Opinions

Op zich wel een aardige film, met wat aardige humor, maar meer ook niet. Ik kijk deze film in ieder geval geen tweede keer.

Ik geef 'm 2, 5 sterren.

"I'm a hot habanero pepper right now."

De tweede samenwerking tussen Will Ferrell en Mark Wahlberg pakt redelijk uit.

De opzet van 'Daddy's Home' is op zich best leuk; stiefvader en biologische vader die met elkaar de strijd aangaan omwille van de kinderen. Helaas moet je al gauw concluderen dat het verhaal erg voorspelbaar wordt en slechts als kapstok dient voor - willekeurige - grappen.

Qua verloop leunt de film dan ook hevig op de ene gestoorde situatie die de andere opvolgt. Door de vrij hoge grapdichtheid hoef je als kijker gelukkig niet lang te wachten voor er iets grappigs gebeurt waarbij Ferrell en Wahlberg elkaar proberen af te troeven. Bovendien scheelt het dat de bijrollen de boel nog enigszins fris houden, zoals het personage van Thomas Haden Church die steeds met de meest rare anekdotes komt.

Wat wel opvalt, is dat het geheel aan de tamme kant is. Het is alsof men geen keuze kan maken tussen een familiefilm en een harde comedy voor volwassenen. Als gevolg daarvan blijft het vlak en daarbovenop mag de moralistische boodschap niet ontbreken. Desondanks weet het einde verrassend goed uit de hoek te komen.

Al met al een vermakelijke comedy die zo zijn momenten heeft, maar tekort schiet om je echt van begin tot eind geboeid te houden.

2,5 Sterren.

"We're back, with more daddies!"

Blijkbaar heeft het eerste deel genoeg geld opgehaald, opdat er groen licht is gegeven voor een vervolg.

Nu de rivaliteit tussen Brad en Dusty uit de lucht is en ze zelfs gemoedelijk co-ouders zijn, wordt de boel opgeschud door bezoekjes van hun vaders om gezamenlijk Kerstmis te vieren. Men lijkt hier het pad te willen bewandelen van films als 'Meet the Parents' en 'Meet the Fockers'.

Veel gaat uit van de inbreng van John Lithgow als de idiote vader van Brad en Mel Gibson als de norse macho vader van Dusty. Echter ligt het er allemaal te dik bovenop, ondanks een aantal leuke vondsten. Ik mis een personage zoals die van Thomas Haden Church in het vorige deel die voor de nodige afwisseling zorgt. Jammer genoeg wordt er te weinig gedaan met deze cast.

Wederom heeft de film moeite om de juiste toon te vinden; is dit nu een familiefilm of een harde comedy voor volwassenen? Hinkelend op beide gedachten stevent 'Daddy's Home 2' af op vele fysieke grappen en een onzinnig einde om je als kijker - geforceerd - in de kerstsfeer te brengen.

Al met al iets minder dan deel één en hooguit vermakelijk voor enkele gestoorde situaties. Het opvallende is wel dat dit vervolg ongeveer dezelfde speelduur kent, maar toch lang aanvoelt.

Dikke 2,0 sterren.

Ondertussen mijn derde film van Jee-woon Kim na Banchikwang en Akmareul Boattda. Ook dit is weer een erg geslaagde film, ondanks het toch wel erg dunne plot.
Het eerste uur begint vrij langzaam en ik dacht dat het erom zou draaien dat hij de vriendin en diens vriendje zou beschermen, maar dit nam toch wel een heel andere wending aan.
Want uiteindelijk is Sun-woo (erge sterke rol van Byung-hun Lee) degene die voor zijn leven moet vechten met alle gevolgen van dien.

Vanaf dat moment komt de actie in het spel en dit wordt erg gestileerd in beeld gebracht en dan met name de fenomenale shoot-out op het eind. Met toch wel een mooie symboliek.

Er zat trouwens ook best misplaatste humor in deze film, erg jammer dat dit afdoet aan de serieusheid van deze film.

