Opinions

'The Room' en daarna deze 'Disaster Artist' achter elkaar aan gezien. Heerlijk avondje. Die Wiseau heeft toch gewoon iets aandoenlijks. Een aparte vogel die dankzij z'n mysterieuze bankrekening z'n eigen film kon maken. Een meesterzet van Franco om een film over hem - en de productie ect. van 'The Room' te maken.

Het hoe, waarom en andere vragen worden op een leuke manier beantwoord in deze 'Disaster Artist'. Franco speelt Wiseau geweldig. Een onvoorspelbaar karakter die shit gewoon doet en alles uit het leven lijkt te willen halen. Toch soms ook een moeilijke man om mee om te gaan. Ik heb in ieder geval veel kunnen lachen om deze prent. En nu ook nog meer om 'The Room' zelf. Die film lijkt voller te zitten met legendarische quotes dan een gemiddelde Schwarzenegger of Godfather film. Geweldig. En bloedserieus bedoeld.

'The Disaster Artist' vermaakt, laat je lachen en lijkt heel zo nu en dan zelfs een klein, gevoelig snaartje te raken. Gewoon omdat het eigenlijk toch ook wel een bijzonder mooi verhaal is, ondanks alle hilariteit om Wiseau en z'n verhaal heen. James Franco zorgt voor een fijne balans en levert een puik filmpje af.

Eens even wat anders. Strak filmpje van Blomkamp, die dankzij suikeroompje Peter Jackson een behoorlijke brok aandacht naar zich toe heeft getrokken. Ik kan me voorstellen dat mensen dit helemaal geweldig vinden... en opzich vond ik dat ook wel, een beetje.

Direct vanaf het begin worden we overspoeld met buitenaardse wezens, dit had ik wat minder verwacht. Veel geinige momenten, je ziet ze wippen, pissen, zuipen en zelfs nog Alienprostitutie, weet ik veel... erg weird allemaal. De hoofdrolspeler doet het prima, even schrikken wanneer zijn 'nieuwe' hand tevoorschijn komt. Het verloop van het verhaal is onvoorspelbaar en kent een paar prima vondsten. Erg origineel filmpje, maar wel wat standaard uitgewerkt. Ik had het wat mysterieuzer verwacht allemaal. Had de Alien ingeruild voor een normaal mens en je had een standaard actiefilm gehad.

Voor de rest nogal matige acteerprestaties, alleen Copley doet het goed. De special effecs zijn prima en de film kijkt aardig weg, jammer dat ik nogal moe was. Voor de rest vat ik niet waarom Copley die Aliens ineens kon verstaan eigenlijk. Nog wat lekkere actie-scénes en schietpartijen, prima gefilmd ook. Leuke film, voldoende.

Heerlijke film! Disturbia doet mij soms (en meer met mij denk ik) zeker aan de films Rear Window en Body Double denken. Twee van mijn favorieten. Er hangt een heerlijk sfeertje, de setting is geweldig en je vermaakt je de hele film wel. De film kent erg spannende momenten die afgewisseld worden met erg leuke en grappige scenes. Maar aan het plot af te zien is het niet moeilijk om een grote en ongeloofwaardige fout te ontdekken. De moeder van Kale schijnt volgens het plot dag en nacht te moeten werken om rond te komen. Niks van gemerkt eigenlijk, Kale heeft alles wat zijn hartje begeert wat mij betreft. Natuurlijk ga ik me daar niet druk om maken maar het viel direct op.

Ik ben niet zo'n fan van Shia LaBeouf en vooral in Transformers wist hij mij niet te overtuigen. In deze film lijkt hij wel een dragende kracht te zijn. Zijn vrouwelijke tegenspeelster moet het vooral van haar looks hebben terwijl zijn Aziatische maat erg grappig uit de hoek kan komen. Carrie-Ann Moss, die een aantal kilootjes aangekomen is vind ik niet bepaald sterk, David Morse is daarintegen ijzersterk en naast LaBeouf één van de dragende krachten in deze spannende film. Al met al is dit voor mij een (toch wel) grote verassing geworden. De film kent een leuke opbouw en een goede mix tussen spanning en vermaak. Misschien lijkt het of de film op een aantal momenten een beetje wordt afgeraffeld en gaan sommige dingen wat te snel, maar dat bederfde de pret voor mij niet. Dikke vette voldoende voor deze film!

* * * *

Simpel en regelmatig nogal knullig filmpje. Kleine tegenvaller, deze Django. Desondanks bij vlagen toch best vermakelijk én de settings zijn gewoon erg leuk, zoals (bijna) altijd bij westerns.

