Opinions

"I'm coming for you."

The Dead (2010) was een leuke verrassing, helaas kan dit vervolg zich er niet mee meten.

Dit deel kun je zien als een herhaling van zetten; ongeveer dezelfde opzet alleen met andere personages en ditmaal gesitueerd in India. Het is dat er kort verwezen wordt naar de gebeurtenissen in Afrika. Daar kan ik wel mee leven, maar er wordt simpelweg te veel tijd besteed aan het drama aspect. Dat zou eigenlijk achterwege gelaten kunnen worden, aangezien het acteerwerk daarvoor ondermaats is. Hierdoor vallen de verwoede pogingen tot drama in het water.

Zodra de zombies hun intrede maken, wordt het enigszins beter. Jammer genoeg blijft de echte dreiging van het vorige deel uit. Tevens lijken zowel de make-up als de praktische effecten van een minder niveau te zijn, wat zich resulteert in tamme kills die veelal buiten beeld worden gehouden. Gelukkig zorgt de Indiase setting voor wat mooie plaatjes.

Overigens lijkt men in deze film een soort van religieuze boodschap te willen uitdragen, omdat een aantal dialogen gericht is op reïncarnatie en het verlies van geloof. Wat mij betreft kon dat gerust weggelaten worden. Om het maar niet over het duffe einde te hebben.

Al met al is dit een vrij waardeloos vervolg. Ik heb werkelijk geen idee hoe de gebroeders Ford hierop zijn gekomen.

Dikke 1,5 sterren.

Half Zombie. Half Demon. All Zemon!

Best wel een geinig filmpje eigenlijk met een zeer bizar gegeven, namelijk: Zemons. De makers dachten vast dat het hele zombie genre al uitgekauwd was en zijn zelf met een origineel concept op de proppen gekomen in de vorm van half half zombies, half demonen.

Van het verhaaltje moet je sowieso niks verwachten en dit is dan eigenlijk ook alleen maar als kapstok bedoelt voor de vele grappige situaties die volgen en dat zijn er best veel.
Ik vraag me alleen wel af wat de doelgroep van deze film is, want het wordt nergens echt eng en de Zemons zien er eerder lachwekkend dan angstaanjagend uit.
Qua bloed en gore moet je er niet teveel van verwachten, al gaan er wel wat mensen dood en zitten er toch best wat bloederige stukjes tussen. Lachen trouwens ook om Christopher Lloyd als een Zemon te zien.

Al met al best wel een vermakelijke film om eens gezien te hebben, mits je het niet te serieus neemt, want het is duidelijk te merken dat de film dat ook niet. doet. Overigens had ik hier en daar wel het gevoel dat het iets te uitgerekt werd, ondanks de al korte speelduur van 88 minuten.

2,5 Sterren.

Deze film is echt een topper qua sfeer, spanning en zelfs humor.

Het begin lijkt net op een comedy met de steken heen-en-weer tussen de familieleden, vooral Richard vond ik echt geweldig. Maar als ze dan de vrouw zien gebeurt er van alles en neemt de film een flinke vaart waarbij je als kijker echt geen idee hebt wat er gaat gebeuren.
En zo worden één voor één de verscheidene familieleden ter dood gebracht.

Eindstand kom je er achter dat het gezin al dood was na de aanrijding en de gebeurtenissen die je ziet zich in het hoofd van Marion afspelen. Op zo een manier ga je toch anders naar de film kijken en heeft het zelfs iets weg van een David Lynch film.

Gedurende de film heb ik trouwens wel een paar traantjes weggepinkt wegens ongeloof, zo stevig hield deze film mij in zijn greep.
Een dikke 4,5 sterren.

Van WWE Studio's....

Vanavond in de bios meegepakt en het is me reuze meegevallen. Ik vermijd namelijk films van WWE Studio's wetende dat ze altijd B-films produceren en negen van de tien keer een worstelaar uit eigen stal als hoofdrolspeler hebben. Gelukkig zit het wat betreft deze film wel goed met de cast en de regisseur. Er is een degelijke cast aanwezig met: Colin Farrell, Noomi Rapace en Dominic Cooper. Plus de regisseur van Män Som Hatar Kvinnor (2009). Op basis daarvan ben ik deze film gaan kijken.

Overigens wordt de WWE wel enigszins vertegenwoordigd door een worstelaar, genaamd Wade Barrett. Gelukkig heeft hij maar een paar zinnen tekst en komt hij af en toe voor een paar seconden in beeld. Wel lachen om te zien voor de worstelfans zoals ik.

