Opinions

Aangenaam verrast. Ik ging hier redelijk blanco in, hoewel ik links en rechts wel begrepen heb dat de film enige kritiek te verduren kreeg over wat 'wel en niet zou kunnen'. Persoonlijk vind ik dergelijke discussies eigenlijk steeds vermoeiender worden, dus ook daar heb ik me niet in verdiept. Gewoon de film gekeken met verstand op nul.

Ik heb me oprecht vermaakt. Zijn alle grappen raak? Welnee, sommige grappen mislukken (dat hele gedoe omtrent Maddie's ex en haar auto op het begin deden even het ergste vermoeden) en No Hard Feelings zorgde bovendien ook niet voor het ene lachsalvo na het andere. Dat laatste is echter helemaal geen probleem, want ik kon het juist waarderen dat de film bij vlagen echt uitpakt. Die scène waarbij Maddie naakt uit het water komt om de kledingrovers een pak slaag te verkopen slaagt omdat deze zo heerlijk uit het niets komt. Zo zitten er wel meer momenten in en tussendoor gebruikt de film de rustmomenten om ook enkele echt gevoelige scènes te creëren. Het moment in het restaurant is mooi, maar ook de mislukte eerste seks-poging zorgt wel voor momenten waarbij de twee hoofdpersonages op een geloofwaardige manier naar elkaar toe groeien.

Leuke cast ook. Jennifer Lawrence en Andrew Barth Feldman weten hun personages goed te vertolken en zijn leuk op elkaar ingespeeld. De chemie tussen hen neemt steeds meer toe naarmate de film vordert, zoals het natuurlijk ook hoort. Matthew Broderick is, om wat voor reden dan ook, onherkenbaar gemaakt, maar leuk om hem nog eens aan het werk te zien. De film volgt in feite de formule van een romantische komedie, dus je weet vooraf wel welke kant het ongeveer opgaat, maar het is leuk dat men op het einde de deur een beetje openhoudt. Je lijkt zelf te mogen invullen of er een mooie vriendschap uit ontstaan is of dat het toch een relatie wordt... hoewel het nummer ''You'll Accomp'ny Me'' van Bob Seger op de achtergrond dat toch ook wel weer deels wegneemt.

Hoe het ook zij, ik heb me hier uitstekend mee vermaakt. De film deed me soms denken aan het werk van de Farrelly Brothers en een hele reeks andere komedies uit de jaren '90 en '00 die ik in mijn vroege tienerjaren verslonden heb: heerlijk lompe humor, maar wel met het hart op de juiste plek. Het mag dan misschien geen wereldfilm zijn, maar ik mis films als deze wel een beetje. Naar mijn mening worden ze niet meer genoeg gemaakt, terwijl ze soms precies zijn wat je nodig hebt. Simpel, maar wel doeltreffend.

3,5*

No Reservations is een luchtige film. Het barst wel van de cliché's en het einde zag ik na een kleine 3 kwartier al aankomen. Toch nog een leuke film, met goed acteerwerk van Catherine Zeta-Jones en Aaron Eckhart (ook het meisje vond ik niet vervelend overkomen). Al met al zeker een aardig vermakelijke en leuke film, maar erg spectaculair is het niet.

3,0*

Aangezien deze film voortdurend wordt gekoppeld aan Friends with Benefits, die ik een paar dagen eerder had gezien, besloot ik ook No Strings Attached te bekijken. Had ik beter niet kunnen doen. Ondanks dat ik best wel e.e.a. heb aan te merken op Friends with Benefits, vind ik die film wel echt nog een klasse beter dan deze.

Ik ben niet de grootste fan van Ashton Kutcher, maar hij speelt hier wel dusdanig op de automatische piloot dat je je bijna gaat afvragen of hij zich deze film überhaupt wel kan herinneren. Er gaat weinig enthousiasme uit van zijn spel. Ook van Natalie Portman, die ik normaal wél vrij hoog heb zitten, had ik meer verwacht. De chemie tussen beiden lijkt misschien op de poster nog wel oké, maar in de film vond ik het vrij bedroevend. Het hele 'sex buddy' concept lijkt hier compleet uit de lucht gegrepen en is eerder ongemakkelijk dan dat het op de lachspieren werkt. Het levert ook totaal geen geloofwaardige romance op. Uiteindelijk krijgt één van de twee gevoelens voor de ander, de ander reageert daar als een klein kind op (waar sloeg die hele scène waar Portman Kutcher begint te slaan nou op?) om vervolgens - uit het niks - te beseffen dat het tóch wederzijds was.

