Opinions

Weer een heerlijke Coen film. Prachtige, absurde en vooral erg humoristische belevenissen in dit avontuur. George Clooney zet een goede prestatie neer en heeft duidelijk de overhand. Ondanks dat doet de rest van de cast het ook goed. De film toont prachtige gebieden en (redelijk) leuke muziek. Dikke voldoende!

Best een ''bijzondere'' film (weer) van Alex van Warmerdam, deze Ober. De film begint vooral erg goed, met een aantal komische scénes en een fijne sfeer. De uitwerking van het concept blijft helaas, omdat het op een gegeven moment wat een herhalingsoefening wordt, niet écht boeiend tot het einde.

In zo'n zwembad wil ik ook wel eens een duikje nemen. Qua vormgeving een imponerend geheel. Tom Cruise kan ik sowieso wel waarderen, al lijkt-ie 'm hier wat op de automatische piloot te hebben. Het 1e deel van de film is het sterkst, hoogtepunt is Cruise z'n geheime plaatsje op aarde. Verder een prima score van M83 en goede actiescènes. De opbouw is goed, maar zodra we bij Freeman en z'n kompanen aan komen en we langzaam maar zeker naar het einde toe werken vond ik het wel prima allemaal.

Why are you stopping motherfucker!

Geweldige film man. Seth Rogen is een fantastisch figuur, ook in deze Observe and Report is de beste man weer hilarisch. Oké, het laatste half uur is - zoals eerder aangegeven - het leukst, maar ook daarvoor heb ik me kostelijk vermaakt.

Een winkelcentrum werkt bijna altijd goed als setting en als je dan een stel van die idioten, als bewakers volgt is het helemaal leuk. Naast Rogen is ook Michael Peña erg grappig in z'n nichterige rol. Anna Faris is gewoon een macht wijf, altijd lachen geblazen met dat mens, wat een idioot.

De film kent echt de ene na de andere grappige scéne en één van de uitschieters is het moment dat Rogen in z'n eentje even stuk of 20 agenten in elkaar lijkt te rammen. De kus tussen hem en het koffiemeisje daarna is ook heerlijk. Die flasher daar ineens, geweldig. Ja, ik heb me erg vermaakt met deze film. Verdere bijrollen zijn gewoon ook leuk en de film duurt niet lang, dus echt een erg leuk filmpje voor tussendoor.

Prima De Palma weer. Een regisseur die een film gemaakt heeft die in mijn top tien staat verdient altijd nét wat meer aandacht. Nou is deze 'Obsession' niet zo goed als ik hoopte, maar De Palma weet één en ander weer heerlijk te brengen. Mooie shots, prima muziek, één of ander soap-filtertje die samen met de Technicolor voor een fijn sfeertje zorgt en een aardig verhaal. Oké bij Lithgow weet je altijd direct dat er iets niet goed is, maar verder had ik 't echt niet allemaal zien aankomen bij de moeder / dochter twist. Prima gevonden. De Palma maakt weer een mysterieuze Hitchcock light en slaagt. Vermakelijke boel.

Hoe erg Ocean's Eleven me verrast heeft, zo valt Ocean's Twelve me tegen! Dat is erg jamer, want Steven Soderberg heeft zeker het talent en de cast om weer een topfilm te maken. Jammergenoeg is dat bij dit erg tegenvallende deel niet het geval. Op de acteerprestaties van Brad Pitt en Matt Damon na speelt de rest van de cast echt belabberd slecht! Catherine Zeta Jones zet echt een van de slechtste acteerprestaties ooit neer, hier had ze echt een razzie voor verdiend, net als Julia Roberts trouwens.

Het camerawerk was wel verrassend. Niet positief bedoeld, want het camerawerk was op een of andere manier gewoon belabberd. Het verhaal is niet goed te volgen en wordt wat mij betreft te makkelijk afgeraffeld! Een aantal leuke grappen zoals de scene dat Pitt en Clooney op de bank zitten en de scene dat Bruce Willis in de film voorbijspringt zijn dan wel weer leuk. Maar het is zeker triest als dit soort momenen de beste moeten zijn in een misdaad film! Want op een paar kleine grapjes na was het geen komedie te noemen!