Het verhaal is best onderhoudend te noemen, er zitten de nodige plotwendingen in om het interessant te houden. De actie wordt zeer goed in beeld gebracht, de kogelschoten vliegen je zowat om de oren; ook al zijn de actiescènes maar op één hand te tellen. Dit werkt alleen maar in het voordeel van de film, er wordt zo de tijd genomen om het verhaal te vertellen en zo meer over de verscheidene personages te weten te komen.

Om vooral Colin Farrell en Noomi Rapace niet te vergeten die een uitstekende chemie met elkaar hebben en goed acteerwerk afleveren.

Al met al een zeer intense thriller met een merkwaardig sfeertje waar ik mij goed mee heb vermaakt. Ik ben blij dat WWE Studio's eindelijk eens wat kwaliteitsfilms aflevert, ik ben hierdoor nu ook wel benieuwd geworden naar The Call (2013) met Halle Berry.

3,5 Sterren.

Erg rauwe film met een grimmige sfeer en een vleugje zwarte humor.

Je bent als kijker getuige van de wraakacties op de bendeleden zonder enige reden.
Tot je er dus achter komt wat voor gruwelijke dingen er met zijn broertje zijn gebeurd en dus Richard's daadwerkelijk motief. Overigens erg goed neergezet door Considine, hij kwam echt als een losgeslagen gek op me over vooral in die gasmasker.

3,5 Sterren.

"Does that mean we're not on telly anymore?"

'Dead Set' had ik al langer in het vizier, maar het is er tot nu toe niet van gekomen om er een kijkbeurt aan te onderwerpen. Gelukkig bood Netflix (Engeland) uitkomst.

Als uitgangspunt wordt realityshow 'Big Brother' genomen. Dit huis wordt bewoond door de meest excentrieke - en irritante - figuren die louter op zichzelf zijn gefocust. Doordat ze volledig zijn afgesloten van de buitenwereld staan ze voor een grote verrassing wanneer er een zombie-uitbraak plaatsvindt en zo mag de pret beginnen.

De opzet is erg leuk, omdat je op deze wijze ziet wat er voor en achter de schermen gebeurt. Daarbij helpt het zeker dat de algehele sfeer van een dergelijke show goed wordt gevangen. Dit wordt versterkt door een aardige cast, met name Jaime Winstone als de onwaarschijnlijke heldin en Andy Nyman als de grofgebekte producer zijn geweldig.

Qua narratief worden er wat keuzes gemaakt die ik niet helemaal snap en er wordt ook niet meer op teruggekomen. Maar dat vergeet je al gauw zodra de eerste zombies het toneel betreden. Deze zien er prima uit en het levert een aantal toffe gory scènes op, hoewel de shaky cam soms iets minder mocht zijn. De zwarte humor maakt het helemaal af.

Al met al een vermakelijke miniserie die de liefhebber zeker zal kunnen bekoren.

Dikke 3,0 sterren.

"This place looks like a murder cabin."

De combinatie van horror en comedy werkt over het algemeen niet, maar dit is best een aardige poging.

Een weekendje ertussenuit in een afgelegen hutje is eigenlijk vragen om problemen. In deze opzet is dat niet anders met dit uiteenlopende gezelschap. Ze krijgen al gauw te maken met hun buurvrouw die à la Michonne uit 'The Walking Dead' rondloopt met zombies.

Het gebeuren met zombies is ondertussen uitentreuren uitgemolken, maar het scheelt dat er in deze film niet ingegaan wordt op de oorsprong; ze zijn gewoon aanwezig. Dit zorgt in ieder geval voor een hoop gestoorde momenten, waarbij de humor volop aanwezig is. Ik ging met name stuk om de wannabe coole vader die meer kwaad dan goed doet, maar het bekvechten tussen de tieners mag er ook zijn.

Waar 'Dead Shack' nog een prima begin kent, toont de tweede helft scheurtjes. Er wordt daarvoor net te weinig gedaan met de personages. In plaats daarvan lijkt Peter Ricq alles erdoorheen te jagen. Het wordt weliswaar lekker bloederig en het geheel oogt verzorgd, maar iets meer ruimte voor karakterisering had ik niet erg gevonden.

Al met al een vermakelijke horror comedy voor tussendoor. Hopelijk gaan we meer van Ricq zien, want dit debuut is veelbelovend te noemen.

Kleine 3,0 sterren.

Franse alien invasie.

Geen idee wat ik hiervan moest verwachten, dus de verwachtingen laag gehouden. Maar het is me eerlijk gezegd best meegevallen, zeker als je naar het lage gemiddelde kijkt.

