Opinions

Voor de liefhebbers die het recht graag in eigen hand nemen, is de rol van Gerard Butler in het begin van de film van een film. Ik had lichtelijk gehoopt op wat aardige ethische dilemma's in deze film. Maar nadat hij de moordenaar van zijn vrouw en dochter ter hande heeft genomen, slaat ie compleet door. Alle sympathie (zover die al had) is ie kwijtgeraakt. De film zwakt gelukkig niet af, er volgt een boeiend kat-en-muis-spel.

De film kent helaas wat schoonheidsfoutjes. De rol van de burgemeester (vrouw en zwart!) is erg problematisch, nogal overdreven ingevuld vooral. Butler en Foxx vertonen flink veel acteergeweld tijdens hun scenes, maar overtuigen wil het niet. Het zijn toch net niet de toppers van Hollywood. En tsja, het einde was ook niet geloofwaardig, maar ik kan er wel mee leven.

Vond dit wel een redelijke film die wel een aangename sfeer had en er bovendien netjes uit zag. Maar poehee, dat blijft toch een opmerkelijke periode, die drooglegging met die gruwelijke taferelen. Drie broers, waarvan het verhaal vanuit de jongste (Shia LeBoeuf) wordt verteld, zijn druk actief in dit circuit. LeBoeuf is in het begin een watje maar wordt later steeds geharder in dit criminele vak. Wel mooi om te zien hoe dat gaat. Echt fantastisch goed is het niet, maar zoals al hier meerdere malen opgemerkt kijkt Lawless wel lekker weg .

Helaas, dit vond ik niet echt oke. Het begin was erg veelbelovend en dan vooral die tocht door die woestijn natuurlijk. Wat een landschappen! Maar ergens na de helft vond ik het een stuk minder boeiend worden. Ik ging me steeds meer irriteren aan de gayheid van Peter O'Toole en aan het feit dat het telkens veel langer leek te duren voordat de film eindelijk ten einde liep.

Dit soort 'hippe' misdaadfilms gaat me steeds meer tegen staan. Layer Cake heeft niks origineels te bieden aan dit genre. Ook hier weer veel plottwists, veel personages en veel 'fuck' in de dialogen. Ik word hier een beetje apatisch van.

Vrij recente film dit, maar het voelt qua sfeer als een oudere film aan. Een knus wijkje met allerlei kleine huisjes, winkels en vriendelijke buurtgenoten is het decor van deze Franse film. Een oude man, genaamd Marcel Marx, is het hoofdpersonage en biedt een illegale jongen onderdak in zijn huis. Ondertussen komt zijn vrouw in het ziekenhuis terecht, dus echt gemakkelijk heeft Marcel het niet.

Er is ook een slechterik in het stuk in de vorm van een politie-inspecteur die op zoek is naar die illegale jongen. Het duurde even voordat ik enigszins gegrepen werd door de film. Het wordt in ieder geval een soort kat-en-muis-spel met een tof liedje ertussendoor, maar echt uit de verf komen lukt deze film niet. De verschillende buurtbewoners worden te oppervlakkig neergezet. Ook het einde vond ik een grote afknapper, maar daar heeft regisseur Ari Kaurismäki vast een diepzinnige uitleg voor.

Als sfeerdocu rond de 24 uursrace van Le Mans nog enigszins geslaagd en het had ook nog een paar aardige momenten wat betreft de montage. Maar ai ai, deze racefilm is echt niet meer van deze tijd. Ik vond het een bespottelijk en lam gebeuren. Het plot was heel mager en één groot cliché. Bovendien was het tempo ook tergend traag. Vrijwel meteen word je als kijker met de quasi-coole Steve McQueen de welbekende wedstrijd ingestuurd, da's op zich niet verkeerd. Maar het verloop van de film gaat gewoon langzaam. Mede door erg weinig dialoog gebeurt er eigenlijk ook niet zoveel.

Wat een lelijke actiefilm is dit. Van het uiterlijk moet dit het al helemaal niet hebben. Alles ziet er saai grijzig uit en de SFX zien er ook matig uit. De film zelf had nog wel leuk kunnen zijn: Sean Connery verzamelt een groep klassieke filmkarakters met ieder hun eigen skills en bindt de strijd aan tegen de gemenerik van het stuk. Beetje X-men-achtig dus, maar dan in het Victoriaanse tijdperk. Helaas beklijft het nergens en doet het maar gewoontjes aan. Ik had het uiteindelijk maar te doen met Connery in wat zijn laatste grote rol zou zijn.