Zelfs voor een film uit '66 vond ik het regelmatig nogal gedateerd overkomen. Het is grotendeels allemaal nogal simpel, slordig en amateuristisch gemaakt. Aan de ene kant heeft dat z'n chames - aan de andere kant ging het soms wat te ver, waardoor het niet echt bijdroeg aan het totaalplaatje.

Django zelf is best cool, vooral in het begin. De film kent ook wel haar grappige momenten; die vechtende vrouwen in de modder of het einde. Wel geinig. Mja, best wel aardig voor een keer.

Hier was ik al een beetje bang voor, na het zien van de trailer en na het lezen van bepaalde commentaren. Dit is voor mij echt de minste film van Quentin Tarantino, de man die nu echt een beetje verliefd op zichzelf geworden is. De hoge score van deze 'Django Unchained' begrijp ik absoluut niet.

Inglourious Basterds vind ik een absoluut meesterwerk en op alle fronten beter dan deze nieuwe prent van Tarantino. De hele film dondert als een kaartenhuis in elkaar wanneer Candie en Schultz afgemaakt worden en Tarantino het later ook nog eens nodig vind om zelf met z'n onnozele pens in beeld te verschijnen. Vre-se-lijk wat is het laatste stuk langdradig. Misschien komt dat omdat Waltz met z'n droge hasses de film op komische wijze constant boven water hield, of misschien omdat Foxx gewoon te saai is om naar te kijken, zonder z'n Duitse vriend. Eerlijk is eerlijk; de film kent een paar geweldige scénes, vooral op komisch vlak (ik vind dit ook een komedie overigens), maar het totaalplaatje valt gewoon vies tegen.

De film duurt te lang, kent een simpel en oppervlakkig verhaal(tje), bouwt nergens (i.t.t. Inglourious Basterds) een goede vorm van spanning op en op het einde laat de film je wat met een leeg gevoel achter. Het is gewoon alles wat ik niet (!) van Tarantino gewend ben, zowel op verhaaltechnisch vlak, maar bijv. ook de muziekkeuze is vies matig, voelt soms geforceerd en soms totaal misplaatst. Heel erg jammer. Het schrijfwerk - toch waar QT z'n grote naam ook aan te danken heeft - is ook nog eens bijzonder slap. Het plot is gewoon zwak, simpel. Veel moeilijk gedoe.. om helemaal niks.

'Django Unchained' gaf me nergens een lekker western gevoel en een ode aan de ''spaghetti'' mag dit al helemaal niet genoemd worden. Leuke rollen van Waltz en DiCaprio, heb best een paar keer goed gelachen, maar dit was gewoon niet goed. Gelukkig nog wel redelijk vermakelijk, bij vlagen.

Visueel imponerend, maar verhaaltechnisch erg oninteressant deze 'Do Lok Tin Si'. Waar het allemaal nog mysterieus en goed begint, glijdt het verhaaltje steeds dieper naar de afgrond. Bepaalde scenes zijn zeer genietbaar, echter kent de film ook haar mindere momenten waar niks werkt. Zowel qua humor als personages. Ik kon er helaas niet zoveel mee. Ook de muziekkeuzes vond ik nogal matig. Bepaalde shoutouts zijn daarentegen weer erg mooi en qua sfeer zorgt Kar Wai Wong weer voor een mooi geheel. Een film met plus- en minpunten. Omdat het me maar weinig deed overheersen de minpuntjes lichtelijk.

Dan zeg ik het ook nog maar even; sfeer! Wat mij betreft één van de grootste pluspunten (zo niet hét grootste pluspunt) van de film. Heerlijke wegkijker.

Ja, heb best genoten van deze Do the Right Thing. Leuke personages en veel grappige scénes, vooral dankzij het vele gevloek; ''motherfucker!'' klinkt in deze film, gebracht door een 'brother' nét even wat leuker dan normaal. De leuke quotes vliegen je om de oren, vooral Radio Raheem kan er wat van; ''Put some extra mozzarella on that motherfucker and shit''. En dan die scéne dat-ie batterijen koopt nog.

Het einde - de omslag - is indrukwekkend en de (voelbare) hitte in deze film is voor mij een soort van tijdbom die op het punt staat te ontploffen; sterk. Dikke voldoende.

Machtig. 'Doctor Sleep' begint eigelijk waar 'The Shining' eindigde en de films sluiten naadloos bij elkaar aan. Geweldig hoe Flanagan de sfeer - inclusief oude shots en de indrukwekkende muziek gebruikt om deze films eigenlijk in elkaar te laten smelten. Ik had echt niet verwacht dat deze film zo ontzettend goed zou zijn, maar ik heb me 180 minuten laten overdonderen door het mysterie, de spanning, de horror en nostalgie.