Op zich wordt het lekker mysterieus gehouden; als kijker weet je dat er iets mis is, maar je kunt niet precies de vinger op de zere plek leggen. Uiteraard krijg je hier en daar wel hints, wat later duidelijker wordt. Hierbij helpt het dat Fabian Wolfrom zijn personage min of meer als een incapabel sulletje neerzet.

Wat dat betreft zit de spanning er goed in, dit wordt ondersteund door een aardige score. Dat het budget voor een dergelijke film niet echt toereikend is, kan ik wel mee leven. Want op de één of andere manier weet regisseur David Cholewa qua creature design toch een paar inventieve dingen op het beeld te toveren.

Alleen jammer dat de film iets te veel wil op het gebied van actie. De (vuur)gevechten zijn redelijk, maar door de slechte geluidseffecten en idem CGI komt het matig over. Desondanks wordt er zo wel een geinig, cheesy - jaren '80 - sfeertje gecreëerd.

Al met al een aardige poging te noemen, helaas is het enigszins in het water is gevallen. Gelukkig zorgt de korte speelduur ervoor dat 'Dead Shadows' niet te langdradig wordt.

Dikke 2,0 sterren.

Een beetje een standaardhorror, maar desondanks niet minder vermakelijk. Zeker goed om een avondje mee te vullen.

Begint vrij sterk, maar zwakt dan wat af. Gelukkig is er dan nog tegen het einde aan de plottwist dat z'n pa dus al die tijd dood was en een pop is die bestuurd wordt door de 'perfecte pop' met Mary Shaw's geest erin.

Het effect dat het geluid opeens wegvalt en er nauwelijks iets meer te horen is, is erg onheilspellend en goed uitgevoerd. Daarnaast uiteraard de buikspreekpop die eng is.

3,0 Sterren.

"You can't go out there."

Over het algemeen krijgt deze film erg lage waarderingen zie ik, desondanks toch maar opgezet.

Het gegeven is eigenlijk weinig vernieuwend; wederom de uitbraak van een dodelijke infectie en iets met zombies, hoewel ze hier 'Trollers' worden genoemd. Als kijker volg je een stel dat zichzelf heeft gebarricadeerd in een hut en zie je soms flashbacks die de boel enigszins verhelderen. Hierbij is het acteerwerk in orde.

Helaas gebeurt er qua verloop te weinig om daadwerkelijk interessant te worden, zelfs de trollers zie je nauwelijks in beeld. Met als gevolg dat het geheel al gauw de langdradige kant opgaat. Af en toe is er wel sprake van een jump scare in de vorm van een hard geluid, maar ook dit wordt snel repetitief. Wat dat betreft is het te merken dat dit een low budget productie is, omdat het binnenshuis is gefilmd. Gelukkig is het camerawerk degelijk en wordt het tegen het einde aan redelijk spannend.

Al met al een matige horror. Ik denk dat je beter af bent door alleen het eerste en laatste kwartier te kijken, aangezien er in de tussentijd zowat niets bijzonders gebeurt.

Kleine 2,0 sterren.

"We're all dead anyway."

Net zoals mijn bovenbuurman verwachtte ik met een dergelijke - generieke - titel niet veel, maar 'The Dead' weet positief boven andere genregenoten uit te stijgen.

Qua gegeven is het niets bijzonders; wederom een zombie uitbraak. Maar het zit 'm juist in de degelijke uitwerking. Met name de Afrikaanse locatie is uitstekend gekozen. Het zorgt voor een mooi contrast tussen een zonovergoten land en de zombies. Op deze manier ontstaat er een uitstekend survivalsfeertje met een fijne spanningsopbouw.

In de eerste helft is het dan ook genieten geblazen met goed uitziende, traditionele zombies die dreiging uitstralen. Gooi hier wat praktische effecten (geen gedoe met CGI) tegenaan om de kijker van de nodige portie gore te voorzien en je zit geramd, zou je zeggen.

Helaas helpt de trage pacing niet echt mee, zeker in de tweede helft is dit te merken. Weliswaar zitten er nog wat aardige momenten in, maar het mag niet baten. Hierbij ontbreekt inderdaad enige vorm van chemie tussen Rob Freeman en Prince David Oseia, waardoor het er niet beter op wordt.

Al met al een prima zombiefilm die doet wat het moet doen, hoewel de speelduur gerust iets ingekort had mogen worden om het beter te laten slagen.

3,0 Sterren.

"It's alright, little sis. It's a good sign when you feel a little bad."