4,0 Sterren.

"Welcome to the Dallas Buyers Club!"

Ik zag Matthew McConaughey altijd aan voor een 'domme' romcom acteur, maar met zijn recentelijke rollen is hij bij mij enorm in achting gestegen. Vandaar mijn motivatie om deze film te kijken.

Alleen jammer dat het verhaal niet echt boeiend te noemen is. Weliswaar is de eerste helft aardig en vlot gemonteerd. Het ligt meer aan de tweede helft waarin het gezapige en de voorspelbaarheid van het gebeuren om de hoek komt kijken. Hierdoor weet de film soms niet te overtuigen.

'Dallas Buyers Club' moet het dan ook meer hebben van het sterke acteerwerk van Matthew McConaughey en Jared Leto. Beide heren hebben voor hun rol een significante metamorfose ondergaan, wat op zich al heel indrukwekkend is. Tel daarbovenop de onderlinge chemie die ze met elkaar delen en je hebt een hoop mooie momenten. Overigens heb ik geen idee wat Jennifer Garner hierin doet; wat een miscast.

Al met al niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Een onderwerp als dit zou toch veel beter gebracht kunnen worden dunkt me.

2,5 Sterren.

"The reason doesn't matter."

Iets meer van verwacht.

Het gegeven van een vaderlijk figuur die een jong meisje beschermt heb je al eerder gezien in een film als 'Ajeossi'. Ditmaal is een huurmoordenaar hiervoor in Thailand beland, maar wordt achterna gezeten door een gangster die zijn dode broer wil wreken. En zo ontstaat er een kat-en-muisspel tussen de twee.

In dergelijke Zuid-Koreaanse films ben ik eigenlijk gewend dat er een intrigerend verhaal wordt opgediend, maar dit is allemaal vrij standaard te noemen. De personages blijven vlak, ondanks het degelijke acteerwerk. Qua ontwikkeling is er ook niets om over naar huis te schrijven.

Het is voor de verandering wel fijn om een ander land als Zuid-Korea te zien; Thailand wordt prachtig in beeld gebracht, met alle clichés. De actie is in orde en wordt gestaag spectaculairder. Met name tegen het einde aan gaat het lekker los, alhoewel het op een gegeven moment wel erg onzinnig wordt.

Al met al is 'Daman Akeseo Goohasoseo' een vermakelijke actiefilm, maar op emotioneel vlak laat men helaas wat steken vallen.

3,0 Sterren.

"There's rightness in our wrongness."

Voor de verandering is het leuk om Steve Carell eens in een serieuze rol te zien.

Het uitgangspunt van 'Dan in Real Life' lijkt in eerste instantie interessant te zijn, maar de film speelt te veel op safe om daadwerkelijk te kunnen intrigeren. Daarvoor worden er enkele opzetjes gepresenteerd waarvan je als kijker al gauw ziet waar deze naartoe leiden; geforceerde situaties die zowat uit de lucht zijn gegrepen.

Echte comedy moet je hier niet verwachten, aangezien het geheel meer leunt op drama. Daarin schuilt gelijk het grootste mankement, omdat men problemen heeft om de juiste toon te vinden. Het resulteert zich in een langdradig begin waar je met moeite doorheen komt. Het meeste is namelijk pijnlijk om aan te schouwen.

Aan Carell ligt de taak om de boel te redden, wat hem niet onaardig afgaat. Jammer genoeg is de aard van de film te braaf om te kunnen excelleren. Bovendien wil het niet zo vlotten met de chemie tussen Dan en Marie, wier personage te perfect wordt neergezet. Het is dat er hier en daar een paar - oprecht - intieme momenten zijn, waardoor je de minpunten voor even vergeet.

Al met al een redelijke feel-good film die helaas tekortschiet vanwege het gebrek aan durf.

Kleine 2,5 sterren.

"The mind will do anything to avoid confronting just how alone it is in the universe."

Dit was nog eens een freaky trip.