Ik snap niet hoe je kunt knippen in de DC, want ik heb het gevoel dat elke scene cruciaal was. Ik heb genoten en weet zeker dat Kubrick dit zelf ook gedaan zou hebben. Want wat zit deze film bomvol prachtige en indrukwekkende scenes zeg. Rose The Hat die door de wolken heen, over de stad naar Abra haar slaapkamer zweeft.. en dan alles wat daar vervolgens gebeurt. Ja, echt prachtig. Klein meesterwerk dit.

Mwah, beetje een tegenvaller. Vooral het eerste uur was een beetje saai. Wel veel mooie plaatjes, eigenlijk de hele film door wel, maar ik moest op een gegeven moment wel erg veel koffie drinken om hier doorheen te komen.

Het laatste uur vond ik het best geslaagd, vooral omdat het tempo, met veel gebeurtenissen wat opgeschroefd wordt. De sfeer zit er lekker in, Sharif doet het goed, maar het deed me niet zoveel allemaal. Gelukkig blijft het mooie beelden regenen, want dat is het sterkste punt in deze film. Prachtige besneewde landschappen, de mooi geschoten treinrit, het prachtige huis in ''the middle of nowhere'' en toch een beetje een romantisch ondertoontje die me wel aardig beviel eigenlijk. Mooie vrouw trouwens, die Julie Christie in deze film.

Saai vond ik 'm niet echt, maar het tempo had de eerste twee uur wel hoger mogen wezen. Cinematografisch is dit een meesterwerk, voor de rest helaas niet. Toch eigenlijk makkelijk een voldoende, omdat de vele mooie plaatjes (ook de sfeer in o.a. de huizen en restaurants was geweldig) me wel bij zullen blijven.

Redelijke film. Ben Stiller is bij vlagen te hilarisch voor woorden, maar jammergenoeg is de film vaak te flauw wat mij betreft. Vooral dat kneuzenteam is niet lollig en werkte me soms behoorlijk op mijn zenuwen. Het verhaal is natuurlijk dramatisch, voorspelbaar en onrealistisch, maar dat maakt opzich niet zoveel uit. Deze film is voor geen procent serieus te nemen, maar ondanks dat worden er teveel plankjes misgeslagen. Nog wel 2,5 sterren, want heb me opzich redelijk vermaakt.

Hmm, ik vind dit toch echt een horror/komedie:

Sergeant Harry Wells: My guts are out Coop!
Cooper: We'll just put 'em back in then!
Sergeant Harry Wells: They're not gonna fucking fit!
Cooper: Of course they'll fit, man!



Redelijke film, soms erg slecht, maar dan wel op een manier dat het zo nu en dan weer erg leuk word. Het script is een groot manco en we krijgen de één na de andere cliché voorgeschoteld. Het verhaal stelt niet veel voor, maar we worden een paar keer getrakteerd op een lekker schrikmoment. Grootste pluspunt in deze film is de humor, want ik heb echt een paar keer krom gelegen van het lachen. Bovenstaande quote is hilarisch, maar ook het moment dat één van de mannen begint te boksen met zo'n weerwolf is lachen geblazen. Dit zijn nog maar twee voorbeelden van een hilarische reeks momenten wat mij betreft. De sfeer is lekker goedkoop en de film is gewoon geen moment serieus te nemen. Leuk vermaak, maar veel stelt het niet voor. Desondanks zit hier misschien nog wel eens een verhoging in. Voor nu 2,5 sterren.

Helaas niet dé film waarop ik hoopte, maar bij vlagen best mooi. Moet eerlijk zeggen dat de film me (op een aantal momenten) niet bijzonder is bijgebleven, nadat ik 'm zag, vorige week ergens.

Het zijn vooral de sfeer, Mastroianni en een paar schitterende scénes (ja, de fonteinscéne) die ervoor zorgen dat ik deze film zeker weer eens uit de kast ga halen. Was vreselijk moe tijdens het kijken en had eigenlijk gewoon niet aan deze La Dolce Vita moeten beginnen. Want hij duurt lang.

Na 'Amarcord' is dit pas mijn 2e Fellini. De volgende wordt waarschijnlijk '8½'. Ik denk dat het verhaal in deze film best interessant is om te volgen, áls ik er (de volgende keer) wél de kracht voor heb.

En Kikujiro was nog wel zo leuk...

Natuurlijk was dat ook een heel andere film van Kitano, maar daar kon ik nog echt van genieten. Met Dolls begon ik aan mijn 2e film van deze regisseur en omdat Kikujiro me zo goed bevallen was en er veelal erg positief over deze film gesproken wordt, had ik eerlijk gezegd toch behoorlijke verwachtingen...