Ik weet nog goed toen ik vorig jaar de trailer in de bios zag en het niet veel soeps vond. Dus met lichtelijke tegenzin deze film opgezet bij gebrek aan iets beters en ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

Qua verhaal is het vrij rechtlijnig te noemen zonder echt verrassende wendingen. Wel is er de nadruk gelegd op de slechte ouder-kind relatieproblemen in de jeugd van de verscheidene hoofdrolspelers, dit kwam op zich aardig naar voren. Alleen de relatie tussen de vrouwelijke agente Hanna en haar vader de sheriff is overbodig en wordt ietwat afgeraffeld gebracht.

Deadfall moet het dan ook meer van de sterke cast hebben waarin elke rol sterk wordt neergezet. Charlie 'Jax Teller' Hunnam doet het prima, Eric Bana zet een gedegen bad guy neer en Olivia Wilde mag er zeker zijn. Om vooral de kleinere rollen van Kris Kristofferson als de vader en Sissy Spacek als de moeder niet te vergeten.

Tot slot wordt de tastbare spanning solide weergegeven, deze wordt vanaf het begin tot het eind aardig opgevoerd; waar het goed losgaat. Erg mooi om te zien hoe alle personages bij elkaar komen om een gespannen Thanksgiving diner te hebben.

Al met al een erg onderhoudende thriller die het meer van de cast en de spanning moet hebben en niet zozeer van het verhaal, maar zeker wel de moeite waard om eens gezien te hebben.

3,5 Sterren.

Een erg zieke doch interessante film om te zien.
Na afloop van de film heb ik hier een beetje in de spoilers gekeken en bij sommigen gelezen dat het meisje een zombie zou kunnen zijn. Een interessante opmerking, hier was ik eigenlijk niet opgekomen tijdens de film. En in feite klopt het ook, want je wordt alleen een zombie als een zombie jou bijt. Wat het meisje dus ook doet bij één van die vrienden van Scotty.
Wat overigens een zeer hilarische scène oplevert in de wc.
Om de andere scène niet te vergeten waarin ze JT en Wheeler een nieuwe slachtoffer proberen te vinden en zo op een vrouw stuitten die niet omver gaat als ze geslagen wordt.

Het einde vond ik toch wel wat jammer als Rickie uiteindelijk toch Joann tot zombie maakt.

Overigens doen ze best vrije zieke dingen met dat meisje, je zou er maar opkomen.

3,5 Sterren.

"I didn't ask to be super, and I'm no hero. But when you find out your worst enemy is after your best girl, the time has come to be a fucking superhero."

Opmerkelijk dat een gelekte trailer heeft gezorgd voor een speelfilm omtrent deze antiheld, aangezien deze er nooit leek te komen. Tevens heeft het niet geholpen dat zijn optreden in X-Men Origins: Wolverine (2009) kant noch wal raakte.

Als kijker weet je vanaf het begin al wat je te wachten staat, met de opening credits waarin de toon gelijk gezet wordt door de film op een treffende wijze te ontleden. Dit is niet de zoveelste superheldenfilm, maar een heerlijk tegendraadse variant die speels omgaat met alle conventies van het genre.

Het verhaal presenteert een nogal clichématige opzet, maar juist de uitwerking daarvan levert iets verfrissend op. Je hoeft namelijk niet ellenlang te wachten voor er iets gebeurt, omdat de goed gedoseerde flashbacks het ontstaan in te behappen stukjes laat zien. Het is allemaal lekker zelfbewust en men steekt voortdurend de draak met alles wat los en vast zit; de vele referenties zijn een genot.

De vierde wand wordt dan ook regelmatig doorbroken. Daarbij vormen de gevatte dialogen en snedige one-liners een gedegen basis voor het geheel. Het resulteert zich in een grof, seksistisch festijn dat ondersteund wordt door harde actie die er geen doekjes om windt. Wat dat betreft is Ryan Reynolds bij uitstek de geschikte persoon om de film naar een hoger plan te tillen, alleen al vanwege zijn zelfspot.

Al met al is Deadpool de perfecte antiheld. Dat een vervolg al in het verschiet ligt, mag eigenlijk geen verrassing meer heten. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

4,0 Sterren.

"Tell me they got that in slow-motion."

Het eerste deel was een welkome verrassing in een genre dat zijn hoogtepunt bereikt leek te hebben, dus keek ik reikhalzend uit naar een vervolg.

'Deadpool 2' gaat vrolijk op dezelfde voet verder, alleen wordt het allemaal veel grootser gebracht. Van het verhaal hoef je - net zoals zijn voorganger - niet veel te verwachten. Ditmaal stelt Deadpool zijn eigen team (X-Force) samen om te voorkomen dat de tijdreizende Cable een probleemkind om het leven brengt.