Nou... niet echt geweldig. Leaving Las Vegas gaat over destructieve mensen die met elkaar een relatie aangaan en elkanders zwakheden accepteren. Nicolas Cage is een fulltime alcoholist die de hele film liters alcoholhoudende drank wegzuipt. Hij doet nèt geen truukje met deze rol. Elisabeth Shue komt rond door haar prostitutie-praktijken en wordt zo nu en dan gemolesteerd.

Na een tijdje is de insteek (er is geen drang om de situatie te veranderen) niet meer zo opvallend en ging ik me er juist aan ergeren. Er gebeurt gewoon te weinig om dit een bijzondere film te laten worden. Extra minpunt is het overdadige gebruik van de soundtrack, ook dat heb je na een tijdje wel allemaal gehoord. Blijven nog over de beelden van Las Vegas anno 1995. Je mist wat hotels en de doorgeslagen decadentie en die er nu heerst , maar Mike Figgis wist hier nog wel enigszins raad mee. Er zaten wel wat toffe shots tussen, die de film naar een krappe voldoende trekken.

Beklemmende film, die de waanzin van de Stasi weergeeft. Het complete leven van een kunstenaar (gespeeld door Sebastian Koch) en zijn echtgenoot wordt gevolgd door een stasi-agent. Gedurende de film begint hij zich steeds meer te realiseren hoe miserabel zijn leven is. Erg knap hoe 'emotieloos' hij neergezet wordt door Ulrich Mühe. Ook bijzonder is hoe indringend deze film wordt naarmate het einde nadert. Verder maakt de muziek en de grijze/bruine DDR-cinematografie dit een terechte topfilm. Erg knap regisseursdebuut van Florian Henckel von Donnersmarck.

Na een ontzettend rommelig begin, worden de uiteengezette verhaallijnen gelukkig toch nog duidelijk. Goed is het echter niet en meeleven zit er ook niet meer in. Teveel karakters worden gevolgd die weinig kans krijgen uitgediept te worden. Allemaal lijken ze namelijk naar mijn idee evenveel waarde te moeten hebben aan het verhaal wat Leef! wilt vertellen.

Het meest jammere is dat absurde situaties (de donkere jongen die te water raakt met zijn auto en alle gevolgen van dien!) en ridicule dialogen wisselen elkaar af. Vooral Monic Hendrickx kreeg het zwaar te verduren met het zeggen van idiote dingen.

Ja hallo, wat een dramatische boutfilm is dit. Vanaf de eerste minuut komt Reese Witherspoon onsympathiek over. Ze blijft gewoon een aanstellerig en vervelend kreng dat ondanks al die vooroordelen over blondjes, de hele wereld wil laten zien dat ze toch echt wel wat in haar mars heeft. Ja eh, niet dus, zo werkt dat niet. Ze achtervolgt haar ex door aan Harvard rechten te studeren en zo wordt het een en al infantiele plot verder doorgewerkt. Op het einde komt er dan zo'n uitgekauwde rechtszaakscene (toch wel het dieptepunt) en voor je het weet is de film godzijdank weer afgelopen.

Tom Cruise die in een fantasyfilm speelt . Tsja, als beginnend acteur kan ik me wel voorstellen dat je dit soort keuzes nog maakt en ach, het pakt ook niet heel verkeerd uit. Regisseur Ridley Scott weet met Legend een redelijke film te maken, waarbij Cruise een prinses moet redden uit de klauwen van the Lord of Darkness. Het verhaal stokt zo her en der, da's wel jammer. Het oogt ook niet heel origineel, maar het ziet er allemaal zeer gelikt uit, zoals je van Scott mag verwachten. Tim Curry als The Lord of Darkness is de hoofdattractie van Legend. Wat ziet die er indrukwekkend en stoer uit!

Montana ziet er schitterend uit in dit epos, maar de verhaallijnen die erbij horen, kun je al vrij vlot voorspellen. Tegen het eind liep het toch net wat anders dan ik gedacht had, maar het hoge gehalte zoetsappigheid met corny muziek verpest de film behoorlijk. Een flink staaltje overacting is ook her en der te bespeuren. De regie van Edward Zwick vond ik trouwens zwak en niet overtuigend. Maar goed toch nog een voldoende voor de mooie plaatjes. Dat kon ik wel weer erg waarderen.

Op zich is deze film over het tofste speelgoed ooit wel geslaagd! Het Matrix-achtige verhaal is niet echt bijzonder, maar de lol is dat je meer voor de details kijkt en hoe de scenes met al die legoblokken verlopen. Alleen het is dan zo jammer dat alles zo druk moet verlopen, zo mis je de helft van de leuke Lego-vondsten die er in deze film gepropt zijn. Jammer hoor, want dit had nog veel beter gekund.

