dit is naar mijn mening meer gedaan om de kijker op het verkeerde spoor te zetten en goedkoop een mindfuck te scoren.

Nipt 3,0 sterren.

"There's only a few things I really care about in life. My body. My pad. My ride. My family. My church. My boys. My girls. My porn."

Vanochtend in de bios meegepakt en ik heb me kostelijk vermaakt.

Qua verhaal is dit eigenlijk meer de luchtigere versie van Shame (2011). Ook hierin zien we een jongeman worstelen met zijn seksuele uitspattingen en hij blijft maar terugkeren naar zijn laptop om porno te bekijken, ondanks dat hij seks met een vrouw heeft gehad. Het opstartgeluidje van de Macbook wordt gedurende de film een running gag en gaat ook als een Pavlov-effect werken, want zodra je dat geluidje hoort weet je als kijker gelijk hoe laat het is.

Het mooie van Don Jon vind ik dan ook hoe het gehele romcom genre op de hak wordt genomen, dit wordt erg goed geïllustreerd door Joseph Gordon-Levitt die in vermakelijke voice-overs alle clichés opnoemt en hoe voorspelbaar het allemaal wel niet is. Een voorbeeld hiervan is de film die hij en Barbara in de bioscoop gaan kijken, genaamd Special Someone met leuke cameo's van Anne Hathaway en Channing Tatum.

Wel vind ik het jammer dat de film veelal aan de vlakte blijft, misschien past het zo beter bij het personage. Alleen neemt het in het laatste halfuur wel een wending aan die naar mijn mening iets te snel gaat en wellicht spreekt het redelijk abrupte, doch 'warme' eind ook wel boekdelen. Maar goed je kunt natuurlijk niet alles in 90 minuten proppen en zo blijft er nog wat om over na te denken.

Tot slot kan ik Scarlett Johansson natuurlijk niet vergeten te noemen, wat een appetijtelijk personage zet zij me toch neer in verscheidene leuke outfits. Erg genietbaar, met name de droogneukscène was geslaagd. Alleen jammer dat ze uiteindelijk toch een bitch bleek te zijn. Tevens vond ik de bijrol van Tony Danza als Jon's vader geslaagd, erg tof dat hij nog steeds de 'baas' is. Ik lag helemaal in een deuk als er weer eens een scène met hem voorbij kwam.

Al met al erg verfrissend, grappig om Gordon-Levitt eens in een totaal andere rol te zien. Hij levert met Don Jon dan ook een geslaagd regiedebuut af.

Dikke 3,5 sterren.

"Where is everybody?"

Anders dan dergelijke films.

Het gegeven is eigenlijk clichématig te noemen; wederom een groepje vrienden dat in een verlaten herberg terechtkomt. Toch loopt het niet zoals verwacht, aangezien mensen vanuit het niets één voor één verdwijnen. Blijkbaar heeft het iets met knipperen te maken...

Als horror wil ik 'Don't Blink' niet kwalificeren, omdat het meer een mysterie is. De gebeurtenissen staan er in ieder geval wel naar. De verlaten locatie en de bosrijke omgeving dragen alleen maar bij aan de sfeer. De gecreëerde spanning is dan ook aardig, vooral omdat je niet weet wat je kunt verwachten. Daarvoor is de film erg onvoorspelbaar.

Jammer genoeg helpen de personages niet echt mee, laat staan de matige dialogen. Op momenten zou je zelfs kunnen zeggen dat alle logica overboord wordt gegooid m.b.t. het concept, waardoor de plotgaten zich al gauw laten zien. Op zich is dat wel door de vingers te zien, maar er is gewoonweg geen pay-off om je als kijker met een tevreden gevoel achter te laten.

Al met al matig, ondanks de interessante opzet.

2,0 Sterren.

"It’s really fucked up to rob a blind guy, isn’t it?"

Fede Alvarez heeft mij drie jaar geleden enorm verrast met de remake van 'Evil Dead'. Dus ik keek halsreikend uit naar deze titel, maar het is niet helemaal geworden wat ik ervan verwachtte.