De nieuwigheid is er wel een beetje van af, maar ik kan het waarderen dat er meer ingegaan wordt op het personage zelf. Ryan Reynolds zet de beste man weer op een onnavolgbare wijze neer. Doordat er nu meer budget aanwezig is lijkt men alle registers open te trekken, waardoor het gebeuren soms enigszins rommelig overkomt.

Toch deert het niet, want door de snelle pacing blijft het volop genieten als kijker. De talloze referenties en cameo's zijn slechts het topje van deze zelfbewuste ijsberg. De film is namelijk weer een geniale combinatie waarin gevatte dialogen en harde actie elkaar moeiteloos afwisselt, met daarbovenop nog eens het regelmatig doorbreken van de vierde wand. Hierdoor blijft het geheel continu grappig; ik bleef de hele tijd maar lachen en met een grote glimlach op mijn gezicht zitten.

Al met al is dit een geweldig vervolg die op momenten zelfs beter is dan deel één. Ik ben echt benieuwd hoe dit overtroffen zal worden. Blijf vooral zitten bij de meesterlijke eindcredits.

4,0 Sterren.

"You're the one who flew into the sun, I'm just here to make sure you burn!"

Zelf ben ik een groot fan van de anime, dus ik was wel benieuwd wat Adam Wingard ervan zou maken. Helaas is het resultaat een warboel.

Deze film is een herbewerking van het bronmateriaal en gebruikt hoofdzakelijk de basisbeginselen; Light die het notitieboek vindt en onder begeleiding van de demon Ryuk criminelen doodt, om vervolgens achterna gezeten te worden door de mysterieuze detective L. Op zich een prima start, maar qua uitwerking laat men een hoop steken vallen.

'Death Note' voelt voornamelijk gehaast aan, waardoor elke onthulling nauwelijks impact heeft en bovendien ongeloofwaardig overkomt. Naast het feit dat er continu van toon wordt gewisseld. In het begin lijkt er nog wat leuke horror en gore in te zitten, middels enkele 'Final Destination' geïnspireerde scènes. Echter wordt het steeds dramatischer, met vluchtige montages waarin geen ontwikkeling is te bespeuren en tegen het einde aan lijkt het alsof je in een Young Adult vehikel bent terecht gekomen inclusief een clichématige jaren '80 soundtrack.

Als kijker mis ik het intrige dat zou moeten heersen tussen Light en L, waar ze elkaar tien stappen voor zijn en elke zet minutieus ingecalculeerd is. Er is jammer genoeg niets te merken van deze onderlinge spanning, in het bijzonder omdat Light nooit geportretteerd wordt als genie. Laatstgenoemde heeft ook te maken met het ondermaatse acteerwerk van Nat Wolff. Gelukkig zijn Lakeith Stanfield en Willem Dafoe op momenten lichtpuntjes.

Al met al een matige adaptatie van het rijke bronmateriaal en dan te bedenken dat er hierna wellicht nog één à twee delen moeten volgen. Je bent beter af bij de anime, hoewel Netflix deze toevalligerwijs heeft verwijderd ten tijde van de film release.

2,0 Sterren.

Ondanks dat het onderwerp van de film zwaar is te noemen, wordt het allemaal toch vrij luchtig gebracht. De film deed mij zelf denken aan 50/50 (2011).

Death of a Superhero wordt gelukkig zo nergens echt te dramatisch, maar ook nergens te sentimenteel. Er wordt hierin een mooie balans gevonden. Het sterke spel van Thomas Brodie-Sangster die Donald portretteert, speelt hier een belangrijke rol in. De moedeloosheid spat ervan af.

Ook de band die Donald met zijn psychiater (goede rol van Andy Serkis) opbouwt is mooi om te zien.

Het romantische zijplot dat gedurende de film geïncorporeerd wordt, drukt gelukkig nergens zwaar op de film en werkt best goed.

De stijl van de film is opmerkelijk, omdat er om de zoveel tijd van live action overgeschakeld wordt naar animatie en dit zorgt voor interessante situaties. Als kijker ga je zo ook vanuit een ander perspectief naar de film kijken en dit zorgt voor een zeer bijzondere beleving.

Tel daarbij de mooie shots van de omgeving op en een gedegen soundtrack om de film af te maken.

Al met al een zeer aangename verrassing, de luchtige manier waarop het onderwerp kanker wordt behandeld en de visuele stijl van de film zijn zeker te prijzen.

Dikke 3,5 sterren.

"So do you think there's something paranormal going on in our flat?"

Een nietszeggende mockumentary.

Vloggers doen alles om maar in de spotlight te staan; van de meest rare hypes tot aan de irritantste pranks. Graham kun je wat dat betreft in dezelfde categorie plaatsen. Zijn zogenoemde carrière wordt nieuw leven ingeblazen als er opeens allerlei rare dingen in zijn huis gebeuren en toevalligerwijs heeft hij net zijn camera aanstaan.