Ik had echt meer verwacht van deze film en dat had makkelijk gekunt met de sterrencast! Een gigantishe tegenvaller na het meesterwerk wat aan dit deel voorafging!

* *

Visueel verbluffend, de één na de andere geniale shot; prachtig. Alleen om de prachtige beelden kan ik absoluut niet anders dan hier een (dikke) voldoende voor te geven.

Helaas vond ik de ''vertelmanier'' niet al te boeiend en werd het halverwege wel érg veel van hetzelfde allemaal. Moet eerlijk toegeven dat ik zelfs even gepauzeerd heb, omdat m'n ogen bijna dichtvielen (één keer). Gelukkig herpakt deze Océans zich daarna weer.

Geweldig om die onderwaterwereld te bewonderen. Schitterend; al dat leven onder het wateroppervlak. Heel veel respect voor de makers - het zou me niet verbazen dat ze alleen met de opnames al een paar jaar bezig zijn geweest. Wat heeft hier een werk in gezeten zeg. Mooi om op een gegeven moment een mens naast die walvis te zien...

... wat een verschil! Ja, heb best genoten (op het inzakmoment, halverwege na), maar toch had het nog wel wat beter gekund. De plaatjes niet - het totaal (als docu) wel.

Wat een prachtige poster! Erg leuk en mooi filmpje ook trouwens. Gyllenhaal is goed en Cooper, Dern en de ''drie vrienden'' doen het ook uitstekend. Het is allemaal zo voorspelbaar en sentimenteel opgedikt, maar daar blijf ik toch een zwak voor houden. Het einde vond ik dan ook prachtig.

Daarnaast kent de film ook veel erg grappige scénes (de pijlen die vaak alle kanten op vliegen), een paar mooie, redelijk ontroerende scénes, maar vooral ook veel feel-good. De vier vrienden die de tijd van hun leven hebben. Naast het feit dat de droom van Gyllenhaal uitkomt is het ook mooi om te zien hoe een buitenbeentje bij de groep wordt gehaald en door Gyllenhaal een heel ander (en waarschijnlijk leuker en beter) leven heeft geleidt, dan dat hij anders had gehad als Gyllenhaal niet geobsedeerd geraakt zou zijn door raketten. Ja, mooi filmpje. Dikke voldoende dus ook.

Vermakelijke film, met wederom leuk samenspel van Lemmon en Matthau. Toch had er wat mij betreft meer uitgehaald kunnen worden, vooral in de 2e helft van de film zakt het soms wat in. Het plot biedt zoveel potentieel; een leuk appartement als setting, met daarin 2 gasten die elkaar het leven zuur maken. Het smetvrees gegeven is fantastisch (en zorgt voor leuke scenes) en 'The Odd Couple' kent genoeg grappige momenten, maar ik had eerlijk gezegd meer verwacht van deze film. Maar heb me prima vermaakt, de tijd vloog voorbij en Matthau zijn gezichtsuitdrukkingen blijven heerlijk.

Minder dan het 1e deel, 'La Orca'. Visconti komt best met een paar prima scenes aan en het sfeertje is weer aanwezig, alleen slaat-ie de plank wat mis als het op de uitwerking van het plot en dan vooral het slot aankomt. Niehaus is weer op positieve wijze aanwezig. Echt overtuigen kon deze prent me helaas niet.

Hey Peter, man, check out channel 9!

Dankzij één of andere ingeving deze film maar op dvd aangeschaft. Dat deze Office Space leuk was, wist ik wel, want ik zag 'm al een paar keer eerder, maar sinds vandaag ben ik er pas achter dat dit eigenlijk gewoon geniaal is. Wat een geweldige personages, geweldige quotes en geweldige humor.