Als klein jochie heeft Luke een denkbeeldige vriend genaamd Daniel die hem gezelschap houdt. Op het eerste gezicht lijkt het allemaal onschuldig kinderspel, maar na een bijna noodlottig ongeval moet Luke afscheid nemen. Vele jaren later als student laat hij uit eenzaamheid zijn vriend weer vrij, wat enkel voor problemen kan zorgen...

Het is alleen jammer dat 'Daniel Isn't Real' enigszins een trage aanloop kent. Er wordt iets meer ingegaan op het drama. Toch blijf je je afvragen wie of wat Daniel nu daadwerkelijk is. Dit wordt versterkt door de uitstekende wisselwerking tussen Patrick Schwarzenegger en Miles Robbins.

Als kijker word je langzaamaan ondergedompeld in een onsamenhangende nachtmerrie die alsmaar chaotischer wordt. Het lijkt alsof je zelf niet meer weet waar je het moet zoeken; het onheilspellende blijft beklijven. Ik was met name gecharmeerd van een aantal intrigerende scènes waarin gespeeld wordt met het licht en geluid.

Al met al een fijne psychologische horror. Misschien had het geheel een tikkeltje scherper gekund, maar desalniettemin een leuke verrassing. Ik ben benieuwd hoe het volgende project van Adam Egypt Mortimer gaat uitpakken.

3,5 Sterren.

"Are you always like this?"

Tijdens het kijken deed de film me lichtelijk denken aan Up (2009), alleen ditmaal met een tuinstoel. Al lees ik nu dat het is gebaseerd is op 'Lawnchair Larry' die in 1982 een soortgelijke stunt heeft uitgehaald.

Op zich begint het prima, maar gaandeweg zakt het steeds meer en meer in. Het uit zich in een hoop clichés en voorspelbare dingen; met name als de toespraak zich aandient. Echt bijzonder wordt het dan ook nergens, hoewel de romance aandoenlijk is.

Het is dat Rhys Ifans zijn personage op een eigenaardige manier neerzet. Hierdoor blijft 'Danny Deckchair' nog enigszins vermakelijk. Daarnaast komt de relaxte sfeer door de gemoedelijkheid van het kleine stadje en enkele aardige shots goed over.

Al met al redelijk, zolang je maar niet let op de voorspelbaarheid.

2,5 Sterren.

Ongemakkelijk.

Ik zie mezelf als een redelijk doorgewinterde horrorkijker, maar bij deze film bekroop mij erg vaak het gevoel van ongemakkelijkheid. Ook ik ontkom er niet aan om de vergelijking met Trouble Every Day (2001) te maken en Marina de Van kan zo doorgaan als het evenbeeld van Béatrice Dalle, ze heeft zelfs het karakteristieke spleetje tussen haar tanden zitten.

De lange praatstukken hoefden voor mij niet echt, want dat zorgde er bij mij meer voor dat de verveling toesloeg. Maar aan de andere kant wordt er zo wel een mooi contrast gecreëerd voor de gruwelijke scènes die volgen waarin we zien hoe Esther zich op allerlei manier tracht te verminken en dit gaat erg ver moet ik zeggen. Hierbij wordt zeker niet geschroomd om dit vol in beeld te brengen en dit prijs ik zeer.

Ik zie dat Marina de Van naast het vertolken van de hoofdrol ook de film heeft geregisseerd en dat heeft ze zeker niet onverdienstelijk gedaan. Er zaten wat interessante shots in, met name de scène waarin het lijkt alsof haar arm gevoelloos lijkt te zijn en tegen het einde aan met de split screen.

Al met al een zeer indrukwekkende film waarbij het gevoel van ongemakkelijkheid je steeds lijkt te bekruipen. Je moet jezelf alleen wel even door enkele saaie stukken heen zien te worstelen om te kunnen 'genieten' van de gruwelijkheid van automutilatie in zijn puurste vorm.

3,5 Sterren.

Niet echt bijzonder en op sommige momenten vrij saai te noemen.