Uitstekende actie-klassieker, die ruimte biedt aan harde actie en uitdieping van karakters. Waren er maar meer 'warme' actiefilms zoals Léon ipv al die kille actietroep.

Het Zweedse origineel vond ik geen absolute topper en deze Amerikaanse versie is het ook niet. Het is al weer jaren geleden dat ik de Zweedse versie zag, maar als je Let Me In ermee vergelijkt zijn er maar bar weinig verschillen op te merken qua verhaal maar ook qua sfeer. Blijft over dat het nog wel een aardige film is en dat dit toch wat origineler is dan de gemiddelde vampierenfilm.

Het jammere is dat het door de sfeer de boel zo kil aanvoelt. Dat is natuurlijk de bedoeling, maar het slaat bij mij nauwelijks aan. Ook heb je van die lange scenes waar vrij weinig gebeurt totdat er weer een gruwelijk feest losbarst. Dit is vast nodig in het kader van spanningsopbouw, maar ook dat deed me dit keer niets.

Middelmatige actiefilm die verdraagzaam wordt door al die lollige dialogen. Mel Gibson zijn karakter is dik aangezet, maar datzelfde vond ik ook gelden voor Danny Glover, die opzichtig liet zien dat ook negers een heel harmonieus gezin kunnen hebben . Ach eigenlijk is alles overdreven, maar dus wel vermakelijk. Jammer dat er tussen de vele actiescenes er niet één uitsprong qua spektakel.

Jammerlijke opvolger. Het karakter van Joe Pesci vond ik zwaar overbodig, de humor flauw en dan houd je alleen nog wat actiescenes over. Die waren oke, maar kunnen de verveeldheid van deze film niet teniet doen. Tot slot toch nog even melden dat deze piepende eind jaren '80-saxofoonriedeltjes heeft.

Niet echt een spetterend deel in de Lethal Weapon-reeks. Allerlei karakters worden met de haren bijgesleept om Gibson en Glover te ondersteunen in hun jacht op een corrupte politie-agent. Ondertussen passeren een hoop jolige garpjes de revue. Zelfs de woordspeling Uranus (ik zag hem niet eens aankomen!) wordt van stal gehaald . Vette eindscene, dat zeker, maar meer kan ik er niet van bakken. Op naar deel 4 zullen we maar zeggen.

Het slotstuk van de Lethal Weapon-reeks heeft last van overtreffingsdrang. Alles moet nog een keer extra overdreven aangezet worden. Wat dat betreft is dit een typische -film. Vooral de snelwegscene met die woonwagen deed mijn wenkbrauwen fronsen. Maar goed heel negatief wil ik ook weer niet zijn, Danny Glover en Mel Gibson blijven redelijk tof (ook in de dubieuze scenes) en de irriterende Pesci komt gelukkig niet teveel aan bod.

Hele aardige klassieker van Max Ophüls, een niet zo bekende regisseur, maar hij heeft verstand van zijn vak zo te zien. Letter from an Unknown Film is een mooi gefilmd tragisch liefdesdrama. Het grijpt je als kijker al vrij gauw aan, ondanks dat het een beetje truttig is (het wordt vanuit de vrouwelijke hoofdpersoon verteld). Ben wel benieuwd naar andere films van Ophüls .

Redelijke film met Bette Davis in de hoofdrol, die meent uit zelfverdediging een man doodgeschoten heeft. Haar advocaat komt er vrij vlot achter dat het toch wat anders in elkaar steekt. Wat advocaten-ethiek komt er nog bij kijken doordat hem aangeboden wordt een belangrijk bewijsstuk, een brief, te verdoezelen tegen een grote som van geld. De bijrol van zijn Aziatische hulp vond ik wel geinig, maar ook heel typisch. Denk ook dat het nu behoorlijk controversieel is, want hij wordt heel onderdanig en stereotiep geportretteerd.

Het mindere van The Letter vind ik echter dat het verhaal rechttoe, rechtaan verloopt. De film kabbelt gewoon weg met een quasi-dramatisch eind dat voor mij geen impact had. Ook een twistje, of een leuke wending op zijn minst kun je niet verwachten. Beetje jammer dus, maar vond het toch wel een redelijke en onderhoudende film.

Heel gemiddelde film van Clint Eastwood, die allemaal van die veilige zeventjes-films maakt (Gran Torino is een positieve uitzondeing). Stijlkenmerk van hem is het fletse kleurgebruik en ook hier viel dat helaas op. Ik vind het maar niet mooi en eerder saai. Het kijkje in de Japanse keuken van het leger was wel interessant.