Op zich begint 'Death of a Vlogger' best interessant. Er wordt een aardig sfeertje gecreëerd en er wordt toegewerkt naar een mysterie waar je het fijne van wil weten. Dit wordt ondersteund door een aantal degelijke praktische effecten die voor wat leuke jump scares zorgen. Als kijker begin je er zowaar in te geloven, ondanks dat het geheel soms wat amateuristisch overkomt.

Het is alleen jammer dat de tweede helft een totaal andere kant opgaat. Men is namelijk meer bezig om het hele gebeuren te ontkrachten en opeens krijg je een les in online shaming en dergelijke... Hierdoor voelt de film nogal stuurloos aan. En dat is simpelweg zonde te noemen, want meer focus op horror zou geen slecht idee zijn geweest.

Al met al een teleurstellende horror die het veelbelovende begin teniet doet.

Kleine 2,5 sterren.

"I suspect you invited me for reasons other than the fun."

Het vorige deel heb ik niet gezien, maar dat lijkt mij niet veel uit te maken voor dit vervolg gezien het een opzichzelfstaande film is.

In 'Death on the Nile' verzamelt een bont gezelschap zich in Egypte om het huwelijk van een rijke erfgename te vieren. Hiervoor doen zij onder andere een cruiseschip aan. Maar zodra de eerste dode valt, begint het onheil. Toevalligerwijs is meesterdetective Hercule Poirot aan boord om de dader aan te wijzen.

Het personage Hercule Poirot ken ik nog van de oude serie 'Poirot' waarin David Suchet hem op weergaloze wijze neerzette. Wat dat betreft is Kenneth Branagh slechts een schim. Hij komt in deze film erg arrogant over en er wordt veel tijd besteed aan de achtergrond van Poirot. Dit leidt enorm af van de andere karakters die veelal onderbelicht blijven.

De film komt dan ook traag op gang; voordat er überhaupt iets gebeurt ben je al gauw een uur verder. Niet dat het verdere verloop interessant is te noemen. Als kijker miste ik het speuren en hoe deze puzzelstukjes in elkaar vallen. Het helpt ook niet echt mee dat het merendeel tegen een green screen is geschoten, waardoor je enigszins de feeling mist van de beoogde tijdsperiode.

Al met al te veel een zelfingenomen onemanshow van Branagh in plaats van ouderwets speuren.

2,0 Sterren.

Tja, walt valt er over deze film te zeggen. Het verhaal gaat nergens over, het acteerwerk kan beter. Maar de actie is zo bruut en erg goed in beeld gebracht. Gewoon je verstand op 0 zetten en genieten maar.

Alleen snap ik niet zo goed waarom mensen hier 4 sterren of hoger voor geven, deze film is maximaal 3, 5 sterren waard vind ik.

En krijgt van mij ook nipt 3, 5 sterren.

"All right, all right, and yes-sirree!"

De remake heb ik een aantal jaar terug met enig plezier gezien, maar ik was altijd al benieuwd naar het origineel dat in de loop der jaren toch is uitgegroeid tot een cultklassieker.

Sowieso is de opzet te gestoord voor woorden; op-en-top pulp. Het begint gelijk bij de introductie van de dik aangezette racers, waaronder zich zelfs een Nazi team bevindt. Stuk voor stuk geweldige personages, maar mijn favoriet is Sylvester Stallone die Machine Gun Joe portretteert. Naar het schijnt heeft hij voor het grootste gedeelte zijn eigen - foute - dialogen geschreven.

De - versnelde - races zelf zijn zo slecht als het kan, vooral met racewagens die eruit zien als speelgoedauto's à la 'Hot Wheels'. Hierbij zijn er een aantal leuke- en inventieve kills te aanschouwen, zoals euthanasie-dag. Je moet er maar op komen. Het zorgt in ieder geval voor een hoop hilariteit alom mede mogelijk gemaakt door het gegeven commentaar.

Alleen jammer dat 'Death Race 2000' tegen het einde aan lichtelijk uit de bocht vliegt. Dit komt doordat het verhaal meer de overhand neemt, waardoor de vaart weg is uit het geheel. Het gedoe met het verzet kon me eerlijk gezegd gestolen worden.

Al met al een fijne cultfilm, bovendien zorgt de korte speelduur ervoor dat het prima wegkijkt.

3,0 Sterren.

Afkomstig van de regisseur van onder andere: Kataude Mashin Gâru (2008) en Zonbi Asu (2011) zie ik. Dus ik wist op voorhand al een beetje wat ik kon verwachten.