De twist komt vrij vroeg zoals Bottleneck al aangeeft en de droomscène met de agenten was eigenlijk overbodig. Het leek alsof ze de (toch al zo korte) film moesten opvullen.
De flashbacks zijn overigens wel goed gedaan, zo werd het toch wel duidelijker voor de kijker alhoewel de eigen interpretatie van het verhaal dan wel achterwege gelaten kan blijven.

Nipt 2,5 Sterren.

Ik had op voorhand verwacht meer martial arts te zien, maar dat deert gelukkig niet echt met alle ongein die je te zien krijgt. Ik moet hierbij gelijk denken aan scènes als: de manier waarop de slager de bruut heeft verslagen en de Street Fighter scène. De film is dan ook lekker over-the-top en neemt zichzelf vooral niet al te serieus met alle gestoorde personages en situaties die je als kijker voor je kiezen krijgt.

Qua verhaal is het wel wat aan de dunne kant, maar de manier waarop het gebracht wordt gevuld met comedy is zeker te prijzen. Hierbij speelt de visuele stijl van de film een grote rol, het leek op sommige momenten wel een explosie aan felle kleuren wat ik voorbij zag komen. Dit werkte erg verfrissend en was dan ook echt een lust voor het oog te noemen.

Al met al ben ik in positieve zin zeer verrast door deze film, erg gedurfd hoe dit is aangepakt.

3,5 Sterren.

"Nobody just walks into the Yakuza."

Soms word je positief verrast door een onbekende film, echter is dat hier niet het geval.

Er wordt een standaard plot opgezet waarin - voor de zoveelste keer - een zwijgzame protagonist met een duister verleden iemand moet redden. Veel stelt het niet voor en het is te merken dat men nauwelijks poogt om moeite hierin te steken; die flashbacks zijn te onzinnig.

Qua verloop gebeurt er eigenlijk niets bijzonders. Het merendeel is namelijk gericht om het hoofdpersonage in situaties te laten komen waar hij zich uit moet knokken, waardoor het overige er maar een beetje bijhangt. Tony Schiena heeft bijster weinig présence en komt over als een slappe vaatdoek, om vooral de houterige dialogen niet te vergeten. Op een paar uitzonderingen na weet de rest van de cast ook geen indruk achter te laten.

De actie zelf is redelijk lomp en wordt nogal ongeïnspireerd gebracht. Juist op dit vlak zou je denken dat 'Darc' zich zou kunnen onderscheiden, maar alle inspanning ten spijt. Elke vorm van overzicht ontbreekt in deze scènes, omdat ze vanuit verschillende hoeken zijn geschoten en vrij snel achter elkaar zijn gemonteerd. Hierdoor lijkt de choreografie knullig, alleen in het slot veert het gebeuren nog enigszins op.

Al met al een matige actiefilm die je gerust kan overslaan.

2,0 Sterren.

"Playing it safe, huh?"

Wat een onorigineel idee voor een debuutfilm zeg.

Giles Alderson tapt uit hetzelfde vaatje als 'Saw' en consorten. Wederom zit er een groepje mensen opgesloten in een ruimte, om vervolgens gemarteld te worden. Ondertussen loopt er een parallelle verhaallijn waarvan al snel duidelijk wordt waar het naartoe gaat.

Op zich is een dergelijk gegeven niet erg, zolang het maar degelijk uitgewerkt wordt. Helaas is dat hier niet het geval. 'The Dare' herhaalt namelijk steeds hetzelfde riedeltje; de gemaskerde beul komt de kamer binnen en forceert iemand van de groep tot martelen. Op een paar aardige martelingen na is het merendeel te verwaarlozen.

De meeste tijd gaat zitten in het stompzinnige narratief dat zichzelf al vroeg in de kaarten laat kijken. Er wordt onnodig veel uitgelegd, terwijl er meerdere onlogische keuzes worden gemaakt. Aan de cast heb je ook niets, want die heeft buiten Richard Brake om nauwelijks enige présence. Hierdoor gaat er veel spanning verloren. Over het kansloze slot zal ik het maar niet hebben.

