Opinions

Het is vast al eens gezegd maar dit is Pirates of the Caribbean maar dan in het Wilde Westen. Wat wil je ook met Verbinski als regisseur en Johnny Depp in een Johnny Depp-rol. Gelukkig was die laatste niet te overheersend aanwezig, maar echt goed is de film op de over-the-top Buster Keaton-achtige treinscenes na, niet bepaald. Het is een behoorlijk lang avontuur geworden met overbodige flash forwards en zijplotjes. Verder wordt er veel leentjebuur van de klassieke westerns gespeeld, beetje jammer maar goed.

De verschillende verhaallijnen die losjes met elkaar verwoven zijn, irriteerden mij niet. Het plot van Chris Cooper op zoek naar de waarheid achter zijn vader beslaat weliswaar het leeuwendeel van de film, maar eigenlijk gaat Lone Star veel meer over Texas. De staat kent een gecompliceerde historie met diverse bevolkingsgroepen, die zo goed en kwaad naast elkaar leven. Ook binnen die bevolkingsgroepen is het allemaal niet zo simpel zwart-wit gesteld qua opvattingen. Hierdoor weet de film continu te boeien. Wel jammer trouwens is dat suffe einde.

In hoeverre deze oorlogsfilm zich onderscheidt van andere, valt over te twisten. Lone Survivor volgt een bekend patroon van eerst wat scenes op de thuisbasis in Afghanistan en vervolgens het op missie gaan. Uiteraard brallen de mariniers er weer es op los. Gaat dat in het echt nou ook zo altijd? Maar de sfeer draait om als blijkt dat die missie falikant mislukt. De filmtitel verklapt het (helaas) al: één uit die groep overleeft een hinderlaag van Talibanstrijders en aan hem de heroïsche taak om het te redden.

Dat deze film een waargebeurd verhaal vertelt, mag geen excuus zijn voor zo'n cliché verhaallijn, dat iedereen kan dromen. Maar vooruit, het is echter een goed uitgevoerde oorlogsfilm met spannende actie die sterk in beeld is gebracht. Op bepaalde manieren wat patriottisch, maar er is ook genoeg ruimte om kritiek er uit te halen op hoe het Amerikaanse leger te werk gaat.

Kan hier niet enthousiast van worden hoor. Bob Hoskins speelt een vermakelijke criminele hork, maar het is telkens hetzelfde hoe ie tekeer gaat en daardoor totaal onboeiend. Plot vond ik ook maar warrig en niet interessant. Alleen de scenes met wat goor geweld waren wel okee om te zien.

Ik vind ze wel leuk, die typische jaren '70-films met redelijk coole hoofdpersonen. In The Loong Goodbye heeft onze held van het verhaal een peukje in de mondhoek, nonchalant qua houding en vooral lekker rondslenteren. Philip Marlowe raakt verwikkeld in een vreemd complot, dat ie op eigen houtje wil oplossen. Echt heel spannend of interessant vond ik dàt niet, maar wel het sfeertje. Dat was dan wel weer tof .

The Longest Day, poeh de naam zegt het al, is een lange zit. Het begin is nog veelbelovend met de bekende parachute-in-de-kerk-scene, maar de volledige film kan mijn aandacht niet behouden. Het is te groot van opzet en komt nu ook nog eens gedateerd over. Ook in een film van drie uur moet je keuzes maken van wat je de filmkijker wel of niet wil laten zien.

Een film moet je enigszins naar de huidige maatstaven kunnen waarderen en dan komt Look Who's Talking er niet goed af. Bruce Willis die een babystem doet kan best innovatief en grappig geweest zijn in 1989. Nu is dat absoluut niet leuk en wekt het alleen maar gekromde tenen op. Neem daarbij een allerbelabberdst en voorspelbaar verhaal en deze film kan rekenen op een zware onvoldoende. Wat een broddelwerkje.