... viel dat even tegen. Ik vond er eigenlijk geen klap aan. De openingsscéne was vreemd en even iets ''anders'' dan dat we gewend zijn. Maar... ik wil mezelf graag openstellen voor andere filmculturen, dus heb ik heeeeel erg mijn best gedaan om hiervan te kunnen genieten (geldt overigens ook van de rest van de film). Dat lukte niet helaas. Na een half uur viel ik echt bijna in slaap, zo saai was het allemaal. Het eerste verhaal deed me echt helemaal niks. Ik voelde geen emotie en bleef maar met een leeg gevoel zitten. Ik snap sowieso al niet waarom Matsumoto zomaar wegliep van zijn trouwerij. Daarna zien we de twee lopen, lopen en nog eens lopen, terwijl ze ondertussen geen woord wisselen. Ja, dat vond ik dus vreselijk saai. De emotie die vele mensen hier wél voelden bleef bij mij dus weg.

Het tweede verhaal is opzich aardig - vreselijk ongeloofwaardig natuurlijk, maar dat is zo erg nog niet. Leuke scéne wanneer ''de twee'' na die jaren weer naast elkaar op het bankje zitten. Wel jammer dat zowel deze man en die fan opeens zo snel onverklaarbaar aan hun einde komen. De inkt was op bij Kitano zeker. Sowieso vond ik het 2e en 3e verhaal gewoon te kort. Opzich kan ik me goed voorstellen dat mensen dit prachtig vinden. Het touw, blind zijn, voor altijd wachten op je geliefde. Duidelijke metaforen, maar het deed me gewoon niks allemaal. Visueel ook totaal niet geweldig. Dat rood met die blaadjes, tsjah... Opzich een paar leuke beelden, maar meer ook niet. De acteerprestaties waren erg zwak en de muziek van Hisaishi vond ik ook maar matig.

Nee, ik vond er eigenlijk niks aan. Mooie scéne nog wanneer Sawako haar ketting tevoorschijn haalt als ze voor het raam staan, maar dat is lang niet genoeg. Ik voelde echt totaal geen emotie en dat is nou juist zo belangrijk bij deze film. Wat overblijft is een saai geheel, waarna ik met een leeg gevoel de dvd uit de speler haalde. Misschien heb ik het niet allemaal gesnapt, misschien geef ik de film nog wel eens een kans. 2 sterren voor nu.

Dolores Claiborne: een ijzersterk en meeslepend verhaal. Wederom een fantastische rol van Kathy Bates zeg. In Misery was ze al verschrikkelijk goed, maar de rol die ze hier in deze film neerzet doet er misschien nog wel een schepje bovenop. De film word dankzij het erg goede gebruik van flashbacks stukje bij beetje in elkaar gepuzzeld. Subliem gedaan. Het camerawerk is goed en de beelden die we voorgeschoteld krijgen zijn soms prachtig! Jennifer Jason Leigh speelt naast Bates een erg goede rol. De bijrollen van o.a. Christopher Plummer en John C. Reilly zijn erg goed. De laatstgenoemde weet ondanks zijn betrekkelijk kleine rol toch weer een sterke indruk bij mij te maken. Goede film die een dikke voldoende verdient!

* * * *

Fijn tussendoortje. Jude Law doet het erg leuk; veel vloeken, roken, drinken, sex.. noem het maar op. Alles wat een onzin filmpje als deze nodig heeft. Verhaaltechnisch had één en ander best nog wel wat scherper uitgewerkt kunnen worden, maar ik heb aardig gelachen en me uiteindelijk prima vermaakt.

De combinatie Richard Kelly + Tony Scott leek me toch best interessant. Daar bleef het grotendeels wel bij helaas. Qua setting en sfeer is 'Domino' soms best te doen, én Domino is zeker te doen in deze prent - en dat terwijl ik normaliter een kleine fobie heb voor Knightley, maar verder is dit een lege huls gebleken.

Uiteraard is dat totaal onnodige ADHD geflits in montage echt belabberd. Wat een drukke, irritante manier om je verhaaltje te willen brengen zeg. Verhaaltechnisch best geinig soms, maar verder dan dat komt deze prent ook niet. Heb 't uiteindelijk allemaal uitgekeken, maar m'n ogen willen dat niet nog een keer.

Tot nu toe geen onvoldoendes voor Nicolas Roeg. Ook deze prent is weer genieten hoor. Dat typische sfeertje, de spanning, het indringende mysterie; geweldig. Die oude vrouwtjes zijn best eng (en dat terwijl er weinig met ze aan de hand is) - Roeg speelt daar goed op in. Een tragische gebeurtenis, uitstekend gespeeld door (vooral) Sutherland, een bijzonder sterke seksscene en een einde om ''U'' tegen te zeggen. Potverdimme! Even kort nadenken en alles kwam erg mooi samen. Klasse prent. Heb genoten.