Bill Lumberg is hilarisch als de baas van Peter. Die kop koffie van hem steeds, zelfs in de scéne dat ie' Aniston staat te wippen En dan die Milton die steeds verder wordt weggewerkt, werkelijk fantastisch. Dat gedoe met die namen is altijd wel leuk, maar in deze film is het dubbelop met Michael Bolton en Samir z'n achternaam die niemand kan uitspreken, heerlijk. 's Ochtends stoer in de file staan met ''Damn it feels good to be a gansta'' op en op het oersaaie kantoor ruzie hebben met de printer, geweldig Peter zelf is ook geweldig, vooral wanneer hij het kantoor weer binnen komt lopen, nadat ie' een paar dagen gemist heeft en op totaal geschifte manier z'n promotie versiert. Ook z'n buurman Lawrence is geweldig: Fuckin' A, man! Eigenlijk is het allemaal fantastisch.

Ik had de film op drie sterren staan, maar daar gooi ik mooi wat bij op, want dat verdiend deze geweldige film wat mij betreft. Ook de scénes met Jennifer Aniston vond ik leuker dan de eerste keer en ondanks het voorspelbare einde (niet omdat ik 'm eerder zag, want het wordt zovaak duidelijk gemaakt dat Milton de boel in de hens gaat zetten) viel deze eigenlijk ook erg goed in de smaak. Het past precies allemaal.

Work Sucks!

Voor mij is Andrei Tarkovsky één van de meest interessante regisseurs die ik ken. Elke keer weer stuurt hij me op paden die geen antwoorden zullen geven.. hoe lang je er ook op blijft lopen. Je kan lang blijven filosoferen over zijn films en er zal altijd het één en ander duidelijk worden. Maar net als het leven waar wij in staan, zitten ook de films van deze grote cineast vol met onduidelijkheden.

Er komen zoveel vragen bij mij als kijker op tijdens en na het zien van z'n films, zo ook bij deze 'Offret'. Ook deze film is ongrijpbaar. En dat maakt het nou zo mooi. De film blijft door je hoofd spoken en je probeert alle schitterende plaatjes te voorzien van vragen en antwoorden. De werkelijk prachtige droomscenes in deze film zijn van het allerhoogste niveau. Het einde laat je vol verbazing achter.

Dit is niet Tarkovsky zijn beste film mijns inziens (dat is 'Stalker'), maar wel een film die me er tot aanzet om weer eens wat andere films van de man te herzien - op 'Andrey Rublyov' na heb ik inmiddels alles gezien en alle films spoken nog wel eens door m'n hoofd. Dit was iig voor Tarkovsky een mooie afsluiter.

Het leek me wel een strak plan om met deze 'Ohayô' te beginnen uit het oeuvre van Yasujirô Ozu. Luchtige kennismaking. Vond het wel grappig allemaal. Die oma met de verkoper, dat kleinste jochie, dat geroddel / de misverstanden, maar ook de hele setting zelf met die huisjes die zo dicht op elkaar staan. Erg leuk geheel. Ozu maakt best een vermakelijk filmpje die eigenlijk nergens over gaat. Op naar de volgende.

Dit had zo mooi kunnen zijn. Bill Burr die zich constant al schreeuwend kapot ergert aan alles wat onze bijzonder matige maatschappij te bieden heeft. Heerlijk. En de man verkondigd voornamelijk waarheden. Hij zegt echt weinig rare dingen, maar mag je niks meer zeggen tegenwoordig. Burr is een man die daar totaal schijt aan heeft. Ik mag z'n standups ook graag zien.

Dus wat een zeer grappige, lekker overdreven domme anti-woke campagne in filmform leek te worden, zwakt helaas halverwege af tot een braaf pussy geheel. Burr had alles en iedereen kapot moeten maken in deze film, maar kiest raar genoeg toch voor een correcte middenweg op een gegeven moment. Het leek mij alsof ze Burr totaal niet de vrijheid hebben gegeven die hij moet hebben voor zo'n project.