Dertien-in-een-dozijn-filmpje met een toch wel solide Joseph Gordon-Levitt, die aan concentratieverlies lijdt en onbedoeld in een plot om een bank te overvallen terecht komt. Soms heeft het een clicheetje hier en daar, maar het kijkt wel aardig weg. Het einde was het nog het sterkste gedeelte van de film en dat had ik dan weer niet zien aankomen.

Weer es een filmpje opgezet van Weerasethakul, die je het best als de Thaise Tarkovsky kunt omschrijven. Ik was vooraf een beetje bevreesd dat het weer een herhaling van een truukje zou worden. Maar als je dr enige moeite als kijker in steekt, zie je weer een schitterend gefilmd schouwspel. Sommige scenes zagen er verbluffend uit. Het verhaal gaat over niet zo heel veel: een oom met een nieraandoening wordt gevolgd en vertelt af en toe een anekdote. Ondertussen heeft de film een hoog spiritueel gehalte met zijn overleden vrouw die als geest verschijnt en zijn verloren zoon komt als een aap (type King Kong) verkleed/vermomd. Dat was wat kolderiek, maar goed dat terzijde.

Intelligentere SF-film, die me echter niet omver wist te blazen. Met tijdreizen wordt het altijd wat gecompliceerder, dus je koppie drbij houden, is aan te raden. Het einde vond ik ietwat warrig, maar over het algemeen vond ik Looper niet storend. Geinig vond ik dat Gordon-Levitt met zijn smoel heel erg de welbekende bad-ass-bakkes van Willis probeerde na te doen.

De laatste tijd lijkt het er op dat de complottheorieën underground zijn en de 'lol' er wel van af is. Zo'n 5 jaar na de aanslagen hoorde ik er in ieder geval meer van en werd zelfs door serieuze media aandacht besteed aan dit fenomeen. Ik weet ook nog wel dat ik toen Loose Change zag en ik vond het maar een warrige, amateuristische en saaie uiteenzetting. Veel boude beweringen die Loose Change maakt, zijn inmiddels met gemak debunked. Dat deze 2nd Edition nog eens bijgeschaafd werd (de final cut!) om wat fouten te herstellen doet de geloofwaardigheid ook weinig goeds natuurlijk.

Niet heel briljant of laat staan geloofwaardig uitgevoerd, maar de gedachtenspinsels hoe een groep jongens probeert te overleven op een onbewoond eiland na een vliegtuigcrash zijn interessant. Een Battle Royale wordt het niet, maar het wordt steeds beklemmender. De puike montage helpt daar ook mee. Wel jammer dat de film in zwart-wit, zo'n film als deze was wel beter tot zijn recht gekomen met kleur.

Bwahaha, zeer matige tekenfilmversie van de eerste twee (!) boeken van Tolkien. De quasi-homoseksuele relatie tussen Frodo en Sam was wel beter uitgewerkt (en vooral meer obvious) dan in ruim negen uur Peter Jackson.

Van die hele LotR-trilogie vond ik dit het slechtste deel, deel 2 het beste en 3 een niet meer dan aardige afsluiter.

Het begint allemaal nog wel oke. Een hoop diverse karakters werden geïntroduceerd, het overzicht verliezen deed ik niet. Maar toch, ik moest er toch wel wat inkomen. Het duurde ook natuurlijk even voordat het hele verhaal eindelijk begon. Echt veel gebeurt er niet in die drie uur: Frodo en de ring wordt gevolgd op zijn reis en ondertussen vergezellen diverse personen hem en dat is het. Opvallend is dat veel verteld wordt in de 'en toen... en toen... en toen'-vorm. Het einde was ook wat teleurstellend, maar ja het is ook niet te doen om hier op een zichzelf staande film te maken.

Matigheid troef. Na het zien van de film, begreep ik dat die romance tussen Aragorn en Eowyn helemaal niet zo uitgebreid wordt beschreven in de boeken. Verder had Frodo wat mij betreft ook in die vuurzee mogen donderen, wat een saai personage is het. En waarom zo'n enorm lange epiloog?