Al met al een horror die je gerust kan overslaan.

Dikke 1,0 sterren.

Een vrij slaapverwekkende film die me niet lang bij zal blijven met uitzondering van de laatste scène dan, die er echt wonderschoon uitzag.

Overigens wel een heerlijke sfeer, maar het verhaal deed me echt werkelijk niks, tegen het einde wordt het dan wel in hapklare brokjes uitgelegd. Maar ik vond er nog steeds niks aan en dan heb ik ook nog eens de Director's Cut gezien...

1,5 Sterren.

Redelijk vermakelijk, op het einde wordt alles wel vrij duidelijk. Ik begon het eigenlijk al vreemd te vinden toen ze steeds naar haar lipstick pakte, dit blijkt later dus haar spuit te zijn die ze in haar dij injecteerde en ze dus in een soort van coma is geraakt en de boel bij elkaar heeft gedroomd.

3,0 Sterren.

Vanochtend in Imax gezien en op zich wel een vermakelijke film hoor, maar gewoon teveel hype eromheen. Het heeft toch niet helemaal gebracht wat het moest brengen.

Bane vind ik persoonlijke niet echt een goede schurk, geef mij maar de Bane uit de strip dan. Dat was pas een zieke, opgepompte gast. Dan is er aan het einde nog wel de twist dat Bane Thalia heeft gered enz. Maar ja.

Catwoman liep er naar mijn mening ook voor niks bij, zij had ook totaal weggelaten kunnen worden in de film. Wel aardige eye candy met haar strakke pakje.

De actie was op zich wel mooi in beeld gebracht, maar de vechtscènes daarentegen zagen er wel erg houterig uit...

Het dramatische einde was wel goed gedaan, ik moest zelfs een traantje wegpinken.

Al met al een kleine 4,0 sterren, 'don't believe the hype' om Public Enemy te citeren.

Ik hoop stiekem wel op een Robin film trouwens, al zal die er waarschijnlijk niet komen.

Gisteren via de speciale Grolsch voor première gezien en ik moet zeggen wat een geniale film is dit toch zeg.

Het is weer erg duister door een meesterlijk spelende Ledger. Hij is toch wel de grootste steunpilaar van deze film. Ik zie niet zo snel iemand anders die een betere Joker had kunnen neerzetten.

De film zelf zat echt bomvol met verbluffende actie scènes, ik keek m'n ogen echt uit.

Ook erg leuke sadistische grappen van The Joker af, zoals dat in het ziekenhuis in z'n verpleegstersuniform en op het laatst als hij het wil laten ontploffen.

Wel kwam één scène me bekend voor, dat met dat die gegijzelden eruit zien zagen als de gijzelaars. Ik weet alleen niet meer uit welke film dit kwam.

Verder vond ik dit niet zo een standaard Hollywood film, het had net dat beetje extra, dat rauwe. Als je de film ziet dan begrijp het wel, want deze film moet iedereen gewoon gezien hebben. Nu al een klassieker (in wording).

Ik ben trouwens wel benieuwd naar het volgende deel. Dat zal nog donkerder worden denk ik, aangezien er een heuse klopjacht op Batman zal volgen en zijn identiteit volgens mij ook bekend wordt. Ik kan er echt niet op wachten.

En deze film kan ik dan ook niet anders als 5 sterren geven.

"Nobody cares."

Dit is nog eens een belabberde manier om een reeks af te sluiten die ooit nog zo degelijk begon met 'First Class' van Matthew Vaughn. En dan te bedenken dat deze film het presteert om nog slechter te zijn dan 'Apocalypse'.

De transformatie van Jean Grey naar Phoenix is ongetwijfeld één van de beste X-Men verhaallijnen. Op zich een prima slotakkoord zou je zeggen, maar het is werkelijk niet te geloven hoe men hier omgaat met het bronmateriaal. Het is alsof ze hier geen bepaald doel voor ogen hebben, wat veelal te wijten is aan Simon Kinberg, die zowel als regisseur en schrijver komt opdraven.