Zonde. Het hele mannenhatende idee achter deze film, waarin Jordan Peterson als slechterik wordt neergezet, volgens wannabe feminist Olivia Wilde, staat me een beetje tegen. Beetje jammer. Had nog zo'n zin in deze film. De setting, die poster, de 50's, het plot in 1e instantie. Maar goed, het is niet anders. De schrijver werd op een gegeven moment ook wat makkelijk en uiteindelijk is dit qua verhaal best wel dom allemaal.

Donnie Brasco! Meesterwerk op alle fronten! Wat mij betreft is Donnie Brasco een van de beste maffia films ooit en komt hij in het rijtje van The Godfather en Goodfellas! Johnny Depp en Al Pacino ''are a match made in heaven''. Een van de beste duo's die ik ooit op het witte doek heb zien spelen. Ook vind ik dat Michael Madsen zijn rol perfect invult en toch iets extra's geeft aan de film!

Het verhaal van Donnie Brasco is natuurlijk meesterlijk! En waargebeurd! Joe Pistone die in de mafia van New York infiltreerd en zich daar omhoog weet te werken en echt ''een'' van hun wordt! De humor is echt van de bovenste plank waarin Al Pacino een grote rol heeft en de film is echt een belevenis! Donnie Brasco is een film die bij mij erg hoog staat maar net niet goed genoeg is voor de top 10 denk ik....!

* * * * *

Donnie Darko: vanavond voor de tweede keer gezien en dat herziening wonderen kan doen ben ik wel achter gekomen vanavond. Bij de eerste kijkbeurt gaf ik deze film vier sterren, maar ik ben er nu inmiddels wel achter dat die vier sterren simpelweg veel te weinig zijn. Deze tweede kijkbeurt heeft mij er van overtuigd dat Donnie Darko misschien wel één van de beste films allertijden is...

Waarschijnlijk zijn er meerdere verklaringen aanwezig voor deze film. Zijn ingebeelde vriendje Frank is de reden dat Donnie niet in zijn slaapkamer aanwezig is als de vliegtuigmotor op het huis valt, maar waarom en hoe? Is Donnie misschien wel dezelfde persoon als Frank? Lijkt me niet vreemd aangezien Donnie later in de film aangesproken word met de naam Frank. Tijdrijzen speelt een grote rol in de film. Hier zoek je snel het verband tussen Donnie en opoe graftak, omdat die oude degene is die het boek over tijdrijzen schreef. Ze wacht ook al tijden op een brief van Donnie, maar waarom? Op het eind zie je Donnie lachen in bed. Misschien omdat ie terugkijkt op de die dagen en erachter komt dat het helemaal niet is gebeurd? Of omdat ie aan het tijdrijzen is geweest en al het kwade goed heeft gemaakt in zijn ogen? Slecht is hij of Frank niet lijkt me. De school lijkt alleen maar negatieve invloed te hebben, dus daarom laat ie het overstromen. Het huis in de brand steken van een pedo is ook niet slecht en hoe krijgt hij in hemelsnaam die bijl in die bronzen hond? Superkrachten, want hoe krijg je dat ding er anders in? En wat is die Cellar door eigenlijk? Heeft volgens mij iets met opoe graftak te maken.

Ach, zo zijn er zoveel dingen waar je over na blijft denken tijdens en na dit meesterwerk. En dat is gewoon weer een punt die deze film zo sterk maakt. Echt een film die je lang na laat denken over hoe het allemaal zit. Naast dit briljante verhaal is Gyllenhaal natuurlijk perfect in zijn rol als Donnie. Ook alle bijrollen zijn geweldig ingevuld wat mij betreft. Zijn zus die goed speelt, zijn (hilarische) vader, Gretchten, maar eigenlijk zijn alle acteurs goed gecast. De film bevat heerlijke humor van de bovenste plank wat mij betreft. ''Go back to China bitch'', de scene dat Donnie bij de psychiater is en zijn vader die het lachen niet kan inhouden als hij hoort wat Donnie tegen de lerares heeft gezegd. Ach, eigenlijk valt alle humor precies op de goede plek in deze film. De muziek is ook een groot pluspunt. ''Head over Heals'' van Tears for Fears word op een geweldig moment opgezet en die scene is ook meer dan briljant en de eindscene met het nummer ''Mad World'' van Gary Jules is simpelweg prachtig...

Misschien is deze film wel de reden dat ik mijn top tien eens ga verwijderen, want deze moet er gewoon in als ik mijn top tien blijf behouden. Simpelweg briljant deze film! Ik gooi deze film dus ook direct in mijn top tien en zou er nog eens een film komen die erin moet, dan moet ik toch echt maar eens overwegen om de top tien te verwijderen.