De opzet is zo simpel mogelijk gehouden en schotelt je wederom een groepje jongeren versus een moordenaar voor, hoewel het met een twist wordt gebracht. De jongeren proberen namelijk te ontsnappen van hun uitzichtloze bestaan door huizen te beroven en de blinde man is een oorlogsveteraan die nog steeds rouwt om zijn doodgereden dochter. Als kijker is het dan ook enigszins lastig om te kiezen uit één van deze partijen, omdat ze beide tussen goed en kwaad in zitten.

Ondanks dat het begin het verloop een beetje verklapt, ontvouwt 'Don't Breathe' zich tot een boeiend kat-en-muisspel. Het knappe hieraan is dat de film nooit echt eng wordt, maar de spanning is over het geheel goed te voelen. Alvarez weet leuk in te spelen op de titel door meermaals situaties te creëren waarin de jongeren zich moeten voortbewegen in onverlichte ruimtes, met de blinde man die ze op de hielen zit. Het zorgt voor zenuwslopende scènes waar je letterlijk ook je adem inhoudt.

Stephen Lang zet zijn rol overtuigend neer, maar enkele - belachelijke - plotwendingen doen zijn personage helaas geen eer aan. Op momenten tracht de film drama te incorporeren, maar dit slaat de plank mis en schurkt tegen het lachwekkende aan. Een paar fouten neem ik nog voor lief, maar bepaalde dingen worden te ver doorgevoerd.

Al met al een onderhoudende horror, maar hier had meer mee gedaan kunnen worden.

3,0 Sterren.

"How did you even get this number?"

Blijkbaar is deze titel de speelfilmdebuut van beide regisseurs die een achtergrond hebben in visuele effecten. Helaas zijn ze met niets origineels gekomen.

'Don't Hang Up' gaat in op het wereldje rondom 'pranks' oftewel kwajongensstreken. Als kijker krijg je een hele montage te zien waarin de jongeren stuk voor stuk worden geïntroduceerd, terwijl ze het ene na het andere nep gesprek voeren die ze vervolgens online posten voor zoveel mogelijk views. Totdat de rollen op een avond omgedraaid worden.

Op zich een leuk gegeven zou je denken, maar het hele concept gaat al gauw vervelen. Dit komt voornamelijk door de twee tieners die erg irritant overkomen, al is dit eerder te wijten aan matig acteerwerk. Op deze wijze ga je nooit met ze meeleven, ondanks de narigheid die ze moeten doorstaan. Daarnaast vroeg ik me de hele tijd af waar de rest van de groep uithing - gezien de introductie -, maar verder dan het laten vallen van namen komt men niet.

De clichématige ontwikkelingen spreken voor zichzelf, hoewel er pogingen gedaan worden om spanning op te wekken. Hiervoor lijkt de bad guy om onverklaarbare redenen toegang te hebben tot alle elektronische apparaten; het ene moment kijkt hij mee vanuit een webcam en opeens kan hij de tv aanzetten die verbonden is met een cameraverbinding. Ik kan zulke onlogische dingen om vermaak te bieden best negeren, maar dit schurkt tegen het absurde aan.

Al met al een ongeïnspireerde horror die je gerust kan overslaan. De uitgekauwde clou spreekt boekdelen.

2,0 Sterren.

"You want us to sit tight?"

Leuk voor Adam McKay dat hij zo een grote sterrencast voorhanden heeft, maar hij doet er jammer genoeg niet veel bijzonders mee.

Twee astronomen ontdekken per toeval een gevaarlijke komeet die recht op de aarde afstevent. Ze luiden onmiddellijk de noodklok en belanden zelfs in het Witte Huis bij de president. Waar je zou verwachten dat ze vanaf het begin serieus worden genomen, doet men er erg laks over.

McKay legt de satire er gelijk dik bovenop. Zowat iedereen reageert als een idioot en er wordt flink de draak gestoken met onder andere: social media, de politiek en de media. Tevens wordt er sterk gehint naar de klimaatverandering. In eerste instantie zorgt dit nog zeker voor een aantal leuke momenten, vooral door het absurdisme van het geheel.