Wat volgt is een rommelig plot waar iedereen voortdurend in conflict met elkaar is, zonder überhaupt ooit in te gaan op de motivaties van elk personage. Sophie Turner - die hier volop in de spotlight staat - kan je als kijker nauwelijks laten meeleven met de zogenoemde emoties van Phoenix. Om het maar niet te hebben over de volledig kansloze rol van Jessica Chastain; dat er niet wordt ingegaan op de groep die zij aanvoert zegt meer dan genoeg.

Je kunt al gauw concluderen dat 'Dark Phoenix' nergens naartoe leidt. Het geheel is namelijk slechts een schim van wat het moet voorstellen, gesteund door matige actie en nietszeggend acteerwerk. De reshoot van het slot heeft ook niet mogen baten, want het lijkt alsof je in een andere X-Men film bent terechtgekomen. Wel moet gezegd worden dat de finale je wel enigszins doet opveren.

Al met al een behoorlijke misser om zo snel mogelijk te vergeten.

1,5 Sterren.

Vermoeiende horror.

Wederom een horror gevuld met allerlei clichés (camera's in huis, vogels tegen het huis, medium enz.) die al zo vaak voorbij zijn gekomen in het horror genre. Misschien dat het te maken heeft dat deze film afkomstig is van de producer van Paranormal Activity en Insidious.

Qua verhaal stelt het niet al teveel voor en de manier waarop er diepgang gecreëerd probeert te worden in het gezin d.m.v. al die kleine subplotjes voelt ietwat afgeraffeld en niet goed uitgewerkt aan.

De opbouw is dan weer wel enigszins aardig te noemen, de spanning zit er redelijk in. Eenmaal bij het eind aangekomen als we dan eindelijk de aliens in 'volle glorie' kunnen aanschouwen ziet het er wel erg slecht uit, niet om aan te zien. De film eindigt naar mijn mening in een anticlimax.

Al met al een erg matige horror die veel open deuren intrapt, maar nergens bijzonder wordt.

Kleine 2,0 sterren.

"The tower will fall."

Met het bronmateriaal - dat bestempeld wordt als Stephen King's magnum opus - ben ik niet bekend, maar het lijkt me überhaupt onmogelijk om acht boeken te proppen in één film. Deze adaptatie slaagt daar logischerwijs niet in.

Op zich wordt er een interessante wereld gecreëerd waarin een Gunslinger het moet opnemen tegen de Man in Black; goed versus kwaad op zijn simpelst. Echter verslikt de film zich door een narratief aan te houden dat nauwelijks uitgewerkt wordt en eigenlijk op niets trekt. Er moet namelijk een epische strijd plaatsvinden, maar als kijker merk je daar gewoonweg niets van.

Het grootste manco van 'The Dark Tower' is dan ook dat vrijwel alles erg vlak wordt uitgewerkt, terwijl er zoveel meer achter schuil gaat. Dit resulteert zich in een inconsistente en bovenal onsamenhangende vertelling waar je zelf dingen moet achterhalen die ogenschijnlijk kant noch wal raken. Hierdoor lijkt elke vorm van visie te missen.

De personages worden niet uitgediept, waardoor je nooit ofte nimmer met ze gaat meeleven. Dit komt voornamelijk omdat de vertolkingen van Idris Elba en Matthew McConaughey niet gewichtig genoeg zijn. Vanzelfsprekend wordt het geheel al gauw gevuld met de nodige clichés. Het is dat er nog wat aardige vuurgevechten in zitten om de boel enigszins levendig te houden.

Al met al een jammerlijke mislukking die je binnen de kortste tijd bent vergeten. Gelukkig is de speelduur niet zo lang.

Kleine 2,0 sterren.

"Welcome to Russia, sucker."