Een remake van een zeer goed origineel deze 'Oldboy', die prima gemaakt is door de ervaren Spike Lee. Dus dat zit wel goed. Verder mist deze versie alle gevoel die het origineel wel heeft. Waar die versie nog onder je huid wist te kruipen qua sfeer en diepgang, moet deze prent het meer hebben van het technische aspect. Het wordt minder over-the-top en meeslepend gebracht, waardoor de impact veel kleiner is. Het einde is natuurlijk bekend, dus het was een beetje wachten hoe daar naartoe werd gewerkt. Het ''project'' van de niet zo overtuigende Copley wordt grootser gebracht, maar vond het mede daardoor minder geloofwaardig (sowieso hoe krijg je het toevallig voor elkaar om pa (Brolin) en dochter te laten wippen) dan in het origineel. Mede dankzij de ervaren regie is de film toch vermakelijk en verveelt-ie geen moment.

Geweldige film. Bij vlagen heerlijk over-the-top, meeslepend en vermakelijk gebracht. Vakkundig geregisseerd, met een sterke cast en goede muziek. Heb genoten.

Ik wist niet echt wat ik kon verwachten, maar dit viel me niks tegen. Bijzondere film. Stlijvol en mooi geschoten, een aantal memorabele scénes en quotes, een vreselijk cool hoofdpersonage en een opbouw naar een indrukwekkende ontknoping.

En die hakt er aardig in; het openen van de doos door Oh Dae-su zorgde voor het nodige kippenvel. Sterke scéne. De 1e helft is geweldig; de opsluiting is mysterieus, krankzinnig en spannend. Wat en waarom? De jaren strijken voorbij, de langzaam afbrokkelende muur en weer terug bij het begin op het dak. Mooi gemaakt. Op deze manier blijf je écht kijken.

Ben wel bang dat deze film bij een tweede kijkbeurt niet zo indrukwekkend meer zal zijn, anders had ik wel een halfje meer gegeven - kan immers ook altijd nog na een evt. herziening. Voor de rest is het op audiovisueel vlak constant genieten geblazen en blijft deze Oldboy de kijker trakteren op geweldige scénes; dat gevecht in die hal is echt één van de enorme hoogtepunten. Indrukwekkend en bijzonder mooi gemaakt weer.

Vond het verhaal ook best sterk; het werkte voor mij vanaf het begin tot het eind. En ik heb ook een paar keer goed gelachen! Ja, geslaagde missie dit. Dikke voldoende.

De kwaliteit druipt van deze 'Olive Kitteridge' af, met McDormand in een sublieme rol. Het geheel lijkt echter nooit echt helemaal van de grond te komen, maar dat is niet erg. Zo kan het leven nou eenmaal zijn, vooral in zo'n uithoek. Alle levensgebeurtenissen van de eigenaardige doch goede Olive, hoe klein ze soms ook mogen zijn, blijven interessant. Die vier delen van een uurtje heb je er dus ook zo doorheen gejaagd.

Bijzonder mooie verrassing, deze Once. Een film met twee leuke, aandoenlijke (vooral de vrouw) hoofdpersonages, die naarmate de film vordert een érg mooie chemie opbouwen. Waar ik eerst bang was dat de muziek me niet zoveel zou kunnen boeien, bewees de film het tegendeel.

Want er zitten best een paar mooie nummers tussen - vooral die 1e wanneer ze beide in die zaak bij de piano zitten. De film zorgt zélfs nog regelmatig voor een (klein) kippenvelmoment, kijkt heerlijk weg en regisseur Carney haalt het onderste uit de kan met een minimaal budget. Het liefdesverhaal in de film werkt uitstekend en wordt met de minuut - vooral naar het einde toe best wel meeslepend.