De geloofwaardigheid is dus niet alleen ver te zoeken, die is eigenlijk compleet afwezig. Dan hoop je dat er nog wat te lachen valt, maar die taak is vooral overgelaten aan Kevin Kline, die een gruwelijk flauwe karikatuur moet neerzetten. Ook andere bijrollen, zoals die van Lake Bell of Cary Elwes, zijn het allemaal nét niet en zullen niet gauw meer opleveren dan een flauwe glimlach. Er loopt genoeg talent rond in deze film, maar het script lijkt in de weg te zitten. Nope, deze No Strings Attached heeft echt te weinig om het lijf om te beklijven. De doorgewinterde liefhebber van het genre kan er mogelijk nog wat plezier uithalen, maar ik zag vooral een hoop mislukte pogingen.

2*

Mezelf een Bond-fan noemen gaat me te ver. Met de amusementswaarde zit het daarentegen meestal wel snor, dus ik vond het absoluut de moeite waard om hiervoor voor het eerst sinds zeer lange tijd naar de bioscoop te gaan. Met name Skyfall viel in 2012 erg in de smaak en ook opvolger Spectre kon ik waarderen.

Die laatste had ik wel even mogen herbekijken voor het zien van deze film. Hartstikke leuk dat men een poging doet om de Craig-films aan elkaar te lijmen (iets dat tevens al in Spectre begonnen was als ik het me goed herinner), maar het zorgde er wel voor dat ik af en toe het overzicht een beetje kwijt was. Ook naar Casino Royale wordt volgens mij een aantal keren verwezen, maar dat is zo lang geleden dat het vrijwel allemaal langs me heen ging. Van een standalone film, zoals in de tijd van Connery, Moore of Brosnan, is hier niet zozeer sprake. Een minpunt dus? In principe niet; maar het is wel goed om je hiervan bewust te zijn voordat je No Time to Die bekijkt.

Het plot steekt dus, deels door bovenstaande, soms wat ingewikkeld in elkaar. Het is echter niet zo dat de film totaal niet te volgen is zonder (of met gebrekkige) voorkennis. Bond blijft Bond en dat is in essentie nog altijd een strijd tussen goed en kwaad. Het kwaad kent meerdere gezichten, maar krijgt in deze film vooral gestalte via Rami Malek. Ik weet niet of het de excentrieke trekjes zijn die het personage vertoont, maar ik moest geregeld aan Malek's performance als Freddie Mercury denken. Dat schudt hij hier niet helemaal van zich af. Verder geen oninteressante bad-guy. Het feit dat hij zo kalm blijft zorgt er wel voor dat er een zekere dreiging van hem uitgaat. Ook leuk dat Léa Seydoux's rol is uitgebreid, want ze doet het opnieuw prima. Sowieso vond ik het complete MI6-team weer goed: Ralph Fiennes, Ben Whishaw en Naomie Harris: fijne vertolkers waarvan het jammer is dat ze waarschijnlijk niet meer terugkeren. Overigens kon ik dan weer vrij weinig met de rol van Lashana Lynch. Zij leek eerder in de weg te lopen dan veel toe te voegen.