Een dergelijk gegeven is prima voor een korte sketch, echter wordt dit gebeuren uitgerekt naar een kleine twee en een half uur. Naarmate de serieuzere kant wordt opgezocht begint het almaar te slepen. Zo een running gag met een hoge pief van het leger slaat helemaal plat. En waar Leonardo DiCaprio vaak een film kan dragen, vind ik hem hier niet helemaal goed uit de verf komen. Al zal laatstgenoemde vast komen door het rommelige script.

Al met al heeft 'Don't Look Up' een aardig concept, maar het wordt allemaal zo flauwtjes uitgewerkt. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een grappige scène.

Kleine 2,0 sterren.

"You're not gonna like the way this story ends. But I think you're gonna like this story."

Het blijft fijn om John Cho in dergelijke rollen te zien.

Cho speelt hier Max, een alleenstaande vader van tienerdochter Wally. Na een ziekenhuisbezoek komt Max erachter dat hij een levensbedreigende hersentumor heeft. Om zijn dochter niet zonder familie achter te laten, besluit hij om haar op een road trip mee te nemen naar haar biologische moeder onder het mom van een schoolreünie.

De road trip waarin de relatie tussen vader en dochter getest wordt, is vrij clichématig te noemen. Desondanks kon ik zeker wel genieten hoe de twee elkaar beter leren en hun band inniger wordt. Cho zet een sympathieke rol neer en nieuwkomer Mia Isaac heeft wel wat als opstandige puberdochter. Uiteraard gaat dit gepaard met de nodige levenslessen.

Op deze manier kabbelt het allemaal lekker voort, terwijl je geniet van het mooie landschap en een aardige soundtrack. Hierbij de opmerking dat de film is geschoten in Nieuw-Zeeland, maar wonderwel overkomt als Amerika. Het abrupte slot zal waarschijnlijk niet iedereen kunnen bekoren. Toch kan ik er zelf de schoonheid wel van inzien.

Al met al is 'Don't Make Me Go' een hartverwarmend drama dat je laat zien hoe kostbaar het leven is.

3,5 Sterren.

"What's actually happening?"

De controverse achter de schermen is vele malen interessanter dan de daadwerkelijke film zelf.

Als kijker word je meegenomen naar de jaren '50. Hier wordt er een schijnbaar idyllische buitenwijk gepresenteerd waar vrouwen de perfecte huisvrouw spelen, terwijl hun mannen aan een geheim project werken. Wanneer huisvrouw Alice allerlei rare dingen opmerkt, worden de eerste barstjes al gauw zichtbaar. Hiermee brengt ze hun perfecte bestaan in gevaar.

De opbouw is prikkelend te noemen. Er wordt een vervreemdend gevoel gecreëerd waar je het fijne van wil weten. De jaren '50 setting en aankleding draagt daar zeker aan bij, waardoor je de ogen goed de kost kan geven. Op de regie van Olivia Wilde is dan ook vrijwel niets op aan te merken. Lange tijd wordt zo het mysterie in stand gehouden.

Des te jammer dat het hele gebeuren nergens naartoe leidt; het trekt op niets. Er worden namelijk allerlei thema's aangehaald, maar er wordt vervolgens niets meer mee gedaan. Op deze wijze vallen de karaktermotivaties volledig in het water. Met name het slot gaat werkelijk alle kanten op, alsof men maar wat ideeën tegen de muur heeft gegooid in de hoop dat er wat blijft plakken. Aan de lieftallige Florence Pugh is te danken dat dit vehikel nog enigszins meevalt.

Al met al is 'Don't Worry Darling' een aardige miskleun van een film geworden.

2,0 Sterren.

Warrige spionagethriller.

Laat ik maar eens wat tegengas geven op de vele positieve berichten.

Op zich is de opzet best leuk, zeker gezien de spanningen tussen Noord- en Zuid-Korea. Helaas komt het niet helemaal goed uit de verf, omdat er qua verloop vrij weinig gebeurt. Zo is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling; de band die Myung-hoon en Hye-in ontwikkelen, wordt niet uitgediept. Hierdoor kon ik als kijker weinig sympathie voor ze opbrengen. Wat dat betreft probeert de film net iets te cool over te komen.