Echt een film die zonder te veel moeite, in een klein tijdsbestek en met weinig geld gemaakt is (/ lijkt te zijn). Gelukkig heeft de regisseur zijn hart op de juiste plaats gehad tijdens het schrijven en maken van de film, want Once raakt regelmatig de gevoelige snaar. Heb best genoten; dikke voldoende.

Once upon a Time in America

Na het zien van een aantal westerns van topregisseur Sergio Leone was deze dan eindelijk aan de beurt. Ik had de film al tijden in de kast staan, maar omdat de speelduur erg lang is heeft de film wat lang op zich laten wachten, te lang!

Deze film heeft zich direct voor mij zondermeer bekroont tot de beste gangsterfilm ooit, echt prachtig. Het verhaal is prachtig, meeslepend en ondanks de lange speelduur zo uitgezeten. De rollen zijn prachtig ingedeeld. Robert de Niro die de hoofdrol op zich neemt is gewoon weer ijzersterk zoals (bijna) altijd. James Woods speelt daarnaast ook een geweldige en ijzersterke rol. De chemie tussen de twee is prachtig en ze zijn samen dan ook een geweldig duo voor deze film.

Het verhaal is prachtig. Sergio Leone laat ons een halve eeuw durend gansterverhaal zien, en hoe. De verschillende verhalen verteld in drie tijdslijnen zijn perfect weergeven wat mij betreft. Het eerste anderhalf uur volgen we de het jonge groepje die samen een bende hebben gevormd. Alle acteeprestaties zijn erg goed van de jongeren en een groot pluspunt is de nog erg jonge Jennifer Connelly die een betrekkelijk kleine, maar geweldige rol heeft wat mij betreft. Misschien vond ik het eerste deel van de film waarin we de jonge bende volgen nog wel het mooist. Als we later zien hoe James Woods voor de gevangenis staat om Robert de Niro af te halen gaat het allemaal geweldig verder. Ook hierna is het verhaal een heerlijke wegkijker en alle punten en details zijn ijzersterk. De muziek van Ennio Moriccone is goed en de cinematografie verbluffend. Alleen die brug al, prachtig gewoon.

Once upon a Time in America is een nieuwkomer in mijn top tien. Naar mijn mening de beste gangsterfilm ooit en misschien sowieso wel één van de beste films ooit gemaakt. Een dikke en verdiende vijf sterren voor deze film! Nu heb ik mezelf wel verplicht om The Good, The Bad and The Ugly weer te herzien, want deze neemt zijn plaats in...

* * * * *

In de herziening. Die Tarantino heeft gewoon een ontiegelijk budget gekregen om een filmpje voor zichzelf te maken - een groot deel van de inhoud van de film zal aan veel kijkers voorbij gaan in ieder geval. Dit is gewoon puur liefhebberij wat-ie op het scherm tovert. Want als je niet echt thuis bent met de tv-film / muziek scene uit de jaren '60 / '70 (en natuurlijk Manson / Tate) dan zul je ongetwijfeld zeer veel missen. De film zit stampvol met (kleine) referenties. Van het plot moet de film het verder niet hebben. De sfeer die Tarantino creëert is ongeëvenaard. De film is dan ook een schitterende rit door het Hollywood van de late 60's. Ik heb gisteravond in ieder geval weer genoten. Dit is echt een film die ik een paar keer per jaar kan zien. Klein puntje van kritiek (eigenlijk een grote ergernis); ik snap niet waarom Tarantino Zoë Bell blijft uitnodigen in z'n films. Echt vreselijk. Dat is gewoon geen actrice. Maar ok. Het einde van de film (intercomgesprek Tate - Dalton) zorgt voor een brok in je keel. De laatste 20 minuten zijn werkelijk briljant.

Prima film. Vooral geslaagd omdat er constant een soort van onderhuidse spanning aanwezig is - er gaat om de 15 min. ongeveer wel een keer iets gruwelijk mis. Is het geen moord, dan wel een knokpartij in de bar, een verkrachting of de eigen vrouw die kapot wordt gebeukt. 'Once Were Warriors' vermaakt prima.