Maar wat er in Deddo Sushi wordt gepresteerd had ik niet voorzien. Ik dacht dat ik het allemaal wel had gezien wat betreft de onzinnigheid uit Japan, maar moordende sushi had ik nooit verwacht. Het is een lekker fout verhaaltje dat gepaard gaat met de nodige komische over-the-top momenten. Daarnaast was ik gecharmeerd van Rina Takeda die de protagonist Keiko met verve neerzet. Overigens is het ook interessant om wat weetjes mee te krijgen over sushi, zeker voor mij als sushi liefhebber.

Er zit een hoop ongein in deze film waar ik goed stuk om ging en voor het merendeel waren de meeste grappen best geslaagd te noemen. Scènes als: de smerige ei-kus en een oversized gevechtsschip van sushi zal ik echt nooit meer vergeten. De vondst met de Tamago sushi vond ik trouwens ook geslaagd.

Al met al een erg vermakelijke film van Iguchi waar ik mij vanaf het begin tot het eind kostelijk mee heb vermaakt. Ik kijk alweer uit naar zijn nieuwe project. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een kijkje achter de schermen.

3,0 Sterren.

"Why didn't you all just leave the island?"

Qua verhaal lijkt het op het eerste gezicht vrij standaard. Wederom een groepje studenten die naar een afgelegen eiland gaan om feest te vieren. De film lijkt dan ook aan elkaar te hangen van clichés. Gelukkig zorgt een laatste wending in het slot ervoor dat je als kijker het geheel vanuit een ander perspectief gaat bekijken. Alleen is het jammer dat er geen korte montage wordt getoond van de dingen die Megan gedaan heeft. De manier van vertellen vind ik trouwens wel geslaagd.

Van horror is hier weinig sprake, deze film is meer een thriller te noemen. De kills worden tam in beeld gebracht zonder al te veel bloed. En echt eng wordt het nergens, maar de mysterieuze sfeer komt aardig over.

Al met al best onderhoudend. Het is geen topfilm, maar je komt er de avond mee door.

2,5 Sterren.

"Fuck ghosts, right?"

Alexandre Bustillo en Julien Maury hebben na hun eerste twee films nooit meer iets leuks kunnen afleveren, maar dit is zeker een alleraardigste poging.

Het stel Ben en Tina zijn YouTubers die verlaten huizen bezoeken op zoek naar het onbekende. Om hun views op te krikken, besluiten ze in te gaan op een tip van een local. De beste man leidt hen naar een afgelegen meer waar zich op de bodem een gezonken huis bevindt. Eenmaal in het huis veranderen hun dromen naar faam al snel in nachtmerries als blijkt dat het niet helemaal in de haak is.

Een spookhuis onder water is voor de verandering weer eens wat anders. Het is een fijne en bovenal claustrofobische setting waar je als kijker niet helemaal weet wat te verwachten. Dit wordt versterkt door de constante dreiging van het gebrek aan zuurstof. Bustillo en Maury bouwen de spanning goed op door de personages langzaam het huis te laten verkennen om gaandeweg meer creepy dingen te ontdekken.

'The Deep House' is vooral sfeervol te noemen, gezien de horrorelementen enigszins teleurstellen; op een gegeven moment wordt alles maar over je heen gegooid. Het helpt ook niet dat James Jagger (zoon van) zijn dialogen ongeïnspireerd oplepelt. Aan de prestatie van Camille Rowe is het te danken dat je nog betrokken blijft. De prachtige shots op het eind zijn eveneens mooi meegenomen.

Al met al een prima terugkeer van Bustillo en Maury. Nu maar hopen dat ze deze stijgende lijn blijven vasthouden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,5 Sterren.

Ik vond het wel een lachen film om eerlijk te zijn, er zaten wel wat leuke vindingen in. Alleen toen de clou van de film bekend werd na haar bezoekje bij de dokter, draaide het alleen nog maar om krikken (helaas).

Ik geef 'm 1, 5 sterren.

"That oil is a monster."

Peter Berg gaat vrolijk door met nog een titel die berust op een waargebeurd verhaal.

Iedereen kent natuurlijk de ramp die zich in het voorjaar van 2010 heeft voltrokken; de grootste olieramp in de geschiedenis van Amerika. Deze film probeert de gebeurtenissen weer te geven en alles wat daartoe heeft geleid. Als kijker volg je daarvoor technicus Mike Williams die ziet hoe geldbeluste piefen van BP de veiligheid niet in acht nemen en enkel uit zijn op winst.