Mijn 8e Wilder, deze 'Double Indemnity' en zoals ik gewend ben van één van mijn favoriete regisseurs is ook deze film gewoon goed. Ondanks dat is deze prent helaas niet zo geweldig als ik had gehoopt.

Dat ligt 'm vooral aan het (grotendeels) ontbreken van de spanning, omdat het einde natuurlijk direct al wordt prijsgegeven in het begin van de film. Gelukkig is Billy Wilder een held in het creëren van een prachtig zwart-wit LA-sfeertje ( ) en valt er genoeg te genieten. Het verhaal(tje) is ietwat simpel, maar de film kent klasse personages een fijn scenario en een aantal uitstekende scénes.

Nu maar weer op naar de volgende film van regisseur Wilder, hoogstwaarschijnlijk The Lost Weekend. De beste man heeft me nog nooit teleurgesteld.. en ik hoop dat dat ook niet gaat gebeuren.

Wat een slechte film zeg. Eén grote opstapeling van clichés. Zo'n beetje elke scene hebben we tig keer eerder in andere films gezien en ongeloofwaaridger dan dit kan bijna niet. Een dramatisch plot, beroerd script en steeds weer terugkerende momenten waar ik me behoorlijk aan heb kunnen ergeren. Judd en Jones zijn dan weer redelijk en Jones weet me zelfs nog (welgeteld) twee keer aan het lachen te maken. Dikke onvoldoende voor deze tegenvaller.

There is no evidence. There are no witnesses. But for one, there is no doubt.

Doubt is een onderhoudende film die vooral gedragen wordt door subliem acteerwerk van Philip Seymour Hoffman en Meryl Streep. Beide tillen deze film naar een behoorlijk niveau. Oké, de personages zijn misschien stereotyp, maar dat maakt niet veel uit als ze fantastisch gespeeld worden. Ook Amy Adams, - de jonge vrouw die geschiedenis lessen geeft, omdat ze bang is in het heden te leven - speelt uitstekend. Tegen Hoffman en Streep kan ze niet opboksen, maar dat is dan ook voor (bijna) niemand weggelegd.

Visueel is de film mooi. Degelijk, maar de sfeer is te proeven. De setting, kostuums en muziek dragen hier op een positieve manier aan bij. Eén persoon weet ''het'' zeker: Fahter Flynn heeft het gedaan, maar waarom denkt ze dit? Waarom is ze zo overtuigd? Ik heb mensenkennis zegt ze. Ja, daar kunnen we wat mee. Alleen haar zekerheid zorgt ervoor dat je als kijker je ogen niet van het scherm kan houden, ik niet in ieder geval. Hiertegenover staat Hoffman zelf, die op het laatst weggaat. Waarom? Dat zou z'n bekentenis moeten zijn, maar de laatste woorden van Streep zijn ''i have doubts'', dus blijft de kijker met de vraag zitten. Ikzelf ben er van overtuigd dat Hoffman het niet had gedaan. En ik denk dat dit bij de meeste kijkers het geval zal zijn.

Ik vond het een sterke film, die me constant wist te boeien. Er zat zelfs nog een heerlijk nummer in de film: Eydie Gorme - Blame It On The Bossa Nova Zo'n vrolijk 60's nummer doet het dan weer goed bij mij in de serieuze sfeer. Dikke voldoende voor deze prima film.

Geweldige film! Dit zijn toch van die (80's) films waar ik er helaas te weinig van tegenkom nog. Zal ook zijn omdat ik het gros al gefilterd / gezien heb. Maar dit was puur genieten. Een leuke cast en een heerlijk sfeertje daar in Beverly Hills. Een paar lekkere Budjes erbij en genieten maar van een luchtige film waarin veel te lachen valt. Ja, dat was een leuke zondagmiddag even.

Heel leuk. Al die negativiteit rond deze 'Downsizing' kan ik persoonlijk niet echt plaatsen. Alexander Payne heeft hier een bijzonder vet idee in handen en werkt het wat mij betreft gewoon erg leuk en vermakelijk uit.

Wat als je jezelf kan laten krimpen? En vervolgens kan leven als een rijkaard? Damon krijgt in ieder geval niet het luxe leventje wat hij verwachtte. Er volgen wat weinigzeggende scenes in Leisure Land, een ontmoeting met de vrolijke, drukke Waltz en een ietwat ongemakkelijke romance met Hong Chau - die op haar plaats weer verantwoordelijk is voor zowel één van de sterkste scenes van de film, als wat kleine irritatiepuntjes.

Al met al vond ik het prima werken als geheel. Elk personage zorgt voor een beetje licht in de tunnel en ik had echt constant het gevoel in de kleine wereld te zitten. Payne duikt nergens diep in de (levens)vragen die gesteld lijken te worden, maar ook dat heeft in dit ietwat vreemd en komisch drama ook weer z'n charme.