En dan de ster zelf natuurlijk: Daniel Craig. Ik weet nog dat ik ten tijde van Casino Royale nog niet zo onder de indruk van hem was - waarschijnlijk was ik ook nog iets te jong voor de film - maar dat is inmiddels wel veranderd. Ik vind dat hij het over het algemeen heel goed gedaan heeft en ook in deze film zet hij weer een prettige Bond neer. Mooie combinatie van ernst, humor en charme. De film bevat daarnaast twee gewaagde keuzes. De eerste is natuurlijk om Bond te laten sterven aan het einde van zijn film; iets dat nog nooit eerder gebeurd is. Ergens vind ik het goed passen bij de toch al wat donkerdere toon van het deze films, maar anderzijds is de manier waarop niet helemaal bevredigend. Bond is een beetje roekeloos tijdens die climax. Het komt over of hij het wel allemaal prima vindt zo. Overigens komt het ook niet helemaal onverwacht. Op het moment dat hij besluit achter te blijven terwijl zijn vriendin en dochter in het bootje stappen, had ik al een vermoeden welke kant het op zou gaan. Maar goed: ik kon er mee leven. De tweede gewaagde keuze is dat we Bond als vader te zien krijgen. Er wordt eerst nog wat gespeeld met het idee dat het niet zijn dochter zou zijn, maar het lag er volgens mij toch vrij dik bovenop. Dit element wordt wel goed in het verhaal verwerkt. Je merkt duidelijk dat James een band voelt met het meisje. Wederom zijn complimenten voor Craig hier op zijn plaats. Hij weet de zachte kant van het personage ook goed naar voren te brengen.

Qua actie heeft de film wel enkele gave achtervolgingen voor de kijker in petto, hoewel soms moeilijk te zien is wat er precies gebeurt. In dit geval vind ik dat niet zo erg, aangezien het de hectiek van zo'n plotselinge situatie wel accentueert. Wel vind ik dat de film uiteindelijk te lang duurt. Ik snap dat men nog één keer flink wilde uitpakken, maar het plot zit wel overvol voor mijn gevoel. Zo duurt het ook veel te lang voordat Malek écht ten tonele verschijnt. Ook de climax, hoewel vermakelijk, is langgerekt. Over het openingsnummer kan ik ook niet veel positiefs kwijt. Ik ben niet zo bekend met het werk van Billie Eilish, maar dit vond ik slaapverwekkend. In ieder geval niet een nummer dat me warm maakte voor de film die ik voor mijn kiezen kreeg en dat is toch meestal de bedoeling.

Zeker geen perfecte film dus en ook zeker niet de beste Bond, maar bovengemiddeld popcornvermaak is het zeker. Het merendeel van de film weet te boeien, de cast is prima en wanneer de film uitpakt, zit het eigenlijk ook altijd wel goed. Mooie afsluiter van de reeks dus en zeker een film die op een herziening van me kan rekenen. Benieuwd hoe het vanaf hier verder gaat. Ik snap het principe dat de rol van Bond telkens 'reïncarneert', maar eigenlijk voelde dit voor mij wel als 'het is mooi geweest'.

3,5*

De indrukwekkende cast en het spannend klinkende verhaal boden genoeg aanleiding om deze Nocturnal Animals een kans te geven. De complete gijzeling en alles wat daaraan voorafgaat is ontzettend intens en overtuigend neergezet door de acteurs. Dat niveau wordt daarna wat mij betreft niet meer geëvenaard, ondanks dat ik ook nog wel te spreken ben over de zoektocht van Jake Gyllenhaal en Michael Shannon, evenals de onderlinge chemie tussen beiden. Eigenlijk kon het hele stuk omtrent Amy Adams me een stuk minder boeien, waardoor ik het heen en weer gaan tussen beide verhaallijnen bij vlagen als vervelend heb ervaren. Ondanks de onderlinge samenhang en parallellen tussen beide vind ik het als één geheel niet bijster goed werken. Onderhoudend blijft het dan nog wel enigszins, maar ook het sobere einde zorgde ervoor dat ik een beetje op mijn honger bleef zitten. Uiteindelijk is het geen vervelende kijkervaring, maar voor mij persoonlijk te wisselvallig om lang bij te blijven.