Afijn 3* voor de gevechtscenes die oke waren.

Een stuk leuker dan deel 1 omdat er verschillende verhaallijnen gevolgd worden en de massale gevechten op het eind zijn ook oke. De altijd gefrustreerd kijkende Frodo heeft godzijdank een minder belangrijke rol. Gollum was aan de andere kant weer erg tof. Ondanks dat dit niet echt mijn ding is geef ik het 3,5 sterren.

Lord of War laat zien waar Nicholas Cage toe in staat is. Het is soms zo'n ontzettende droeftoeter, maar hier zet hij de rol van wapenhandelaar prima neer. Opvallend is zijn vertelstem, die lange stukken vertelt, maar geen enkel moment irriteert. Sterker nog, Cage lijkt goed geluisterd te hebben naar Spacey's prettige stemgeluid in American Beauty en dat één op één overgenomen te hebben.

Lord of War is niet bepaald spannend of gevuld met actie, maar eerder informatief over het reilen en zeilen van wapenhandelaars op een geloofwaardige manier. De moraal van het verhaal is niet vrolijk stemmend. Wat mij betreft een prima film.

Filmprofessor Thom Andersen geeft een bijna 3 uur durend college over hoe Los Angeles in films afgebeeld wordt. Ik vond het echt bere-interessant! Hij heeft niet de beste vertelstem, tikkeltje zeurderig, maar het past wel bij de sfeer van deze docu. Niet altijd komt Los Angeles namelijk goed naar voren in de Hollywood-films volgens hem. Andersen laat dat haarfijn en met wat cynisme zien in allerlei korte filmfragmenten die vervolgens gebundeld zijn in de onderwerpen, die hij behandelt. Zo worden de typische landmarks getoond en ook op welke manier ze gebruikt worden in de diverse films. Erg leuk om te herkennen of te zien, zeker als je zelf eens in deze stad bent geweest. Ook het buitenproportiele voorkomen van al dan niet corrupte L.A.-Cops (iets wat mij altijd opvalt) wordt ook behandeld.

Jammer van het hobbelige, rommelige script en die uber-gaylorderige punks , anders was het gewoonweg een okeeje en typische jaren '80-film met dit keer vampieren geweest. Wel erg cliché allemaal, maar nog net het gluren waard.

De dino's trompetteren als olifanten, tsja... Niet zo best natuurlijk.

Verontrustend en raar! Lynch ten voeten uit natuurlijk, maar helemaal wild ben ik nou niet van Lost Highway. Zo'n heel groot puzzelliefhebber tijdens filmkijken ben ik namelijk ook weer niet. Die Patricia Arquette is wel hot. Zomaar wat flarden die me binnenschieten na het zien van deze film.

Een groep westerse vluchtelingen uit China strandt in Tibet en vindt daar een paradijs, genaamd Shangri-La, waar het allemaal pais en vree is. Met Capra aan het regisseursroer raadt je het al, dat wordt weer een en al zoetsappigheid! Het is dat de film er gaaf uitzag (vooral de eindscenes in de sneeuw!) en daardoor nog een ruim voldoende scoort, maar dit keer werd de Capra-moraal echt zonder enige terughoudendheid over de kijker heen gestort. Jammer dat de film halverwege behoorlijk inkakt met nutteloos geneuzel, maar goed al met al is dit nog nèt te doorstaan.

Bill Murray en ook wel Scarlett Johansson . Wat ontzettend gaaf, die minimale dialogen, die sfeer, en Tokyo! Niet teveel woorden aan vuil maken, ga zien dit meesterwerk .

Dit is wel een aardige Wilder, zoals die Billy wel vaker aardige films heeft gemaakt: niet uitzonderlijk goed, maar het weet wel de interesse te behouden desondanks.