Enorme tegenvaller. Wat een niet leuke film zeg. Ik vond er geen bal aan. Ik had echt een leuke komedie(/horror) verwacht vol met onzin, ongein en nazi-zombies.

Dat had leuk geweest - helaas kreeg ik niks. Het feit dat die zombies nazi's zijn (of beter gezegd; moeten voorstellen) had best leuk kunnen zijn, maar daar wordt echt helemaal niks mee gedaan. Een introductie en een soldatenpak. Tsja, zo kan ik het ook.

Bedenk (en schrijf) anders even een leuke grap, dialoog, quote, o.i.d. Ik heb er niks van meegekregen. Zelfs de ''leukste'' grap (''is jouw opa niet half Joods? - je wilt toch niet iemand rekruteren die half Joods is?'') is er wat met de haren bijgesleept. Helaas.

De combinatie tussen komedie en horror werkte wat mij betreft voor geen meter. Ik heb zó proberen te lachen, maar het lukte maar niet. Domme personages, vreselijke muziek en voorspelbare, niet leuke humor. Een enkel aanwezig spannend moment is ook nog eens erg cliché en de schrikmomenten (voor zover aanwezig) wat goekoop.

De acteurs zijn ook matig, vooral de mannen. Gelukkig is de setting wel geslaagd en begint het nog aardig, maar voor de rest vond ik dit totale bagger(sneeuw).

Heb de film toch maar even meegepakt vanavond. Wat kan mij dat anderhalf uur ook schelen. Dat dit een slechte film zou zijn, wist ik bij voorbaat al, maar dit was dan ook wel erg slecht. De acteerprestaties zijn om te huilen. We zien steeds vijf man in beeld, de rest van de groep staat er wat sneu achter. Tuurlijk is er ook weer een dik figuur, die zichzelf keer op keer voor lul zet, door met zijn eigen gewicht te spotten. Dat optreden van Dolittle was al helemaal een dieptepunt, en dat dansje erbij Vreselijk, wat een ellende. Natuurlijk besluit Dolittle te vertellen dat ze met dieren kan praten, om de ranch te redden en natuurlijk moet dat weer op het laatst. Alleen doet ze er ook nog eens niks mee, wanneer ze bijv. tegen die stier kan zeggen (bij de rodeo) dat ie' ff rustig aan moet doen. ''No Maya, this is someting i gotta do on my own'' Inderdaad om te huilen en dan dat voorspelbare roteinde, om te janken. De tijd ging opzich wel rap voorbij, jammergenoeg was er elke seconde wel iets waar ik me aan heb geërgerd. Eén van de slechtste films die ik in tijden heb gezien.

Stanley Kubrick maakt met deze film wel even een andere dan dat ik had verwacht. Daarom verwacht ik ook dat de film bij herziening beter tot zijn recht komt voor mij. Ondanks dat vond ik dit toch bij vlagen een prachtige en hilarische film.

De personages zijn geweldig. Peter Sellers schiet er natuurlijk met kop en schouders bovenuit. Dr. Strangelove is mijn favoriet in deze film, maar ook zijn rol als president Muffley vond ik geweldig. Het telefoongesprek met de president van de Sovjet Unie is natuurlijk briljant. De meest hilarische scenes komen van Strangelove zelf: ''Mein Führer! Uh, i mean mr. President'' of ''Mein Führer! I can walk''. Geweldig gewoon. Ook George C. Scott zet een prachtige rol neer wat mij betreft. Het telefoongesprek met zijn vrouw is leuk.

Het begint jammergenoeg allemaal een beetje saai en het verhaal zelf interesseerde me ook niet echt. De speelduur is betrekkelijk kort, dus een herziening zit er makkelijk en snel in. Dat ben ik zeker van plan en dan maar hopen dat ie beter word.

Veel schrikmomenten, bombastische muziek en een uitstekende hoofdrolspeelster. Dat zijn de grootste pluspunten van deze Drag Me to Hell. Prima, sfeervol filmpje van regisseur Raimi, al is het voor de rest niet écht bijzonder.

Erg sterke prestatie van Alison Lohman, die haarzelf met deze rol goed op de kaart zet, voor zover ze dat nog niet stond. De score van Christopher Young was ook prima verzorgd, al is zijn geweldige muzikale bijdrage voor The Uninvited nog steeds mijn favoriet. Uiteraard zijn veel schrikscénes te danken aan zijn bombastische score en dat werkte prima. Jammer dat de film naar het einde toe wat ontspoord. De séance scéne, maar vooral het makkelijk gezochte einde met de verkeerde envelop. Eerstgenoemde scéne was zelfs nog wel een lachje waard, naast het moment dat Lohman die vuist in haar smoel gedrukt krijgt. Wel slechte effecten dan trouwens en een komedie is dit echt niet. Voor de rest was de cameravoering prima en ook het montagewerk goed gedaan.