Niks mis met wat ouderwetse Sovjetmoraal! Daar prik je toch zo door heen . Ook al zit bij Letyat Zhuravli die moraal er inderdaad flink bovenop gesmeerd, daarnaast is het een prima genietbare en visueel indrukwekkende film.

F.W. Murnau maakte er een sport van om zo min mogelijk tussentitels in zijn stomme films te verwerken en toch begrijpelijk te houden. Iets wat hem met deze film prima gelukt is. Sterker nog, soms vind ik die tussentitels afleidend werken en wordt het er allerminst duidelijker op. De Letzte Mann handelt over een ouwe hotelportier (Emil Jannings) die een andere functie krijgt: toiletschoonmaker. Beng! Weg uniform, weg eergevoel en de beste kerel voelt zich behoorlijk gekrenkt en verdrietig er door. Ondertussen speelt hij op het thuisfront (prachtige decors daar trouwens) een toneelstukje door zich nog steeds doen te voorkomen als portier.

Het is een best mooi drama geworden met mooi opgezette en knap gefilmde scenes. Alleen het einde vernaggelt de film behoorlijk. Het is echt lam en flauw gevonden en past ook gewoonweg niet. Erg jammer, maar al met al toch een ruime voldoende.

Strakke en goede film van Andrei Zvyagintsev. Leviafan geeft een beschouwing op de huidige Russische maatschappij, waarbij corruptie welig tiert. In een plaatsje hoog in het noorden van Rusland woont een automonteur met zijn gezin die zijn huis uitgezet dreigt te worden. Hij schakelt de hulp in van een Moskouse advocaat en gaan het gevecht tegen de bureaucratie aan. Halverwege gaat ook een persoonlijk drama parten spelen en dat doet de film nogal kantelen. Ik vond dit wel vrij sterk gedaan en het maakte de film alsmaar interessanter en verdrietiger. Wodka speelt daarin overigens een grote rol .

Op het eind houdt een priester een verhaal over Job, waarmee het plot vergeleken kan worden. Dit bijbelverhaal ken ik niet, maar de moraal die dat verhaal heeft (neem de situatie maar zoals het is) vond ik heel erg typerend voor hoe men in het algemeen in Rusland in het leven staat. Ik vind dat ze altijd erg gelaten en nonchalant overkomen. Het boeit hen niet zoveel als de boel staat weg te kwijnen. Dat laatste komt ook uitgebreid aan bod door Zvyagintsev met beelden die veel deprimerende, grauwe en afgetakelde omgevingen bevatten. Elk shot van hem is weer raak. Anyway, knappe en intrigerende film!

Nauwelijks grappig, zo'n mentaal instabiele Jim Carrey.

Zeer minimalistisch filmpje is dit. In iets meer dan een uur speelduur krijg je als kijker een jeugdige houthakker te zien die hout hakt, het verkoopt en vervolgens een of ander gordeldier bakt en verorbert. Dat is het wel zo ongeveer! De natuur speelt een grote rol in deze film, want die zie en hoor je continu. Dat maakt de film niet echt geweldig desondanks. Geef mij dan maar een soortgelijke film van Weerasethakul. Die maakt van dit soort films toch een meer feestje van door wat mysterieus in zijn films te stoppen. Daarvan was hier absoluut geen sprake van.

Weinig overtuigende Bond met de grootste onbekende vertolker van dit personage Timothy Dalton. Het is niet dramatisch slecht wat ie doet, maar het doet ook niks met je. Beetje vlak dus en dat past niet als in dit deel onze spionnenvriend op een persoonlijke wraaktour is. Qua plot is het weer lekker ridicuul met opvallend veel ontmoetingen tussen Bond en de slechterik. Het einde met onwaarschijnlijke taferelen maakt nog wel wat goed, als je het allemaal maar niet te serieus neemt.

Koddig werk, dat charmant en sympathiek overkomt. Ondanks de speelduur, verloopt de film lekker vlot. De jarenlange vriendschappelijke relatie tussen Clive Candy en de Oberst Kretschmar-Schuldorff (wat een naam ) wordt het meest uitgelicht in deze film en vond ik ook het interessantst. Niet elke film uit de jaren '40 besteed zo uitgebreid aandacht aan een Duitser. Maar ook de manier waarop Clive het begrip oorlog benadert, is boeiend om te volgen. Voor hem is oorlog nog iets eervols, terwijl het karakter na de twee wereldoorlogen omgeslagen is in iets smerigs.