De voorloper van King Kong, als we het dan hebben over de special effects . De persoon (Willis O'Brien) die verantwoordelijk was voor de special effects in deze film zou deze namelijk ook verzorgen voor King Kong. Een groep avonturiers is razend benieuwd of er diep in het Amazone gebied daadwerkelijk dinosaurussen rondwandelen. Ze gaan op expeditie en worden niet teleurgesteld! De kijker overigens ook niet, want de stop-motion-beelden van bijvoorbeeld een Triceratops die een aanval van een Allosaurus afweert, zien er best gaaf uit. Anno begin 2013 wat houterig en natuurlijk niet super-overtuigend, maar ik vond het heus niet tegenvallen. Eerder gewoon leuk om te zien hoeveel moeite erin gestoken is .

Het verhaal had ook van alles: een romantisch plotje, heldhaftige spannende avontuurscenes en zelfs wat humor. De huidige SF-avontuur-films bevatten ook deze ingrediënten, dus zo heel anders of vreemd is een film als The Lost World niet. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt!

Prima vervolg op het eerste deel, wat wel een stuk sterker is. Er wordt in Lost World hetzelfde recept toegepast met velociraptors en uiteraard de machtige tyrannosaurus rex. Het resulteert in een paar vermakelijke en spannende scenes. Daartussen door wat environment-gezeur, waarbij Julianne Moore de kroon spant met semi-serieuze wetenschappelijke beschouwingen. Anyway, onderhoudend genoeg voor 3,5 ster.

Vreselijk! Wat een vervelende, gruwelijke, manipulerende, vieze film was dit. Op romcoms stel je je mindset altijd een beetje in (net als ik deed met Wedding Crashers), maar dit was wel heel onverwacht SAD, mên mên mên! Stomme karakters (Hugh Grant als MP:')) en belachelijke plotlijntjes (die stomme koter van negen jaar oud ) bevuilden dit stuk drek, waarbij ik welgeteld nul keer heb gelachen of geglimlacht. Kanttekeningen: films met een x aantal verhaallijnen zijn bij mij altijd vaker een mis of een hit. Daarbij was de timing van het zien van deze film wellicht verkeerd gekozen. Anyway met dit soort zoetsappige romcoms en mij komt het nooit meer goed.

Ja die referenties zijn leuk gevonden en de combinatie ridiculiteit, slapstick en spitsvondige dialogen maakt dit een alleraardigste film. Toch is het her en der wisselvallig en is het samenspel tussen Woody Allen en Diane Keaton opvallend mager. Tegen het einde was de rek er ook wel uit helaas.

Deze film bevat één van de geniaalste quotes uit de Nederlandse filmhistorie! De hoofdpersoon staat met andere prostituees te tippelen langs een industrieweg. Twee lamzakken komen aankakken, waarvan d'r eentje brult: "Wie is hier nog maagd, wij willen onze AIDS kwijt!" . Potdomme, wat een bazenquote .

Verder matig Neerlands product dat het moet hebben van de thematiek. De stomme splitscreens slaan de plank mis. Verder had het last van onnodige uitgerekte scenes en natuurlijk een voorspelbaar verloop. Iets als Lilja 4-ever pakt dit veel beter aan.

Mwah, wel aardig tussendoortje, maar een topper is het ook weer niet.

Leek alsof Luc Besson ook iets van dat CPH4 had genomen om zo'n allesomvattende film te maken. Het is een crossover tussen The Matrix en 2001: A Space Odyssey met Scarlett Johansson als protagoniste en een stel maffe Koreanen als bad guys, tsja... Vond dat de film er nog best lang over deed om de bocht uit te vliegen, dus een redelijk oordeel kan er wel vanaf.

Bizar en absurd is deze film. Allerlei dingen komen figuurlijk, maar ook letterlijk (die koe ) uit de lucht vallen. Als je door al die ridicule dingen heen prikt, is Luna Papa toch erg vermakelijk. Ik zat telkens met een soort van verbaasde grijns op me gezicht en me afvragend wat er nù weer gaat gebeuren. Het belabberde einde hoort er eigenlijk toch wel bij.

4* sterren geef ik het .