3*

Tsja.. Noise

Het leek me een leuk filmpje, en ik vond hem in de 1 euro bak bij Bart Smit (net als Justinw overigens). Ik dacht dat dit iets was als Dirty Work, maar hij zat toch iets anders in elkaar. De film draagt een hoog Low-Budget gehalte met zich mee was mijn indruk. Het acteerwerk was opzicht wel in orde, Tim Robbins deed het aardig, maar was ook weer niet echt super grappig. Eigenlijk zijn alleen de scenes waarin hij dingen gaat slopen een beetje leuk maar dat zijn er nou ook niet echt bijster veel, en de eind-scene was ook wel aardig. Verder wist de film me gewoon niet heel erg te boeien en was het hele liefdes-verhaal in deze film een beetje overbodig. Het was nou ook weer niet echt een heel erg slechte film, maar ik had er toch meer van verwacht. Een beetje een tegenvaller.

2*

Norbit

Eddie Murphy.. je vindt hem leuk of juist niet, ik vind het eigenlijk gemiddeld. Ik vond zijn rollen in bijv. Beverly Hills Cop wel aardig leuk terwijl ik andere zoals The Nutty Professor wat minder vond.

Norbit heeft soms wat trekjes van The Nutty Professor maar dat komt vooral omdat ook daarin Murphy voor een op zijn zachts gezegd ''flinkere'' rol gaat. Hier is het echter een vrouw.. en ik moet zeggen dat ik de rol behoorlijk irritant vond. Norbit zelf was iets leuker maar .. ik werd niet echt verrast ermee.

De humor was voor mij nog wel een van de grootste minpunten. Op een paar glimlachjes na heeft de film me geen een moment hardop laten lachen.. Uiteraard kun je zo aan de poster verwachten dat de film uit platte humor bestaat, maar hier ging het toch echt wat te ver.. (Bijv. een soort van Musical-uitvoering tijdens een huwelijk)

Het ''Happy-End'' is zo voorspelbaar dat je het al een half uur voor het einde van de film ziet aankomen, maar aan de andere kant doet het de film wel goed.. Hoe het is afgelopen met de ''slechterikken'' boeide me dan wel niet zo en vond ik vrij overbodig.

Norbit is een film die moet leunen op de fans van Eddie Murphy en wel heel erg platte humor.

Een hele magere : 2,0*

Opzicht is de film niet heel vervelend, maar het kwam allemaal echt vreselijk vaag over.. Elijah Wood, Jon Lovitz en Bruce Willis zitten hier allemaal prima in hun rol, maar waar ik me vreselijk aan irriteerde was dat jochie met die bril, telkens als die 'ik-weet-het-allemaal-veel-beter' kop in beeld kwam... Nou ja, verhaal is ook niet zo heel speciaal natuurlijk, hier en daar wel vermakelijk maar opzicht deed North me absoluut niet veel.

2,0*

Ik vond dit dus wel een mooie film. Misschien komt het, ondanks de hoge score, dat ik er juist met lage verwachtingen naar ging kijken. Ergens dacht ik dat dit gewoon een Romantiek filmpje was met de standaard formule inbegrepen. Maar dat was niet zo. Er komt veel meer bij kijken. Het acteerwerk is erg sterk! Vooral van Rachel McAdams. Ryan Gosling wist me niet op alle fronten te overtuigen maar was over het algemeen ook goed bezig. Het verhaal is interessant. Leuk om te zien hoe Noah en Allie langzaam weer bij elkaar komen. De hele film bevat veel romantische momenten, maar die zijn dan wel goed in beeld gebracht. Ergens zie je aankomen hoe het gaat eindigen maar ook weer niet.. Het 'tweede verhaal' met de oudere versies van de hoofdpersonages is minstens net zo mooi. Ik had niet verwacht dat dit ook nog verder zou worden uitgewerkt. Het moment waarop Allie zich alles weer herinnert en vervolgens weer vergeet vond ik best emotioneel in beeld gebracht. Het geeft wel een goed beeld van de ziekte, maar ik vond het zielig om te zien. Dus het laatste stuk hoorde echt erbij. De film bevat daarnaast ook een mooie score en de rest van de cast was goed op dreef. De film wist in ieder geval bij me binnen te komen. Ondanks dat ik helemaal geen zin had om nog een film zo laat te gaan kijken. Al met al een erg mooie film dus met een prachtig verhaal, dat ik niet zo snel zal vergeten!