Ik heb me prima vermaakt met deze film. Lekker vlot verhaaltje, wat leuke ranzige, gore effecten, maar erg jammer van het cliché einde. Toch zeker leuk om eens gezien te hebben. De scéne in het graf is wel gaaf trouwens. Nu maar afwachten hoe lang deze film me bij zal blijven, ben benieuwd. Voor nu een makkelijke voldoende.

Bertolucci's laatste, was de eerste film die ik van de man heb bewonderd. Een beter begin had ik niet durven wensen eigenlijk, want deze film pakte me beet en liet me niet weer los. Het is lang geleden dat ik dat zo bij een film heb ervaren.

Vooral het eerste uur is genieten geblazen. Michael Pitt is perfect gecast voor zijn rol. Een jong, intelligent personage die er nog geen weet van heeft waar hij mee te maken gaat krijgen. Louis Garrel is eveneens perfect gecast. Echt een typische Fransoos, geweldige uitstraling en een erg sterke prestatie in deze film. Favoriet is Eva Green, wat een vrouw... werkelijk één van de mooiste actrice's die ik ken. Haar uitstraling is heerlijk ondeugend, maar vooral onvergetelijk. Het was al één van mijn favoriete actrice's, maar deze film doet er een dikke schep bovenop; Eva Green is mijn nummer één. De chemie tussen de drie balanceerd constant op het randje van vanalles en nogwat, maar gaat nooit te ver. Zo lijkt het eerst toch wel en de spanning die te voelen is in het eerste uur doet je hart twee keer zo snel kloppen, geweldig.

Een ander sterk punt is de sfeer, die vooral in het appartement dromerig overkomt. De kleuren, het licht en het fascinerende camerawerk dragen hier allemaal aan bij en tonen vele fantastische shots. Tel hierbij nog de brandende kaarsen, de schemerlampen en de lekkere muziek die er bij mij voor zorgden dat ik mijn ogen geen minuut van het scherm af kon houden. Als kijker denk ik dat je vooral meegaat in het personage van Michael Pitt. De dingen die hij vanaf het moment dat hij kennis maakt met de broer en zus meemaakt zijn niet alleen voor hem, maar ook voor jou als kijker. Voor zijn personage balanceren een aantal dingen toch echt wel behoorlijk op het randje, maar toch laat hij zichzelf meevoeren in een soort van ontdekkingsreis. Hij wordt ''één van de drie'', maar toch blijft er een gevoel van onzekerheid rondspoken, want laten we eerlijk zijn; de broer en zus zijn nou niet de 'regular' mensen waar het al snel mogelijk is een indringend beeld van te krijgen. Er blijft dus toch een soort gevoel hangen dat je er nog alleen voor staat, terwijl er genoeg dingen gebeurd zijn die er voor zouden moeten zorgen dat dit niet zo is. Matthew doet het een paar keer met Isabelle en de twee lijken op één of andere manier naar elkaar toe te groeien. Toch blijft ook Theo aanwezig, die zo nu en dan een beetje een arrogante houding aanneemt. Misschien is dit van nature zo, maar het vertrouwen in hem werd bij mij niet groter. Uiteindelijk blijkt dit dus allemaal mee te vallen, maar lukt het Matthew niet om echt in het leven van de twee te komen. De laatste scéne waarin ze met hun drieën te bewonderen zijn is hier wel het bewijs van.

Op de hoofdlijn na in deze film, bevat de film nog zoveel meer moois. Zo zijn er bijvoorbeeld de fantastische dialogen, die daarnaast ook nog eens erg interessant zijn, maar is het ook het prachtige lichaam van Eva Green. Gedurfde rollen van de drie, maar ook erg fascinerende rollen. Bertolucci weet alles prachtig op het witte doek te toveren. Naakte vrouwen en naakte mannen, alles kan en zo moet het. Ik heb een hekel aan dat preutse gedoe in veel films, waar de actrice's altijd net een handdoek of iets dergelijks voor hun lichaamsdelen houden. Dit is gewoon naturel, hoe het echt is en hoe het moet zijn. Bertolucci zorgt voor een film die echt overkomt en nergens 'gemaakt' lijkt, terwijl dit veelal bij andere films wel zo is. Petje af voor de prestatie die met deze film geleverd word. Ik geef voor nu een dikke vier sterren, maar dit kan nog wel eens een film zijn die met de tijd meer kan gaan verdienen.