Echter kon de film me nooit écht imponeren. Op een gegeven moment kijk je toch nergens meer van op. Op het ene moment slaat Jake z'n vrouw bijna dood, een paar minuten later zie je ze gezellig samen in de auto zingen. Heerlijk fout. De film kent meer van dit soort momenten. Maar op één of andere manier werkt het redelijk. Echt heftig vond ik het niet allemaal, maar ik was niet van de bank af te slaan.

Redelijk belachelijk filmpje. Maar de slechte effecten, het onnozele verhaal(tje) en de nóg onnozeler uitgewerkte en gepresenteerde personages hebben samen met het visueel gedateerde stukje oertijd ook wel weer wat charmes. Soms. Raquel Welch viel me tegen, de settings waren soms wel geinig.

Op een gegeven moment werd het wat moeilijk om me hier, ook dankzij de (bijna) totale afwezigheid van dialoog, nog voor te kunnen interesseren, maar ik heb me er doorheen geslagen. Daar is het meeste dan ook mee gezegd. Ik kan hier helaas dan ook geen voldoende voor geven.

Erg leuk filmpje die prima in elkaar zit. Veel ongeloofwaardigheden e.d. maar een groot obstakel is dat niet. Liv Tyler werd op een gegeven moment wel wat irritant, maar de kleine rol van Michael Douglas maakte dat weer helemaal goed. Geweldig rolletje van hem. De film bevat veel grappige momenten en het einde - waar alles samen komt - is het hoogtepunt, geweldig. Owh jah, de laatste scéne met Y.M.C.A. is ook hilarisch. Voor de rest geen hoogvlieger, maar erg vermakelijk om eens gezien te hebben.

Veel groter opgezet 2e deel. Heb de blu-ray rip gezien, dus visueel was het een lust voor het oog. Prachtige settings, die huisjes, de bergen en de hele natuur, érg mooi allemaal. Jammergenoeg kon het verhaal me niet echt boeien.

Vermakelijk is de film wel zeker weer, al haalt deze het niveau van het eerste deel zeker niet. Er zitten weer leuk wat indrukwekkende vechtscénes in en op choreografisch vlak rijkt de film naar perfectie. Jammer is dat het allemaal wat minder gefilmd is dan in het eerste deel. Ik snap de titel Ong Bak 2 ook nog niet echt. Heeft niks met het eerste deel te maken, totaal andere film.

Opvallend dat Tony Jaa maar zo'n drie woorden heeft gezegd. Het grootste deel van z'n screentime is 'de stille' dan ook aan het rammen. Het eerste gevecht met de krokodil en de eindgevechten (ook op die olifant) zijn geweldig, al vond ik die wannabe-Grude vogel dan weer belabberd, maar oké. Voldoende voor de film, heb we weer prima vermaakt.

Na alle lofzang ben ik (uiteraard) érg benieuwd geraakt naar de kunsten van Tony Jaa. Tsjah, het is al zovaak gezegd; die vent (of dat ventje) is echt ongelovelijk. Deze Ong-Bak is dankzij de vele verschrikkelijke vette actiescénes een genot voor het oog. Erg indrukwekkend.

Het voorspelbare en alles behalve bijzondere verhaaltje wordt even behoorlijk recht getrokken door de prachtig in beeld gebrachte vechtscénes. En eerlijk is eerlijk; veel meer heeft een vecht-film niet nodig. En al helemaal niet als het niveau van de gevechten - en uiteraard ook de magistrale achtervolgingen - zo ongelovelijk hoog ligt. Mooi om te zien hoe zo'n klein, licht, lenig mannetje zoveel kracht achter z'n trappen weet te krijgen. Heerlijk.