4*

Ik dacht aan de score hier dat dit echt een saaie film zou worden, maar omdat Dan Aykroyd en John Candy erin zaten wou ik deze toch heel graag zien. En hij is me reuze meegevallen, ik vond de grappen best geslaagd en die 2 rollen die naar Candy worden gewezen zijn echt grappig. En ook Aykroyd zat lekker in zijn rol ook al was die helemaal gestoord dat was juist zo leuk. Chevy Chase zag ik laatst nog in Caddyshack en die vond ik vreselijk, maar hier wist ook hij een leuke prestatie af te leveren. Het verhaal slaat natuurlijk gewoon nergens op, maar de cast, grappen en locatie opnamen maken veel goed, heerlijk vermakelijke film. Aanrader voor de zaterdagavond (vooral voor kinderen vannaf 8 jaar). Ik heb me goed vermaakt.

3,0* (komt in de buurt van een 3,5*)

Nothing in Common had ik hier al een tijdje liggen. Gisteravond- en vanmorgen dan toch maar bekeken. De film is niet altijd even leuk, en soms is het best wel flauw. De grappen zijn ook niet zo heel erg geweldig. Tom Hanks doet het leuk (zoals bijna altijd wel). Jackie Gleason kende ik niet, evenals Eva Marie Saint maar ook zij waren leuk in hun rol. Toch komt de film nou niet heel erg leuk op mij over. Dit kwam voornamelijk door het verhaal dat eigenlijk soms een beetje inhoudloos was in mijn ogen. De eerste helft van de film is echt niet leuk, ik heb hierin dan ook niet gelachen. De tweede helft is een stuk beter. Voornamelijk op het laatste waarin David zorg heeft voor zijn vader.

Het is dus jammer dat de eerste helft zo slecht op mij overkwam, als de tweede helft namelijk net zo was geweest zou hij misschien op 3 sterren zijn uitgekomen. Voor nu geef ik hem:

2,5*

Super leuke film! Hugh Grant is toch wel een super acteur voor films als dit, en ook Julia Roberts is goed bezig hier. Het verhaal loopt dan wel niet erg snel, maar het is zeker niet storend. Vaak grappige scenes, bijv. als Grant de andere acteurs van de film gaat interviewen en op het einde natuurlijk die auto-race en persconferentie. Rhys Ifans als Spike is een geweldige rol, super nuchter. Ik geloof dat dit zeker de beste romcom is die ik in tijden heb gezien, en misschien zelfs wel een van de betere die ik ken.

4*

Vandaag maar weer eens naar de bioscoop gegaan. Helaas waren de films die er draaiden wel twijfelgevallen. Echt films waar ik niet speciaal voor naar de bios zou willen gaan. Dus ik heb gekozen voor Nova Zembla. Een film waarvan ik positieve maar vooral negatieve kritiek heb gehoord. Desondanks dat, heb ik de trailer niet gekeken en wist ik zelfs niet eens echt goed waar de film nou over zou gaan. Ik wist wel dat het eind jaren 1500 zich ergens afspeelde, dus dat het een film over het verleden was. Verder liet ik het maar op me af komen. Al had ik wel bijna een stuk van de film gemist. Wat gingen er ontzettend veel kinderen naar de bioscoop vandaag, zeg! Alvin and the Chipmunks 3 en Dolfje Weerwolfje waren vrij snel uitverkocht dus zaten er noodgedwongen ook opeens plotseling jonge kinderen bij ons in de zaal, die de film kennelijk niet erg boeiend vonden.