De verscheidene processen die komen kijken bij het boren naar olie worden middels tekst en uitleg in beeld gebracht. Wel moet gezegd worden dat nooit echt duidelijk wordt waarom men moet blijven boren op die specifieke locatie, laat staan hoe de problemen exact zijn ontstaan. Toch is het te prijzen dat 'Deepwater Horizon' niet is gevuld met overdreven sentiment.

De ramp zelf is - zoals verwacht - indrukwekkend te noemen. Zodra de eerste problemen zich voordoen, is de film een waar spektakelstuk gevuld met immense explosies en de nood van de crew om te overleven. Berg weet de spanning er goed in te houden, zonder enige poespas. Het is alleen jammer dat de emotionele band ontbreekt met de personages, ondanks dat acteurs als Mark Wahlberg en met name Kurt Russell sterk spelen. Hierdoor mis je enigszins een gevoel van medeleven.

Al met al een prima rampenfilm die vol inzet op actie, maar verwacht geen intrigerende ontwikkelingen of diepgang.

3,0 Sterren.

Meesterlijke film is dit zeg, goed verhaal, er wordt meesterlijk geacteerd, top gewoon.

Wat me het meest zijn bijgebleven zijn die Russische roulette scènes, echt ijzingwekkend goed.

Ik geef 'm 5 sterren.

Redelijk filmpje dat gered wordt door Washington.

De logica is soms best ver te zoeken, maar gewoon niet al te veel bij nadenken en het over je heen laten komen.

De actie is verder ook wel oké.

3,0 Sterren.

"Something's happening to me."

Met The Exorcism of Emily Rose (2005) en Sinister (2012) van Scott Derrickson in m'n achterhoofd waren de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen. Twee maanden na de initiële release kon ik 'm vandaag dan eindelijk in de bios zien.

Blijkbaar is 'Deliver Us from Evil' gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, hoewel je dergelijke verhaaltjes duidelijk met een korrel zout kan nemen. In deze film ontaardt het zich in een mix tussen een politiethriller en een horror, die me lichtelijk aan een Se7en (1995) doet denken. Helaas komt het op beide vlakken niet helemaal uit de verf, waardoor ik het gevoel had dat het net iets te lang doorging. Tevens heb je als kijker al gauw door hoe de vork in de steel steekt.

Gelukkig wordt de onderhuidse spanning op een dermate wijze opgebouwd dat het geheel blijft boeien. Jammer genoeg ontkomt de film niet aan de gebruikelijke clichés en het gebruik van - voorspelbare - jump scares. Desondanks weten deze momenten wel goed schrik aan te jagen, ondersteund door griezelige, benauwde locaties en de aanhoudende regen. Bovendien kan ik het (samen)spel van Eric Bana en Édgar Ramírez waarderen.

Alleen tegen het einde aan lijkt het alsof men de boel zo snel mogelijk wil afronden c.q. afraffelen. Met als resultaat dat een aantal gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgt, waar ik graag meer rust in het slot had gezien.

Al met al weet Derrickson opnieuw een gedegen horror af te leveren, toch denk ik dat hier meer in had gezeten.

3,5 Sterren.

Meer gekeken omdat ik fan ben van zombies, maar dit is 'm toch niet helemaal geworden.

De cast komt op momenten erg amateuristisch en irritant over, je ziet ze ook geregeld soort van zenuwachtig in de camera kijken. Alleen Kayla Ewell deed het nog wel aardig.

Gedurende de film gebeurt er dan ook niks noemenswaardig, er zitten teveel rustige momenten in de film waarin er vrijwel niks gebeurt met dialogen die nergens over gaan. Voor een film waarin het om zombies draait, zijn deze helaas te verwaarlozen. Ze zien er totaal niet eng uit en helaas zijn er voor rennende zombies gekozen i.p.v. langzame zombies. Al is het voor deze film misschien wel beter geweest, omdat je als kijker zo weinig meekrijgt van de generieke zombies. De zombies zijn trouwens wel opvallend lenig, hoe ze over bepaalde objecten heen springen...

Voor de gore moet je al helemaal niet naar deze film kijken, het was opvallend bloedeloos. Ondanks dat er een scène inzit waarin de zombies zich te goed doen aan een mens...

Het einde sloeg ook als een tang op een varken, je maakt me toch niet wijs dat je als helicopter piloot alleen maar gaat landen om vervolgens te zeggen dat er geen plek meer is.

Al met al een erg matige en bloedeloze amateuristische horror. Alleen kijken als je echt tijd teveel hebt, want er zitten maar een paar spaarzame momenten en (cheap) scares in die wel aardig zijn.

Kleine 2,0 sterren.