Ik vond die side-kick ook erg leuk. Grappig figuur. Dat meisje was dan wel weer wat irritant met haar gejank en ook het acteerwerk en de dialogen waren van een zeer laag niveau. Mjah, dat is vergeven. Zat toch een paar keer met zweet in m'n handen en met m'n ogen dicht te kijken (vooral wanneer Jaa die poot eraf breekt, damn!). Leuke verrassing, fantastisch vermaak. Dikke voldoende.

Laatst zowel 'Bronson' als deze prent aangeschaft, met vooral erg hoge verwachtingen van de eerstgenoemde titel. Die heb ik nog niet gezien, maar daar kijk ik nu toch wel erg naar uit, want het is 'Only God Forgives' die eerst weet te imponeren. Schitterende verrassing dit van Nicolas Winding Refn.

Het is toch wel lang geleden dat een film mij zo'n gevoel wist te geven, me zo mee wist te slepen in alle audiovisuele pracht die het te bieden heeft. Sinds lange tijd weer echt een film gevoeld, beleefd en heb ik me mee laten voeren in de nachtmerrie die Refn voorschotelt. Op een gegeven moment krijg ik gewoon zoveel kippenvel, omdat alles zo mooi tot elkaar komt qua gevoel.. met dit hoogtepunt uit de verbluffende soundtrack. Het is een film die je moet voelen. Als je je niet mee kan laten voeren door deze trip, dan houdt het al snel op. 'Only God Forgives' moet het niet hebben van het plot wat we krijgen voorgeschoteld, maar vooral van de diepe lagen en de betoverende sfeer die je als kijker rechtstreeks diep in een nachtmerrie gooien, met enkele hoopvolle droomachtige sequenties, ondersteund door de prachtige soundtrack.

Zo te zien zijn Thailand en Refn een goede match in ieder geval. Die gast haalt echt alles uit de locaties, speelt op een fantastische manier met beelden, licht, kleuren en noem het maar op. Alles wat er samen met de steeds ondersteunende score (heeft soms iets Lynch achtigs) voor zorgt dat dit een grote belevenis is. Gosling is fantastisch. Zijn personage is mysterieus en Refn weet een fantastische draai te geven aan het wraak genre, door het allemaal om te gooien. Moeders Scott Thomas is al net zo sterk, wat een kutwijf, maar samen met Gosling en Refn een prachtig drieluik die ervoor zorgt dat ik het wraakgenre echt op een totaal andere, maar fantastische manier beleefd heb. Dit blijft wel even door m'n hoofd spoken.

Meesterwerk wat mij betreft. Reft wordt bij elke film die ik van de beste man zie beter. Maar snel meer zien van hem, met 'Bronson' als voorste in de rij. Eerst rustig nagenieten van deze prent. Ik heb genoten.

Best aardig tussendoortje, niet meer dan dat voor mij. De (stijl van de) film wordt gelinkt aan het werk van tig grote regisseurs wat ik zo lees. En dat kan, ik vond de film totaal geen eigen stempel hebben. Daarnaast blijft het allemaal wat te braaf en simpel. Uit zowel het plot, als de personages had meer gehaald kunnen worden. De film kent veel prima scenes, maar het had eigenlijk steeds wel wat scherper gekund. Het bleef op deze manier wat op de vlakte allemaal. Maar heb me prima vermaakt, leuk voor een keer.

Heel mooi. Bedankt voor deze 1e tip uit je persoonlijke toplijst Mochizuki Rokuro. Heb me uitstekend vermaakt met deze anime. Prachtig geanimeerd - mooie plaatjes van (eerst) de stad, vervolgens de mooie landschappen, bergen en natuurlijk het huis waar Hana met de twee kleintjes heen gaat.

Elk seizoen spat van het scherm. De scenes in de winter, de regen, de zomer. Op visueel vlak geniet ik altijd erg van deze stijl. Qua verhaal leuk, aandoenlijk en tussendoor licht humoristisch en ontroerend. Geen tranen van het lachen of janken, maar lekker luchtig. Leuke personages doen hun intrede in de 2e helft van de film, zoals die opa of de nieuwe klasgenoot van Yuki. Alles en iedereen komt mooi oprecht over.