Ik dacht eigenlijk dat ik er dus ook niet zoveel aan zou gaan vinden. Maar dat is me echt meegevallen. Ik vond het zelfs een mooie film. De eerste fragmenten zijn niet zo interessant. Maar hieruit kun je wel goed de rol van Doutzen Kroes in de film afleiden: zoenen. Meer hoefde ze eigenlijk niet te doen. Maar de stukken die ze dan moest acteren deed nog best aardig vond ik (al waren dat er dus niet echt veel..). Robert de Hoog is een acteur die ik nog niet kende, maar ook hij was zeker niet verkeerd. Derek de Lint zette ook een goede rol neer als Willem Barentsz. En de rest van de cast was ook best aardig. Het verhaal is best mooi. De uitwerking is niet in alle opzichten even goed, maar over het algemeen toch wel vind ik. De film verveelde me ook geen moment. Het begin was misschien een beetje langdradig maar zodra het schip eenmaal uit Amsterdam is vertrokken komt het verhaal pas echt op gang. In het begin is (misschien niet de juiste benaming) een beetje 'kinderachtig' in beeld gebracht hoe Gerrit een beetje gepest wordt door de rest van de bemanning. Maar na de redding van Claes gaat de film weer verder met het verhaal. Eigenlijk zodra Nova Zembla zelf in beeld komt en het schip loopt vast wordt de film nog interessanter dan eerst. De bemanning moet zien te overleven in de barre omstandigheden en dat levert natuurlijk de nodige problemen op. Misschien was die met de ijsbeer nog wel het mooiste. Ik moet toegeven dat ik best wel schrok op het moment dat die naar binnen kwam. Ik kreeg het spontaan koud toen ik daar zo naar zat te kijken Een beetje jammer vind ik dan wel weer, dat nadat ze het Behouden Huis verlaten hebben de rest van de film nogal vrij simpel verloopt. Ze begonnen te roeien, kwamen aan op een eiland en enkele ogenblikken later is daar een Nederlands schip. Er waren dan nog wel enkele dingen bij gebeurd (de dood van Barentsz en het gevecht met Vos) maar dat duurde ook niet al te lang.

De werking van de 3D was wel goed, maar ik moest lachen dat daar Doutzen Kroes weer voor werd ingezet. Ze schommelt 'de zaal in' en ze steekt haar arm 'de zaal in'. Dat zag er best lomp uit vond ik Een beetje ongepast bij de film. Niet dat het stoorde ofzo, maar ik moet zeggen dat ik het een beetje vreemd vond. Daarnaast zijn de settings in de film natuurlijk ook mooi, maar daar kan het 3D niet zo veel aan doen natuurlijk. De muziek was trouwens ook goed vond ik.

Al met al is deze film me zeker niet tegengevallen! Ik heb er best een leuke middag bioscoop mee gehad. Het is niet op alle gebieden even geweldig, maar daar hoeft ook niet. Ook waren inderdaad niet alle dingen even goed uitgewerkt (zoals al voor me werd gezegd met dat boek wat verscheurd werd en op het einde weer compleet was) maar dat maakte me niet zo veel uit eigenlijk. Toch wel een leuke film van Reinout Oerlemans. Ik verwachte anders, maar het was gelukkig niet zo.

3,5*

Typisch popcornvermaak. Een film die lekker wegkijkt, maar die ik na enkele weken vrijwel helemaal vergeten ben. Het is leuk om de vier goochelaars met hun trucs aan het werk te zien (hoewel ik Jesse Eisenberg vrij irritant vond en Woody Harrelson letterlijk de show steelt) en ook Morgan Freeman en Michael Caine doen het prima in hun bijrollen. Ik waardeer het dat de film zelf probeert een grote truc te waarborgen, maar de plottwist omtrent Mark Ruffalo vond ik wat vergezocht en maakte daardoor ook niet de impact die het had moeten maken. De stijl van de film is erg vlot, hetgeen past bij het verhaal en de personages. Hierdoor krijgt het ook wel een eigen smoel. Echt spannend wil deze thriller echter niet worden en het speelduur voelde net iets te lang aan.

3*

Herziening deed The Number 23 goed.

Ik heb al bij tig van zijn films vertelt, dat Jim Carrey de uiteindelijke reden is dat ik zo veel films gezien heb. Maar dat komt vooral door zijn reputatie bij de welbekende komedies. Voor Eternal Sunshine of the Spotless Mind was ik immers nog te jong om die volledig te begrijpen. The Number 23 heb ik wel in dat vroege stadium gezien, maar echt blijven hangen is 'ie niet. Ik vond het wel leuk en aardig allemaal, maar ik prefereerde overduidelijk 'gekke' Jim.