Ik weet nog dat ik de trailer van deze film enkele jaren terug in de bios had gezien en toen zag het er op zich wel vermakelijk uit, maar na de film gezien te hebben kom ik daarop terug. De film stelt niet al teveel voor helaas.

Het is weer hetzelfde stramien zoals in soortgelijke films eerder is vertoond, namelijk: inwisselbare personages, clichés, plotgaten enz. Nu deert mij dit niet echt bij zulke genrefilms zolang de special effects maar goed zijn en ze kunnen er op zich wel mee door. Maar het grootste minpunt van deze film zijn toch de onzichtbare aliens, ik had ze graag eens goed in beeld gezien en dan ook echt eng. Helaas krijg je ze ook later in beeld te zien, maar dan zien ze er wel erg slecht uit. Gevalletje van een gemiste kans. De dreiging van de aliens ontbrak dan ook veelal, misschien omdat de film bedoelt is voor tieners denk ik.

Het post-apocalyptische werkt op zich wel. Al zien sommige dingen er hier ook nep uit. Het is wel te prijzen dat ervoor gekozen is om enkele personages de dood te laten vinden.

Al met al een matige Sci-Fi die helaas nergens bijzonder wordt, ondanks dat de potentie er wel is.

Kleine 2,0 sterren.

"I built the maze, because I wanted to make something."

De trailer duidt op een leuk concept, helaas is de uitwerking minder geslaagd.

Je volgt Dave, een nietsnut die het niet ver heeft geschopt in het leven en nooit afmaakt waar hij aan begint. Tot hij op een dag een kartonnen doolhof bouwt, om er vervolgens in verdwaald te raken. Zijn vriendin besluit in al deze ongeloofwaardigheid toch maar een reddingsactie op te zetten en neemt op de sleeptouw een aantal sensatiezoekers mee, waaronder een filmcrew.

Eenmaal in de doolhof valt gelijk op hoe creatief men te werk is gegaan met al het karton voorhanden; elke ruimte is bijzonder ingericht en voelt ingenieus aan. Het is alsof je als kijker in het hoofd van Dave bent beland. Het resulteert zich in een eigenaardig design waar volop gebruik gemaakt wordt van praktische effecten, met name de kills zijn anders. Daarbij oogt het geheel erg fris.

Jammer genoeg weet 'Dave Made a Maze' geen maat te houden qua genres. Het ene moment krijg je stukjes comedy, dan weer - lichte - horror en ergens diep vanbinnen zit er nog een drama in verborgen. Graag had ik gezien dat er meer ingegaan werd op het psyche van Dave, afgezien van één interessante scène wordt er verder niets meer mee gedaan. Op deze manier worstelt de film naar een einde toe, ondanks de korte speelduur.

Al met al best oké voor wat het is, vooral vanwege het lage budget. Maar hier had duidelijk meer in gezeten.

Kleine 2,5 sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Was wel een vermakelijke film over zombies, alleen snapte ik niet echt wat dat veroorzaakt heeft. Dus wat dat betreft best wel een dun verhaallijntje. Maar ja, de film had veel sfeer, spannende momenten met al die zombies. Pff, als ze met zovelen tegelijk op je afkomen. Dat is wel heel goed neergezet, verder vond ik die totaalshots ook heel mooi, over waar je op het scherm keek zag je gewoon zombies lopen.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

"If I put my foot up your ass, would that be your problem?"

Het origineel heb ik tien jaar geleden eens gezien, maar deze remake nooit.

Eigenlijk is zo een beetje alles aan deze versie veranderd, alleen het uitgangspunt van het schuilen tegen de zombies in een winkelcentrum is behouden. De vaart zit er wel gelijk in, middels Ana die in allerijl moet vluchten tegen het aanstaande gevaar. Datzelfde geldt ook voor de zombies die nu opeens kunnen rennen.

De vlotte pacing lijkt het credo te zijn van deze moderne 'Dawn of the Dead'; alles moet zo snel mogelijk en alle logica wordt maar overboord gegooid, omdat er geen tijd voor is. Dan heeft Danny Boyle het twee jaar eerder al vele malen beter gedaan. Bovendien ontbreekt de maatschappijkritische satire die George A. Romero zo geniaal in zijn film had verwerkt.