'Wolf Children' verwerkt nogal wat ''zware'' thema's. De moeder die alleen is, de dood van de vader / man, opgroeien, puberteit en het loslaten van de Wolf en het kind. Mamoru Hosoda houdt het echter allemaal prima binnen de lijntjes. Aan het einde had wel wat meer aandacht geschonken mogen worden.

Van deze Oorlogswinter had ik toch echt wel wat meer verwacht. Het begint allemaal al bij hoofdrolspeler Martijn Lakemeier, die echt als één grote leegte aanvoelt en echt niet goed acteert wat mij betreft. Buiten de acteerprestatie van Yorick van Wageningen om, vond ik iedereen sowieso ondermaats. De enige scéne waarin Martijn Lakemeier overtuigde, was de slow-motion scéne tijdens de executie van zijn vader, maar dat is niet genoeg.

Op visueel gebied kent de film zijn sterkste punten. Mooie winterse beelden van Nederland in 1945 en het camerawerk was ook dik in orde. De muziek is aardig, maar is veelal te nadrukkelijk aanwezig. Het verhaal (welk verhaal eigenlijk?) stelt niks voor. Vermakelijk is het opzich wel, maar eigenlijk is het gewoon een opeenvolging van gebeurtenissen zonder een doel, waardoor ik totaal geen binding kreeg met de personages en dus geen enkel moment van spanning voelde. Daarnaast is er de Engelse uitspraak van Michiel. Die kwam bij mij vooral als ''geforceerd grappig doen'' over: Jack, he works for de Duitsers Hmm, jah... De brugscéne vond ik erg matig, dat neproken hoefde ook niet en Michiel had wel ineens een hele dikke reet toen hij van de kar achterop het paard moest springen. Allemaal wat gezeur misschien, maar dit zijn van die kleine dingetjes die niet of net wat anders hadden gekund wat mij betreft.

Danzij de prima sfeer, mooie beelden en een paar vermakelijke scénes vond ik dit toch zeker wel een aardige film hoor, maar ik blijf met een leeg gevoel zitten. Er gebeurt vanalles, maar wat er precies verteld wordt weet ik eigenlijk niet en dat is wat jammer. Voor de rest vond ik het totaal geen verassing dat de vader werd geëxecuteerd en dat oom Ben works for de Duitsers. Waarom jatte Michiel die haas trouwens uit het hok? Had dat nog een bepaald doel, of zag ie' de gebeurtenis met de herder al aankomen? Njah, maakt voor de rest ook niet zoveel. Ik heb me aardig vermaakt met deze film, maar er had toch wel meer ingezeten.

Prachtig gemaakte, erg sfeervolle western van Kevin Costner. Uiteraard zijn de locaties schitterend, de uitgerekte landschappen, de lucht, de wolken, de regen, allemaal prachtig, maar ook de shoot-outs en het camerawerk zijn uitstekend.

Het tempo ligt wat laag, maar daar dat vond ik geen probleem. Costner zet een solide prestatie neer, maar Duvall zijn personage vond ik toch wel erg cool, erg grappig soms ook. De shoot-out op het einde is fantastisch, geweldig hoe Costner naar die gast toe loopt en 'm zonder pardon een kogel door z'n kop jaagt. De anderen zijn nog niet eens bijgekomen van de schrik en Costner heeft er alweer een paar neergeknald, erg cool gedaan. Ook weer prachtig gefilmd allemaal. De film werkt op een rustige manier, met een prima opbouw van de spanning naar een sterke climax toe.

Ja, ik heb me wel vermaakt met deze film. Western ligt me sowieso wel, jammer dat ze maar zo weinig gemaakt worden. Het slome einde is een beetje jammer, maar voor de rest geen grote smet op het geheel. Dikke voldoende voor deze film. Cowboyhoedje af voor Kevin Costner.