Deze thriller komt al vrij snel op gang, waardoor enige verklaring voor wat er allemaal gaande is in eerste instantie lijkt te ontbreken. Daardoor zakt de interesse in eerste instantie weg. De film hield me echter moeiteloos aan het touwtje door intrigerende beelden, die visueel vrij overtuigend waren. Iets waar ik me helemaal niets van kon herinneren overigens. Daarnaast herstelt de film zich op opvallend goede wijze. Het lugubere sfeertje dat aanwezig is in de wereld van Fingerling voelt onaangenaam, zeker als je ziet wat voor een impact dit heeft op Sparrow. De film wist me constant op een ander dwaalspoor te brengen, waardoor ik uiteindelijk nooit had kunnen bedenken dat Walter in feite Fingerling is. Een simpel verhaaltje, maar zeer verrassend uitgewerkt.

Een film die ik zwaar onderschat had, zo bleek. De film blijkt vrij scherp in elkaar te steken. Vanaf het moment dat Walter verslaafd wordt aan het boek, neemt de spanning toe. De beklemmende sfeer, maar ook de goed verzorgde settings en het degelijke acteerwerk maken The Number 23 tot een interessant geheel.

Van 3* naar 3,5*.

Ik heb het destijds bij de eerste Conjuring-film gelaten. Het keek prima weg, maar zoals ik al in mijn recensie van 2020 aldaar voorspelde: het is geen film die me lang zal bijblijven. Anno 2026 staat me er vrijwel niks meer van bij. Alle vervolgdelen en spin-offs zijn dus langs me gegaan, maar The Nun sprak me wel aan. Heeft er met name mee te maken dat ik het hele idee van kloosters en nonnen een ideaal uitgangspunt voor een enge horrorfilm. Ik kan me nog herinneren dat mijn ouders vroeger een serie keken waar een non met foute motieven in zat: een vreselijk enge vrouw vond ik dat.

Deze The Nun speelt echter niet of nauwelijks in op onderhuidse spanning of angst. Het is allemaal weinig subtiel en vooral schreeuwerig wanneer het aankomt op het horror-element. De film zit barstensvol schrikmomenten, waarvan de effectiviteit afhankelijk is van hoe hard je je volume hebt staan. Je ziet ze ook meestal ruim van tevoren aankomen. Sommige zijn goed gedaan (met name de non in de spiegel), maar blijvende impact maken ze vanzelfsprekend niet. Dat doet het titelpersonage overigens ook nauwelijks. Hoewel de 'look' van de non absoluut angstaanjagend is, krijgt ze maar weinig te doen en zit je vooral opgescheept met een aantal clichématige typetjes. Daarvan doet Taissa Farmiga het overigens best aardig, evenals Demián Bichir. Met het personage van Jonas Bloquet kon ik steeds minder naarmate de film vorderde.

De film vliegt soms geweldig uit de bocht qua toonverschillen (dan weer 'eng', dan weer avontuurlijk, dan weer grappig) en kampt met een vrij stompzinnige climax. Toch zijn dit zaken waar ik me niet zo aan gestoord heb. Sterker nog, ik kan er misschien nog wel een bepaalde charme in zien. Een veel groter probleem is dat een film met dit uitgangspunt en deze setting me eigenlijk veel ongemakkelijker zou moeten laten voelen dan dat nu het geval was. Daar schiet de film helaas wel echt tekort.

2,5*

The Nutcracker.. Ik was best benieuwd naar deze film. Macaulay Culkin doet het prima in deze film, en ook Kevin Kline deed het zeker goed. Op een begeven moment, wordt het wel wat vervelend om naar te kijken, sommige scenes duren echt té lang. Er werd ook vaak te langzaam van locatie gewisseld. Nou, de muziek was wel erg mooi, dus dat is zeker een plus-punt. Ik vond het dus opzicht wel aardig om naar te kijken, maar hier en daar verliest de film zijn kracht en tempo..

2,5*

Ooit eens op Video gekregen toen ik nog heel klein was. Ik vond hem destijds wel leuk, paar jaartjes terug nog eens herzien en inmiddels herinner ik me er weer niks van, dus erg goed zal ik hem nu niet vinden..

2,5*