Echt spannend of eng wordt het helaas nergens. Soms lijkt men zelfs - onbedoeld - de komische tour op te willen gaan. Ondertussen gaat Zack Snyder vrolijk door met al deze onzinnigheid, waarbij al gauw zijn voorliefde voor slow-mo te zien is. Wat resteert, zijn een aantal aardige kills.

Al met al best oké voor een keer, maar dan zet ik liever het origineel nog een keer op. Overigens zijn de eindcredits wel leuk verwerkt met het einde.

Kleine 3,0 sterren.

"If we go to war, we could lose all we've built."

Drie jaar geleden werd ik enorm verrast door Rise of the Planet of the Apes (2011). Dit vervolg borduurt daar verder op.

Beginnende bij de nasleep die de situatie toont na tien jaar; er wordt een aardig post-apocalyptisch sfeertje gecreëerd à la The Last of Us (2013) waarin de mensen gescheiden leven van de apen. Deze tweestrijd - met een enigszins dik aangezette maatschappijkritische boodschap - wordt prima weergegeven, al is het verloop wel voorspellend te noemen.

Wat dat betreft zit 'Dawn of the Planet of the Apes' helaas vol met clichématige personages die de film geen goed doen. Hierbij vraag ik me af wat de eigenlijke rol van Gary Oldman precies inhield. Gelukkig mag de CGI die wederom realistische apen uit de koker tovert, er weer zijn. Met name in de actiescènes is te zien hoe knap dit is gedaan. Matt Reeves weet de aandacht van de kijker in deze sequenties uitstekend vast te houden door een aantal toffe dingen te doen (de long shot scène is fenomenaal).

Al met al best vermakelijk, maar niet de beste blockbuster van deze zomer. Misschien had ik daarvoor te hoge verwachtingen. Desondanks kijk ik uit naar het afsluitende deel.

Kleine 3,5 sterren.

Man wat een saaie film was dit zich, het verhaal stelde zich nederig op om de special effects uit de kast te halen, die overigens wel goed waren. Maar verder was het niet al te boeiend.

Ik geef 'm 2, 0 sterren, maar dat komt meer door de special effects die er gebruikt zijn.

Op zich wel een vermakelijke film, alleen met het verstand op 0 kijken.

Deze film moet je in de bios zien voor de verbluffende special effects en dat is het wel. Het verhaal is een beetje standaard en het acteerwerk kan er wel mee door.

Toch 2, 5 sterren.

Wel een aardige film met leuke actie scènes, Stallone acteert goed.

Maar verder niks bijzonders.

Ik geef 'm 3 sterren.

Een onwaarschijnlijk verhaal over een straatvechter die een orkatrainster ontmoet waarvan haar benen geamputeerd worden bij een ongeval met de orka's. Daarnaast heeft hij ook nog eens te maken met zijn zoontje die hem opgezadeld wordt.

Voor mij voelde het allemaal soms te geforceerd en toevallig aan. Ik noem maar de verborgen beveiligingscamera's die Ali installeert en de oorzaak zijn waarom zijn zus ontslagen wordt. Tegen het einde aan als Ali en zijn zoontje op het ijs spelen en zijn zoontje er in een moment van onoplettendheid doorheen valt. Dat zie je als kijker toch ver van tevoren aankomen? Ik in ieder geval wel.
Aan de andere kant misschien zoek ik er ook wel teveel achter.

Gelukkig wordt het onwaarschijnlijke verhaal ruimschoots goedgemaakt met het sterke spel van Matthias Schoenaerts en Marion Cotillard, hoe hun personage met hun drama omgaan en de schoonheid waarop deze film is geschoten.

Alleen jammer dat het einde iets te snel afgeraffeld wordt. Ik had graag gezien hoe Alain en Stéphanie weer hun band opbouwden.

3,5 Sterren.