Daarnaast wordt de problematiek die er speelt te weinig belicht, wat zich resulteert in een hoop nietszeggendheid via de verscheidene personages die geïntroduceerd worden. Gelukkig zorgen enkele geslaagde actiescènes ervoor dat het nog enigszins genietbaar is, ondanks dat er niet echt naar een climax toegewerkt wordt.

Al met al redelijk, maar verhalend gezien had hier zo veel meer mee gedaan kunnen worden.

2,5 Sterren.

"You are so lucky."

Met de anime en de manga ben ik niet bekend, maar dit leek mij op het eerste gezicht wel een leuke titel.

Het gegeven van een schuldenaar die aan boord van een schip rock-paper-scissors moet spelen om zijn schuld af te betalen is al hoogst opmerkelijk. Daarbovenop heeft Kaisi een soort fascinatie voor clowns wat ervoor zorgt dat hij in stressvolle situaties in een compleet andere wereld terechtkomt. Het levert alleen niet de film op die ik verwachtte te zien.

De kleurrijke, bombastische scènes zijn duidelijk de meal ticket van 'Dongwu Shijie'. Yan Han gaat hierin helemaal los met een over-the-top montage waar je als kijker in ondergedompeld wordt; tot het overweldigende zelfs. Stuk voor stuk zijn deze grootse set pieces een heerlijke ervaring te noemen. Je kunt hierbij denken aan een clown die losgaat in de metro en een krankzinnige achtervolging.

Jammer genoeg houdt het daarmee op. Het merendeel van de tijd wordt namelijk besteed aan het spel. Weliswaar zijn er een aantal interessante momenten, maar het hele gebeuren wordt al gauw langdradig. Dit is hoofdzakelijk te wijten aan de dialogen die ingaan op allerlei wiskundige theorieën. Ik smachtte eigenlijk om de clown weer in actie te zien. Overigens is het grappig om Michael Douglas in deze productie te zien.

Al met al een aardige fantasy, maar voor mijn gevoel te onsamenhangend. Hopelijk krijgen we in het vervolg meer te zien van de clown.

3,0 Sterren.

Geweldige film om te zien over hoe Depp zich probeert te infiltreren in een gangster netwerk en onder de hoede van Pacino wordt genomen.

Verder zit het verhaal goed in elkaar.

Ik geef 'm 4 sterren.

"Can you say delicioso?"

Het is hoogst opmerkelijk om een live action film te maken van de gelijknamige tekenfilm, maar dit pakt nog best aardig uit.

Met de tekenfilm ben ik op zich bekend en deze film brengt de sfeer daarvan prima over, al blijft het wel opvallend dat Dora nu een tiener is. In deze vorm gaat ze samen met haar neef en wat klasgenoten op zoek naar haar ouders. En daarbovenop komt ze op het spoor van de verloren Incastad Parapata. Op deze wijze ontvouwt zich een avontuur à la 'Indiana Jones'.

'Dora and the Lost City of Gold' valt en staat met de portrettering van Isabela Moner als Dora. Zij weet duidelijk het enthousiasme van Dora te vangen. Het is erg knap te noemen hoe ze - ogenschijnlijk - moeiteloos het geheel draagt; van het zingen tot aan haar ongebreidelde naïviteit. Het scheelt ook dat de rest van de cast het naar behoren doet.

Als kijker krijg je een onderhoudend avontuur voorgeschoteld. Dit wordt logischerwijs nergens al te ingewikkeld, maar hier en daar zijn er wat vermakelijke verrassingen te bespeuren. Bovendien valt er altijd wel wat te lachen, hoewel de humor net iets te vaak teruggrijpt naar onderbroekenlol. De knipogen naar de tekenfilm zijn een leuke touch.

Al met al een vrolijke avonturenfilm. Blijf vooral zitten bij de eindcredits voor een toegift.

3,0 Sterren.